సర్వైః పరాక్రమైర్వీర వధ్యః శత్రురమిత్రహన్। న శత్రురవమన్తవ్యో దుర్బలోఽపి బలీయసా। యోపిస్యాత్పీఠగః కశ్చిత్కిం పునః సమరే స్థితః
ఓ వీరుడా! నీవు ఎంత శక్తి ఉన్నా, నీ శత్రువును పూర్తిగా సంహరించు. శత్రువు బలహీనుడైనా, నీవు బలవంతుడైనా, అతన్ని తక్కువగా చూడకూడదు. ఎందుకంటే, చిన్నవాడైనా యుద్ధంలో ఎదురుగా నిలబడినప్పుడు భయంకరుడవుతాడు.
స త్వం పురుషశార్దూల సర్వయత్నైరిమం ప్రభో। జహి వృష్ణికులశ్రేష్ఠ మా త్వాం కాలోఽత్యగాత్పునః
కాబట్టి, మానవసింహుడా! నీ శక్తిని మొత్తం ఉపయోగించి, వృష్ణికులలో శ్రేష్ఠుడా, ఈ శత్రువును సంహరించు. మరలా సమయం నీ చేతిలోనుండి జారిపోనివ్వకుము.
జితవాఞ్జామదగ్న్యం యః కోటివర్షగణాన్బహూన్। స ఏష నాన్యైర్వధ్యో హి త్వామృతే నాస్తి కశ్చన
బహుళ సంవత్సరాలుగా జమదగ్నిపుత్రుడిని, అనేక శత్రుసేనలను జయించినవాడు ఇతడే. నిన్ను తప్ప ఇతడిని మరెవ్వరూ సంహరించలేరు.
నైష మార్దవసాధ్యో వై మతో నాపి సఖా తవ। యేన త్వం యోధితో వీర ద్వారకా చావమర్దితా
ఇతడిని మృదుత్వంతో జయించలేవు. ఇతడు నీ స్నేహితుడు కూడా కాదు. వీరుడా! ఇతడు నిన్ను యుద్ధానికి పిలిచి, ద్వారకను అవమానించాడు.
ఏవమాది తు కౌన్తేయ శ్రుత్వాఽహం సారథేర్వచః। తత్వమేతదితి జ్ఞాత్వా యుద్ధే మతిమధారయమ్
కౌంతేయుడా! రథసారధి మాటలు వినగానే, అవి నిజమేనని గ్రహించి, నా మనసును యుద్ధానికి సిద్ధం చేసుకున్నాను.
వధాయ సాల్వరాజస్య సౌభస్య చ నిపాతనే। దారుకం చాబ్రువం వీర ముహూర్తం స్థీయతామితి
సాల్వరాజును సంహరించడానికి, సౌభను నాశనం చేయడానికి, 'ఓ వీరుడా! క్షణం ఆగు' అని దారుకుని చెప్పాను.
తతోఽప్రతిహతం దివ్యమభోద్యమతివీర్యవత్। ఆగ్నేయమస్త్రం దయితం సర్వసాహం మహాప్రభమ్। యోజయం తత్రధనుషా దానవాన్తకరం రణే
అప్పుడే, ఆగని శక్తితో, మహత్తరమైన, రాక్షసులను నాశనం చేసే, అగ్నియస్త్రాన్ని నా విల్లుకు అమర్చాను.
యక్షాణాం రాక్షసానాం చ దానవానాం చ సంయుగే। రాజ్ఞాం చ ప్రతిలోమానాం భస్మాన్తకరణం మహత్
యక్షులు, రాక్షసులు, దానవులు, శత్రువైన రాజులు—వారితో యుద్ధంలో, ఈ అస్త్రం వారిని బూడిదగా మార్చుతుంది.
క్షురాన్తమమలం చక్రం కాలాన్తకయమోపమమ్। అనుమన్త్ర్యాహమతులం ద్విషతాం వినిబర్హణమ్
తీవ్రమైన, పదునైన, కాలాంతకుని పోలిన, శత్రువులను నాశనం చేసే, అపూర్వమైన సుదర్శన చక్రాన్ని పిలిచాను.
జహి సౌభం స్వవీర్యేణ యే చాత్ర రిపవో మమ। ఇత్యుక్త్వా భుజవీర్యేణ తస్మై ప్రాహిణవం రుషా
'నీ స్వశక్తితో సౌభను, ఇక్కడ ఉన్న నా శత్రువులను సంహరించు' అని చెప్పి, నా బలంతో కోపంగా దాన్ని పంపాను.
రూపం సుదర్శనస్యాసీదాకాశే పతతస్తదా। ద్వితీయస్యేవ సూర్యస్ యుగాన్తే ప్రతపిష్యతః
ఆ సమయంలో, ఆకాశంలో పరిగెడుతున్న సుదర్శన చక్రం, యుగాంతంలో రెండవ సూర్యుడిలా ప్రకాశించింది.
తత్సమాసాద్య నగరం సౌభం వ్యపగతత్విషమ్। మధ్యేన పాటయామాస క్రకచో దార్వివోచ్ఛ్రితమ్
ఆ చక్రం, కాంతి లేని సౌభనగరాన్ని మధ్యలో పగలగొట్టి, ఎత్తయిన చెట్టును రంపంతో కోసినట్టు చీల్చింది.
ద్విధా కృతం తతః సౌభం సుదర్శనబలాద్ధతమ్। మహేశ్వరశరోద్ధూతం పపాత త్రిపురం యథా
సుదర్శన శక్తితో సౌభ రెండు భాగాలుగా విడిపోయింది. మహేశ్వరుని బాణంతో తాకబడిన త్రిపురంలా అది కూలిపోయింది.
తస్మిన్నిపతితే సౌభే చక్రమాగాత్కరం మమ। పునశ్చాదాయ వేగేన సాల్వాయేత్యహమబ్రువమ్
సౌభ పడిపోయిన తర్వాత, చక్రం తిరిగి నా చేతికి వచ్చింది. వెంటనే దాన్ని పట్టుకుని, 'ఇది సాల్వకోసమే!' అని చెప్పాను.
తతః సాల్వం గదాం గుర్వీమావిధ్యన్తే మహాహవే। ద్విధా చకార సహసా ప్రజజ్వాల చ తేజసా
అప్పుడు, గొప్ప యుద్ధంలో, నేను భారమైన గదతో సాల్వుడిని బలంగా కొట్టి, ఒక్కసారిగా రెండు ముక్కలు చేశాను. ఆ గద ప్రభావంతో అగ్నిలా జ్వలించింది.
తస్మిన్వినిహతే వీరే దానవాస్త్రస్తచేతసః। హాహాభూతా దిశో జగ్మురర్దితా మమ సాయకైః
ఆ వీరుడు పడిపోయిన వెంటనే, దానవులు భయంతో హాహాకారాలు చేస్తూ, నా బాణాల గాయాలతో అన్ని దిశలకు పారిపోయారు.
తతోఽహంసమవస్థాప్యరథం సౌభసమీపతః। శఙ్ఖం ప్రధ్మాప్య హర్షేణ సుహృదః పర్యహర్షయమ్
తర్వాత, నా రథాన్ని సౌభ దగ్గర నిలిపి, ఆనందంతో శంఖాన్ని ఊదాను. నా మిత్రులు ఆనందంతో ఉల్లాసించారు.
తన్మేరుశిఖరాకారం విధ్వస్తాట్టాలగోపురమ్। దహ్యమానమభిప్రేక్ష్య స్త్రియస్తాః సంప్రదుద్రువుః
మేరుపర్వత శిఖరంలా ఉన్న, గోపురాలు ధ్వంసమైన, అగ్నిలో కాలిపోతున్న సౌభను చూసి, అక్కడి మహిళలు భయంతో పారిపోయారు.
ఏవం నిహత్య సమరే సౌభం సాల్వం నిపాత్య చ। ఆనర్తాత్పునరాగమ్య సుహృదాం ప్రీతిమావహమ్
సౌభుడు, సాల్వుడు యుద్ధంలో నా చేతిలో పడిపోయిన తర్వాత, నేను ఆనర్త దేశం నుంచి తిరిగి వచ్చి, నా మిత్రులకు ఆనందాన్ని తెచ్చాను.
తదేతత్కారణం రాజన్నాగమం నాగసాహ్వయమ్। యద్యాగాం పరవీరఘ్న న హి జీవేత్సుయోధనః
ఓ రాజా! ఇదే నేను రావడం, నాగులను పిలిపించడం వెనుక కారణం. నువ్వు యజ్ఞం చేస్తే, శత్రువులను సంహరించే సుయోధనుడు బతకడు.
మయ్యాగతేఽథవా వీర ద్యూతం న భవితా తథా। అద్యాహం కిం కరిష్యామి భిన్నసేతురివోదకమ్
ఓ వీరా! నేను వచ్చినట్లయితే, మళ్లీ ఆ జూదం జరగదు. ఈ రోజు నేను ఏమి చేయగలను? పగిలిన చెరువు నీటిలా అయిపోయాను.
ఏవముక్త్వా మహాబాహుః కౌరవం పురుషోత్తమః। ఆమన్త్ర్య ప్రయయౌ శ్రీమాన్పాణ్డవాన్మధుసూదనః
అలా చెప్పి, మహాబాహువైన మధుసూదనుడు, కౌరవుని పలకరించి, పాండవుల వద్దకు వెళ్లాడు.
అభివాద్య మహాబాహుర్ధర్మరాజం యుధిష్ఠిరమ్। రాజ్ఞా మూర్ధన్యుపాఘ్రాతో భీమేన చ మహాభుజః
మహాబాహువైన కృష్ణుడు, ధర్మరాజు యుధిష్ఠిరుని నమస్కరించాడు. రాజు అతన్ని ముద్దుపెట్టుకుని, భీముడు గట్టిగా ఆలింగనం చేశాడు.
పరిష్వక్తశ్చార్జునేన యమాభ్యాం చాభివాదితః। సంమానితశ్చ ధౌమ్యేన ద్రౌపద్యా చార్చితోశ్రుభిః
అర్జునుడు కృష్ణుని ఆలింగనం చేశాడు. యమద్వయులు నమస్కరించారు. ధౌమ్యుడు గౌరవించాడు. ద్రౌపది కన్నీళ్లతో పూజించింది.
సుభద్రామభిమన్యుం చ రథమారోప్య కాఞ్చనమ్। ఆరురోహ రథం కృష్ణః పాణ్డవైరభిపూజితః
పాండవులు గౌరవించగా, కృష్ణుడు సుభద్ర, అభిమన్యులను బంగారు రథంలో కూర్చోబెట్టి, తానే రథంపై ఎక్కాడు.
శైబ్యసుగ్రీవయుక్తేన రథేనాదిత్యవర్చసా। ద్వారకాం ప్రయయౌ కృష్ణః సమాశ్వాస్య యుధిష్ఠిరమ్
శైబ్య, సుగ్రీవ అనే గుర్రాలు జోడించిన, సూర్యుడిలా ప్రకాశించే రథంలో, కృష్ణుడు యుధిష్ఠిరుని ఓదార్చి, ద్వారకకు బయలుదేరాడు.
తతః ప్రయతే దాశార్హే ధృష్టద్యుమ్నోపి పార్షతః। ద్రౌపదేయానుపాదాయ ప్రయయౌ స్వపురం తదా
ఆ తర్వాత, దృఢ సంకల్పుడైన దాశార్హుడు, పార్థుడు ధృష్టద్యుమ్నుడు, ద్రౌపదీ కుమారులను తీసుకుని, తమ నగరాలకు వెళ్లిపోయారు.
ధృష్టకేతుః స్వసారం చ సమాదాయాథ చేదిరాట్। జగామ పాణ్డవాన్దృష్ట్వా రమ్యాం శుక్తిమతీం పురీమ్
చేడిరాజు ధృష్టకేతువు తన సోదరిని తీసుకుని, శుక్తిమతీ అనే అందమైన నగరాన్ని చూసిన తర్వాత, పాండవుల వద్దకు వెళ్లాడు.
కేకయాశ్చాప్యనుజ్ఞాతాః కౌన్తేయేనామితౌజసా। ఆమన్త్ర్య పాణ్డవాన్సర్వాన్ప్రయయుస్తేఽపి భారత
కుంతీ కుమారుడు అనుమతించగా, కేకయులు అందరు పాండవులకు వీడ్కోలు చెప్పి, తమ ఊర్లకు వెళ్లిపోయారు.
బ్రాహ్మణాశ్చ విశశ్చైవ తథావిషయవాసినః। విసృజ్యమానాః సుభృశం న త్యజన్తి స్మ పాణ్డవాన్
బ్రాహ్మణులు, ప్రజలు, ఆ ప్రాంత నివాసులు విడిపోవమన్నా, వారు ఎంతో ప్రేమతో పాండవులను వదలలేకపోయారు.