అమృష్యమాణోపసవ్యం సాల్వః సమితిదారుణః। యన్తారమస్య సహసా త్రిభిర్బాణైః సమార్దయత్
సాల్వుడు ఆ ఎడమవైపు తిరుగును తట్టుకోలేక, యుద్ధంలో క్రూరుడై, అకస్మాత్తుగా తన రథసారధిని మూడు బాణాలతో గాయపరిచాడు.
దారుకస్య సుతస్తం తు బాణవేగమచిన్తయన్। భూయ ఏవ మహాబాహో ప్రయయావపసవ్యతః
దారుకుని కుమారుడు ఆ బాణాల వేగాన్ని లెక్కచేయకుండా, మహాబాహువుతో మళ్లీ ఎడమవైపు రథాన్ని నడిపించాడు.
తతో బాణాన్బహువిధాన్పునరేవ స సౌభరాట్। ముమోచ తనయే వీర మమ రుక్మిణినన్దనే
ఆ సమయంలో సౌభరాజు ఎన్నో విధాలైన బాణాలను నా ధైర్యవంతుడైన రుక్మిణీ కుమారుని మీద మళ్లీ వదిలాడు.
తానప్రాప్తాఞ్శితైర్బ్రాణైశ్చిచ్ఛేద పరవీరహా। రౌక్మిణేయః స్మితం కృత్వా దర్శయన్హస్తలాఘవం
శత్రువులను సంహరించే రుక్మిణీ కుమారుడు చిరునవ్వుతో తన చేతిలోని నైపుణ్యాన్ని చూపిస్తూ, ఆ పదునైన బాణాలను మధ్యలోనే కోసేశాడు.
ఛిన్నాన్దృష్ట్వా తు తాన్బాణాన్ప్రద్యుమ్నేన చ సౌభరాట్। ఆసురీం దారుణీం మాయామాస్థాయ వ్యసృజచ్ఛరాన్
ప్రద్యూమ్నుడు తన బాణాలను కోసినదాన్ని చూసి, సౌభరాజు భయంకరమైన అసురమాయను ఆశ్రయించి మరిన్ని బాణాలను వదిలాడు.
ప్రయుజ్యమానమాజ్ఞాయ దైతేయాస్త్రం మహాబలమ్। బ్రహ్మాస్త్రేణాన్తరా చ్ఛిత్త్వాముమోచాన్యన్పతస్త్రిణః
ఆ గొప్ప దైత్యాస్త్రాన్ని ప్రయోగిస్తున్నాడని గుర్తించి, ప్రద్యూమ్నుడు బ్రహ్మాస్త్రంతో దాన్ని మధ్యలోనే కోసి, మరికొన్ని బాణాలను వదిలాడు.
తే తదస్త్రం విధూయాశు వివ్యధూ రుధిరాశనాః। శిరస్యురసి వక్రే చ స ముమోహ పపాత చ
ఆ రక్తపిపాసువైన యోధులు ఆ అస్త్రాన్ని వెంటనే తిప్పికొట్టి, అతని తల, ఛాతీ, పక్కలపై బలంగా కొట్టారు. అతడు మత్తుగా అయి నేలపై పడిపోయాడు.
తస్మిన్నిపతితే క్షుద్రే సాల్వే బాణప్రపీడితే। రౌక్మిణేయోఽపరం బాణం సందధే శత్రతాపనః
అలా చిన్న మనసున్న సాల్వుడు బాణాల బాధతో పడిపోవడంతో, రుక్మిణీ కుమారుడు, శత్రువులకు భయంకరుడైనవాడు, ఇంకొక బాణాన్ని సిద్ధం చేశాడు.
తమర్చితం సర్వదాశార్హపూగై- రాశీర్భిరర్కజ్వలనప్రకాశమ్। దృష్ట్వా శరం జ్యామభినీయమానం బభూవ హాహాకృతమన్తరిక్షమ్
యాదవులందరి ఆశీర్వాదాలతో ఎప్పుడూ పూజింపబడే, సూర్యుడు, అగ్ని వంటి ప్రకాశంతో మెరిసే ఆ బాణాన్ని విల్లులో పెట్టినప్పుడు, ఆకాశంలో హాహాకారాలు వినిపించాయి.
తతో దేవగణాః సర్వే సేన్ద్రాః సహధనేశ్వరాః। నారదం ప్రేషయామాసు- శ్వసనం చ మనోజవమ్
అప్పుడు దేవతలందరూ, ఇంద్రుడు, ధనాధిపతులతో కలిసి, నారదుని మరియు వేగంగా పరిగెత్తే వాయువును పంపించారు.
తౌ రౌక్మిణేయమాగమ్య వచోఽబ్రూతాం దివౌకసామ్। నైవ వధ్యస్త్వయా వీర సాల్వరాజః కథంచన
వారు రుక్మిణీ కుమారుని దగ్గరకు వచ్చి, దేవతల సందేశాన్ని చెప్పారు: 'వీరా! సాల్వరాజును ఏ పరిస్థితిలోనూ నీవు చంపకూడదు.'
సంహరస్వ పునర్బాణమవధ్యోఽయం త్వయా రణే। ఏతస్య చ శరస్యాజౌ నావధ్యోస్తి పుమాన్క్వచిత్
'నీ బాణాన్ని వెనక్కు తీసుకో. యుద్ధంలో అతడిని నువ్వు చంపలేవు. ఈ బాణంతో కూడా ఎవరినీ చంపడం సాధ్యం కాదు.'
మృత్యురస్య మహాబాహో రణే దేవకినన్దనః। కృష్ణః సంకల్పితో ధాత్రా తన్మిథ్యా న భవేదితి
'ఓ మహాబాహువంతుడా! యుద్ధంలో అతని మరణం దేవకీకుమారుడు కృష్ణుని చేతిలోనే జరగాలని సృష్టికర్త నిర్ణయించాడు. ఇది తప్పక జరుగుతుంది.'
తతః పరమసంహృష్టః ప్రద్యుమ్నః శరముత్తమమ్। సంజహార ధనుఃశ్రేష్ఠాత్తూణే చైవ న్యవేశయత్
అప్పుడు ప్రద్యూమ్నుడు ఎంతో ఆనందంతో ఆ ఉత్తమమైన బాణాన్ని తన గొప్ప విల్లులో నుంచి తీసి తిరిగి కూరిలో పెట్టాడు.
తత ఉత్థాయ రాజేన్ద్ర సాల్వః పరమదుర్మనాః। వ్యపాయాత్సబలస్తూర్ణం ప్రద్యుమ్నశరపీడితః
ఆ తరువాత, రాజా! సాల్వుడు ప్రద్యూమ్నుడి బాణాల బాధతో ఎంతో మనస్తాపంతో, తన సైన్యంతో కలిసి వేగంగా అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.
స ద్వారకాం పరిత్యజ్య సాల్వో వృష్ణిభిరార్దితః। సౌభమాస్థాయ రాజేన్ద్ర దివమాచక్రమే తదా
వృష్ణుల చేతిలో బాధపడిన సాల్వుడు, ద్వారకను వదిలిపెట్టి, తన సౌభ విమానంలో ఎక్కి ఆ సమయంలో ఆకాశానికి ఎగిరిపోయాడు, రాజా!
ఆనర్తనగరం ముక్తం తతోఽహమగమం తదా। మహాక్రతౌ రాజసూయే నివృత్తే నృపతే తవ
అప్పటికి నీ గొప్ప రాజసూయయాగం పూర్తయ్యాక, నేను ఆనర్త నగరానికి వెళ్లాను.
అపశ్యం ద్వారకాం చాహం మహారాజ హతత్విషమ్। నిఃస్వాధ్యాయవషట్కారాం నిర్భూషణవరస్త్రియమ్
మహారాజా! నేను ద్వారకను చూశాను. అక్కడ తేజస్సు లేకుండా, వేదపఠనాలు, యజ్ఞధ్వనులు వినిపించకుండా, ఆడవాళ్లు అలంకారాలు, మంచి వస్త్రాలు లేకుండా ఉన్నారు.
అనభిజ్ఞేయరూపాణి ద్వారకోపవనాని చ। దృష్ట్వా శఙ్కోపపన్నోఽహమపృచ్ఛం హృదికాత్మజమ్
ద్వారకలోని ఉద్యానవనాలు కూడా గుర్తుపట్టలేనంతగా మారిపోయినవి. ఆ దృశ్యాన్ని చూసి భయంతో, నేను హృదికుని కుమారుణ్ణి అడిగాను.
అస్వస్థనరనారీకమిదం వృష్ణికులం భృశమ్। కిమిదం నరశార్దూల శ్రోతుమిచ్ఛామి తత్త్వతః
ఈ వృష్ణికులంలో పురుషులు, స్త్రీలు అంతా చాలా బాధతో ఉన్నారు. నరశార్దూలా! ఇది ఏమిటో నాకు నిజంగా చెప్పు అని కోరుతున్నాను.
ఏవముక్తః స తు మయా విస్తరేణేదమబ్రవీత్। రోధం మోక్షం చ సాల్వేన హార్దిక్యో రాజసత్తమ
అలా నేను అడిగినప్పుడు, హార్దిక్యుడు, రాజులలో శ్రేష్ఠుడు, శాల్వుడి చెరపట్టడాన్ని, విడుదలను విపులంగా వివరించాడు.
తతోఽహం భరతశ్రేష్ఠ శ్రుత్వా సర్వమశేషతః। వినాశే సాల్వరాజస్య తదైవాకరవం మతిమ్
భారత వంశంలో శ్రేష్ఠుడా, అప్పుడు నేను ఆ శాల్వుడి నాశనం గురించి అన్నీ పూర్తిగా విన్నాక, వెంటనే నా మనసులో నిర్ణయం చేసుకున్నాను.
తతోఽహం భరతశ్రేష్ఠ సమాశ్వాస్య పురే జనమ్ ।। రాజానమాహుకం చైవ తథైవాకనదున్దుభిమ్
తర్వాత, భారత వంశ శ్రేష్ఠుడా, పట్టణంలోని ప్రజలను, రాజు ఆహుకుడిని, అగ్రూరుడిని ధైర్యపర్చాను.
సర్వాన్వృష్ణిప్రవీరాంశ్చ హర్షయన్నబ్రువం తదా। అప్రమాదః సదా కార్యో నగరే యాదవర్షభాః
అప్పుడు వృష్ణివంశంలో ప్రముఖులందరినీ ఆనందపరిచేలా, 'యాదవులలో శ్రేష్ఠులారా, పట్టణంలో ఎప్పుడూ అప్రమత్తంగా ఉండాలి' అని చెప్పాను.
సాల్వరాజవినాశాయ ప్రయాతం మాం నిబోధత। నాహత్వా తం నివర్తిష్యే పురీం ద్వారవతీం ప్రతి
శాల్వరాజు నాశనం కోసం నేను బయలుదేరుతున్నానని తెలుసుకోండి; అతన్ని సంహరించకపోతే ద్వారకకు తిరిగి రాను.
ససాల్వం సౌభనగరం హత్వా ద్రష్టాస్మి వః పునః। త్రిఃసామా హన్యతామేషా దున్దుభిః శత్రుభీషణా
శాల్వుడిని, సౌభనగరాన్ని సంహరించి మళ్లీ మీను కలుస్తాను; శత్రువులకు భయంకరమైన ఈ దుందుభిని మూడుసార్లు మోగించండి.
తే మయాఽఽశ్వాసితా వీరా యథావద్భరతర్షభ। సర్వే మామబ్రువన్హృష్టాః ప్రయాహి జహిశాత్రవాన్
భారత వంశ శ్రేష్ఠుడా, నేను ధైర్యం చెప్పిన వీరులందరూ ఆనందంతో, 'వెళ్లి శత్రువులను సంహరించు' అని అన్నారు.
తైః ప్రహృష్టాత్మభిర్వీరైరాశీర్భిరభినన్దితః। వాచయిత్వా ద్విజశ్రేష్ఠాన్ప్రణమ్య శిరసా భవమ్
ఆ వీరులు హర్షంతో ఆశీర్వదించగా, అగ్రబ్రాహ్మణులను మంత్రాలు చదివించాను, మీకు నా తల వంచి నమస్కరించాను.
శైబ్యసుగ్రీవయుక్తేన రథేనానాదయన్దిశః। ప్రధ్మాయ శఙ్ఖప్రవరం పాఞ్చజన్యమహం నృప
రాజా, అప్పుడు శైబ్య, సుగ్రీవ అనే కాళ్లతో కూడిన నా రథాన్ని ఎక్కి, అన్ని దిశల్లో ధ్వని చేస్తూ, పాంచజన్య అనే గొప్ప శంఖాన్ని ఊదాను.
ప్రయాతోస్మి నరవ్యాఘ్ర బలేన మహతా వృతః। క్లృప్తేన చతురఙ్గేణ యత్తేన జితకాశినా
మనుషులలో సింహుడా, నేను గొప్ప సైన్యంతో, విజయవంతమైన యాదవులు నడిపే, సకల విభాగాలతో కూడిన సేనతో బయలుదేరాను.