తాం తథా బ్రువతీం శ్రుత్వా భృశం లజ్జాన్వితోఽర్జునః। ఉవాచ కర్ణౌ హస్తాభ్యాం పిధాయ త్రిదశోపమః
ఆమె అలా మాట్లాడుతుండగా, అర్జునుడు చాలా సిగ్గుపడి, దేవతలతో సమానంగా తన చెవులను చేతులతో మూసుకున్నాడు.
దుఃశ్రుతం మేఽస్తు సుభగే యన్మాం వదసి భామిని। గురుదారైః సమానా మే నిశ్చయేన వరాననే
సుభగే! నీవు నాతో చెప్పిన మాటలు నేను విననట్టే ఉండిపోవాలి. భామినీ! నా మనసులో నీవు గురువుల భార్యలతో సమానంగా ఉన్నావు.
[యథా కున్తీమహాభాగా యథేన్రాణీ శచీ మమ। తథా త్వమపి కల్యాణీనాత్ర కార్యా విచారణా]
ఎలా కుంటీ దేవి, శచీ దేవి నాకు ఉన్నారో, అలాగే నీవు కూడా నాకు ఉన్నావు. ఇక్కడ ఇంకెలాంటి ఆలోచన అవసరం లేదు.
యచ్చేక్షితాఽసి విస్పష్టం విశేషేణ మయా శుభే। తచ్చ మే కారణం సర్వం శృణు సత్యేన సుస్మితే
శుభే! నిన్ను నేను స్పష్టంగా చూశాను. దాని కారణాన్ని నేను నిజాయితీగా చెబుతాను, నవ్వుతూ ఉన్నవాడివి విను.
ఇయం పౌరవవంశస్ జననీ సుదతీతి హ। త్వామహం దృష్టవాంస్తత్ర విస్మయోత్ఫుల్లలోచనః
ఈ సుదతి, పౌరవ వంశానికి తల్లి, నిన్ను నేను అక్కడ ఆశ్చర్యంతో కళ్లు పెద్దవిగా చేసుకుని చూశాను.
న మామర్హసి కల్యాణి అన్యథా ధ్యాత్రమప్సరః। గురోర్గరుతరా మే త్వం మమ త్వం వంశవర్ధినీ
కళ్యాణి! నీవు నన్ను వేరే విధంగా ఆలోచించకూడదు. అప్సరసా! నీవు నాకు గురువుకంటే గొప్పవాడివి, నా వంశాన్ని పెంచేవాడివి.
అనావృతాశ్చ సర్వాః స్మ దేవరాజాభినన్దన। గురుస్థానే న మాం వీర నియోక్తుం త్వమిహార్హసి
దేవతలకు ఆనందాన్ని ఇచ్చేవాడా! మేమంతా నీ ముందు బహిరంగంగానే ఉన్నాం. వీరా! నీవు నన్ను గురువు స్థానంలో ఆజ్ఞాపించకూడదు.
పితరః సోదరాః పుత్రా నప్తారో వా త్విహాగతాః। తపసా రమయన్త్యస్మాన్న చ తేషాం వ్యతిక్రమః
ఇక్కడికి వచ్చిన తండ్రులు, సోదరులు, కుమారులు, మనవళ్లు తమ తపస్సుతో మమ్మల్ని సంతోషపరుస్తారు. వాళ్లలో ఎవరూ కూడా ధర్మానికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తించరు.
తత్ప్రసీద న మామార్తాం విసర్జయితుమర్హసి। హృచ్ఛయేన చ సంతప్తాం భక్తాం చ భజ మానద
కాబట్టి దయచేసి, బాధతో ఉన్న నన్ను వదిలిపెట్టకూడదు. ప్రేమతో తపిస్తున్న, భక్తితో ఉన్న నన్ను అంగీకరించు, మాన్యుడా!
శృణు సత్యంవరారోహే యత్త్వాం వక్ష్యామ్యనిన్దితే। శృణ్వన్తు మే దిశశ్చైవ విదిశశ్చ సదేవతాః
సత్యవంతురాలివి, అందమైన నడుము కలదానివి, నీవు విను. నేను చెప్పబోయే నిజాన్ని దిక్కులు, ఉపదిక్కులు, వాటి దేవతలు కూడా వినాలి.
యథా కున్తీ చ మాద్రీ చ శచీ చైవ సమా ఇహ। తథా చ వంశజననీ త్వం హి మేఽద్య గరీయసీ
కుంటీ, మాద్రీ, శచీ నాకు ఎలా సమానంగా ఉన్నారో, నీవు కూడా నా వంశాన్ని పెంచే తల్లిగా నేడు నాకు మరింత గొప్పవాడివి.
గచ్ఛ మూర్ధ్నా ప్రపన్నోస్మి పాదౌ తే వరవర్ణిని। త్వం హి మే మాతృవత్పూజ్యా రక్ష్యోఽహం పుత్రవత్త్వయా
వెళ్ళు, నేను నీ పాదాలకు శరణు పొందాను, వరవర్ణినీ! నీవు నాకు తల్లిలా పూజ్యురాలు, నేను నీకు కుమారుడిలా రక్షించదగినవాడిని.
తతోఽవధూతా పార్థేన ఉర్వశీ క్రోధమూర్చ్ఛితా। వేపన్తీ భ్రుకుటీకక్రా శశాపాథ ధనంజయమ్
పార్థుడు తాను నిరాకరించాడని ఊర్వశి కోపంతో కంపించుతూ, కనుబొమ్మలు ముడుచుకుని, ధనంజయుడిని శపించింది.
తవ పిత్రాఽభ్యనుజ్ఞాతాం స్వయం చ గృహమాగతామ్। యస్మాన్మాం నాభినన్దేథాః కామబాణవశంగతామ్
నీ తండ్రి అనుమతి ఇచ్చి, నేనే స్వయంగా నీ ఇంటికి వచ్చాను. అయినా, కామబాణాలకు లోనై ఉన్న నన్ను నీవు ఆహ్వానించలేదు.
తస్మాత్త్వం నర్తకః పార్థ స్త్రీమధ్యే మానవర్జితః। అపుంస్త్వేన చ విఖ్యాతః పణ్ఢవద్విచరిష్యసి
అందుకే, పార్థా! నీవు స్త్రీల మధ్య నర్తకుడిగా, పురుషులచే తృణీకరించబడి, అపుంస్కుడిగా పేరుపొందుతూ పాండవుడిలా తిరుగుతావు.
ఏవం దత్త్వాఽర్జునే శాపం స్ఫురితోష్ఠీ శ్వసన్త్యథ। పునః ప్రత్యాగతా క్షిప్రముర్వశీ స్వం నివేశనమ్
అలా అర్జునుడిని శపించి, పెదాలు కంపించిస్తూ, ఊపిరాడుతూ ఊర్వశి తన ఇంటికి త్వరగా తిరిగి వెళ్లింది.
పార్థోపి లబ్ధ్వా శాపం తం తాం నిశాం దుఃఖితోఽవసమ్। వివక్షుశ్చిత్రసేనాయ ప్రాతః సర్వమహృష్టవత్
ఆ శాపాన్ని పొందిన పార్థుడు ఆ రాత్రి దుఃఖంతో గడిపాడు. ఉదయం అయ్యాక చిత్తరసేనుడికి అన్నీ చెప్పాలని అనుకున్నాడు.
తతః ప్రభాతే విమలే గన్ధర్వాయ యథాతథమ్। నివేదయామాస తదా చిత్రసేనాయ పాణ్డవః
తర్వాత, ఉదయం వెలుగులో పాండవుడు జరిగిన అన్నీ విషయాలు గంధర్వుడైన చిత్తరసేనుడికి యథావిధిగా వివరించాడు.
తచ్చ సర్వం యథావృత్తం శాపం చైవ యథాతథమ్। అవేదయచ్చ శక్రస్య చిత్రసేనోఽపి సర్వశః
అప్పుడు చిత్రసేనుడు జరిగిన సంగతులన్నీ, ఆ శాపాన్ని కూడా యథాతథంగా శక్రునికి పూర్తిగా వివరించాడు.
తదా త్వానాయ్య తనయం వివిక్తే హరివాహనః। సాన్త్వయిత్వా శుభైర్వాక్యైః స్మయమానోఽభ్యభాషత
ఆ సమయంలో హరివాహనుడు తన కుమారుని ఒంటరిగా తీసుకెళ్లి, మృదువైన మాటలతో ఓదార్చుతూ చిరునవ్వుతో మాట్లాడాడు.
సుపుత్రాద్యపృథా తాత త్వయా పుత్రేణ సత్తమ। ఋషయోపి హి ధైర్యేణ జితా వై తే మహాభుజ
నా కుమారా, నీలాంటి గొప్ప కుమారుడిని కలిగి కుంతీ నిజంగా ధన్యురాలు. మహాబాహువా, నీ ధైర్యంతో మునులు కూడా ఆశ్చర్యపోయారు.
యం చ దత్తవతీ శాపముర్వశీ తవ మానద। స చాపి తేఽర్థకృత్తాత సాధకశ్చ భవిష్యతి
మాన్యుడా, ఉర్వశి నీకు ఇచ్చిన ఆ శాపం కూడా నీకోసం ఉపయోగపడుతుంది, నా కుమారా, అది నిస్సందేహంగా ఫలిస్తుంది.
అజ్ఞాతవాసో వస్తవ్యో భవద్భిర్భూతలేఽనఘ। వర్పే త్రయోదశే వీర తత్ర త్వం గమయిష్యసి
నిష్పాపుడా, భూమిపై పదమూడవ సంవత్సరంలో మీరు గుర్తుపట్టకుండా ఉండాలి. ఓ వీరా, అప్పుడు నీవు ఆ కార్యాన్ని నెరవేర్చుతావు.
తేన నర్తకవేపేణ అపుంస్త్వేన తథైవ చ। వర్షమేకం విహృత్యైవ తతః పుంస్త్వమవాప్స్యసి
ఆ నర్తకుడి వేషంతో, పురుషత్వం కోల్పోయినట్టుగా, ఒక సంవత్సరం గడిపిన తర్వాత మళ్లీ నీ పురుషత్వాన్ని పొందుతావు.
ఏవముక్తస్తు శక్రేణ ఫల్గునః పరవీరహా। ముదం పరమికాం లేభే న చ శాపం వ్యచిన్తయత్
శక్రుడు ఇలా చెప్పినప్పుడు, శత్రు వీరులను సంహరించే ఫాల్గుణుడు పరమానందాన్ని పొందాడు, ఆ శాపాన్ని గురించి ఏమాత్రం ఆందోళన పడలేదు.
చిత్రసేనేన సహితో గన్ధర్వేణ యశస్వినా। రేమే స స్వర్గభవనే పాణ్డుపుత్రో ధనంజయః
పాండుపుత్రుడు ధనంజయుడు, ప్రతిష్టాత్మకుడైన గంధర్వుడు చిత్రసేనునితో కలిసి స్వర్గంలో ఆనందంగా కాలం గడిపాడు.
య ఇమాం శృణుయాన్నిత్యం ధృతిం పాణ్డుసుతస్య వై। న తస్య కామః కామేషు పాపకేషు ప్రవర్తతే
పాండుపుత్రుని ధైర్యాన్ని ఎవరైనా ఎప్పుడూ వినితే, వారి మనస్సు చెడు కోరికలవైపు తిరగదు.
ఇదమమరవరాత్మజస్య ఘోరం సుచి చరితం వినిశామ్య ఫల్గునస్య। వ్యపగతమదదమ్భరాగదోషా- స్త్రిదివగతాఽభిరమన్తి మానవేన్ద్రాః
దేవతలలో శ్రేష్ఠుని కుమారుడైన ఫాల్గుణుని పవిత్రమైన, భయంకరమైన ఆచరణను చూసిన స్వర్గానికి చేరిన రాజులు, అహంకారం, గర్వం, కోపం లేని వారు, ఆనందిస్తారు.
తతో దేవాః సగన్ధర్వాః సమాదాయార్ఘ్యముత్తమమ్। శక్రస్య మతమాజ్ఞాయ పార్థమానర్చుర్జసా
తర్వాత దేవతలు, గంధర్వులతో కలిసి, ఉత్తమమైన అర్ఘ్యాన్ని తీసుకుని, శక్రుని సంకల్పాన్ని తెలుసుకుని, ఉత్సాహంగా పార్థుని సత్కరించారు.
పాద్యమాచమనీయం చ ప్రతిగ్రాహ్య నృపాత్మజమ్। ప్రవేశయామాసురథో పురన్దరనివేశనమ్
వారు పాద్యాన్ని, ఆచమనీయం సమర్పించి, రాజకుమారుడిని ఆహ్వానించి, పురందరుని నివాసంలోకి తీసుకెళ్లారు.