అథ భీమోఽభ్యువాచైనాం సాభిమానమిదం వచః। నోద్విజేయమహం తస్మాన్నిహనిష్యేఽహమాగతమ్
అప్పుడు భీముడు గర్వంగా ఆమెతో, "నేను అతనిని భయపడను. అతను వచ్చినప్పుడు నేనే అతన్ని సంహరిస్తాను," అని అన్నాడు.
తయోః శ్రుత్వా తు సంజల్పమాగచ్ఛద్రాక్షసాధమః। భీమరూపో మహానాదాన్విసృజన్భీమదర్శనః
వారి సంభాషణ విని, భయంకరమైన రూపంతో, గొప్ప గర్జనలతో, భయపెట్టే రాక్షసుడు అక్కడికి వచ్చాడు.
కేన సార్ధం కథయసి ఆనయైనం మమాన్తికమ్। హిడిమ్బే భక్షయిష్యామో న చిరం కర్తుమర్హసి
"ఎవరితో మాట్లాడుతున్నావు? హిడింబా, అతన్ని నా దగ్గరకు తీసుకురా! మనం అతన్ని తినేయాలి—ఆలస్యం చేయకు!"
సా కృపాసంగృహీతేన హృదయేన మనస్వినీ। నైనమైచ్ఛత్తదాకర్తుమనుక్రోశాదనిన్దితా
కరుణతో నిండిన హృదయం కలిగిన ఆ మహాత్మురాలు, దయతో, నిందలేని వాడివి, ఆ పని చేయాలని ఇష్టపడలేదు.
స నాదాన్వినదన్ఘోరాన్రాక్షసః పురుషాదకః। అభ్యద్రవత వేగేన భీమసేనం తదా కిల
అతిక్రూరంగా అరుస్తూ, మానవ మాంసాన్ని తినే రాక్షసుడు ఆ సమయంలో వేగంగా భీమసేనుడి మీద దూకాడు.
తమభిద్రుత్య సంక్రుద్ధో వేగేన మహతా బలీ। అగృహ్ణాత్పాణినా పాణిం భీమసేనస్య రాక్షసః
అతడు కోపంతో, అపారమైన బలంతో పరుగెత్తి వచ్చి, తన చేతితో భీమసేనుని చేయిని పట్టుకున్నాడు.
ఇన్ద్రాశనిసమస్పర్శం వజ్రసంహననం దృఢమ్। సంహత్య భీమసేనాయ వ్యాక్షిపత్సహసా కరమ్
ఇంద్రుని వజ్రాయుధం లాంటి గట్టిదనం ఉన్న పట్టు తో, ఆ రాక్షసుడు ఒక్కసారిగా భీమసేనుని చేయిని బలంగా పట్టు వేశాడు.
గృహీతం పాణినా పాణిం భీమసేనస్య రక్షసా। నామృష్యత మహాబాహుస్తత్రాక్రుద్ధ్యద్వృకోదరః
రాక్షసుడు భీమసేనుని చేయిని బలంగా పట్టుకున్నప్పుడు, గొప్ప బాహుబలితో ఉన్న వృకోదరుడు అక్కడ ఆ బాధను భరించలేక కోపంగా మారాడు.
తదాసీత్తుములం యుద్ధం భీమసేనహిడిమ్బయోః। సర్వాస్త్రవిదుషోర్ఘోరం వృత్రవాసవయోరివ
ఆ సమయంలో భీమసేనుడు, హిడింబుడు ఇద్దరి మధ్య ఘోరమైన యుద్ధం జరిగింది. అది వృత్రాసురుడు, ఇంద్రుడు మధ్య జరిగిన యుద్ధంలా భయంకరంగా సాగింది.
విక్రీడ్య సుచిరం భీమో రాక్షసేన సహానఘ। నిజఘాన మహావీర్యస్తం తదా నిర్బలం బలీ
భీముడు ఆ రాక్షసుడితో చాలా సేపు పోరాడి, చివరికి అతడు బలహీనుడైనప్పుడు తన మహా పరాక్రమంతో అతన్ని చంపేశాడు.
హత్వా హిడిమ్బం భీమోఽథ ప్రస్థితో భ్రాతృభిః సహ। హిడిమ్బామగ్రతః కృత్వా యస్యాం జాతో ఘటోత్కటః
హిడింబుడిని సంహరించిన తరువాత, భీముడు తన అన్నదమ్ములతో కలిసి, హిడింబాను ముందుగా తీసుకుని బయలుదేరాడు. ఆమె నుండే ఘటోత్కచుడు జన్మించాడు.
తతః సంప్రాద్రవన్సర్వే సహ మాత్రా పరంతపాః। ఏకచక్రామభిముఖాః సంవృతా బ్రాహ్మణవ్రజైః
అంతటా శత్రువులను సంహరించగల వీరులు తమ తల్లితో కలిసి, బ్రాహ్మణుల వృందాలతో చుట్టుముట్టబడి, ఏకచక్ర నగరానికి తొందరగా వెళ్లారు.
ప్రస్థానే వ్యాస ఏషాం చ మన్త్రీ ప్రియహితే రతః। తతోఽగచ్ఛన్నేకచక్రాం పాణఅడవాః సంశితవ్రతాః
ఆ ప్రయాణంలో, వ్యాసుడు వారికి మంత్రిగా, మేలు కోరుతూ తోడుగా ఉన్నాడు. అలా పాండవులు తమ వ్రతాన్ని పాటిస్తూ ఏకచక్రకు చేరుకున్నారు.
తత్రాప్యాసాదయామాసుర్బకం నామ మహాబలమ్। పురుషాదం ప్రతిభయం హిడిమ్బేనైవ సంమితమ్
అక్కడ కూడా వారు హిడింబుడితో సమానమైన బలమున్న, భయంకరమైన మానవ మాంసాహారిగా పేరుగాంచిన బకాసురుణ్ని ఎదుర్కొన్నారు.
తం చాపి వినిహత్యోగ్రం భీమః ప్రహరతాం వరః। సహితో భ్రాతృభిః సర్వైర్ద్రుపదస్య పురం యయౌ
అతివీరుడు అయిన భీముడు ఆ ఉగ్రమైన బకాసురుణ్ని సంహరించి, అన్నదమ్ములందరితో కలిసి ద్రుపదుని నగరానికి వెళ్లాడు.
లబ్ధాఽహమపి తత్రైవ వసతా సవ్యసాచినా। యథా త్వయా జితా కృష్ణరుక్మిణీ భీష్మకాత్మజా
అక్కడే, సవ్యసాచితో కలిసి ఉండగా, నేనూ గెలుచబడ్డాను. నువ్వు భీష్మకుని కుమార్తె అయిన కృష్ణ-రుక్మిణిని ఎలా గెలుచుకున్నావో అలాగే.
ఏవం సుయుద్ధే పార్థేన జితాఽహం మధుసూదన। స్వయంవరే మహత్కర్మ కృత్వా న సుకరం పరైః
అలా, గొప్ప పోటీలో పార్థుడు నన్ను గెలుచుకున్నాడు, మధుసూదనా! ఇతరులు చేయలేని మహత్తర కార్యాన్ని స్వయంవరంలో చేసి నన్ను పొందాడు.
ఏవం క్లేశైః సుబహుభిః క్లిశ్యమానా సుదుఃఖితా। నివసామ్యార్యయా హీనా కృష్ణ ధౌమ్యపురఃసురా
ఇలా ఎన్నో కష్టాలతో, తీవ్రమైన బాధతో, గౌరవాన్ని కోల్పోయి, కృష్ణుడు, ధౌమ్యుడు ముందుండగా నేను నివసిస్తున్నాను.
త ఇమే సింహవిక్రాన్తా వీర్యేణాభ్యధికాః పరైః। నిహీనైః పరిక్లిశ్యన్తి సముపేక్షన్తి మాం కథం
ఈ సింహప్రమాణమైన వీరులు, పరాక్రమంలో ఇతరులకంటే గొప్పవారు, నీచుల చేత బాధపడుతూ, నన్ను పట్టించుకోకుండా ఎలా ఉండగలరు?
ఏతాదృశాని దుఃఖాని మహన్తీ దుర్బలీయసామ్। దీర్ఘకాలం ప్రదీప్తాఽస్మి పాపానాం పాపకర్మణామ్
ఇలాంటి గొప్ప కష్టాలు, బలహీనుల వల్ల చాలా కాలంగా ఎదురవుతున్నాయి. పాపులు, దుష్టుల చేత నేను నిరంతరం బాధపడుతున్నాను.
కులే మహతిజాతాఽస్మి దివ్యేన విధినా కిల। పాణ్డవానాం ప్రియా భార్యా స్నుషా పాణ్డోర్మహాత్మనః
దివ్యమైన విధి వల్ల గొప్ప వంశంలో జన్మించాను. పాండవులకు ప్రియమైన భార్యను, మహాత్ముడైన పాండువుకు కోడలిని అయ్యాను.
కేశగ్రహమనుప్రాప్తా కా ను జీవేత మాదృశీ। పఞ్చానామిన్ద్రకల్పానాం ప్రేక్షతాం మధుసూదన
ఐదుగురు ఇంద్రులాంటి భర్తలు చూస్తుండగా, నా వంటి మహిళను జుట్టు పట్టుకుని లాగినప్పుడు, ఎవరు బతికి ఉండగలరు, మధుసూదనా?
ఇత్యుక్త్వా ప్రారుదత్కృష్ణా ముఖం ప్రచ్ఛాద్య పాణినా। పద్మకోశప్రకాశేన మృదునా మృదుభాషిణీ
ఇలా చెప్పి, కృష్ణా తన మృదువైన, పద్మపు కొమ్మలా ఉన్న చేతితో ముఖాన్ని కప్పుకుని, మృదువుగా మాట్లాడుతూ ఏడ్చింది.
స్తనావపతితౌ పీనౌ సుజాతౌ శుభలక్షణౌ। అభ్యవర్షత పాఞ్చాలీ దుఃఖజైరశ్రుబిన్దుభిః
పాంచాలి తన దుఃఖంతో వచ్చిన కన్నీటి బిందువులను, తన పుష్టిగా, అందంగా ఉన్న వక్షోజాలపై జార్చింది.
చక్షుషీ పరిమార్జన్తీ నిఃశ్వసన్తీ పునఃపునః। బాష్పపూర్ణేన కణఅఠేన క్రుద్ధా వచనమబ్రవీత్
తన కన్నీళ్లతో కళ్లు తుడుచుకుంటూ, మళ్లీ మళ్లీ నిట్టూరుస్తూ, కన్నీళ్లతో గొంతు మడిసి, కోపంతో ఇలా చెప్పింది.
నైవ మే పతయః సన్తి న పుత్రా న చ బాన్ధవాః। న భ్రాతరో న చ పితా నైవ త్వం మధుసూదన
నాకు భర్తలు లేరు, పిల్లలు లేరు, బంధువులు లేరు; అన్నదమ్ములు లేరు, తండ్రి లేడు, నీవు కూడా లేవు మధుసూదన.
యే మాం విప్రకృతాం క్షుద్రైరుపేక్షధ్వం విశోకవత్। న చ మే శామ్యతే దుఃఖం కర్ణో యత్ప్రాహసత్తదా
దుష్టులు నన్ను బాధించినప్పుడు, నన్ను నిర్లక్ష్యం చేసినవారు, నేను బాధపడుతున్నాను అని పట్టించుకోనివారు, నా దుఃఖాన్ని తీర్చలేరు; ముఖ్యంగా అప్పుడు కర్ణుడు నవ్వినదే నాకు మరింత బాధగా ఉంది.
చతుర్భిః కారణైః కృష్ణ త్వయా రక్ష్యాఽస్మి నిత్యశః। సంబన్ధాద్గౌరవాత్సఖ్యాత్ప్రభుత్వేనైవ కేశవ
నాలుగు కారణాల వల్ల నీవు నన్ను ఎప్పుడూ రక్షించాలి కృష్ణా: బంధుత్వం, గౌరవం, స్నేహం, నీ అధికారంతో, కేశవా.
అథ తామబ్రవీత్కృష్ణస్తస్మిన్వీరసమాగమే। రోదిష్యన్తి స్త్రియో హ్యేవం యేషాం క్రుద్ధాసి నామిని
ఆ వీరుల సమూహంలో కృష్ణుడు ఆమెతో ఇలా అన్నాడు: నీవు ఎవరిపట్ల కోపంగా ఉన్నావో, వారి పేర్లు విన్న ఆడవాళ్లు కూడా ఇలానే ఏడుస్తారు.
బీభత్సుశరసంఛన్నాఞ్శోణితౌఘపరిప్లుతాన్। నిహతాన్వల్లభాన్వీక్ష్య శయానాన్వసుధాతలే
వారు తమ ప్రియమైనవారు అర్జునుని బాణాలతో పొడవబడి, రక్తపు ప్రవాహంలో తడిసి, భూమిపై పడి ఉన్నదాన్ని చూసినప్పుడు.