అచిన్త్యమనభిధ్యేయం సర్వభూతభయంకరమ్। మహావీర్యధరం రౌద్రం సాక్షాదగ్నిమివోద్యతమ్
ఆయనను ఊహించలేం, వర్ణించలేం, సమస్త జీవులకు భయంకరుడు, అపారవీర్యంతో, ఉగ్రుడై, కళ్లముందు అగ్నిలా ప్రకాశిస్తున్నాడు.
అప్రధృష్యమజేయం చ దేవదానవరాక్షసైః। భేత్తారం గిరిశృఙ్గాణాం సముద్రజలశోషణమ్
దేవతలు, దానవులు, రాక్షసులు కూడా జయించలేని వాడు, పర్వత శిఖరాలను ఛేదించేవాడు, సముద్ర జలాలను ఎండబెట్టేవాడు.
లోకసంలోడనం ఘోరం కృతాన్తసమదర్శనమ్। తమాగతమభిప్రేక్ష్య భగవాన్కశ్యపస్తదా। విదిత్వా చాస్యం సంకల్పమిదం వచనమబ్రవీత్
లోకాలను కదిలించే భయంకరుడు, యమధర్మరాజును పోలినవాడు. అతడు వస్తున్నాడని గమనించి, భగవంతుడు కశ్యపుడు అతని సంకల్పాన్ని తెలుసుకొని ఇలా అన్నాడు.
పుత్ర మా సాహసం కార్షీర్మా సద్యో లప్స్యసే వ్యథామ్। మా త్వాం దహేయుః సంక్రుద్ధా వాలఖిల్యా మరీచిపాః
కుమారా! తొందరపడి పని చేయకు. వెంటనే నీవు బాధను పొందకూడదు. కోపంతో ఉన్న వాలఖిల్యులు, మరీచులు నిన్ను కాల్చవద్దు.
తతః ప్రసాదయామాస కశ్యపః పుత్రకారణాత్। వాలఖిల్యాన్మహాభాగాంస్తపసా హతకల్మషాన్
తర్వాత కశ్యపుడు తన కుమారుని కోసం, తపస్సుతో పాపాలు తొలగించుకున్న మహాభాగులైన వాలఖిల్యులను ప్రసన్నం చేయడానికి ప్రయత్నించాడు.
ప్రజాహితార్థమారమ్భో గరుడస్య తపోధనాః। చికీర్షతి మహత్కర్మ తదనుజ్ఞాతుమర్హథ
ప్రాణుల మేలు కోసం గరుడుడు గొప్ప కార్యాన్ని చేయాలని కోరుతున్నాడు. ఓ తపస్సులో నిమగ్నులైనవారు! మీరు అతడికి అనుమతి ఇవ్వాలి.
ఏవముక్తా భగవతా మునయస్తే సమభ్యయుః। ముక్త్వా శాఖాం గిరిం పుణ్యం హిమవన్త తపోఽర్థినః
భగవంతుడు ఇలా చెప్పగానే, ఆ మునులు ఆ కొమ్మను వదిలి, తపస్సు కోసం పవిత్రమైన హిమవంత పర్వతానికి వెళ్లిపోయారు.
తతస్తేష్వపయాతేషు పితరం వినతాసుతః। శాఖావ్యాక్షిప్తవదనః పర్యపృచ్ఛత కశ్యపమ్
వాళ్లు వెళ్లిపోయిన తర్వాత, వినతా కుమారుడు, ముఖం కొమ్మతో ఆవరించబడి, తన తండ్రి కశ్యపుడిని అడిగాడు.
భగవన్క్వ విముఞ్చామి తరోః శాఖామిమామహమ్। వర్జితం మానుషైర్దేశమాఖ్యాతు భగవాన్మమ
భగవన్! ఈ చెట్టు కొమ్మను ఎక్కడ వదలాలి? మానవులు లేని ప్రదేశాన్ని నాకు చెప్పండి.
తతో నిఃపురుషం శైలం హిమసంరుద్ధకన్దరమ్। అగమ్యం మనసాప్యన్యైస్తస్యాచఖ్యౌ స కశ్యపః
అప్పుడు కశ్యపుడు, మనుషులు లేని, మంచుతో కప్పబడిన గుహలు గల, మనస్సుకు కూడా అందని పర్వతాన్ని అతడికి చెప్పాడు.
తం పర్వతం మహాకుక్షిముద్దిశ్య స మహాఖగః। జవేనాభ్యపతత్తార్క్ష్యః సశాఖాగజకచ్ఛపః
ఆ మహా పక్షి ఆ పర్వతాన్ని లక్ష్యంగా చేసుకుని, ఆడివేగంతో, తనతో పాటు వృక్షశాఖ, ఏనుగు, తాబేలు తీసుకుని అక్కడికి ఎగిరిపోయాడు.
న తాం వధ్రీ పరిణహేచ్ఛతచర్మా మహాతనుమ్। శాఖినో మహతీం శాఖాం యాం ప్రగృహ్య యయౌ ఖగః
అంత పెద్ద శరీరమున్న జంతువుని చర్మాన్ని గానీ, ఆ విస్తారమైన వృక్షశాఖను గానీ, ఎవరూ ఎత్తలేరు. కాని ఆ పక్షి ఆ గొప్ప శాఖను పట్టుకుని ఎగిరిపోయాడు.
స తతః శతసాహస్రం యోజనాన్తరమాగతః। కాలేన నాతిమహతా గరుడః పతగేశ్వరః
అనంతరం పక్షిరాజు గరుడుడు, ఎక్కువ సమయం లేకుండా, లక్ష యోజనల దూరాన్ని దాటి వెళ్ళాడు.
స తం గత్వా క్షణేనైవ పర్వతం వచనాత్పితుః। అముఞ్చన్మహతీం శాఖాం సస్వనం తత్ర ఖేచరః
తండ్రి చెప్పినట్లు, ఆ పక్షి క్షణంలోనే ఆ పర్వతాన్ని చేరి, ఆ భారీ శాఖను గర్జనతో అక్కడ వదిలేశాడు.
పక్షానిలహతశ్చాస్య ప్రాకమ్పత స శైలరాట్। ముమోచ పుష్పవర్షం చ సమాగలితపాదప
ఆ పక్షి రెక్కల గాలికి ఆ పర్వతాధిపతి కంపించిపోయాడు. చెట్లు ఒకదానికొకటి తాకి, పుష్పవర్షం కురిసింది.
శృఙ్గాణి చ వ్యశీర్యన్త గిరేస్తస్య సమన్తతః। మణికాఞ్చనచిత్రాణి శోభయన్తి మహాగిరిమ్
ఆ పర్వతానికి చుట్టూ ఉన్న శిఖరాలు విరిగిపడి, వజ్రాలు, బంగారు అలంకారాలతో ఆ మహాపర్వతాన్ని అలంకరించాయి.
శాఖినో బహవశ్చాపి శాఖయాఽభిహతాస్తయా। కాఞ్చనైః కుసుమైర్భాన్తి విద్యుత్వన్త ఇవామ్బుదాః
ఆ శాఖ తాకిన అనేక వృక్షాలు బంగారు పువ్వులతో మెరిసిపోతూ, మెరుపులతో వెలిగే మేఘాల్లా కనిపించాయి.
తే హేమవికచా భూమౌ యుతాః పర్వతధాతుభిః। వ్యరాజఞ్ఛాఖినస్తత్ర సూర్యాంశుప్రతిరఞ్జితాః
బంగారు పువ్వులతో, పర్వతపు ఖనిజాలతో కలిసిన ఆ వృక్షాలు, అక్కడ సూర్యకిరణాల తాకిడితో ప్రకాశించాయి.
తతస్తస్య గిరేః శృఙ్గమాస్థాయ స ఖగోత్తమః। భక్షయామాస గరుడస్తావుభౌ గజకచ్ఛపౌ
తర్వాత, ఆ పక్షిశ్రేష్ఠుడు పర్వతశిఖరంపై కూర్చుని, ఆ ఏనుగు, తాబేళ్లను తినడం ప్రారంభించాడు.
తావుభౌ భక్షయిత్వా తు స తార్క్ష్యః కూర్మకుఞ్జరౌ। తతః పర్వతకూటాగ్రాదుత్పపాత మహాజవః
ఆ తార్క్ష్యుడు ఆ రెండు, అంటే తాబేలు, ఏనుగును తినేసి, పర్వతశిఖరంపై నుండి వేగంగా పైకి ఎగిరాడు.
ప్రావర్తన్తాథ దేవానాముత్పాతా భయశంసినః। ఇన్ద్రస్య వజ్రం దయితం ప్రజజ్వాల భయాత్తతః
అప్పుడు దేవతల్లో భయాన్ని సూచించే అపశకునాలు కనిపించాయి. ఇంద్రుడి ప్రియమైన వజ్రాయుధం భయంతో మెరిసిపోయింది.
సధూమా న్యపతత్సార్చిర్దివోల్కా నభసశ్చ్యుతా। తథా వసూనాం రుద్రాణామాదిత్యానాం చ సర్వశః
పొగతో కూడిన అగ్ని పిండం ఆకాశం నుండి పడి, వసువులు, రుద్రులు, ఆదిత్యుల మధ్య కూడా అలానే జరిగింది.
సాధ్యానాం మరుతాం చైవ యే చాన్యే దేవతాగణాః। స్వం స్వం ప్రహరణం తేషాం పరస్పరముపాద్రవత్
సాధ్యులు, మరుత్లు, ఇతర దేవతా గణాలందరూ తమ ఆయుధాలను పట్టుకుని పరస్పరం ఎదురెదురుగా పరుగెత్తారు.
అభూతపూర్వం సంగ్రామే తదా దేవాసురేఽపి చ। వవుర్వాతాః సనిర్ఘాతాః పేతురుల్కాః సహస్రశః
అప్పుడు దేవాసుర యుద్ధంలో ఎప్పుడూ చూడని విధంగా, ఉరుములతో కూడిన గాలులు వీచాయి, వేలాది అగ్నిపిండాలు పడ్డాయి.
నిరభ్రమేవ చాకాశం ప్రజగర్జ మహాస్వనమ్। దేవానామపి యో దేవః సోఽప్యవర్షత శోణితమ్
మేఘాలు లేని ఆకాశం గొప్ప శబ్దంతో గర్జించింది. దేవతలలో దేవుడు అయినవాడు కూడా రక్తాన్ని వర్షించాడు.
మమ్లుర్మాల్యాని దేవానాం నేశుస్తేజాంసి చైవ హి। ఉత్పాతమేఘా రౌద్రాశ్చ వవృషుః శోణితం బహు
దేవతల మాలలు వాడిపోయాయి, వారి తేజస్సు మసకబారింది. భయంకరమైన మేఘాలు విపరీతంగా రక్తాన్ని కురిపించాయి.
రజాంసి ముకుటాన్యేషాముత్థితాని వ్యధర్షయన్। తతస్త్రాససముద్విగ్నః సహ దేవైః శతక్రతుః। ఉత్పాతాన్దారుణాన్పశ్యన్నిత్యువాచ బృహస్పతిమ్
ధూళి లేచి వారి కిరీటాలను తాకింది. అప్పుడు భయంతో ఉలిక్కిపడి, ఇంద్రుడు ఇతర దేవతలతో కలిసి ఆ భయంకరమైన అపశకునాలను చూసి బృహస్పతిని అడిగాడు.
కిమర్థం భగవన్ఘోరా ఉత్పాతాః సహసోత్థితాః। న చ శత్రుం ప్రపశ్యామి యుధి యో నః ప్రధర్షయేత్
"భగవంతుడా! ఈ భయంకరమైన అపశకునాలు ఎందుకు ఒక్కసారిగా కలిగాయి? యుద్ధంలో మనలను ఓడించగల శత్రువు ఎవరూ కనబడటం లేదు."
తవాపరాధాద్దేవేన్ద్ర ప్రమాదాచ్చ శతక్రతో। తపసా వాలఖిల్యానాం మహర్షీణాం మహాత్మనామ్
నీ తప్పు వల్ల, ఓ ఇంద్రా, నీ నిర్లక్ష్యం వల్ల, మహాత్ములైన వాలఖిల్య మునుల తపస్సుతో—
కశ్యపస్య మునేః పుత్రో వినతాయాశ్చ ఖేచరః। హర్తుం సోమమభిప్రాప్తో బలవాన్కామరూపధృక్
కశ్యప మహర్షికి పుట్టినవాడు, వినతకు పుత్రుడైన ఆకాశంలో సంచరించే గరుడుడు, బలవంతుడు, ఏ రూపమైనా ధరించగలవాడు, సోమాన్ని తీసుకెళ్లేందుకు బయలుదేరాడు.