ஏஷ ச த்வாம் ஸுதோ மாதர்தாஸீத்வாந்மோசயிஷ்யதி। யத்யேநமபி மாதஸ்த்வம் மாமிவாண்டவிபேதநாத்
"ஆனால், அம்மா, இந்த மகன் உன்னை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிப்பான். ஆனால், என்னை போலவே அவனுடைய முட்டையையும் முன்கூட்டியே உடைக்காமல் பொறுமையாக காத்திருக்க வேண்டும்," என்று கூறினான்.
ந கரிஷ்யஸ்யநங்கம் வா வ்யங்கம் வாபி தபஸ்விநம்। ப்ரதிபாலயிதவ்யஸ்தே ஜந்மகாலோऽஸ்ய தீரயா
"அவனை முழுமையில்லாதவனாகவோ, குறைபாடுள்ளவனாகவோ நீ செய்யக்கூடாது. அவன் பிறக்கும் நேரம் வரும்வரை பொறுமையாக காத்திருக்க வேண்டும்," என்று கூறினான்.
விஶிஷ்டம் பலமீப்ஸந்த்யா பஞ்சவர்ஷஶதாத்பரஃ। ஏவம் ஶப்த்வா ததஃ புத்ரோ விநதாமந்தரிக்ஷகஃ
"உனக்கு சிறந்த வலிமை கொண்ட மகன் வேண்டும் என்றால், ஐந்நூறு ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும் காத்திருக்க வேண்டும்." என்று சாபம் கூறிவிட்டு, அந்த பிள்ளை விண்ணில் பறந்து சென்றான்.
அருணோऽத்ரு'ஶ்யத ப்ரஹ்மந்ப்ரபாதஸமயே ததா। `உத்யந்நத ஸஹஸ்ராம்ஶுர்த்ரு'ஷ்ட்வா தமருணம் ப்ரபுஃ
அந்த நேரத்தில், பிரம்மணா, விடியற்காலையில் அருணன் தோன்றினான்; அவனை பார்த்ததும் ஆயிரம் கதிர்கள் உடைய பிரகாசமான சூரியன் எழுந்தான்.
ஸ்வதேஜஸா ப்ரஜ்வலந்தமாத்மநஃ ஸமதேஜஸம்। ஸாரத்யே கல்பயாமாஸ ப்ரீயமாணஸ்தமோநுதஃ
தன் ஒளியால் ஜொலிப்பவனாக, தன்னுடன் சமமான பிரகாசம் கொண்டவனாக அருணனை பார்த்த சூரியன், இருள் நீக்கும் மகிழ்ச்சியுடன் அவனைத் தன் தேரோட்டியாக நியமித்தான்.
ஸோऽபி தம் ரதமாருஹ்ய பாநோரமிததேஜஸஃ। ஸர்வலோகப்ரதீபஸ்ய ஹ்யமரோऽப்யருணோऽபவத்
அருணனும் அந்த அளவில்லா ஒளி கொண்ட சூரியனின் தேரில் ஏறி, எல்லா உலகங்களையும் ஒளியூட்டும் சூரியனுக்கு மரணமில்லாத தேரோட்டியாக ஆனான்.
கருடோऽபி யதாகாலம் ஜஜ்ஞே பந்நகபோஜநஃ। ஸ ஜாதமாத்ரோ விநதாம் பரித்யஜ்ய கமாவிஶத்
காலம் வந்தபோது, பாம்புகளை உணவாக உடைய கருடன் பிறந்தான். பிறந்ததும் உடனே, கருடன் விண்ணில் பறந்து சென்றான்; அவன் தாயை விட்டுவிட்டான்.
ஆதாஸ்யந்நாத்மநோ போஜ்யமந்நம் விஹிதமஸ்ய யத்। விதாத்ரா ப்ரு'குஶார்தூல க்ஷுதிதஃ பதகேஶ்வரஃ
பிருகு குலத்தில் பிறந்தவனே, பட்சிகளின் தலைவன் கருடன், படைத்தவனால் தன்னுக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்ட உணவை பெற வேண்டும் என்று, பசிக்குள்ளாகி கிளம்பினான்.
ஏதஸ்மிந்நேவ காலே து பகிந்யௌ தே தபோதந। அபஶ்யதாம் ஸமாயாந்தமுச்சைஃ ஶ்ரவஸமந்திகாத்
அதே நேரத்தில், தவசம்பத்துடன் கூடிய அந்த இரு சகோதரிகள், அருகில் உச்சைஷ்ரவஸ் என்னும் குதிரை வருவதை பார்த்தார்கள்.
யம் து தேவகணாஃ ஸர்வே ஹ்ரு'ஷ்டரூபமபூஜயந்। மத்யமாநேऽம்ரு'தே ஜாதமஶ்வரத்நமநுத்தமம்
அமுதம் கடைந்தபோது பிறந்த அந்த உச்சைஷ்ரவசை, எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் வழிபட்டார்கள்; அவன் மிக உயர்ந்த குதிரையாக விளங்கினான்.
அமோகபலமஶ்வாநாமுத்தமம் ஜவிநாம் வரம்। ஶ்ரீமந்தமஜரம் திவ்யம் ஸர்வலக்ஷணபூஜிதம்
அவனுக்கு குதிரைகளில் தப்பாத வலிமை, வேகத்தில் முதன்மை, ஐஸ்வர்யம், முதுமையில்லாத தன்மை, தெய்வீகப் பெருமை, எல்லா நல்ல குறியீடுகளும் இருந்தன.
கதம் ததம்ரு'தம் தேவைர்மதிதம் க்வ ச ஶம்ஸ மே। `காரணம் சாத்ர மதநே ஸம்ஜாதமம்ரு'தாத்பரம்।।' யத்ர ஜஜ்ஞே மஹாவீர்யஃ ஸோऽஶ்வராஜோ மஹாத்யுதிஃ
"அந்த அமுதத்தை தேவர்கள் எப்படிக் கடைந்தார்கள்? அது எங்கே நடந்தது? அந்த கடைச்சலில் அமுதத்தைவிட மேலான காரணம் என்ன? அங்கு அந்த வலிமை மிகுந்த, பிரகாசமான குதிரை எப்படி பிறந்தான்?" என்று கேட்டாள்.
ஜ்வலந்தமசலம் மேரும் தேஜோராஶிமநுத்தமம்। ஆக்ஷிபந்தம் ப்ரபாம் பாநோஃ ஸ்வஶ்ரு'ங்கைஃ காஞ்சநோஜ்ஜ்வலைஃ
அசைக்க முடியாத மேரு மலை, தங்கம் போல் ஜொலிக்கும் சிகரங்களால் சூரியனின் ஒளியைப் போல் கதிர்களை வீசும், ஒளியின் பெரும் குவியலாக இருந்தது.
கநகாபரணம் சித்ரம் தேவகந்தர்வஸேவிதம்। அப்ரமேயமநாத்ரு'ஷ்யமதர்மபஹுலைர்ஜநைஃ
அந்த மலை தங்கம் போன்ற அலங்காரங்களால் அழகாக இருந்தது; தேவதைகள் மற்றும் கந்தர்வர்கள் சேவித்தார்கள்; அளவிட முடியாதது, அநியாயம் நிறைந்தவர்களால் கைப்பற்ற முடியாதது.
வ்யாலைராவாரிதம் கோரைர்திவ்யௌஷதிவிதீபிதம்। நாகமாவ்ரு'த்ய திஷ்டந்தமுச்ச்ரயேண மஹாகிரிம்
பயங்கரமான பாம்புகள் சூழ்ந்தும், தெய்வீக மூலிகைகள் ஒளிர்ந்தும், அந்த மாபெரும் மலை வானத்தை மறைக்கும் அளவுக்கு உயர்ந்து அங்கே நின்றது.
அகம்யம் மநஸாப்யந்யைர்நதீவ்ரு'க்ஷஸமந்விதம்। நாநாபதகஸங்கைஶ்ச நாதிதம் ஸுமநோஹரைஃ
பிறர் சிந்தனையில்கூட எட்ட முடியாதது; ஆறுகளும் மரங்களும் அலங்கரித்தது; பலவகை பறவைகளின் இனிமையான கூச்சலால் முழங்கியது.
தஸ்ய ஶ்ரு'ங்கமுபாருஹ்ய பஹுரத்நாசிதம் ஶுபம்। அநந்தகல்பமத்வந்த்வம் ஸுராஃ ஸர்வே மஹௌஜஸஃ
அந்த அழகிய, பல ரத்தினங்கள் பொலிந்த மலைச்சிகரத்தின்மேல், பகை இல்லாத, எல்லையில்லாத வல்லமையுடைய தேவர்கள் எல்லோரும் ஏறி கூடியார்கள்.
தே மந்த்ரயிதுமாரப்தாஸ்தத்ராஸீநா திவௌகஸஃ। அம்ரு'தாய ஸமாகம்ய தபோநியமஸம்யுதாஃ
அங்கே வானவாசிகள் அமர்ந்து, தவமும் கட்டுப்பாடும் மேற்கொண்டு, அமுதை பெறும் பொருட்டு ஆலோசனை செய்யத் தொடங்கினார்கள்.
தத்ர நாராயணோ தேவோ ப்ரஹ்மாணமிதமப்ரவீத்। சிந்தயத்ஸு ஸுரேஷ்வேவம் மந்த்ரயத்ஸு ச ஸர்வஶஃ
அங்கே, தேவர்கள் இப்படியாக யோசித்து ஆலோசனை செய்தபோது, நாராயணன் பிரம்மாவிடம் இப்படிச் சொன்னான்.
தேவைரஸுரஸங்கைஶ்ச மத்யதாம் கலஶோததிஃ। பவிஷ்யத்யம்ரு'தம் தத்ர மத்யமாநே மஹோததௌ
தேவர்களும் அசுரர்களும் ஒன்றாகக் கூடி மலை கொண்டு கடலைக் கடையட்டும்; அந்தப் பெரிய கடல் கடையப்படும்போது அங்கே அமுது தோன்றும்.
ஸர்வௌஷதீஃ ஸமாவாப்ய ஸர்வரத்நாநி சைவ ஹ। மந்தத்வயுததிம் தேவா வேத்ஸ்யத்வமம்ரு'தம் ததஃ
எல்லா மூலிகைகளையும், எல்லா ரத்தினங்களையும் சேர்த்து, அந்த மலை கொண்டு கடலைக் கடையும்போது, நீங்களே அமுதைப் பெறுவீர்கள்.
ததோऽப்ரஶிகராகாரைர்கிரிஶ்ரு'ங்கைரலம்க்ரு'தம்। மந்தரம் பர்வதவரம் லதாஜாலஸமாகுலம்
பின்னர், மேகங்களின் உச்சியைப் போலச் சிகரங்கள் கொண்டும், கொடிகள் அடர்ந்தும், மலைகளில் சிறந்த மந்தரமலை அழகாக இருந்தது.
நாநாவிஹம்கஸம்குஷ்டம் நாநாதம்ஷ்ட்ரிஸமாகுலம்। கிம்நரைரப்ஸரோபிஶ்ச தேவைரபி ச ஸேவிதம்
பலவகை பறவைகளின் கூச்சலால் முழங்கியும், பல பல்லியுள்ள உயிரினங்களால் நிரம்பியும், கின்னரர்கள், அப்சரைகள், தேவர்கள் கூட வந்து இருந்தார்கள்.
ஏகாதஶ ஸஹஸ்ராணி யோஜநாநாம் ஸமுச்ச்ரிதம்। அதோபூமேஃ ஸஹஸ்ரேஷு தாவத்ஸ்வேவ ப்ரதிஷ்டிதம்
அந்த மலை பதினொன்று ஆயிரம் யோஜனை உயரமும், அதேபோல் ஆயிரம் யோஜனை ஆழத்திலும் நிலத்தில் பதிந்திருந்தது.
தமுத்தர்துமஶக்தா வை ஸர்வே தேவகணாஸ்ததா। விஷ்ணுமாஸீநமப்யேத்ய ப்ரஹ்மாணம் சேதமப்ருவந்
அப்போது எல்லா தேவர்களும் அதை எழுப்ப முடியாமல், அமர்ந்திருந்த விஷ்ணுவை அணுகி, பிரம்மாவிடம் இப்படிச் சொன்னார்கள்.
பவந்தாவத்ர குருதாம் புத்திம் நைஃஶ்ரேயஸீம் பராம்। மந்தரோத்தரணே யத்நஃ க்ரியதாம் ச ஹிதாய நஃ
இங்கே, உங்களால் நமக்கு மிக உயர்ந்த, நல்ல வழி யோசிக்கப்பட வேண்டும்; மந்தரமலையை உயர்த்த நமக்கு உதவும் முயற்சி செய்யப்பட வேண்டும்.
ததேதி சாப்ரவீத்விஷ்ணுர்ப்ரஹ்மணா ஸஹ பார்கவ। அசோதயதமேயாத்மா பணீந்த்ரம் பத்மலோசநஃ
விஷ்ணு, பிரம்மாவும் பார்கவனும் சேர்ந்து, 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறி, தாமரைக்கண் கொண்ட அளவிட முடியாத அந்த ஆன்மா, பாம்புகளின் அரசனைத் தூண்டினார்.
ததோऽநந்தஃ ஸமுத்தாய ப்ரஹ்மணா பரிசோதிதஃ। நாராயணேந சாப்யுக்தஸ்தஸ்மிந்கர்மணி வீர்யவாந்
பின்னர், அந்த வலிமை மிகுந்த அனந்தன், பிரம்மாவின் கட்டளையையும் நாராயணனின் வார்த்தையையும் ஏற்று, அந்த வேலைக்காக எழுந்தான்.
அத பர்வதராஜாநம் தமநந்தோ மஹாபலஃ। உஜ்ஜஹார பலாத்ப்ரஹ்மந்ஸவநம் ஸவநௌகஸம்
பிரம்மனே, பிறகு அந்த மிக வலிமை கொண்ட அனந்தன், மலை அரசை அதன் மேடுகளும், அங்கே வாழும் உயிர்களும் உடன், வலியால் தூக்கினான்.
ததஸ்தேந ஸுராஃ ஸார்தம் ஸமுத்ரமுபதஸ்திரே। தமூசுரம்ரு'தஸ்யார்தே நிர்மதிஷ்யாமஹே ஜலம்
பின்னர், தேவர்கள் உடன் அவன் கடலை அணுகி, 'அமுதைப் பெற இந்த நீரை நாங்கள் கடையப் போகிறோம்' என்று கூறினார்கள்.