సమతీత్య బహూన్దేశాన్గిరీంశ్చ బహుపాదపాన్। సరాంసి సరితశ్చైవ మార్తికావతమాసదమ్
అనేక దేశాలు, అనేక చెట్లతో ఉన్న కొండలు, సరస్సులు, నదులు దాటి, మర్తికావట అనే ప్రదేశానికి చేరుకున్నాను.
తత్రాశ్రౌషం నరవ్యాఘ్ర సాల్వం సాగరమన్తికాత్। ప్రయాన్తం సౌభమాస్థాయ తమహం పృష్ఠతోఽన్వగామ్
మనుషులలో సింహుడా, అక్కడ శాల్వుడు సౌభాన్ని ఎక్కి సముద్రతీరంలో వెళ్తున్నాడని విన్నాను; నేను అతని వెనుకనుండి వెంబడించాను.
దృష్టవానస్మి రాజేన్ద్ర సాల్వరాజమథాన్తికే।' తతః సాగరమాసాద్య కుక్షౌ తస్య మహోర్మిణః। సముద్రనాభ్యాం సాల్వోఽభూత్సౌభమాస్థాయ శత్రుహన్
రాజేంద్రా, అక్కడ నేను శాల్వరాజును దగ్గరగా చూశాను; ఆపై, మహా తరంగాలతో ఉన్న సముద్రాన్ని చేరి, సముద్రపు మధ్యలో శత్రువులను సంహరించే శాల్వుడు సౌభాన్ని ఎక్కాడు.
స మామాలోక్య సహసా సేనాం స్వాం ప్రాహిణోన్మృధే। మద్బాహునా చ సేనాయాం శిష్టాయాం కించిదేవ చ
అతడు నన్ను అకస్మాత్తుగా చూసి, తన సైన్యాన్ని యుద్ధానికి పంపాడు; నా చేతులతో అతని సైన్యంలో కొంత మాత్రమే మిగిలింది.
స సమాలోక్య సహసా స్మయన్నివ యుధిష్ఠిర। ఆహ్వయామాస దుష్టాత్మా యుద్ధాయైవ ముహుర్ముహుః
యుద్ధిష్ఠిరా, నన్ను చూసి, ఆ దుష్టుడు చిరునవ్వుతో మళ్లీ మళ్లీ నన్ను యుద్ధానికి ఆహ్వానించాడు.
తస్య శార్ఙ్గవినిర్ముక్తైర్బహుభిర్మర్మభేదిభిః। పురం నాసాద్యత శరైస్తతో మాం రోష ఆవిశత్
శారంగ ధనుస్సు నుంచి వదిలిన అనేక బాణాలతో అతని నగరాన్ని చేరలేకపోయాను; అప్పుడు నాకు కోపం వచ్చింది.
స చాపి పాపప్రకృతిర్దైతేయాపశదో నృప। మయ్యవర్షత దుర్ధర్షః శరధారాః సహస్రశః
రాజా, ఆ పాపాత్ముడు, దైత్య వంశజుడు, నా మీద వేలాది బాణాల వర్షాన్ని కురిపించాడు.
సైనికాన్మమ సూతం చ హయాంశ్చ స సమాకిరత్। అచిన్తయన్తస్తు శరాన్వయం యుధ్యామ భారత
అతడు నా సైనికులను, రథసారథిని, గుర్రాలను బాణాలతో కప్పివేశాడు; అయినా, ఆ బాణాలను పట్టించుకోకుండా మేము యుద్ధం కొనసాగించాము, భారతా.
తతః శతసహస్రాణి శరాణాం నతపర్వణామ్। చిక్షిపుః సమరే వీరా మయి సాల్వపదానుగాః
అప్పుడు, కుంతీ కుమారుడా, సాల్వుని అనుచరులైన యోధులు యుద్ధంలో నన్ను లక్షలాది వంకర తుప్పుల బాణాలతో ముంచివేశారు.
తే హయాంశ్చ రథం చైవ ధ్వజం దారుకమేవ చ। ఛాదయామాసురసురాస్తైర్బాణైర్మర్మభేదిభిః
ఆ బాణాలతో నా గుర్రాలు, రథం, పతాక, దారుకుడిని కూడా, అవి అంతటా లోపలికి చొచ్చుకుపోయి, పూర్తిగా కప్పేశారు.
న హయా న రథో వీర న ధ్వజో న చ దారుకః। అదృశ్యన్త శరైశ్ఛన్నాస్తథాఽహం సైనికాశ్చ మే
ఆ బాణాల వర్షంలో నా గుర్రాలు, రథం, పతాక, దారుకుడు, నేనూ, నా సైనికులూ ఎవ్వరూ కనబడలేదు.
తతోఽహమపి కౌన్తేయ శరాణామయుతాన్బహూన్। ఆమన్త్రితానాం ధనుషా దివ్యేన విధినాఽక్షిపమ్
అప్పుడు, కుంతీ కుమారుడా, నేనూ నా దివ్య ధనుస్సుతో, విధిగా, నన్ను పోరుకు పిలిచిన వారిపై లక్షలాది బాణాలు వదిలాను.
న తత్రవిషయస్త్వాసీన్మమ సైన్యస్య భారత। ఖే విషక్తం హి తత్సౌభం క్రోశమాత్ర ఇవాభవత్
అక్కడ నా సైన్యానికి స్థానం లేకుండా పోయింది, భరతా. ఆ సౌభం ఆకాశంలో వేలాడుతూ, కేవలం అరుపు వినిపించే దూరంలో ఉన్నట్టు అనిపించింది.
తతస్తే ప్రేక్షకాః సర్వే దేవా వై దివమాస్థితాః। హర్షయామాసురుచ్చైర్మాం సింహనాదతలస్వనైః
ఆ సమయంలో, ఆకాశంలో ఉన్న దేవతలు అందరూ గర్వంగా సింహగర్జనలు, మృదంగధ్వనులతో నన్ను ఉత్సాహపరిచారు.
మత్కార్ముకవినిర్ముక్తా దానవానాం మహారణే। అఙ్గేషు రుధిరాక్తాస్తే వివిశుః శలభా ఇవ
నా ధనుస్సు నుండి విడిచిన బాణాలు, ఆ మహాయుద్ధంలో దానవుల శరీరాల్లోకి, రక్తంతో తడిసి, పురుగుల్లా చొచ్చుకుపోయాయి.
తతో హలహలాశబ్దః సౌభమధ్యే వ్యవర్ధత। వధ్యతాం విశిఖైస్తీక్ష్ణైః పతతాం చ మహార్ణవే
ఆ తర్వాత, సౌభం మధ్యలో ఘోరమైన శబ్దం పెరిగింది. పదునైన బాణాలతో చంపబడి, వారు మహాసముద్రంలో పడిపోతుండగా ఆ శబ్దం వినిపించింది.
తే నికృత్తభుజస్కన్ధాః కబన్ధాకృతిదర్శనాః। నదన్తో భైరవాన్నాదాన్నిపతన్తి స్మ దానవాః। పతితాస్తేఽపి భక్ష్యన్తే సముద్రాంభోనివాసిభిః
వారి చేతులు, భుజాలు తెగిపోయి, తలలేని ముద్దలుగా మారి, భయంకరమైన అరుపులతో దానవులు కింద పడిపోయారు. పడిపోతూనే, సముద్రంలో నివసించే జంతువులు వారిని తినేశాయి.
తతో గోక్షీరకున్దేన్దుమృణాలరజతప్రభమ్। జలజం పాఞ్చజన్యం వై ప్రాణేనాహమపూరయమ్
తర్వాత, ఆవుపాలు, మల్లెపువ్వు, చంద్రుడు, తామర తంతు, వెండి వలె తెల్లగా మెరిసే పాంచజన్య శంఖాన్ని నా ఊపిరితో నిండుగా ఊదాను.
తాన్దృష్ట్వా పతితాంస్తత్ర సాల్వః సౌభపతిస్తతః। మాయాయుద్ధేన మహతా యోధయామాస మాం యుధి
అక్కడ తన అనుచరులు పడిపోతున్నదాన్ని చూసి, సౌభపతి సాల్వుడు గొప్ప మాయాయుద్ధంతో నాతో యుద్ధం చేశాడు.
తతో గదా హలాః ప్రాసాః శూలశక్తిపరశ్చథాః। అసయః శక్తికులిశపాశర్ష్టికనపాః శరాః। పట్టసాశ్చ భుశుణ్డ్యశ్చ ప్రపతన్త్యనిశం మయి
అప్పుడతని మాయతో, గదలు, నంగళ్ళు, కత్తులు, కుళ్లులు, త్రిశూలాలు, దారులు, కర్రలు, బాణాలు, పెద్ద కత్తులు, గులికలు, ఇలా ఎన్నో ఆయుధాలు నాపై ఎడతెరిపిలేకుండా పడిపడ్డాయి.
తామహం మాయయైవాశు ప్రతిగృహ్య వ్యనాశయమ్। తస్యాం హతాయాం మాయాయాం గిరిశృఙ్గైరయోధయత్
ఆ మాయను నేనూ నా మాయతో వెంటనే ఎదుర్కొని నశింపజేశాను. ఆ మాయ పోగొట్టిన తర్వాత, అతడు కొండ శిఖరాలతో నన్ను దాడిచేశాడు.
తతోఽభవత్తమ ఇవ ప్రకాశ ఇవ చాభవత్। దుర్దినం సుదినం చైవ శీతముష్ణం చ భారత
అప్పుడు అక్కడ చీకటి, వెలుగు, చెడు రోజు, మంచి రోజు, చలి, వేడి ఇలా మారుతూ కనిపించాయి, భరతా.
అఙ్గారపాంసువర్షం చ శస్త్రవర్షం చ భారత। ఏవం మాయాం ప్రకుర్వాణో యోధయామాస మాం రిపుః
అక్కడ అంగారపు వాన, ఆయుధాల వాన కురిసింది. ఇలా మాయను ఉపయోగిస్తూ శత్రువు నాతో యుద్ధం చేశాడు.
విజ్ఞాయ తదహం సర్వం మాయయైవ వ్యనాశయమ్। యథాకాలం తు యుద్ధేన వ్యధమం సర్వతః శరైః
అది అంతా గుర్తించి, నేనూ నా మాయతో దాన్ని పోగొట్టాను. సరైన సమయంలో యుద్ధంలో అన్ని వైపులా బాణాలతో దాడిచేశాను.
తతో హతాయాం చ మయా మాయాయాం యుధి దానవః। మాయామన్యాం మహారాజ చకార మతిమోహినీమ్
అప్పుడు యుద్ధంలో ఆ మాయను నేను నశింపజేసిన తర్వాత, రాజా, ఆ దానవుడు మరొక మాయను సృష్టించాడు, అది మనసును మాయలో పడేసింది.
తతో వ్యోమ మహారాజ శతసూర్యమివాభవత్। శతచన్ద్రం చ కౌన్తేయ సహస్రాయుతతారకమ్
ఆ తర్వాత, రాజా, ఆకాశం నూరడుగురు సూర్యులు, నూరడుగురు చంద్రులు, వేలాది నక్షత్రాలతో మెరిసిపోతున్నట్టు కనిపించింది, కుంతీ కుమారుడా.
తతో నాజ్ఞాయత తదా దివారాత్రం తథా దిశః। తతోఽహం మోహమాపన్నః ప్రజ్ఞాస్త్రం సమయోజయమ్
ఆ సమయంలో పగలు, రాత్రి, దిక్కులు ఏవీ నాకు కనబడలేదు. అప్పుడు నేను గందరగోళానికి లోనై, జ్ఞానాస్త్రాన్ని ప్రయోగించాను.
తదస్త్రమస్తమస్త్రేణ విధూతం శరతూలవత్। తథా తదభవద్యుద్ధం తుములం రోమహర్షణమ్। లబ్ధాలోకస్తు రాజేన్ద్ర పునః శత్రుమయోధయమ్
ఆస్త్రాన్ని ఎదురు ఆస్త్రంతో నేను తొలగించాను; అది శరదృతువులోని పత్తిలా చెల్లాచెదురైంది. అప్పుడు యుద్ధం భయంకరంగా, గోoseబంపెట్టు చేసేలా మారింది. మళ్లీ చూపు వచ్చాక, రాజా! నేను శత్రువుతో మళ్లీ పోరాడాను.
ఏవం స పురుషవ్యాఘ్రః సాల్వో రాజ్ఞం మహారిపుః। యుధ్యమానో మయా సఙ్ఖ్యే వియదభ్యగమత్పునః
అలా, మానవులలో సింహుడైన శాల్వుడు, రాజులకు గొప్ప శత్రువు, నాతో యుద్ధం చేస్తూ మళ్లీ ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయాడు.
తతః శతఘ్నీశ్చ మహాగదాశ్చ దీప్తాశ్చ శూలాన్ముసలానసీంశ్చ। చిక్షేప రోషాన్మయి మన్దబుద్ధిః సాల్వో మహారాజ జయాభికాఙ్క్షీ
అప్పటికి, మహారాజా! విజయాన్ని కోరుకుంటూ, కోపంతో మైమరచిన శాల్వుడు నాపై శతఘ్నులు, భారీ గదలు, మెరుపులాంటి కటారాలు, ముసల్లు, ఖడ్గాలు విసిరాడు.