తతస్తానభిసమ్ప్రేక్ష్య నారదప్రముఖానృషీన్। ఉపానృత్యన్నుపజగుర్గన్ధర్వాప్సరసాం గణాః
నారదుడు మొదలైన ఋషులను చూసి, గంధర్వులు మరియు అప్సరసలు దగ్గరగా నృత్యం చేసి, పాటలు పాడారు.
ఉపతస్థే చ గోవిన్దం సహస్రాక్షః శచీపతిః। అభ్యభాషత తేజస్వీ మహర్షీన్పూజయంస్తదా
శచీపతి అయిన సహస్రాక్షుడు గోవిందుని దగ్గరకు వచ్చి, మహర్షులను గౌరవించి, వారితో ముచ్చటించాడు.
కృత్వా చ దేవకార్యాణి కృత్వా దేవహితాని చ। ఖం లోకం లోకకృద్దేవః పునర్గచ్ఛతి తేజసా
దేవతల పనులు చేసి, వారికి మేలు చేసి, లోకాలను సృష్టించే ఆ దేవుడు తన తేజంతో మళ్లీ ఆకాశానికి వెళ్ళాడు.
ఇత్యుక్త్వా ఋషిభిః సార్ఘం జగామ త్రిదివం పునః। అభ్యనుజ్ఞాయ తాన్సర్వాఞ్ఛాదయన్ప్రకృతిం పరామ్
అలా చెప్పి, ఋషులతో కలిసి తిరిగి స్వర్గానికి వెళ్ళి, అందరికీ అనుమతి ఇచ్చి, తన పరమ స్వరూపాన్ని మరుగుచేశాడు.
నన్దగోపకులే కృష్ణ ఉవాస బహులాః సమాః। తతః కదాచిత్సుప్తం తం శకటస్య త్వధః శిశుమ్
నందగోపుడి ఇంట్లో కృష్ణుడు ఎన్నో సంవత్సరాలు ఉన్నాడు; ఒకసారి, ఆ చిన్నవాడు శకటానికి కింద నిద్రపోతున్నప్పుడు—
యశోదా సమ్పరిత్యజ్య జగామ యమునాం నదీమ్। శిశులీలాం తతః కుర్వన్స్వహస్తచరణౌ క్షిపన్
యశోద అక్కడ వదిలేసి, యమునా నదికి వెళ్ళింది; అప్పుడా చిన్నవాడు తన చేతులు, కాళ్లు ఆడిస్తూ ఆడుకున్నాడు.
రురోద మధురం కృష్ణః పాదావూర్ధ్వం ప్రసారయన్। పాదాఙ్గుష్ఠేన శకటం దారయన్నథ కేశవః
కృష్ణుడు మధురంగా ఏడ్చాడు, తన కాళ్లు పైకి చాచి, తన పెద్దవేలితో శకటాన్ని చీల్చాడు.
తత్ర ఏకేన పాదేన పాతయిత్వా తథా శిశుః। న్యుబ్జం పయోధరాకాఙ్క్షీ ససార చ రురోద చ
అక్కడ, ఒక కాళితో ఆ చిన్నవాడు శకటాన్ని పడగొట్టి, తల్లి పాల కోసం తపించి, నడుస్తూ ఏడ్చాడు.
పాటితం శకటం దృష్ట్వా భిన్నభాణ్డపుటీకటమ్। జనాస్తే శిశునా తేన విస్మయం పరమం యయుః
శకటాన్ని పగిలిపోవడం, పాత్రలు విరిగిపోవడం చూసి, ఆ చిన్నవాడు చేసినదానికి ప్రజలు ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయారు.
ప్రత్యక్షం శూరసేనానాం దృశ్యతే మహదద్భుతమ్। శయానేన హతః కంసపక్షవాంస్తిగ్మతేజసా
శూరసేనులకు ఒక గొప్ప అద్భుతం ప్రత్యక్షంగా కనిపించింది: పడుకుని ఉన్న కృష్ణుడు, కంసపక్షవాదిని తన తేజంతో సంహరించాడు.
పూతనా చాపి నిహతా మహాకాయా మహాస్తనీ। తతః కాలే మహారాజ సంసక్తౌ రామకేశవౌ
పుతన అనే పెద్ద శరీరంతో, పెద్ద వక్షోజాలతో ఉన్న దానిని కూడా సంహరించాడు; తరువాత కాలంలో, రాజా, రాముడు, కేశవుడు విడదీయరాని స్నేహితులు అయ్యారు.
కృష్ణః సఙ్కర్షణశ్చోభౌ రిఙ్ఖిణౌ చ బభూవతుః। అన్యోన్యకిరణాక్రాన్తౌ చన్ద్రసూర్యావివామ్బరే
కృష్ణుడు, సంకర్షణుడు ఇద్దరూ కలసి ఆడుకుంటూ, ఒకరినొకరు ప్రకాశింపజేస్తూ, ఆకాశంలో చంద్రుడు, సూర్యుడు లాగా మెరిశారు.
విసర్పన్తౌ చ సర్వత్ర మహాసర్పభుజౌ తదా। రేజతుః పాంసుదిగ్ధాఙ్గౌ రామకృష్ణౌ తదా నృప
అప్పుడు రామకృష్ణులు పెద్ద పాము చేతుల్లా ఉన్న చేతులతో చుట్టూ తిరుగుతూ, దుమ్ము అంటిన శరీరాలతో మెరిశారు, ఓ రాజా.
క్వచిచ్చ జానుభిః స్పృష్టౌ క్రీడమానౌ క్వచిద్వనే। పిబన్తౌ దధికుల్యాంశ్చ మథ్యమానే చ భారత
కొన్ని సార్లు అడవిలో మోకాలితో నడుచుకుంటూ ఆడుకున్నారు; మరికొన్ని సార్లు, ఓ భారతా, మజ్జిగను మరిగిస్తుండగా తాగారు.
తతః స బాలో గోవిన్దో నవనీతం తదా క్షయమ్। గ్రాసమానస్తు తత్రాయం గోపీభిర్దదృశే తథా
అప్పుడు ఆ బాలుడు గోవిందుడు అక్కడ మక్కజొన్న తినుతూ ఉండగా, ఆ దృశ్యాన్ని గోపికలు చూశారు.
దామ్నాఽథోలూఖలే కృష్ణో గోపీభిశ్చ నిబన్ధితః। తత్తథా శిశునా తేన కర్షతా చార్జునావృభౌ
ఆ గోపికలు కృష్ణుణ్ని తాడుతో ఉలూఖలానికి కట్టారు. అప్పుడు ఆ చిన్నవాడైన కృష్ణుడు ఆ రెండు అర్జున వృక్షాలను లాగాడు.
సమూలవిటపౌ భగ్నౌ తదద్భుతమివాభవత్। తతస్తౌ బాల్యముత్తీర్ణౌ కృష్ణసఙ్కర్షణావుభౌ
ఆ రెండు వృక్షాలు వేరుతో సహా విరిగిపోయాయి. అది ఒక అద్భుతంగా కనిపించింది. ఆ తరువాత కృష్ణుడు, సంకర్షణుడు ఇద్దరూ బాల్యాన్ని దాటి పెద్దవాళ్లయ్యారు.
తస్మిన్నేవ వ్రజస్థానే సప్తవర్షై బభూవతుః। నీలపీతామ్బరధరౌ పీతశ్వేతానులేపనౌ
అదే వ్రజ ప్రాంతంలో, వారు ఏడేళ్ల వయస్సు కలిగి, నీలం, పసుపు వస్త్రాలు ధరించి, పసుపు, తెలుపు లేపనాలతో అలంకరించబడి ఉన్నారు.
బభువతుర్వత్సపాలౌ కాకపక్షధరావుభౌ। పర్ణవాద్యం శ్రుతిసుఖం వాదయన్తౌ వరాననౌ
వారు ఇద్దరూ దూడలను కాపాడేవాళ్లయ్యారు. వారి జుట్టు కాకి రెక్కలలా మెరుస్తూ, ఆకుల వాయిద్యాలు వాయించి, వారి ముఖాలు కాంతివంతంగా వెలిగేవి.
శుశుభాతే వనగతౌ త్రిశీర్షావివ పన్నగౌ। మయూరాఙ్గజకర్ణౌ తౌ పల్లవాపీడధారిణౌ
వారు అడవిలో తిరుగుతూ, మూడు తలల పాము లా ప్రకాశించారు. వారి చెవుల్లో మయూరపింఛాలు, తలపై ఆకుల కిరీటాలు అలంకరించబడ్డాయి.
వనమాలాపరిక్షిప్తౌ సాలపోతావివోద్గతౌ। అరవిన్దకృతాపీడౌ రజ్జుయజ్ఞోపవీతినౌ
వారు అడవి పూల మాలలతో చుట్టబడి, చిన్న సాల వృక్షాల్లా ఎదిగి, తామర పువ్వులతో కిరీటాలు, తాడుతో యజ్ఞోపవీతాలు ధరించారు.
సశిక్యతుమ్బురుకరౌ గోపవేణుప్రవాదకౌ। క్వచిద్వసన్తావన్యోన్యం క్రడమానౌ క్వచిద్వనే
వారి చేతుల్లో చిన్న కుండలు, తుంబురు ఉండగా, గోపిక వేణువును వాయిస్తూ, ఎప్పటికప్పుడు ఒకరినొకరు ఆలింగనం చేసుకుంటూ, ఎప్పుడో అడవిలో ఆడుకుంటూ ఉండేవారు.
పర్ణశయ్యాసు తౌ సుప్తౌ క్వచిన్నిద్రాన్తరైషిణౌ। తౌ వత్సాన్పాలయన్తౌ హి శోభయన్తౌ మహద్వనమ్
వారు ఆకుల మీద పరుపులపై నిద్రపోయేవారు, కొన్ని సార్లు మరో చోట విశ్రాంతి కోసం వెతికేవారు. దూడలను కాపాడుతూ, ఆ గొప్ప అడవిని అందంగా మార్చేవారు.
చఞ్చూర్యన్తౌ రమన్తౌ చ రాజన్నేవం తదా శుభమ్। తతో బృన్దావనం గత్వా వసుదేవసుతావుభౌ। గోకులం తత్ర కౌన్యేయ చారయన్తౌ విజహ్రతుః
రాజా! అప్పుడు వారు సంచరిస్తూ, ఆనందిస్తూ, ఇద్దరూ వసుదేవుని కుమారులు వృందావనానికి వెళ్లి, అక్కడ గోవులను మేత పెట్టి, సంతోషంగా గడిపారు.
తతః కదచిద్గోవిన్దో జ్యేష్ఠం సఙ్కర్షణం వినా। చచార తద్వనం రమ్యం సుస్వరూపో వరాననః
ఒకసారి గోవిందుడు తన అన్నయ్య సంకర్షణుడు లేకుండా, ఆ అందమైన అడవిలో తిరుగుతూ, అందంగా, కాంతివంతంగా కనిపించాడు.
కాకపక్షధరః శ్రీమాఞ్ఛ్యామః పద్మనిభేక్షణః। శ్రీవత్సేనోరసా యుక్తః శశాఙ్క ఇవ లక్ష్మణా
ఆయన జుట్టు కాకి రెక్కల్లా నలుపుగా, శ్యామవర్ణంగా, కనులు తామరపువ్వుల్లా, ఛాతీపై శ్రీవత్సం గుర్తుతో, చంద్రుని మాదిరిగా మెరిసిపోతూ ఉన్నాడు.
రజ్జుయజ్ఞోపవీతీ స పీతామ్బరధరో యువా। శ్వేతచన్ద్రనలిప్రాఙ్గో నీలకుఞ్చితమూర్ధజః
ఆయన తాడుతో యజ్ఞోపవీతం ధరించి, పసుపు వస్త్రాలు వేసుకుని, యవ్వనంలో, తెల్ల జాజిపూల వర్ణంతో, నీలం వంకర జుట్టుతో ఉన్నాడు.
రాజతా బర్హిపత్రేణ మన్దమారుతకమ్పినా। క్వచిద్గాయన్క్వఞ్చిత్క్రీడన్క్వచిన్నృత్యన్క్వచిద్ధసన్
వెండి మయూరపింఛంతో అలంకరించబడి, మృదువైన గాలి తాకుతూ, ఎప్పుడో పాడుతూ, ఎప్పుడో ఆడుతూ, ఎప్పుడో నాట్యం చేస్తూ, ఎప్పుడో నవ్వుతూ కనిపించాడు.
గోపవేణుం సుమధురం కామం తదపి వాదయన్। ప్రహ్లాదనార్థం చ గవాం క క్వచిద్వనగతో యువా
ఆయన గోపిక వేణువును ఎంతో మధురంగా, చక్కగా వాయిస్తూ, ఆ గోవులకు ఆనందం కలిగించడానికి, ఎప్పుడో అడవిలో యవ్వనంతో సంచరించాడు.
గోకులే మేఘకాలే తు చచార ద్యుతిమాన్ప్రభుః। బహురమ్యేషు దేశేషు వనస్య వనరాజిపు
గోకులంలో మేఘకాలంలో, ఆ ప్రభావంతుడైన ప్రభువు, అడవిలోని అనేక అందమైన ప్రదేశాల్లో సంచరించాడు.