అస్మాభిశ్చ పరిత్యక్తం పురం సమ్పద్యతాం వనమ్। బిలాని దంష్ట్రిణః సర్వే వాని మృగపక్షిణః
మేము వదిలేసిన ఈ పట్టణం అడవిగా మారిపోవాలి; అందులోని బిలాలు పంజాలు ఉన్న జంతువులవిగా, అడవులు మృగపక్షులవిగా ఉండాలి.
త్యజన్త్వస్మద్భయాద్భీతా గజాః సింహా వనాన్యపి। అనాక్రాన్తం ప్రపద్యన్తః సేవమానం త్యజన్తు చ
మన భయంతో భయపడిన ఏనుగులు, సింహాలు కూడా అడవులను వదిలిపెట్టాలి; ఇంకా అడవిలోకి రాని వారు, సేవ చేస్తున్నవారు కూడా వెళ్లిపోవాలి.
తృణమాంసఫలాదానాం దేశాంస్త్యక్త్వా మృగద్విజాః। వయం పార్థైర్వనే సమ్యక్సహ వత్స్యామ నిర్వృతాః
గడ్డి, మాంసం, పండ్లు లభించే ప్రాంతాలను మృగాలు, పక్షులు వదిలిపెట్టి పోవాలి; మేము పార్థులతో కలిసి అడవిలో సంతోషంగా నివసిస్తాము.
ఇత్యేవం వివిధా వాచో నానాజనసమీరితాః। శుశ్రావ పార్థః శ్రుత్వా చ న విచక్రేఽస్య మానసమ్
ఇలా అనేక రకాల మాటలు అనేక మంది మాట్లాడినవి పార్థుడు విన్నాడు; వాటిని విన్నా అతని మనస్సు కదలలేదు.
తతః ప్రాసాదసంస్థాస్తు సమన్తాద్వై గృహే గృహే। బ్రాహ్మణక్షత్రియవిశాం శూద్రాణాం చైవ యోషితః
తర్వాత, రాజభవనంలోని ప్రతి ఇంటి నుండి బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్య, శూద్రుల స్త్రీలు బయటకు వచ్చారు.
గత్వా స్వగృహజాలాని ఉత్పాట్యావరణాని చ। దదృశుః పాణ్డవాన్దీనాన్వల్కలాజినవాససః
వారు తమ ఇళ్లకు వెళ్లి, తెరలు తొలగించి, వల్కలాలు, మృగచర్మాలు ధరించిన దుఃఖితులైన పాండవులను చూశారు.
కృష్ణాం త్వదృష్టపూర్వాం తాం వ్రజన్తీం పద్భిరేవ చ। ఏకవస్త్రాం రుదన్తీం తాం ముక్తకేశీం రజస్వలామ్
వారు ఎప్పుడూ చూడని కృష్ణను, పాదాలతో నడుస్తూ, ఒక్క వస్త్రమే ధరించి, ఏడుస్తూ, జుట్టు విడిచిపెట్టి, రుతువులో ఉన్నదిగా చూశారు.
దృష్ట్వా తదా స్త్రియః సర్వా వివర్ణవదనా భృశమ్। విలప్య బహుధా మోహాద్దుఃఖశోకేన పీడితాః। హాహా ధిగ్ధిగ్ధిగిత్యుక్త్వా నేత్రైరశ్రూణ్యవర్తయన్
అప్పుడు ఆమెను చూసి, అన్ని స్త్రీలు ముఖాలు మాసిపోయి, అనేక విధాలుగా విలపిస్తూ, దుఃఖంతో కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ 'హాయో! హాయో! సిగ్గు!' అని ఏడ్చారు.
జనస్యాథ వజః శ్రుత్వా స రాజా భ్రాతృభిః సహ। ఉద్దిశ్య వనావాసాయ ప్రతస్థే కృతనిశ్చయః
ఆ సమయంలో ప్రజల అరుపులు విని, రాజు తన అన్నదమ్ములతో కలిసి అడవికి వెళ్లాలని నిశ్చయించాడు.
తస్మిన్సమ్ప్రస్థితే కృష్ణా పృథాం ప్రాప్య యశస్వినీమ్। అపృచ్ఛద్భృశదుఃఖార్తా యాశ్చాన్యాస్తత్ర యోషితః
వారు బయలుదేరినప్పుడు, కృష్ణా తీవ్ర దుఃఖంతో ప్రసిద్ధి గల పృథను, అక్కడ ఉన్న ఇతర స్త్రీలను కూడా దగ్గరికి వెళ్లి అడిగింది.
తతో నినాదః సుమహాన్పాణ్డవాన్తః పురేఽభవత్
అప్పుడే పాండవుల మధ్య నగరంలో గొప్ప అరుపు, విలాపం వినిపించింది.
కున్తీ చ భృశశన్తప్తా ద్రౌపదీం ప్రేక్ష్య గచ్ఛతీమ్। శోకవిహ్వలయా వాచా కృచ్ఛ్రాద్వచనమబ్రవీత్
కుంతీ తీవ్రంగా బాధపడుతూ, వెళ్ళిపోతున్న ద్రౌపదిని చూసి, దుఃఖంతో వణికిపోయిన స్వరంతో కష్టంగా మాటలు చెప్పింది.
వత్సే శోకో న తే కార్యః ప్రాప్యేదం వ్యసనం మహత్। స్త్రీధర్మాణామభిజ్ఞాఽసి శీలాచారవతీ తథా
బిడ్డా, ఈ పెద్ద కష్టం ఎదురైనా నీవు బాధపడాల్సిన అవసరం లేదు; నీవు స్త్రీధర్మాలను బాగా తెలిసినవాడివి, మంచి స్వభావం, ఆచారాన్ని కలిగి ఉన్నావు.
న త్వాం శన్దేష్టుమర్హామి భర్తౄన్ప్రతి శుచిస్మితే। సాధ్వీ గుణసమాపన్నా భూషితం తే కులద్వయమ్
నీ భర్తల విషయమై నేను నిన్ను ఉపదేశించాల్సిన అవసరం లేదు, పవిత్రమైన నవ్వుతో ఉన్నవాడివి; నీవు సద్గుణాలున్న సతీమణివి, రెండు కుటుంబాలకూ గౌరవాన్ని తెచ్చావు.
సభాగ్యాః కురవశ్చేమే యే న దగ్ధాస్త్వయాఽనఘే। అరిష్టం వ్రజ పన్థానం మదనుధ్యానబృంహితా
నిన్ను చేతిలో పడకుండా మిగిలిన ఈ కౌరవులు ఎంత అదృష్టవంతులు! పాపరహితురాలా, నా మనస్సులో ఎప్పుడూ నీకు ఆశీర్వాదం ఉంది. నువ్వు సురక్షితంగా వెళ్లు.
భావిన్యర్థే హి సత్స్త్రీణాం వైకృతం నోపజాయతే। గురుధర్మాభిగుప్తా చ శ్రేయః క్షిప్రమవప్స్యసి
భవిష్యత్తులో మంచి గుణాలున్న స్త్రీలకు అపకీర్తి రాదు. పెద్దల రక్షణతో నువ్వు త్వరలోనే మళ్లీ శ్రేయస్సు పొందుతావు.
సహదేవశ్చ మే పుత్రః సదాఽవేక్ష్యో వనే వసన్। యథేదం వ్యసనం ప్రాప్య నాయం సీదేన్మహామతిః
నా కుమారుడు సహదేవుడు అడవిలో ఉంటున్నప్పుడు ఎప్పుడూ జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలి. ఈ కష్టాన్ని ఎదుర్కొన్నా, అతని గొప్ప మనస్సు తలొగ్గకూడదు.
తథేన్యుక్త్వా తు సా దేవీ స్రవన్నేత్రజలావిలా। శోణితాక్తైకవసనా ముక్తకేశీ వినిర్యయౌ
అలా చెప్పి, ఆ దేవత కన్నీళ్లు కారుస్తూ, ఒక్కటి మాత్రమే, రక్తంతో ముడిపడిన వస్త్రం ధరించి, జుట్టు విడిచిపెట్టి బయటకు వెళ్లింది.
తాం క్రోశన్తీం పృథా దుఃఖాదనువవ్రాజ గచ్ఛతీమ్। అథాపశ్యన్సుతాన్సర్వాన్హృతాభరణవాససః
ఆమె వెళ్ళుతుండగా, కుంటి బాధతో ఏడుస్తూ వెంట వెళ్లింది. అప్పుడు ఆమె తన కుమారులందరినీ, ఆభరణాలు, వస్త్రాలు లేని స్థితిలో చూసింది.
రురుచర్మావృతతనూన్హ్రియా కిఞ్చిదవాహ్ముఖాన్। పరైః పరీతాన్సంహృష్టైః సుహృద్భిశ్చానుశోచితాన్
వారు మృగచర్మాలు కప్పుకొని, సిగ్గుతో తలవంచి, శత్రువులు ఆనందంగా చుట్టుముట్టగా, స్నేహితులు మాత్రం వారిని దయతో చూశారు.
తదవస్థాన్సుతాన్సర్వానుపసృత్యాతివత్సలా। స్వజమానాఽవదచ్ఛేకాత్తత్తద్విలపతీ బహు
అలాంటి స్థితిలో ఉన్న తన కుమారులందరిని ప్రేమతో దగ్గరికి వెళ్లి, ఒక్కొక్కరిని ఆలింగనం చేసి, ఎంతో బాధతో ఇలా పలికింది.
కథం సద్ధర్మచారిత్రాన్వృత్తస్థితివిభూషితాన్। అక్షుద్రాన్దృఢభక్తాంశ్చ దైవతేజ్యాపరాన్సదా
ధర్మబుద్ధి, మంచి నడవడి, దృఢమైన భక్తి, దేవతల పూజలో నిత్యం నిమగ్నత ఉన్న మీలాంటి వారికీ ఇలాంటి దురదృష్టం ఎలా వచ్చింది?
వ్యసనం వః సమభ్యాగాత్కోఽయం విధివిపర్యయః। కస్యాపధ్యానజం చేదమాగః పశ్యామి వో ధియా
ఈ విధిగా మీకు దుస్థితి ఎలా వచ్చింది? ఎవరి దురాలోచన వల్ల ఈ కష్టం కలిగింది? ఎవరో కావాలని చేసిన పనిగా ఇది మీకు సంభవించింది అనిపిస్తోంది.
స్యాత్తు మద్భాగ్యదోషోఽయం యాఽహం యుష్మానజీజనమ్। దుఃఖాయాసభుజోఽత్యర్థం యుక్తానప్యుత్తమైర్గుణైః
ఇది నా అదృష్ట దోషమే కావచ్చు. నేను మీలాంటి ఉత్తమ గుణాలున్న పిల్లలను కన్నాను గనక, మీరు ఇన్ని కష్టాలు అనుభవిస్తున్నారు.
కథం వత్స్యథ దుర్గేషు వనే ఋద్ధివినాకృతాః। వీర్యసత్వబలోత్సాహతేజోభిరకృశాః కృశాః
ధైర్యం, శక్తి, ఉత్సాహం, తేజస్సు లాంటి గుణాల్లో మీరు బలంగా ఉన్నా, సంపద లేక అడవుల్లో మీరు ఎలా జీవించగలరు?
యద్యేవమహమజ్ఞాస్యం వనే వాసం హి వో ధ్రువమ్। శతశృఙ్గాన్మృతే పాణ్డౌ నాగమిష్యం గజాహ్వయమ్
ఇది నిజమే అయితే, ఇక నేను తెలియనట్టుగా ఉండను. మీరు అడవిలో నివసించాల్సిందే. పాండు శతశృంగ పర్వతానికి వెళ్లిపోయిన తర్వాత, నేను హస్తినాపురానికి వెళ్లను.
ధన్యం వః పితరం మన్యే తపోమేధాన్వితం తథా। యః పుత్రాధిమసమ్ప్రాప్య స్వర్గేచ్ఛామకరోత్ప్రియామ్
మీ తండ్రి తపస్సు, జ్ఞానం కలిగి, మీలాంటి కుమారులను ఇలాంటి స్థితిలో చూడకుండా, స్వర్గంలో తన ఇష్టాన్ని పొందినవాడు ఎంత భాగ్యవంతుడు!
ధన్యాం చాతీన్ద్రియజ్ఞానామిమాం ప్రాప్తాం పరాం గతిమ్। మన్యే తు మాద్రీం ధర్మజ్ఞాం కల్యాణీం సర్వథైవ తు
ఇంద్రియాలకు అతీతమైన జ్ఞానం కలిగి, పరమ గమ్యాన్ని పొందిన, ధర్మాన్ని తెలిసిన, అన్ని విధాలా మంగళకరమైన మాద్రిని కూడా నేను ధన్యురాలిగా భావిస్తున్నాను.
రత్యా మత్యా చ గత్యా చ యయాఽహమభిసన్ధితా। జీవితప్రియతాం మహ్యం ధిఙ్మాం సఙ్క్లేశభాగినీమ్
ఆమె ఆనందంలో, ఆలోచనలో, ప్రవర్తనలో నన్ను మించిపోయింది. నేను ఎంతో కోరుకున్నది ఆమె పొందింది. నేను మాత్రం బాధలు అనుభవిస్తూ మిగిలిపోయాను.
పుత్రకా న విహాస్యే వః కృచ్ఛ్రలబ్ధాన్ప్రియాన్సతః। సాఽహం యాస్యామి హి వనం హా కృష్ణే కిం జహాసి మామ్
నా పిల్లలారా, ఎంతో కష్టపడి పొందిన మీలాంటి ప్రియమైన వారిని ఇక నేను చూడలేను. అందుకే నేనూ అడవికి వెళ్తాను. హా కృష్ణే! నువ్వు నన్ను ఎందుకు విడిచిపెడుతున్నావు?