నఖేన గజమేకేన కూర్మమేకేన చాక్షిపత్। సధుత్పపాత చాకాశం తత ఉచ్చైర్విహఙ్గమః
ఒక పంజాతో ఏనుగును, మరొక పంజాతో తాబేలును పట్టుకుని, ఆ మహా పక్షి ఆకాశంలో ఎగిరిపోయాడు.
సోఽలమ్బం తీర్థణాసాద్య దేవవృక్షానుపాగమత్। తే భీతాః సమకమ్పన్త తస్య పక్షానిలాహతాః
ఒక అడుగు మద్దతు దొరకగానే, ఆ దివ్యవృక్షాల దగ్గరకు వెళ్లాడు. అతని రెక్కల గాలికి అవి భయంతో వణికిపోయాయి.
న నో భఞ్జ్యాదితి తదా దివ్యాః కనకశాఖినః। ప్రచలాఙ్గాన్స తాన్దృష్ట్వా మనోరథఫలద్రుమాన్
బంగారు కొమ్మలతో, కదులుతున్న కొమ్మలతో ఉన్న ఆ మనోరథఫల వృక్షాలను చూసి, "మనమేమైనా విరగకూడదు" అని అనుకున్నారు.
అన్యానతులరూపాఙ్గానుపచక్రామ ఖేచరః। కాఞ్చనై రాజతైశ్చైవ ఫలైర్వైదూర్యశాఖినః। సాగరామ్బుపరిక్షిప్తాన్భ్రాజమానాన్మహాద్రుమాన్
ఆకాశంలో సంచరించే ఆ పక్షి, మరికొన్ని అపూర్వమైన ఆకారాలున్న, బంగారం, వెండి, వైడూర్యఫలాలతో ఉన్న, సముద్రపు నీటితో చుట్టుముట్టబడి మెరిసిపోతున్న మహా వృక్షాల దగ్గరకు వెళ్లాడు.
తేషాం మధ్యే మహానాసీత్పాదపః సుమనోహరః। సహస్రయోజనోత్సేధో బహుశాఖాసమన్వితః
అవన్నిటి మధ్యలో, సహస్ర యోజనాల ఎత్తుతో, అనేక కొమ్మలతో, ఎంతో అందమైన ఒక గొప్ప వృక్షం నిలబడి ఉంది.
ఖగానామాలయో దివ్యో నామ్నా రౌహిణపాదపః। యస్య ఛాయాం సమాశ్రిత్య సద్యో భవతి నిర్వృతః;
ఆ వృక్షం పక్షుల నివాసంగా, దివ్యమైనదిగా, రౌహిణపాదపం అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి. దాని నీడలో విశ్రాంతి తీసుకున్నవాడు వెంటనే సంతోషాన్ని పొందుతాడు.
తమువాచ ఖగశ్రేష్ఠం తత్ర రౌహిణపాదపః। అతిప్రవృద్ధః సముహానాపతన్తం మనోజవమ్
అక్కడ, ఆ రౌహిణపాదపం, వేగంగా దూసుకొస్తున్న పక్షిరాజును చూసి, అతనితో ఇలా చెప్పింది.
యైషా మమ మహాశాఖా శతయోజనమాయతా। ఏతామాస్థాయ శాఖాం త్వం ఖాదేమౌ గజకచ్ఛపౌ
ఈ నా గొప్ప కొమ్మ, వంద యోజనాల పొడవుంది. ఈ కొమ్మ మీద కూర్చొని ఆ ఏనుగు, తాబేలును తిను.
తతో ద్రుమం పతగసహస్రసేవితం మహీధరప్రతిమవపుః ప్రకమ్పయన్। ఖగోత్తమో ద్రుతమభిపత్య వేగవా- న్బభఞ్జ తామవిరలపత్రసంచయామ్
అప్పుడు వేగవంతుడైన పక్షిరాజు, వేలాది పక్షులు నివసించే, పర్వతంతో సమానమైన ఆ వృక్షాన్ని బలంగా ఊపి, దట్టమైన ఆకులతో ఉన్న ఆ కొమ్మను త్వరగా విరిచాడు.
స్పష్టమాత్రా తు పద్భ్యాం సా గరుడేన బలీయసా। అభజ్యత తరోః శాఖా భగ్నాం చైకామధారయత్
బలమైన గరుత్మంతుడి పాదబలంతో, ఆ వృక్షపు కొమ్మ స్పష్టంగా విరిగిపోయింది. విరిగిన ఆ కొమ్మను అతడు పట్టుకున్నాడు.
తాం భఙ్క్త్వా స మహాశాఖాం స్మయమానో విలోకయన్। అథాత్రం లమ్బతోఽపశ్యద్వాలఖిల్యానధోముఖాన్
ఆ గొప్ప కొమ్మను విరిచి, చిరునవ్వుతో చుట్టూ చూసాడు. అప్పుడు ఆ కొమ్మకు తలక్రిందుగా వేలాడుతున్న వాలఖిల్య మునులను చూశాడు.
ఋషయో హ్యత్ర లమ్బన్తే న హన్యామితి తానృషీన్। తపోరతాంల్లమ్బమానాన్బ్రహ్మర్షీనభివీక్ష్య సః
అక్కడ మునులు వేలాడుతున్నారు, వీరిని హాని చేయకూడదు అని ఆ బ్రహ్మర్షులను చూసి, తపస్సులో లీనమైన వారిని గమనించాడు.
హన్యాదేతాన్సంపతన్తీ శాఖేత్యథ విచిన్త్య సః। నఖైర్దృఢతరం వీరః సంగృహ్య గజకచ్ఛపౌ
వీరు, 'ఇవాళ్లు పడిపోతే నేనే చంపాలి' అని ఆలోచించి, తన బలమైన గోరులతో ఏనుగు, తాబేలు రెండింటినీ గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
స తద్వినాశసంత్రాసాదభిపత్య స్వగాధిపః। శాఖామాస్యేన జగ్రాహ తేషామేవాన్వవేక్షయా
ఆ జంతువులు నాశనం కాకుండా చూడాలని భయంతో, ఆ అధిపతి తానే ఊడి, వారి పరిస్థితిని గమనిస్తూ, తన నోటితో ఆ కొమ్మను పట్టుకున్నాడు.
అతిదైవం తు తత్తస్య కర్మ దృష్ట్వా మహర్షయః। విస్మయోత్కమ్పహృదయా నామ చక్రుర్మహాఖగే
అది సాధారణ శక్తికి మించిన కార్యమని చూసి, మహర్షులు ఆశ్చర్యంతో, హృదయాలు వణికిపోయి, ఆ మహాపక్షిని గురించి మాట్లాడుకున్నారు.
గురుం భారం సమాసాద్యోడ్డీన ఏష విహఙ్గమః। గరుడస్తు ఖగశ్రేష్ఠస్తస్మాత్పన్నగభోజనః
ఈ పక్షి భారాన్ని మోసుకొని ఎగిరిపోయాడు. పక్షుల్లో శ్రేష్ఠుడైన గరుడుడు, అందుకే పాములను భక్షించే వాడు.
తతః శనైః పర్యపతత్పక్షైః శైలాన్ప్రకమ్పయన్। ఏవం సోఽభ్యపతద్దేశాన్బహూన్సగజకచ్ఛపః
తర్వాత, తన రెక్కలతో పర్వతాలను కంపింపజేస్తూ, అతడు నెమ్మదిగా ఎగిరి, ఏనుగు, తాబేలు సహా అనేక దేశాలకు వెళ్లాడు.
దయార్థం వాలఖిల్యానాం న చ స్థానమవిన్దత। స గత్వా పర్వతశ్రేష్ఠం గన్ధమాదనమఞ్జసా
వాలఖిల్యులపై కరుణ చూపాలని అనుకొని, సరైన స్థలం దొరకలేదు. వెంటనే పర్వతాలలో శ్రేష్ఠమైన గంధమాదనానికి వెళ్లాడు.
దదర్శ కశ్యపం తత్ర పితరం తపసి స్థితమ్। దదర్శ తం పితా చాపి దివ్యరూపం విహఙ్గమమ్
అక్కడ తపస్సులో ఉన్న తన తండ్రి కశ్యపుడిని చూశాడు. తన తండ్రి కూడా ఆ దివ్యరూపుడైన పక్షిని చూసాడు.
తేజోవీర్యబలోపేతం మనోమారుతరంహసమ్। శైలశృఙ్గప్రతీకాశం బ్రహ్మదణ్డమివోద్యతమ్
అతడు తేజస్సు, శక్తి, బలంతో నిండినవాడు, మనస్సు, గాలిలా వేగవంతుడు, పర్వత శిఖరంలా ఉన్నవాడు, బ్రహ్మదండంలా పైకి లేచినవాడు.
అచిన్త్యమనభిధ్యేయం సర్వభూతభయంకరమ్। మహావీర్యధరం రౌద్రం సాక్షాదగ్నిమివోద్యతమ్
ఆయనను ఊహించలేం, వర్ణించలేం, సమస్త జీవులకు భయంకరుడు, అపారవీర్యంతో, ఉగ్రుడై, కళ్లముందు అగ్నిలా ప్రకాశిస్తున్నాడు.
అప్రధృష్యమజేయం చ దేవదానవరాక్షసైః। భేత్తారం గిరిశృఙ్గాణాం సముద్రజలశోషణమ్
దేవతలు, దానవులు, రాక్షసులు కూడా జయించలేని వాడు, పర్వత శిఖరాలను ఛేదించేవాడు, సముద్ర జలాలను ఎండబెట్టేవాడు.
లోకసంలోడనం ఘోరం కృతాన్తసమదర్శనమ్। తమాగతమభిప్రేక్ష్య భగవాన్కశ్యపస్తదా। విదిత్వా చాస్యం సంకల్పమిదం వచనమబ్రవీత్
లోకాలను కదిలించే భయంకరుడు, యమధర్మరాజును పోలినవాడు. అతడు వస్తున్నాడని గమనించి, భగవంతుడు కశ్యపుడు అతని సంకల్పాన్ని తెలుసుకొని ఇలా అన్నాడు.
పుత్ర మా సాహసం కార్షీర్మా సద్యో లప్స్యసే వ్యథామ్। మా త్వాం దహేయుః సంక్రుద్ధా వాలఖిల్యా మరీచిపాః
కుమారా! తొందరపడి పని చేయకు. వెంటనే నీవు బాధను పొందకూడదు. కోపంతో ఉన్న వాలఖిల్యులు, మరీచులు నిన్ను కాల్చవద్దు.
తతః ప్రసాదయామాస కశ్యపః పుత్రకారణాత్। వాలఖిల్యాన్మహాభాగాంస్తపసా హతకల్మషాన్
తర్వాత కశ్యపుడు తన కుమారుని కోసం, తపస్సుతో పాపాలు తొలగించుకున్న మహాభాగులైన వాలఖిల్యులను ప్రసన్నం చేయడానికి ప్రయత్నించాడు.
ప్రజాహితార్థమారమ్భో గరుడస్య తపోధనాః। చికీర్షతి మహత్కర్మ తదనుజ్ఞాతుమర్హథ
ప్రాణుల మేలు కోసం గరుడుడు గొప్ప కార్యాన్ని చేయాలని కోరుతున్నాడు. ఓ తపస్సులో నిమగ్నులైనవారు! మీరు అతడికి అనుమతి ఇవ్వాలి.
ఏవముక్తా భగవతా మునయస్తే సమభ్యయుః। ముక్త్వా శాఖాం గిరిం పుణ్యం హిమవన్త తపోఽర్థినః
భగవంతుడు ఇలా చెప్పగానే, ఆ మునులు ఆ కొమ్మను వదిలి, తపస్సు కోసం పవిత్రమైన హిమవంత పర్వతానికి వెళ్లిపోయారు.
తతస్తేష్వపయాతేషు పితరం వినతాసుతః। శాఖావ్యాక్షిప్తవదనః పర్యపృచ్ఛత కశ్యపమ్
వాళ్లు వెళ్లిపోయిన తర్వాత, వినతా కుమారుడు, ముఖం కొమ్మతో ఆవరించబడి, తన తండ్రి కశ్యపుడిని అడిగాడు.
భగవన్క్వ విముఞ్చామి తరోః శాఖామిమామహమ్। వర్జితం మానుషైర్దేశమాఖ్యాతు భగవాన్మమ
భగవన్! ఈ చెట్టు కొమ్మను ఎక్కడ వదలాలి? మానవులు లేని ప్రదేశాన్ని నాకు చెప్పండి.
తతో నిఃపురుషం శైలం హిమసంరుద్ధకన్దరమ్। అగమ్యం మనసాప్యన్యైస్తస్యాచఖ్యౌ స కశ్యపః
అప్పుడు కశ్యపుడు, మనుషులు లేని, మంచుతో కప్పబడిన గుహలు గల, మనస్సుకు కూడా అందని పర్వతాన్ని అతడికి చెప్పాడు.