తయోర్భుజవినిష్పేషాత్సంధర్షేణోరసోస్తథా। సమజాయత గాత్రేషు పావకోఽఙ్గారధూమవాన్
వారి బాహువల నలిపివేతతో, ఛాతీలు ఢీకొనడంతో, వారి శరీరాల్లో అగ్ని, అంగారాలు, పొగలు కనిపించాయి.
తత ఏనం మహాదేవః పీడ్య గాత్రైః సుపీడితమ్। తేజసా వ్క్రమద్రోషాచ్చేతస్తస్య విమోహయన్
అప్పుడు మహాదేవుడు తన శరీరంతో బలంగా నొక్కి, తన తేజస్సు, పరాక్రమం, కోపంతో అతని మనసును మాయ చేశాడు.
తతోఽభిపీడితైర్గాత్రైః పిణ్డీకృత ఇవాబభౌ। ఫల్గునో గాత్రసంరుద్ధో దేవదేవేన భారత
అలా, ఫల్గుణుడు తన అవయవాలు బలంగా నొక్కబడి, దేవదేవుడిచేత శరీరం కట్టిపడేసినట్టు కనిపించాడు.
నిరుచ్ఛ్వాసోఽభవచ్చైవ సన్నిరుద్ధో మహామనాః। తతః పపాత సంమూఢస్తతః ప్రీతోఽభవద్భవః
అతని ఊపిరి ఆగిపోయింది, అతని గొప్ప మనస్సు అదుపులోకి వచ్చింది. అప్పుడు అయోమయంగా పడిపోయాడు. ఆ సమయంలో భవుడు సంతోషించాడు.
స ముహూర్తం తథా భూత్వా సచేతాః పునరుత్థితః। రుధిరేణాప్లుతాఙ్గస్తు పాణ్డవో భృశదుఃఖితః
అలా కొంతసేపు ఉండి, మళ్లీ చైతన్యం వచ్చి లేచాడు. అతని అవయవాలు రక్తంతో తడిసి, అతను చాలా బాధపడ్డాడు.
శరణ్యం శరణం గత్వా భగవన్తం పినాకినమ్। మృన్మయం స్ణ్డిలం కృత్వామాల్యేనాపూజయద్భవమ్
ఆశ్రయించదగినవాడైన భగవంతుడైన పినాకిని ఆశ్రయించి, మట్టితో బలి పీఠం నిర్మించి, పూలమాలతో భవుడిని పూజించాడు.
తచ్చ మాల్యం తదా పార్థః కిరాతశిరసి స్థితమ్। అపశ్యత్పాణ్డవశ్రేష్ఠో హర్షేణ ప్రకృతిం గతః
అప్పటికి అర్జునుడు ఆ మాల కిరాతుని తలపై ఉన్నదాన్ని చూశాడు. పాండవుల్లో శ్రేష్ఠుడైన అతడు ఆనందంతో తన సహజ స్థితికి వచ్చాడు.
పపాత పాదయోస్తస్య తతః ప్రీతోఽభవద్భవః। [ఉవాచ చైనం వచసా మేఘగమ్భీరగీర్హసః। జాతవిస్మయమాలోక్య తతః క్షీణాఙ్గసంహతిమ్
ఆ మాల ఆ దేవుని పాదాల వద్ద పడిపోయింది. భవుడు సంతోషించాడు. అర్జునుడు ఆశ్చర్యంతో, శరీరం బలహీనంగా ఉన్నదాన్ని గమనించి, మేఘగంభీరమైన స్వరంతో అతనితో పలికాడు.
భోభో ఫల్గున తుష్టోస్మి కర్మణాఽప్రతిమేన తే। శౌర్యేణానేన ధృత్యా చ క్షత్రియో నాస్తి తే సమః
ఫల్గునా! నీ అపూర్వమైన కార్యానికి నేను సంతోషించాను. నీ ధైర్యానికి, స్థైర్యానికి సమానమైన క్షత్రియుడు లేడు.
సమం తేజశ్చ వీర్యం చ మమాద్య తవ చానఘ। ప్రీతస్తేఽహం మహాబాహో పశ్య మాం భరతర్షభ
నిష్పాపుడా! ఈ రోజు నీ తేజస్సు, పరాక్రమం నా దానికీ సమానంగా ఉన్నాయి. మహాబాహువా! నేను నిన్ను సంతోషపరిచాను. భారతవంశశిఖామణీ! నన్ను దర్శించు.
దదామి తే విశాలాక్ష చక్షుః పూర్వం మునిర్భవాన్। విజేష్యసి రణే శత్రూనపి సర్వాన్దివౌకసః
విపులమైన కళ్లవాడా! ముని పొందిన దృష్టిని నీకు ఇస్తున్నాను. నీవు యుద్ధంలో దేవతలలోని శత్రువులను కూడా జయించగలవు.
[ప్రీత్యా చ తేఽహం దాస్యామి యదస్త్రమనివారితమ్। త్వం హి శక్తో మదీయం తదస్త్రం ధారయితుం క్షణాత్ ।।]
ప్రేమతో, ఎవ్వరూ ఎదుర్కోలేని ఆ అస్త్రాన్ని నీకు ఇస్తాను. నీవు నా అస్త్రాన్ని క్షణమైనా మోయగలవు.
తతో దేవం మహాదేవం గిరిశం శూనపాణినమ్। దదర్శ ఫల్గునస్తత్ర సహ దేవ్యా మహాద్యుతిమ్
తర్వాత ఫల్గునుడు అక్కడ మహాదేవుడిని, శూలాన్ని పట్టుకున్న గిరిశుని, దేవితో కలిసి అపారమైన తేజస్సుతో ఉన్నదాన్ని చూశాడు.
స జానుభ్యాం మహీం గత్వా శిరసా ప్రణిపత్య చ। ప్రసాదయామాస హరం పార్థః పరపురంజయః
అతడు మోకాల మీద భూమిని తాకి, తలను వంచి నమస్కరించాడు. శత్రు నగరాలను జయించిన పార్థుడు హరుణి ప్రసన్నత కోసం ప్రార్థించాడు.
కపర్దిన్సర్వభూతేశ భగనేత్రనిపాతన। [దేవదేవ మహాదేవ నీలగ్రీవ జటాధర
కపర్దీ! సమస్త భూతాల అధిపతి! భగనేత్రాన్ని నాశనం చేసినవాడా! దేవదేవా! మహాదేవా! నీలకంఠుడా! జటాధరుడా!
కారణానాం చ పరమం జానే త్వాం త్ర్యమ్బకం విభుమ్। దేవానాం చ గతిం దేవం త్వత్ప్రసూతమిదం జగత్
కారణాలకూ కారణమైన పరమాత్ముడవని, త్ర్యంబకుడవని నేను తెలుసు. ఈ జగత్తు నీవు సృష్టించినదే, ఇది దేవతలకు మార్గం.
అజేయస్త్వం త్రిభిర్లోకైః సదేవాసురమానుషైః। శివాయ విష్ణురూపాయ విష్ణవే శివరూపిణే
మూడు లోకాలు, దేవతలు, అసురులు, మనుషులు ఎవ్వరూ నిన్ను జయించలేరు. శివరూపంలో విష్ణువునికి, విష్ణురూపంలో శివునికి నమస్కరిస్తాను.
దక్షియజ్ఞవినాశాయ హరిరూపాయ తే నమః। లలాటాక్షాయ శర్వాయ మీఢుషే శూలపాణయే
దక్ష యజ్ఞాన్ని నాశనం చేసినవాడా! హరిరూపుడా! లలాటంలో కన్నుగలవాడా! శర్వా! దయామయుడా! శూలపాణియైనవాడా! నీకు నమస్కారం.
పినాకగోప్త్రే సూర్యాయ మఙ్గల్యాయ చ వేధసే। ప్రసాదయే త్వాం భగవన్సర్వభూతమహేశ్వర
పినాకధారకుడా! సూర్యుడా! మంగళకరుడా! సృష్టికర్తా! భగవంతుడా! సమస్త భూతాల మహేశ్వరా! నీ అనుగ్రహం కోరుతున్నాను.
గణేశం జగతః శమ్భుం లోకకారణకారణమ్। ప్రధానపురుషాతీతం పరం సూక్ష్మతరం హరమ్
గణేశుడా! శంభువా! జగత్తుకు కారణమైన కారణా! ప్రధాన పురుషులను మించి ఉన్నవాడా! అత్యంత సూక్ష్మమైన హరుడా!
వ్యతిక్రమం మే భగవన్క్షన్తుమర్హసి శంకర। భగవన్దర్శనాకాఙ్క్షీ ప్రాప్తోస్మీమం మహాగిరిమ్
భగవంతుడా! శంకరా! నా తప్పును క్షమించాలి. నీ దర్శనం కోరికతోనే ఈ మహాగిరిని చేరాను.
దయితం తవ దేవేశ తాపసాలయముత్తమమ్। ప్రసాదయే త్వాం భగవన్సర్వలోకనమస్కృతమ్
దేవతాధిపతివా! నీకు ప్రియమైనది ఈ ఉత్తమమైన తపోవనం. భగవంతుడా! సమస్త లోకాలు నమస్కరించే నిన్ను ప్రసన్నం చేసుకోవాలని కోరుతున్నాను.
కృతో మయాఽయమజ్ఞానాద్విమర్దో యస్త్వయా సహ। శరణం ప్రతిపన్నాయ తత్క్షమస్వాద్య శంకర
అజ్ఞానంతోనే నీతో ఈ పోటీ చేశాను. ఇప్పుడు శరణు పొందాను. శంకరా! దయచేసి ఈ తప్పును క్షమించు.
తమువాచ మహాతేజాః ప్రహసన్వృషభధ్వజః। ప్రగృహ్య రుచిరం బాహుం క్షాన్తమిత్యేవ ఫల్గునమ్
అపార తేజస్సుతో ఉన్న వృషభధ్వజుడు చిరునవ్వుతో పలికాడు. అతని అందమైన భుజాన్ని పట్టుకుని, 'ఫల్గునా! నీ తప్పు క్షమించాను' అన్నాడు.
పరిష్వజ్య చ బాహుభ్యాం ప్రీతాత్మా భగవాన్హరః। పునః పార్థం సాన్త్వపూర్వమువాచ వృషభధ్వజః
ఆ పరమేశ్వరుడు హరుడు, హృదయం ప్రేమతో నిండినవాడు, అర్జునుని తన రెండు చేతులతో ఆలింగనం చేసి, మళ్లీ అతనిని సాంత్వనపూర్వకంగా పలికాడు.
గఙ్గాఙ్గితజటః శర్వః పార్థస్యామితతేజసః। ప్రగృహ్య రుచిరం బాహుం వృత్తం తామ్రతలాఙ్గులిమ్
గంగను జటలో ధరించిన శర్వుడు, అపారమైన తేజస్సుతో ఉన్న అర్జునుని వత్తుగా, మెరిసే, వత్తుగా, తామ్రవర్ణపు వేలులతో ఉన్న భుజాన్ని పట్టుకున్నాడు.
నరస్త్వం పూర్వదేహే వై నారాయణసహాయవాన్। బదర్యాం తప్తవానుగ్రం తపో వర్షాయుతాన్బహూన్
మునుపటి జన్మలో నీవు నరుడివి, నారాయణునితో కలిసి ఉండేవాడు. బదరీలో ఎన్నో వేల సంవత్సరాలు కఠినమైన తపస్సు చేసావు.
త్వయి వా పరమం తేజో విష్ణౌ వా పురుషోత్తమే। యువాభ్యాం పురుషాగ్ర్యాభ్యాం తేజసా ధార్యతే జగత్
నీలోనో లేక పరమపురుషుడైన విష్ణువులోనో ఆ పరమ తేజస్సు ఉంది. మీరు ఇద్దరూ ఉన్న తేజంతోనే ఈ లోకం నిలబడుతోంది.
శక్రాభిషేకే సుమహద్ధనుర్జలదనిఃస్వనమ్। ప్రగృహ్య దానవాః శస్తాస్త్వయా కృష్ణేన చ ప్రభో
ఇంద్రుని అభిషేక సమయంలో, మేఘగర్జనలాంటి గొప్ప ధ్వని చేసే ధనుస్సును పట్టుకుని, నీవు మరియు కృష్ణుడు కలిసి దానవులను సంహరించావు.
తదేతదేవ గాణ్డీవం తవ పార్థ కరోచితమ్। భాయామాస్థాయ తద్గ్రస్తం మయా పురుషసత్తమ
కాబట్టి, ఈ గాండీవం నీకు తగినదే, అర్జునా. భయంకరమైన రూపం ధరించి, నేనే దాన్ని ఒకప్పుడు ధరించాను, మానవులలో శ్రేష్ఠుడా.