రాజులలో శ్రేష్ఠుడైన యయాతి, తన మధురమైన మాటలతో సాంత్వనచేసి, ఆ బావిలో పడిపోయిన యువతిని అడిగాడు: "నీవెవరు? నీలివర్ణములో, రాగిరంగు నఖాలతో, మణిమయమైన చెవిపోగులు ధరించినవాడివి ఎవరు?" ఆమెను చూసి యయాతి మళ్ళీ ప్రశ్నించాడు: "నీ మనస్సు లోతైన ఆలోచనలలో మునిగిపోయినట్లుంది. ఎందుకు ఇంత దీర్ఘంగా ఊపిరి తీసుకుంటున్నావు? ఈ గడ్డి, వల్లి మొక్కలతో కమ్మిన బావిలో నీవు ఎలా పడిపోయావు?" ఆమె సమాధానమిచ్చింది: "దేవతలచేత సంహరించబడిన దైత్యులను జ్ఞానంతో మళ్ళీ ప్రాణం పోసే శుక్రాచార్యుని కుమార్తెనే నేనూ. ఆయనకు నా సంగతులు తెలియవు. రాజా! ఇదిగో నా కుడిచేతి వేళ్లకు రాగిరంగు నఖాలు ఉన్నాయి. నా చేతిని పట్టుకుని నన్ను పైకి లాగు. నీవు మహానుభావుడివని నాకు తెలుసు. నీవు శాంతస్వభావుడివి, మహాబలశాలి, ఖ్యాతిగాంచినవాడివి. అందుచేత, ఈ బావిలో పడిపోయిన నన్ను రక్షించవలసిందిగా కోరుతున్నాను." రాజు యయాతి ఆమె కుడిచేతిని పట్టుకుని, మానవలోకాధిపతిగా వేగంగా ఆమెను బావిలో నుండి పైకి లాగాడు. తరువాత, ఆమెను ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు: "ఓ సత్కులస్త్రీ! నీవు ఎక్కడికైనా స్వేచ్ఛగా వెళ్ళవచ్చు. భయపడవలసిన అవసరం లేదు." రాజు ఇలా చెప్పగానే, దేవయాని సమాధానమిచ్చింది: "నీవు నా చేతిని పట్టుకున్నావు కాబట్టి, నీవే నా భర్త కావాలి. నీవు నాకు ప్రీతిపాత్రుడివి, వెంటనే నన్ను తీసుకెళ్లు." అదంతా విని, క్షత్రియ వంశంలో జన్మించిన యయాతి ఇలా అన్నాడు: "ఓ సుభగే! నీవు బ్రాహ్మణురాలు, నేను క్షత్రియుడిని. కనుక మనిద్దరం కలవడం శ్రేయస్కరం కాదు. నీవు సర్వలోకాలకు గురువు అయిన కవ్యుని కుమార్తె. అందువల్లనే నేడు భయపడుతున్నాను. ఇది తగదు." దేవయాని సమాధానంగా ఇలా చెప్పింది: "ఓ రాజా! నీవు నన్ను నేడు అంగీకరించకపోతే, నా తండ్రి నిన్ను నాకోసం కోరుకుంటాడు. అప్పుడు నీవే నన్ను పొందుతావు. ఇప్పుడిప్పుడు వెళ్ళు." అందుకుగాను, అందమైన నడుము కలిగిన దేవయానిని వీడిన యయాతి తన నగరానికి తిరిగి వెళ్ళిపోయాడు. యయాతి వెళ్లిపోగానే, నిష్కళంకురాలైన దేవయాని ఎక్కడికో వెళ్ళి, ఒక చెట్టు వద్ద నిలబడి కన్నీళ్లు కార్చసాగింది. ఆమె చాలా సేపు అక్కడ ఉండిపోయింది. ఆమెను గుర్తుచేసుకున్న భృగువంశీయుడు శుక్రుడు, తన కుమార్తెపై అపారమైన ప్రేమతో, ఆమె దాయాదిని పిలిచి ఇలా అన్నాడు: "ఓ దాయాది! దేవయాని బయటకు వెళ్లింది. వెంటనే ఆమెను తీసుకొచ్చి నాకు చూపించు." దాయాది ఆదేశం విన్న వెంటనే, వేగంగా వెళ్లి, అడుగడుగునా వెదికింది. చివరికి, దేవయానిని అలసిపోయి, బాధతో ఏడుస్తూ నిలబడినట్టు చూచి, "ఏమైంది అమ్మా? త్వరగా చెప్పు. నీ తండ్రి పిలుస్తున్నాడు," అని అడిగింది. దేవయాని బాధతో తన దాయాదికి చెప్పింది: "శర్మిష్ఠ నాకు అన్యాయం చేసింది. ఘూర్ణికా! త్వరగా వెళ్ళి నా తండ్రికి చెప్పు." ఘూర్ణికా వెంటనే ఆసుర భవనానికి వెళ్లింది. అక్కడ కవ్యుని చూసి, కలవరంతో, "ఓ మహాజ్ఞానీ! దేవయాని అడవిలో అన్యాయానికి గురైంది," అని చెప్పింది. "వృషపర్వణి కుమార్తె శర్మిష్ఠద్వారా ఈ అన్యాయం జరిగింది," అని వివరించింది. తన కుమార్తె శర్మిష్ఠ చేత అన్యాయం చేయబడినట్టు విని, శుక్రుడు దిగులుతో త్వరగా అడవిలోకి వెళ్లి, దేవయానిని కనుగొన్నాడు. తన కుమార్తెను రెండు చేతులతో ఆలింగనం చేసి, బాధతో ఇలా అన్నాడు: "ప్రతి మనిషికీ సుఖం, దుఃఖం వారి స్వకర్మల వల్లే కలుగుతాయి. నీవు ఏదో దోషం చేసుంటావేమో అని అనిపిస్తోంది. అందుకే ఈ ఫలితం వచ్చినది." దేవయాని తన తండ్రికి చెప్పింది: "వృషపర్వణి కుమార్తె శర్మిష్ఠ నాకు చెప్పిన మాటలు నిజమే. ఆమె చెప్పింది సత్యమే—నీవు దైత్యులలో గాయకుడివని ఆమె అన్నది. ఆమె కన్నులు కోపంతో ఎర్రగా మారి, పదేపదే నాకు దుర్మార్గమైన మాటలు చెప్పింది. నేను ఎప్పుడూ ఆమెను ప్రశంసిస్తూ, వేడుకుంటూ, ఇచ్చినదాన్ని అంగీకరిస్తూ ఉండేదాన్ని. అయినా ఆమె నన్ను అంగీకరించలేదు." "చివరికి, ఆమె అడవిలో ఒంటరిగా నన్ను దుర్మార్గంగా మట్టికొట్టి, బావిలోకి తోసేసింది. తర్వాత ఇంటికి వెళ్లిపోయింది. నీవు నన్ను ప్రశంసించే కుమార్తెవు కాదని, నేను దేవయాని కుమార్తెను మాత్రమేనని ఆమె చెప్పింది." శుక్రాచార్యుడు ఇలా అన్నాడు: "వృషపర్వణి స్వయంగా, శక్రుడు మరియు నహుషుడు కూడా నా శక్తిని తెలుసు. నా శక్తి దివ్యమైనది, అవిభాజ్యమైనది, పరమమైనది. నేను ఈ లోకంలో నిత్యమైన, నిశ్చితమైన ప్రాణశాస్త్రాన్ని తెలుసు. దాని వల్ల మృతునికి ప్రాణం పోయగలను." "ధర్మవంతుడు తన గొప్పతనాన్ని చెప్పిన తర్వాత పశ్చాత్తాపం చెందుతాడు. అందువల్ల, నీవు నా శక్తిని తెలుసుకున్నప్పటికీ, నేను చెప్పలేను. కనుక, లెమ్మా, మన ఇంటికి వెళ్దాం. క్షమించు, ఎందుకంటే క్షమనే సద్గుణాల మూలం." "భూమిలోనూ, స్వర్గంలోనూ ఎక్కడ ఉన్నా, నేను వాటికి ప్రభువు. స్వయంభువుని అనుగ్రహంతో ఇదే సత్యం. భూతహితార్థంగా నేను జలాన్ని విడుదల చేస్తాను. అన్ని వృక్షాలను పోషిస్తాను. ఇది నిజం." ఇలా, తన కుమార్తె విచారంతో, కోపంతో ఉన్న సమయంలో, ఆమె తండ్రి మృదువుగా, మధురంగా ఆమెను సాంత్వనపరిచాడు. అనంతరం, శుక్రాచార్యుడు ఇలా బోధించాడు: "ఓ దేవయాని! ఎప్పుడూ ఇతరుల దుర్వాక్యాలను సహించగలిగినవాడు, ఈ లోకమంతటినీ జయించగలడు.