ஸ ஏவம் ச்யவநோ ஜஜ்ஞே ப்ரு'கோஃ புத்ரஃ ப்ரதாபவாந்। தம் ததர்ஶ பிதா தத்ர ச்யவநம் தாம் ச பாமிநீம்। ஸ புலோமாம் ததோ பார்யாம் பப்ரச்ச குபிதோ ப்ரு'குஃ
இவ்வாறு ப்ருகுவின் வீரமான மகன் சயவனன் பிறந்தான்; அங்கே ப்ருகு தன் மகனையும், பிரகாசமான மனைவியையும் பார்த்தார். பின்பு ப்ருகு கோபத்தில் புலோமாவை வினவினார்.
கேநாஸி ரக்ஷஸே தஸ்மை கதிதா த்வம் ஜிஹீர்ஷவே। ந ஹி த்வா வேத தத்ரக்ஷோ மத்பார்யாம் சாருஹாஸிநீம்
உன்னைப் பிடிக்க விரும்பிய அந்த ராட்சசனுக்கு உன்னை யார் காட்டினார்கள்? அந்த ராட்சசன் நீ என் மனைவி என்று அறியவில்லை, அழகாகப் புன்னகைபவளே.
தத்த்வமாக்யாஹி தம் ஹ்யத்ய ஶப்துமிச்சாம்யஹம் ருஷா। பிபேதி கோ ந ஶாபாந்மே கஸ்ய சாயம் வ்யதிக்ரமஃ
உண்மையைச் சொல்; இன்று நான் அவனை என் கோபத்தில் சபிக்க விரும்புகிறேன். என் சாபத்துக்கு யார் பயப்படுவதில்லை? இந்த குற்றம் யாருடையது?
அக்நிநா பகவம்ஸ்தஸ்மை ரக்ஷஸேऽஹம் நிவேதிதா। ததோ மாமநயத்ரக்ஷஃ க்ரோஶந்தீம் குரரீமிவ
பெரியவரே, அக்கினியால் அந்த ராட்சசனுக்கு நான் காட்டப்பட்டேன்; பின்னர், அந்த ராட்சசன் குரறி அழும் பறவை போல் என்னை அழைத்துச் சென்றான்.
ஸாऽஹம் தவ ஸுதஸ்யாஸ்ய தேஜஸா பரிமோக்ஷிதா। பஸ்மீபூதம் ச தத்ரக்ஷோ மாமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய பபாத வை
உங்கள் மகனின் ஒளியால் நான் விடுவிக்கப்பட்டேன்; அந்த ராட்சசன் புழுதியாகி என்னை விட்டுவிட்டு விழுந்தான்.
இதி ஶ்ருத்வா புலோமாயா ப்ரு'குஃ பரமமந்யுமாந்। ஶஶாபாக்நிமதிக்ருத்தஃ ஸர்வபக்ஷோ பவிஷ்யஸி
புலோமாவின் வார்த்தைகளை கேட்ட ப்ருகு மிகுந்த கோபத்தில், அக்கினியை நோக்கி, 'நீ எல்லாவற்றையும் விழுங்கும் வனமாக இருப்பாய்' என்று சபித்தார்.
ஶப்தஸ்து ப்ரு'குணா வஹ்நிஃ க்ருத்தோ வாக்யமதாப்ரவீத்। கிமிதம் ஸாஹஸம் ப்ரஹ்மந்க்ரு'தவாநஸி மாம் ப்ரதி
பிருகு முனிவர் சாபம் இடப்பட்டதும், அக்னி கோபத்தில், 'பிரம்மனே, என்னை எதிர்த்து இப்படி அவசரமாக நீ செய்தது என்ன?' என்று கேட்டான்.
தர்மே ப்ரயதமாநஸ்ய ஸத்யம் ச வததஃ ஸமம்। ப்ரு'ஷ்டோ யதப்ரவம் ஸத்யம் வ்யபிசாரோऽத்ர கோ மம
நான் தர்மத்தில் நிலைத்து, எப்போதும் உண்மையே பேசுகிறேன்; என்னிடம் கேட்டபோது உண்மையைத்தான் சொன்னேன். இதில் எனக்கு என்ன குறை இருக்கிறது?
ப்ரு'ஷ்டோ ஹிஸாக்ஷீயஃ ஸாக்ஷ்யம் ஜாநாநோऽப்யந்யதா வதேத்। ஸ பூர்வாநாத்மநஃ ஸப்த குலே ஹந்யாத்ததாऽபராந்
ஒருவன் சாட்சி சொல்லும்போது உண்மை தெரிந்தும் பொய்யாகச் சொன்னால், அவன் முன்னோர்கள் மற்றும் பின்வந்த ஏழு தலைமுறையையும் அழித்து விடுகிறான்.
யஶ்ச கார்யார்ததத்த்வஜ்ஞோ ஜாநாநோऽபி ந பாஷதே। ஸோऽபி தேநைவ பாபேந லிப்யதே நாத்ர ஸம்ஶயஃ
யாராவது ஒரு விஷயத்தின் உண்மையை அறிந்தும், நீதிக்காக அதைச் சொல்லாமல் இருந்தால், அவனும் அதே பாவத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறான்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.
ஶக்தோऽஹமபி ஶப்தும் த்வாம் மாந்யாஸ்து ப்ராஹ்மணா மம। ஜாநதோऽபி ச தே ப்ரஹ்மந்கதயிஷ்யே நிபோத தத்
நானும் உன்னை சாபம் இடத் தகுதி பெற்றவன்; ஆனாலும், பிராமணர்களை நான் மதிக்கிறேன். எனினும், பிரம்மனே, எனக்குத் தெரிந்ததைச் சொல்கிறேன்; கவனமாக கேள்.
யோகேந பஹுதாऽऽத்மாநம் க்ரு'த்வா திஷ்டாமி மூர்திஷு। அக்நிஹோத்ரேஷு ஸத்ரேஷு க்ரியாஸு ச மகேஷு ச
யோகத்தின் மூலம் பல வடிவங்களில் நான் தோன்றுகிறேன்; அக்னிஹோத்திரம், யாகங்கள், மற்றும் வேள்விகளில் நான் இருக்கிறேன்.
வேதோக்தேந விதாநேந மயி யத்தூயதே ஹவிஃ। தேவதாஃ பிதரஶ்சைவ தேந த்ரு'ப்தா பவந்தி வை
வேதங்களில் சொல்லப்பட்ட முறையின்படி என்னுள் அர்ப்பணிக்கப்படும் oblation-ஐ ஏற்கும் போது, தேவர்கள் மற்றும் முன்னோர்கள் அதனால் திருப்தி அடைகிறார்கள்.
ஆபோ தேவகணாஃ ஸர்வே ஆபஃ பித்ரு'கணாஸ்ததா। தர்ஶஶ்ச பௌர்ணமாஸஶ்ச தேவாநாம் பித்ரு'பிஃ ஸஹ
தண்ணீர் எல்லா தேவர்களும், முன்னோர்களும் ஆகும்; தர்ஷம், பௌர்ணமி ஆகிய யாகங்கள், தேவர்களும் முன்னோர்களும் ஒன்றாகச் செய்யப்படுகின்றன.
தேவதாஃ பிதரஸ்தஸ்மாத்பிதரஶ்சாபி தேவதாஃ। ஏகீபூதாஶ்ச த்ரு'ஶ்யந்தே ப்ரு'தக்த்வேந ச பர்வஸு
அதனால், தேவர்களும் முன்னோர்களும், முன்னோர்களும் தேவர்களும், சில சமயங்களில் ஒன்றாகவும், சில சமயங்களில் தனித்தனியாகவும் காணப்படுகிறார்கள்.
தேவதாஃ பிதரஶ்சைவ புஞ்ஜதே மயி யத்புதம்। தேவதாநாம் பித்ரூ'ணாம் ச முகமேததஹம் ஸ்ம்ரு'தம்
என்னுள் அர்ப்பணிக்கப்படும் எதையும் தேவர்களும் முன்னோர்களும் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்; நான் இருவருக்கும் வாயாக கருதப்படுகிறேன்.
அமாவாஸ்யாம் ஹி பிதரஃ பௌர்ணமாஸ்யாம் ஹி தேவதாஃ। மந்முகேநைவ ஹூயந்தே புஞ்ஜதே ச ஹுதம் ஹவிஃ
அமாவாசையில் முன்னோர்களுக்கும், பௌர்ணமியில் தேவர்களுக்கும், என் வாயிலாகவே oblation-கள் அர்ப்பணிக்கப்படுகின்றன; அவர்கள் அந்த அர்ப்பணிப்பை ஏற்கின்றனர்.
ஸர்வபக்ஷஃ கதம் த்வேஷாம் பவிஷ்யாமி முகம் த்வஹம்
நான் எல்லாவற்றையும் உண்ணும் தன்மை உடையவன்; அப்படி இருக்க, நான் அவர்களுக்கு வாயாக எப்படி இருக்க முடியும்?
த்விஜாநாமக்நிஹோத்ரேஷு யஜ்ஞஸத்ரக்ரியாஸு ச। நிரோம்காரவஷட்காராஃ ஸ்வதாஸ்வாஹாவிவர்ஜிதாஃ
இருமுறை பிறந்தவர்களின் அக்னிஹோத்திரம், யாகங்கள், மற்றும் வேள்விகளில், 'ஓம்', 'வஷட்', 'ஸ்வதா', 'ஸ்வாஹா' ஆகிய உச்சரிப்புகள் இல்லாமல்,
விநாऽக்நிநா ப்ரஜாஃ ஸர்வாஸ்தத ஆஸந்ஸுதுஃகிதாஃ। அதர்ஷயஃ ஸமுத்விக்நா தேவாந் கத்வாப்ருவந்வசஃ
அக்னி இல்லாமல் எல்லா உயிரினங்களும் மிகுந்த துயரத்தில் இருந்தனர்; அப்போது முனிவர்கள் கவலையுடன் தேவர்களிடம் சென்று சொன்னார்கள்.
அக்நிநாஶாத்க்ரியாப்ராம்ஶாத்ப்ராந்தா லோகாஸ்த்ரயோऽநகாஃ। விதத்வமத்ர யத்கார்யம் ந ஸ்யாத்காலாத்யயோ யதா
அக்னி இல்லாததால், யாகங்கள் கலைந்து, மூன்று உலகங்களும் குழப்பமடைந்தன; காலத்தின் ஒழுங்கு கெடாமல், இங்கே என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தீர்மானியுங்கள்.
அதர்ஷயஶ்ச தேவாஶ்ச ப்ரஹ்மாணமுபகம்ய து। அக்நேராவேதயஞ்ஶாபம் க்ரியாஸம்ஹாரமேவ ச
பின்னர் முனிவர்களும் தேவர்களும் பிரம்மாவை நாடி, அக்னிக்குக் கிடைத்த சாபத்தையும், யாகங்கள் நிற்கும் நிலையும் தெரிவித்தார்கள்.
ப்ரு'குணா வை மஹாபாக ஶப்தோऽக்நிஃ காரணாந்தரே। கதம் தேவமுகோ பூத்வா யஜ்ஞபாகாக்ரபுக் ததா
பிருகு முனிவர் வேறு காரணத்தால் அக்னியை சாபம் இடினார்; அவர் தேவர்களின் வாயாக இருந்து, மீண்டும் யாகங்களில் முதன்மை பெறுவது எப்படி?
ஶ்ருத்வா து தத்வசஸ்தேஷாமக்நிமாஹூய விஶ்வக்ரு'த்
அவர்கள் சொன்னதை கேட்டதும், எல்லாவற்றையும் படைத்தவன் அக்னியை அழைத்தான்.
உவாச வசநம் ஶ்லக்ஷ்ணம் பூதபாவநமவ்யயம்। லோகாநாமிஹ ஸர்வேஷாம் த்வம் கர்தா சாந்த ஏவ ச
அவர் மென்மையான, நிலையான, உயிர்கள் தோன்றும் வார்த்தைகளைப் பேசினார்: 'இந்த உலகங்களில் எல்லாவற்றிற்கும் நீயே படைப்பாளியும், முடிவும்.'
த்வம் தாரயஸி லோகாம்ஸ்த்ரீந்க்ரியாணாம் ச ப்ரவர்தகஃ। ஸ ததா குரு லோகேஶ நோச்சித்யேரந்யதா க்ரியாஃ
மூன்று உலகங்களையும் நீ தாங்குகிறாய்; யாகங்களைத் தொடங்குவோனும் நீயே. அதனால், உலகங்களுக்குத் தலைவனே, இப்படியே செய்; இல்லையெனில் யாகங்கள் நிற்கும்.'
கஸ்மாதேவம் விமூடஸ்த்வமீஶ்வரஃ ஸந் ஹுதாஶேந। த்வம் பவித்ரம் ஸதா லோகே ஸர்வபூதகதிஶ்ச ஹ
ஏன் இப்படிப் புலம்புகிறாய், நீயே எல்லாம் ஆளும் இறைவன், அக்கினியே? நீ எப்போதும் தூயவனும், எல்லா உயிர்களுக்கும் அடைக்கலமும் ஆக இருக்கிறாய்.
ந த்வம் ஸர்வஶரீரேண ஸர்வபக்ஷத்வமேஷ்யஸி। அபாநே ஹ்யர்சிஷோ யாஸ்தே ஸர்வம் பக்ஷ்யந்தி தாஃ ஶிகிந்
நீ முழு உடலோடு எல்லாவற்றையும் விழுங்கும் வகையில் இருக்கமாட்டாய்; கீழ் வாசலில் உன்னுடைய ஜ்வாலைகள் எல்லாவற்றையும் விழுங்கும், ஜ்வாலையுள்ளவனே.
க்ரவ்யாதா ச தநுர்யா தே ஸா ஸர்வம் பக்ஷயிஷ்யதி। யதா ஸூர்யாம்ஶுபிஃ ஸ்ப்ரு'ஷ்டம் ஸர்வம் ஶுசி விபாவ்யதே
உன் இறைச்சி விழுங்கும் உருவம் எல்லாவற்றையும் உண்ணும்; சூரியனின் கதிர்கள் எதைத் தொட்டாலும் அது தூயதாகும் போல.
ததா த்வதர்சிர்நிர்தக்தம் ஸர்வம் ஶுசி பவிஷ்யதி। த்வமக்நே பரமம் தேஜஃ ஸ்வப்ரபாவாத்விநிர்கதம்
அதேபோல், உன் ஜ்வாலையில் எது எரிந்தாலும் அது தூய்மையாகும்; அக்கினியே, நீ உன் சொந்த சக்தியால் தோன்றிய உயர்ந்த ஒளி.