ఏవముక్తస్తు కర్ణేన రాజా దుర్యోధనస్తదా। నాతిహృష్టమనాః క్షిప్రమభవత్స పరాఙ్ముఖః
కర్ణుడు ఇలా చెప్పిన తరువాత, దుర్యోధనుడు అంతగా సంతోషించక, వెంటనే వెనక్కు తిరిగిపోయాడు.
ఉపలభ్య తతః కర్ణో వివృత్య నయనే శుభే। రోషాద్దుఃశాసనం చైవ సౌబలం చ తమేవ చ
ఆ తరువాత కర్ణుడు ఇది గమనించి, తన అందమైన కళ్లను పెద్దగా తెరిచి, కోపంతో దుఃశాసనుడిని, సౌబలుడిని, రాజుని కూడా చూశాడు.
ఉవాచ పరమక్రుద్ధ ఉద్యమ్యాత్మానమాత్మనా। అథో మమ మతం యత్తు తన్నిబోధత భూమిపాః
అతిగా కోపంతో ఉన్న వాడు, తన మనసును అదుపులో పెట్టుకొని, రాజులారా! ఇప్పుడు నా అభిప్రాయాన్ని వినండి అని అన్నాడు.
ప్రియం సర్వే కరిష్యామో రాజ్ఞః కిం కరవామహే। న చాస్య శక్నుమః స్థాతుం ప్రియే సర్వే హ్యతన్ద్రితాః
మనమందరం రాజుకు ఇష్టమైనదే చేస్తాము. ఇంకేమి చేయగలం? ఆయన కోరినదాన్ని మనమందరం నిర్లక్ష్యం చేయలేం, ఎందుకంటే మనమంతా జాగ్రత్తగా ఉన్నాము.
వయం తు శస్త్రాణ్యాదాయ రథానాస్థాయ దంశితాః। గచ్ఛామః సహితా హన్తుం పాణ్డవాన్వనగోచరాన్
మనం ఆయుధాలు ధరించి, రథాలపై ఎక్కి, ధైర్యంగా కలిసి అడవిలో ఉన్న పాండవులను వెళ్లి సంహరించుదాం.
తేషు సర్వేషు శాన్తేషు గతేష్వవిదితాం గతిమ్। నిర్వివాదా భవిష్యన్తి ధార్తరాష్ట్రాస్తథా వయమ్
వారందరూ చనిపోయి, ఎవరికీ తెలియని స్థితికి వెళ్లిన తర్వాత, ధృతరాష్ట్రుని కుమారులు కూడా, మనమూ, ఇకపై వాదనలు లేకుండా ఉంటాము.
యావదేవ పరిద్యూనా యావచ్ఛోకపరాయణాః। యావన్మిత్రవిహీనాశ్చ తావద్గచ్ఛామ మాచిరమ్
వారు ఇంకా బాధతో, శోకంలో మునిగి, మిత్రులను కోల్పోయి ఉన్నంతవరకూ, ఆలస్యం చేయకుండా వెంటనే వెళ్లిపోదాం.
తస్యతద్వచనం శ్రుత్వా పూజయన్తః పునః పునః। ప్రహృష్టమనసః సర్వే ప్రత్యూచుః సూతజం తదా
ఆ మాటలు విని, వారు మళ్లీ మళ్లీ అతనిని గౌరవించారు. అందరూ ఆనందంతో, సూతపుత్రునికి అప్పుడు సమాధానం చెప్పారు.
ఏవముక్త్వా సుసంరబ్ధా రథైః సర్వే పృథక్పృథక్। నిర్యయుః పాణ్డవాన్హన్తుం సహితాః కృతనిశ్చయాః
అలా చెప్పి, వారు అందరూ కోపంతో, ఒక్కొక్కరు తమ రథాల్లో ఎక్కి, పాండవులను సంహరించడానికి పట్టు పట్టి కలిసి బయలుదేరారు.
తాన్ప్రస్థితాన్పరిజ్ఞాయ కృష్ణద్వైపాయనః ప్రభుః। ఆజగామ విశుద్ధాత్మా దృష్ట్వా దివ్యేన చక్షుషా
వారు బయలుదేరినదాన్ని గ్రహించిన కృష్ణద్వైపాయనుడు, పవిత్రమైన మనస్సుతో, దివ్యదృష్టితో చూసి అక్కడికి వచ్చాడు.
ప్రతిషిధ్యాథ తాన్సర్వాన్భగవాఁల్లోకపూజితః। ప్రజ్ఞాచక్షుషమాసీనమువాచాభ్యేత్య సత్వరమ్
ప్రపంచం గౌరవించే ఆ భగవంతుడు వారందరినీ ఆపి, త్వరగా వచ్చి అక్కడ కూర్చున్న జ్ఞానవంతుడైన విదురునితో మాట్లాడాడు.
భగవన్నాహమప్యేతద్రోచయే ద్యూతసంభవమ్। మన్యే తద్విధినాఽఽకృష్య కారితోస్మీతి వై మునే
భగవంతుడా! ఈ జూదాన్ని నేను కూడా ఇష్టపడలేదు. నా దృష్టిలో ఇది విధి వల్ల జరిగింది అని భావిస్తున్నాను, మునివరా!
నైతద్రోచయతే భీష్మో న ద్రోణో విదురో న చ। గాన్ధార్యా నేష్యతే ద్యూతం తత్ర మోహాత్ప్రవర్తితమ్
ఈ జూదాన్ని భీష్ముడు, ద్రోణుడు, విదురుడు, గాంధారి ఎవ్వరూ ఇష్టపడలేదు. అది మోహంతో జరిగింది.
పరిత్యక్తుం న శక్నోమి దుర్యోధనమచేతనమ్। పుత్రస్నేహేన భగవఞ్జానన్నపి యతవ్రత
భగవంతుడా! దుర్యోధనుడు బుద్ధి లేని వాడని తెలిసినా, కుమార ప్రేమతో అతన్ని వదిలిపెట్టలేకపోతున్నాను.
వైచిత్రవీర్య నృపతే సత్యమాహ యథా భవాన్। దృఢం విఝః పరం పుత్రం పరం పుత్రాన్న విద్యతే
వైచిత్రవీర్యుని కుమారుడా! నీవు నిజమే చెప్పావు. తండ్రికి కుమారుడి కన్నా ప్రియమైనది మరొకటి ఉండదు.
ఇన్ద్రోప్యశ్రునిపాతేన సురభ్యా ప్రతిబోధితః। అన్యైః సమృద్ధైరప్యర్థైర్న సుతానమన్యతే పరమ్
ఇంద్రుడే అయినా, సురభి కన్నీళ్లతో మేల్కొన్నాడు. ఇతర గొప్ప ధనాలు ఇచ్చినా, తన కుమారులను మించినదిగా భావించలేదు.
అత్ర తే వర్తయిష్యామి గహదాఖ్యానముత్తమమ్। సురభ్యాశ్చైవ సంవాదమిన్ద్రస్య చ విశాంపతే
ఇక్కడ నేను నీకు ఒక గొప్ప పురాతన కథను చెబుతాను. అది సురభి మరియు ఇంద్రుని సంభాషణ, రాజా!
త్రివిష్టపగతా రాజన్సురభీ ప్రారుదత్కిల। గవాం మాతా పురా తాత తామిన్ద్రోఽన్వకృపాయత
ఒకప్పుడు రాజా! పరలోకంలో ఉన్న గోవుల తల్లి సురభి ఏడ్చింది. ఆమెను చూసి ఇంద్రుడు దయతో చూశాడు.
కిమిదం రోదిషి శుభే కచ్చిత్క్షేమం దివౌకసామ్। మనుష్యేష్వథవా గోషు నైతదల్పం భవిష్యతి
ఓ సుందరినీ! నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? దేవతలకు, మనుష్యులకు, లేక గోవులకు ఏదైనా క్షేమంగా ఉందా? ఇది చిన్న విషయం కాదనిపిస్తుంది.
వినిపాతో న వః కశ్చిద్దృశ్యతే త్రిదశాధిప। అహం తు పుత్రం శోచామి తేన రోదిమి కౌశిక
దేవతాధిపతీ! మీలో ఎలాంటి అపాయం కనిపించడంలేదు. కానీ నేను నా కుమారుని కోసం దుఃఖిస్తూ, అందుకే ఏడుస్తున్నాను, కౌశికా!
పశ్యైనం కర్షకం క్షుద్రం దుర్బలం మమ పుత్రకమ్। ప్రతోదేనాభినిఘ్నన్తం లాఙ్గలేన చ పీడితమ్। నిషీదమానం సోత్కణ్ఠం వధ్యమానం సురాధిప
ఈ పాపం, బలహీనమైన ఎద్దును చూడు నా కుమారుడా, యజమాని దండంతో కొడుతూ, లాంగలంతో బాధ పెడుతూ, అలసిపోయి కూర్చుని, ఉపశమనం కోసం ఆశతో ఉండగా, మళ్లీ మళ్లీ కొడుతున్నాడు, దేవేంద్రా.
ఏనం దృష్ట్వా భృశం శ్రాన్తం వధ్యమానం సురాధిప।' కృపావిష్టాఽస్మి దేవేన్ద్ర మనశ్చోద్వేపతే మమ
ఇంతగా అలసిపోయి, కొట్టించుకుంటున్న ఆ ఎద్దును చూస్తే, దేవేంద్రా, నా హృదయం దయతో నిండిపోతుంది, నా మనసు వణికిపోతుంది.
ఏకస్తత్రబలోపేతో ధురముద్వహతేఽధికామ్। అపరోప్యబలప్రాణః కృశో ధమనిసంతతః। కృచ్ఛ్రాదుద్వహతే భారం తం వై శోచామి వాసవ
అక్కడ ఒకటి బలంగా ఉండి ఎక్కువ భారాన్ని మోయుతుంది; మరొకటి బలహీనంగా, క్షీణించి, నరాలు బయటకు కనిపిస్తూ, కష్టంగా భారం మోస్తోంది. ఆ దుర్బలుడిని చూసి నాకు చాలా బాధగా ఉంది వాసవా.
వధ్యమానః ప్రతోదేన తుద్యమానః పునః పునః। నైవ శక్నోతి తం భారముద్వోఢుం పశ్య వాసవ
దండంతో కొడుతూ, మళ్లీ మళ్లీ బాధ పెడుతూ, ఆ ఎద్దు ఆ భారాన్ని మోయలేకపోతున్నాడు, చూడు వాసవా.
తతోఽహం తస్య శోకార్తా విరౌమి భృశదుఃఖితా। అశ్రూణ్యావర్తయన్తీ చ నేత్రాభ్యాం కరుణాయతీ
అందుకే, అతని బాధ చూసి నేను తీవ్రంగా విచారించి, కన్నీళ్లు కళ్లలో తిరుగుతూ, హృదయం తడిసి, ఏడుస్తున్నాను.
తవ పుత్రసహస్రేషు పీడ్యమానేషు శోభనే। కిం కృపాయితవత్యత్ర పుత్ర ఏకో నిపీడ్యతే
నీకు వెయ్యి మంది కుమారులు ఉన్నారు అందరూ బాధపడుతున్నారు, అందులో ఒకడే బాధపడుతున్నప్పుడు నాకు ఎందుకు ఇంత దయ కలుగుతోంది?
యది పుత్రసహస్రాణి సర్వత్రసమతైవ మే। దీనస్య తు సతః శక్ర పుత్రస్యాభ్యధికాకృపా
నాకు నా వెయ్యి మంది కుమారులందరిపై సమానమైన ప్రేమ ఉన్నా, శక్రా, ఆ బలహీనంగా బాధపడుతున్న కుమారుడిపై మాత్రం నాకు ఎక్కువ దయ కలుగుతోంది.
తదిన్ద్రః సురభేర్వాక్యం నిశమ్య భృశవిస్మితః। జీవితేనాపి కౌరవ్య మేనేఽభ్యధికమాత్మజమ్
ఇలా సురభి మాటలు విని, ఇంద్రుడు ఆశ్చర్యపోయి, ఆ బాధపడుతున్న కుమారుడిని తన ప్రాణాలకంటే ఎక్కువగా విలువైనవాడిగా భావించాడు, కౌరవ్యా.
ప్రవవర్ష చ తత్రైవ సహసా తోయముల్వణమ్। కర్షకస్యాచరన్విఘ్నం భగవాన్పాకశాసనః
అక్కడే భగవంతుడు పాకనాశకుడు ఒక్కసారిగా భారీ వర్షాన్ని కురిపించి, రైతుకు అడ్డంకి కలిగించాడు.
తద్యథా సురభిః ప్రాహ సమమేవాస్తు తే తథా। సుతేషు రాజన్సర్వేషు హీనేష్వభ్యధికా కృపా
సురభి చెప్పినట్టు నీకూ అలాగే జరగాలి రాజా, నీ కుమారులందరిలోనూ, బాధపడేవారిపై ఎక్కువ దయ కలుగుతుంది.