దోషాన్స్వాన్నార్హసేఽన్యస్మై వక్తుం స్వబలదర్పితః। అభిషక్తోస్మి మన్దాత్మన్న మే జీవన్విమోక్ష్యసే
నీ బలంపై గర్వంతో, నీవు ఇతరుల తప్పులు చెప్పడం తగదు. మూర్ఖుడా! నన్ను దాడి చేశావు, ఇక నీకు ప్రాణాలతో బయటపడటం సాధ్యం కాదు.
స్థిరో భవ విమోక్ష్యామి సాయకానశనీనివ। ఘటస్వ పరయా శక్త్యా ముఞ్చ త్వమపి సాయకాన్
ధైర్యంగా నిలబడు. నేను బాణాలను వర్షంలా వదిలేస్తాను. నువ్వూ నీ శక్తిని చూపించి బాణాలు వదిలి చూడు.
తస్య తద్వచనం శ్రుత్వా కిరాతస్యార్జునస్తదా। రోషమాహారయామాస తాడయామాస చేషుభిః
ఆ వేటగాడి మాటలు విన్న అర్జునుడు కోపంతో ఊగిపోతూ బాణాలతో అతనిపై దాడి చేశాడు.
తతో హృష్టేన మనసా ప్రతిజగ్రాహ సాయకాన్। భూయోభూయ ఇతి ప్రాహ మన్దమన్దేత్యువాచ హ
ఆ తర్వాత ఆనందంతో ఆ బాణాలను స్వీకరించి, 'మెల్లగా, మెల్లగా' అని పలుమార్లు మృదువుగా చెప్పాడు.
ప్రహరస్వ శరానేతాన్నారాచాన్మర్మభేదినః। ఇత్యుక్తో బాణవర్షం స ముమోచ సహసాఽర్జునః
'బాణాలతో, ప్రాణస్థానాలను ఛేదించే నారాచాలతో దాడి చేయి' అని ప్రేరేపించగా, అర్జునుడు అకస్మాత్తుగా బాణవర్షాన్ని వదిలాడు.
తతస్తౌ తత్రసంరబ్ధౌ గర్జమానౌ ముహుర్ముహుః। శరైరాశీవిషాకారైస్తతక్షాతే పరస్పరమ్
తర్వాత ఇద్దరూ కోపంతో మళ్లీ మళ్లీ గర్జిస్తూ, విషపాము వంటి బాణాలతో ఒకరినొకరు గాయపరిచారు.
తతోఽర్జునః శరవర్షం కిరాతే సమవాసృజత్। తత్ప్రసన్నేన మనసా ప్రతిజగ్రాహ శంకరః
అర్జునుడు ఆ వేటగాడిపై బాణవర్షాన్ని వదిలాడు. శివుడు ఆనందంతో వాటిని స్వీకరించాడు.
ముహూర్తం శరవర్షం తు ప్రతిగృహ్య పినాకధృక్। అక్షతేన శరీరేణ తస్థౌ గిరివాచలః
పినాకాన్ని ధరించిన శివుడు ఆ బాణవర్షాన్ని కొంతసేపు స్వీకరించి, శరీరానికి ఏమాత్రం హాని లేకుండా పర్వతంలా నిలబడ్డాడు.
స దృష్ట్వా బాణవర్షం తు మఘీభూతం ధనంజయః। పరమం విస్మయం చక్రే సాధుసాధ్వితి చాబ్రవీత్
తన బాణవర్షం వృథా అయినదాన్ని చూసి, ధనంజయుడు ఆశ్చర్యంతో 'బాగుంది, బాగుంది!' అని ప్రశంసించాడు.
అహోఽయం సుకుమారాఙ్గో హిమవచ్ఛిఖరాశ్రయః। గాణ్డీవముక్తాన్నారాచాన్ప్రతిగృహ్ణాత్యవిహ్వలః
హాయ్! మంచు పర్వత శిఖరాల్లో నివసించే ఈ సున్నితమైన అవయవాలున్నవాడు, గాండీవం నుంచి వచ్చిన నారాచాలను ఏమాత్రం కదలకుండా స్వీకరిస్తున్నాడు.
కోఽయం దేవో భవేత్సాక్షాద్రుద్రో యక్షః సురోఽసురః। విద్యతే హి గిరిశ్రేష్ఠే త్రిదశానాం సమాగమః
ఇతడు ఎవరు? స్వయంగా రుద్రుడా, యక్షుడా, దేవుడా, అసురుడా? ఈ గొప్ప పర్వతంపై దేవతల సమూహం కనిపిస్తోంది.
న హి మద్వాణజాలానాముత్సృష్టానాం సహస్రశః। శక్తోఽన్యః సహితుం వేగమృతే దేవం పినాకినమ్
నేను వదిలిన వేలాది బాణాల వేగాన్ని, పినాకాన్ని ధరించిన దేవుడిని తప్ప మరెవ్వరూ తట్టుకోలేరు.
దేవో వా యది వా యక్షో రుద్రాదన్యో వ్యవస్థితః। అహమేనం శరైస్తీక్ష్ణైర్నయామి యమసాదనమ్
ఇతడు దేవుడైనా, యక్షుడైనా, రుద్రుడిని తప్ప మరెవ్వరైనా, నా పదునైన బాణాలతో యమలోకానికి పంపుతాను.
తతో హృష్టమనా జిష్ణుర్నారాచాన్మర్మభేదినః। వ్యసృజచ్ఛతధా రాజన్మయూఖానివ భాస్కరః
ఆ తర్వాత విజయవంతుడైన అర్జునుడు ఆనందంతో, సూర్యుని కిరణాల్లా వందలాది మర్మభేదక బాణాలను వదిలాడు.
తాన్ప్రసన్నేన మనసా భగవాఁల్లోకభావనః। శూలపాణిః ప్రత్యగృహ్ణాచ్ఛిలావర్షమివాచలః
ఆ బాణాలను లోక సృష్టికర్త అయిన శూలధారి భగవంతుడు సంతోషంతో, పర్వతం రాళ్ల వర్షాన్ని తట్టుకున్నట్టు స్వీకరించాడు.
క్షణేన క్షీణబాణోఽథ సంవృత్తః ఫల్గునస్తదా। విత్రాసం చ జగామాథ తం దృష్ట్వా శరసంక్షయమ్
ఒక క్షణంలోనే ఫల్గునుడి బాణాలు అయిపోయాయి. తన బాణాలు తక్కువగా ఉన్నాయని చూసి భయపడిపోయాడు.
చిన్తయామాస జిష్ణుస్తు భగవన్తం హుతాశనమ్। పురస్తాదక్షయౌ దత్తౌ తూణౌ యేనాస్య ఖాణ్డవే
విజయుడు అర్జునుడు, ఖాండవ వనంలో తనకు అగ్ని దేవుడు ఇచ్చిన అక్షయ తుంణీలను గుర్తు చేసుకున్నాడు.
కిం ను మోక్ష్యామి ధనుషా యన్మే బాణాః క్షయం గతాః। అయం చ పురుషః కోపి బాణాన్గ్రసతి సర్వశః
ఇప్పుడు నా బాణాలు అయిపోయాయి. ఈ ధనుస్సుతో ఏమి వదిలి పోతాను? నా బాణాలన్నీ ఎవరో ఈ మనిషి మింగేస్తున్నాడు.
అహమేనం ధనుష్కోట్యా రశూలాగ్రేణేవ కుఞ్జరమ్। నయామి దణ్డధారస్య యమస్య సదనం ప్రతి
నేను నా విల్లుతో, ఎలుగుబంటి మీద కత్తిపోలా, అతడిని యమధర్మరాజు ఇంటికి పంపిస్తాను.
ప్రగృహ్యాథ ధనుష్కోట్యా జ్యాపాశేనావకృష్య చ। ముష్టిభిశ్చాపి హతవాన్వజ్రకల్పైర్మహాద్యుతిః
ఆ తర్వాత, విల్లును గట్టిగా పట్టుకొని, దాని తాడును బలంగా లాగి, ఆ ప్రకాశవంతుడు తన గట్టిపిడికిళ్లతో ముదిరి కొట్టాడు.
సంప్రాయుధ్యద్ధనుష్కోట్యా కౌన్తేయః పరవీరహా। తదప్యస్య ధనుర్దివ్యం జగ్రాహ గిరిగోచరః
పరశత్రువులను సంహరించే కౌంతేయుడు విల్లుతో పోరాడాడు. అయినా, ఆ కొండలలో తిరిగే వాడు అతని దివ్యవిల్లును పట్టుకున్నాడు.
తతోఽర్జునో గ్రస్తధనుః ఖఙ్గపాణిరతిష్ఠత। యుద్ధస్యాన్తమభీప్సన్వై వేగేనాభిజగామ తమ్
అప్పుడు అర్జునుడు తన విల్లు పోయిన తరువాత, ఖడ్గాన్ని చేతిలో పట్టుకొని, యుద్ధానికి ముగింపు కావాలని ఆశించి, వేగంగా అతని మీద దూకాడు.
తస్య మూర్ధ్ని శితం ఖఙ్గమసక్తం పర్వతేష్వపి। ముమోయ భుజవీర్యేణ విక్రమ్య కురునన్దనః
కురునందనుడు తన బాహుబలంతో శత్రువు తలపై పదునైన ఖడ్గాన్ని గట్టిగా కొట్టాడు. ఆ ఖడ్గం కొండల్లో కూడా ఇరుక్కుపోయేలా బలంగా దూసింది.
తకస్య మూర్ధానమాసాద్య పఫాలాసివరో హి సః। తతో వృక్షైః శిలాభిశ్చ యోధయామాస ఫల్గునః
ఆ ఖడ్గం శత్రువు తలపై తాకి విరిగిపోయింది. వెంటనే ఫల్గుణుడు చెట్లు, రాళ్లతో యుద్ధం చేయడం ప్రారంభించాడు.
తదా వృక్షాన్మహాకాయః ప్రత్యగృహ్ణాదథో శిలాః। కిరాతరూపీ భగవాంస్తతః పార్థో మహాబలః
అప్పుడు మహాబలుడు అయిన కిరాతుడు, పరాక్రమశాలి పార్థుడు విసిరిన చెట్లు, రాళ్లను తన చేతుల్లో పట్టుకున్నాడు.
ముష్టిభిర్వజ్రసంస్పర్శైర్ధూమముత్పాదయన్ముఖే। ప్రజహార దురాధర్షే కిరాతసమరూపిణి
అజేయుడు అయిన పార్థుడు, వజ్రంలాంటి పిడికిళ్లతో, నోటిలో పొగ వస్తూ, యుద్ధంలో కిరాతుడిని గట్టిగా కొట్టాడు.
తతః శక్రాశనిసమైర్ముష్టిభిర్భృశదారుణైః। కిరాతరూపీ భగవానర్దయామాస ఫల్గునమ్
తర్వాత, కిరాతరూపంలో ఉన్న భగవంతుడు, ఇంద్రుని వజ్రంలాంటి భయంకరమైన పిడికిళ్లతో ఫల్గుణుడిని బాధించాడు.
తతశ్చటచటాశబ్దః సుధోరః సమజాయత। పాణ్డవస్య చ ముష్టీనాం కిరాతస్ చ యుధ్యతః
అప్పుడు పాండవుడు, కిరాతుడు ఇద్దరూ పోరాడుతుండగా వారి పిడికిళ్ల నుంచి గట్టిగా మోగిన శబ్దం వినిపించింది.
సుముహూర్తం తయోర్యుద్ధమభవల్లోమహర్షణమ్। భుజప్రహారసంయుక్తం వృత్రవాసవయోరివ
వారి మధ్య యుద్ధం చాలా సేపు hair-raisingగా, బాహుప్రహారాలతో నిండినదిగా సాగింది. అది వృత్రాసురుడు, ఇంద్రుడు పోరాడినట్టు ఉండింది.
మహారాజ తతో జిష్ణుః కిరాతమురసా బలీ। పాణ్డవం చ విచేష్టన్తం కిరాతోప్యహనద్బలాత్
ఓ రాజా! అప్పుడు బలవంతుడు అయిన జిష్ణువు తన ఛాతీతో కిరాతుడిని గట్టిగా కొట్టాడు. వెంటనే కిరాతుడు కూడా శ్రమపడుతున్న పాండవుని బలంగా కొట్టాడు.