కల్మషపాదుని కథలో, ఆ రాజు ఒక బ్రాహ్మణ స్త్రీను తీవ్రంగా బాధించగా, ఆమె కోపంతో అతనిని శపించింది. "పాపాత్ముడా! నీవు నన్ను తృప్తిపరచకుండా వదిలివేసి, నా కన్నుల ముందే నా ప్రియమైన భర్తను నీవు భక్షించివేసావు. అందుకే, నీ దుష్టత్వానికి ఫలితం అనుభవించవలసిందే. నీ భార్య మరణించిన వెంటనే నీవు కూడా ప్రాణాలు కోల్పోతావు," అని ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ శపించింది. ఆమె ఎంత వేడుకున్నా, కల్మషపాదుడు కరుణ చూపలేదు. అతని చేతివల్ల వసిష్ఠ మహర్షి కుమారులు నాశనం అయ్యారు. అయితే, ఆ వసిష్ఠునితో కలిసిన తరువాత నీ భార్య ఒక కుమారుడిని ప్రసవిస్తుంది. ఆ కుమారుడు నీ వంశాన్ని కొనసాగిస్తాడు, ఓ రాజులలో నీచుడా! ఈ విధంగా శాపమిచ్చిన అనంతరం, ఆ అంగిరస వంశానికి చెందిన గొప్ప స్త్రీ, రాజు కళ్మషపాదుని ఎదుటే అగ్నిలో ప్రవేశించి ప్రాణత్యాగం చేసింది. ఆ సమయంలో మహర్షి వసిష్ఠుడు తన తపస్సు, జ్ఞానబలంతో ఈ సంఘటనలన్నింటిని చూశాడు. కాలక్రమేణ, ఆ రాజర్షి శాపబంధనంనుండి విముక్తుడయ్యాడు. సరైన సమయంలో తన భార్య మదయంతిని దగ్గరకు వెళ్లగా, ఆమె అతన్ని ఆపింది. రాజు కోరికతో మునిగిపోయి, ఆ శాపాన్ని మరిచిపోయాడు. కానీ రాణి మాటలు విని, కల్మషపాదుడు గంభీరంగా కలవరపడ్డాడు. వెంటనే శాపాన్ని గుర్తుచేసుకుని, తీవ్రంగా బాధపడుతూ, తన భార్యలను వసిష్ఠుని సంరక్షణకు అప్పగించాడు. ఇంతలో, పాండవులు తమ యజ్ఞానికి, పూజలకు అనుగుణంగా యోగ్యుడైన పురోహితుడిని ఎవరిని ఎంచుకోవాలో ఆలోచిస్తూ, "గంధర్వవేదాన్ని తెలిసిన పురోహితుడు ఎవరో చెప్పండి," అని అడిగారు. అప్పుడు, "దేవళుని తమ్ముడు ఉత్తమమైన తపస్సు చేస్తూ ఉత్కోచక తీరంలో ఉన్నాడు. మీరు అనుకుంటే అతనిని ఎంచుకోండి," అని వారికి సూచించబడింది. అంతేకాక, అర్జునుడు గంధర్వునికి అగ్నేయాస్త్రాన్ని ఇచ్చాడు. గంధర్వుడు ఆనందంతో, "నా వద్ద ఉన్న ఉత్తమమైన కాళ్లు నీకు ఇస్తాను. స్నేహానికి ప్రతిఫలం ఇవ్వడం నా ధర్మం," అన్నాడు. అలాగే, అక్షూషి విద్యను కూడా ఇచ్చాడు. అర్జునుడు, "ఈ కాళ్లు ఇప్పుడే వద్దు, అవసరం వచ్చినప్పుడు తీసుకుంటాను," అని గంధర్వునికి అభివాదం చేసి, వీడ్కోలు చెప్పాడు. ఈ విధంగా పరస్పరం గౌరవించి, గంధర్వుడు, పాండవులు భగీరథి తీరాన్ని ఆనందంగా ప్రయాణించారు. అనంతరం ఉత్కోచక తీరానికి చేరుకొని, ధౌమ్యుని ఆశ్రమానికి వెళ్లారు. అక్కడ ధౌమ్యుని పురోహిత్యానికి పాండవులు ఎంచుకున్నారు. ధౌమ్యుడు వారికి వన్యఫలమూలాలు సమకూర్చి, యాగాదికర్మలు నిర్వహిస్తూ, వారిని అంగీకరించాడు. ఆ బ్రాహ్మణుని నేతృత్వంలో పాండవులు తమ రాజ్యాన్ని తిరిగి పొందాలని, పాంచాలీ స్వయంవరంలో విజయం సాధించాలని ఆశించారు. ధౌమ్యుని కలిసిన తరువాత, వారు రక్షణ కలిగినట్టు అనుభూతి చెందారు. ధౌమ్యుడు వేదార్థాన్ని బాగా తెలిసినవాడు, ప్రఖ్యాతుడు, బృహస్పతికి సమానుడు. అతను పాండవులను తమను మించి ఉన్న వారిగా భావించి, వారిని అంగీకరించాడు. ఈ విధంగా ఐక్యంగా ఉన్న పాండవులు, ధైర్యం, బలము, ఉత్సాహంతో రాజ్యాన్ని సంపాదించామని నమ్మారు. ధౌమ్యుని ఆశీర్వాదంతో, పాంచాలీ స్వయంవరానికి వెళ్లేందుకు సిద్ధమయ్యారు. అనంతరం, ఆ అయిదుగురు పాండవులు, ధౌమ్యుని నేతృత్వంలో, ద్రౌపదిని, ఆ మహోత్సవాన్ని దర్శించేందుకు పాంచాలదేశానికి బయలుదేరారు. మార్గమధ్యంలో, మహాత్ముడు, పవిత్ర హృదయుడు, పాపరహితుడు అయిన వ్యాసదేవునిని దర్శించారు. పూర్వకంగా ఆయనను సత్కరించి, ఆయన అనుమతి తీసుకొని ద్రుపదుని నివాసానికి పయనమయ్యారు. ఆ మార్గంలో అందమైన అరణ్యాలు, సరస్సులను వీక్షిస్తూ, పాండవులు విశ్రాంతిగా ప్రయాణించారు. అనంతరం, వారు పాంచాల రాజధానిలోకి చేరి, ఒక కుంభకారుని ఇంట నివాసముండసాగారు. బ్రాహ్మణుల వేషంలో ఉండి, భిక్షాటన చేసుకుంటూ జీవనం సాగించారు. అయినా, అక్కడ ఎవరూ వీరిని గుర్తించలేదు. అప్పటికి, పాంచాలరాజు యజ్ఞసేన భీష్ముడు, ద్రోణుడు, కృప వంటి శత్రువుల బెదిరింపునకు గురై, రక్షణ కోసం తగిన చర్యలు చేపట్టాడు. ధృష్టద్యుమ్నుడిని పొందిన తరువాత ద్రోణుడి భయం పోయింది కానీ, భీష్ముడి పట్ల మాత్రం భయం ఉండేది. తన కుమార్తెను శక్తివంతుడైన అల్లుడికి ఇచ్చితే రక్షణ లభిస్తుందనుకొని, యజ్ఞసేన తన కుమార్తెను అర్జునునికి ఇచ్చే సంకల్పం చేసుకున్నాడు. కానీ, ఈ సంకల్పాన్ని బయట ప్రకటించలేదు. కుంతీ కుమారులను ఆకర్షించేందుకు, పాంచాలరాజు ఒక గొప్ప, భంగురంగా కాని విరగనీయని విల్లు తయారుచేయించాడు. ఆ విల్లు 'కిందుర' అని పిలవబడేది, అది వైయఘ్రపాద్యునికి దేవతలు ఇచ్చినది. దాని ఇనుప దోళి బలంగా కట్టబడి ఉండేది; మరెవరూ ఆ విల్లు చుట్టగట్టలేరు. ఆ శివుడు అనుగ్రహించిన మహావిల్లు ఫలించకూడదని యజ్ఞసేన నిశ్చయించుకున్నాడు. ఈ విధంగా, శాపాల ప్రభావం, ధర్మస్థాపన, పాండవుల యాత్ర, ధౌమ్యుని పురోహిత్య స్వీకారం, ద్రౌపదీ స్వయంవరానికి సిద్ధత, యజ్ఞసేన సంకల్పం—ఇవి అన్నీ పరస్పరంగా మిళితమై, మహాభారత కథలో ఒక గొప్ప మలుపును తెచ్చాయి.