பதா மாம் ஸம்ஸ்மரேஃ காந்த ரிரம்ஸூ ரஹஸி ப்ரபோ। ததா தவ வஶம் பூய ஆகந்தாஸ்ம்யாஶு பாரத
“கனிவுடன், ரகசியமாக என்னை நினைத்து விரும்பினால், பரதா, நான் உடனே உன் கட்டளைக்கேற்ப வந்து நிற்பேன்,” என்றான்.
இத்யுக்த்வா ஸா ஜகாமாஶு பாவமாஸஜ்ய பாண்டவே। ஹிடிம்பா ஸமயம் ஸ்ம்ரு'த்வா ஸ்வாம் கதிம் ப்ரத்யபத்யத
இவ்வாறு கூறி, ஹிடிம்பா தனது மனதை பாண்டவரில் நிலைநிறுத்தி, அவர்களுடன் செய்த உடன்படிக்கையை நினைத்து, விரைவாக தன் வழியைத் தொடர்ந்தாள்.
ததஸ்தே பாண்டவாஃ ஸர்வே ஶாலிஹோத்ராஶ்ரமே ததா। பூஜிதாஸ்தேந வந்யேந தமாமந்த்ர்ய மஹாமுநிம்
அப்போது பாண்டவர்கள் அனைவரும், ஶாலிஹோத்ர முனிவரால் காட்டில் கிடைக்கும் உணவால் வரவேற்கப்பட்டு, அந்த மகா முனிவரிடம் விடைபெற்று அஶ்ரமத்திலிருந்து புறப்பட்டார்கள்.
ஜடாஃ க்ரு'த்வாऽऽத்மநஃ ஸர்வே வல்கலாஜிநவாஸஸஃ। குந்த்யா ஸஹ மஹாத்மாநோ பிப்ரதஸ்தாபஸம் வபுஃ
அவர்கள் அனைவரும் குந்தியுடன் சேர்ந்து தங்களுக்காக ஜடைகள் செய்து, மரச்சீலைகளும் மான் தோலும் அணிந்து தவசிகள்போல் தோற்றமளித்தார்கள்.
ப்ராஹ்மம் வேதமதீயாநா வேதாங்காநி ச ஸர்வஶஃ। நீதிஶாஸ்த்ரம் ச தர்மஜ்ஞா ந்யாயஜ்ஞாநம் ச பாண்டவாஃ
தர்மத்திலும் நீதியிலும் தேர்ந்த பாண்டவர்கள், வேதங்களும் அதன் அங்கங்களும், நெறி நூலும், நீதிக்கான அறிவும் படித்தார்கள்.
ஶாலிஹோத்ரப்ரஸாதேந லப்த்வா ப்ரீதிமவாப்ய ச।' தே வநேந வநம் கத்வா க்நந்தோ ம்ரு'ககணாந்பஹூந்। அபக்ரம்ய யயூ ராஜம்ஸ்த்வரமாணா மஹாரதாஃ
ஶாலிஹோத்ரரின் அருளால் அவர்களின் மனம் மகிழ்ந்த பாண்டவர்கள், காட்டுக்காடு சென்று பல விலங்குகளை வேட்டையாடி, விரைவாக அங்கிருந்து புறப்பட்டார்கள்.
மத்ஸ்யாம்ஸ்த்ரிகர்தாந்பாஞ்சாலாந்கீசகாநந்தரேண ச। ரமணீயாந்வநோத்தேஶாந்ப்ரேக்ஷமாணாஃ ஸராம்ஸி ச
அவர்கள் மச்சியர், திரிகர்த்தர், பாஞ்சாலர், கீசகர் வாழும் பகுதிகளையும், அழகான காட்டுப் பகுதிகளையும், ஏரிகளையும் பார்த்து மகிழ்ந்தார்கள்.
க்வசித்வஹந்தோ ஜநநீம் த்வரமாணா மஹாரதாஃ। `க்வசிச்ச்ராந்தாஶ்ச காந்தாரே க்வசித்திஷ்டந்தி ஹர்ஷிதாஃ
சில நேரங்களில் அந்த வீரர்கள் தங்கள் தாயை தூக்கிக்கொண்டு விரைவாக சென்றார்கள்; சில சமயம் காட்டில் சோர்வுற்று, சில சமயம் மகிழ்ச்சியுடன் நின்றார்கள்.
க்வசிச்சந்தேந கச்சந்தஸ்தே ஜக்முஃ ப்ரஸபம் புநஃ। பதி த்வைபாயந ஸர்வே தத்ரு'ஶுஃ ஸ்வபிதாமஹம்
சில சமயம் அவர்கள் விருப்பப்படி சென்றார்கள்; மறுபடியும் வேகமாக முன்னேறினார்கள்; அந்த வழியில் அனைவரும் தங்கள் தாத்தா த்வைபாயனரை பார்த்தார்கள்.
தேऽபிவாத்ய மஹாத்மாநம் க்ரு'ஷ்ணத்வைபாயநம் ததா। தஸ்துஃ ப்ராஞ்ஜலயஃ ஸர்வே ஸஹ மாத்ரா பரந்தபாஃ
அப்போது, தங்கள் தாயுடன் அந்த வீரர்கள், மகான் கிருஷ்ண த்வைபாயனரை வணங்கி, கைகூப்பி முன்பாக நின்றார்கள்.
ததாஶ்ரமாந்நிர்கமநம் மயா ஜ்ஞாதம் நரர்ஷபாஃ। கடோத்கசஸ்ய சோத்பத்திம் ஜ்ஞாத்வா ப்ரீதிரவர்தத
மனிதர்களில் சிறந்தவர்களே, அவர்கள் அஶ்ரமத்திலிருந்து புறப்பட்டதை நான் அறிந்தேன்; கதோத்கச்சன் பிறந்ததை அறிந்து என் மகிழ்ச்சி அதிகரித்தது.
இதம் நகரமப்யாஶே ரமணீயம் நிராமயம்। வஸதேஹ ப்ரதிச்சந்நா மமாகமநகாங்க்ஷிணஃ
இந்த நகரத்திற்கு அருகில் ஒரு அழகான, நோயில்லாத இடம் இருக்கிறது; நீங்கள் அங்கு மறைந்து இருந்து, என்னை எதிர்பார்த்து வாழலாம்.
ஏவம் ஸ தாந்ஸமாஶ்வாஸ்ய வ்யாஸஃ பார்தாநரிந்தமாந்। ஏகசக்ராமபிகதாம் குந்தீமாஶ்வாஸயத்ப்ரபுஃ
இவ்வாறு வியாசர் பாண்டவர்களை ஆறுதல் கூறி, ஏகசக்ரா வந்திருந்த குந்தியையும் நம்பிக்கை அளித்தார்.
குர்யாந்ந கேவலம் தர்மம் துஷ்க்ரு'தம் ச ததாந நரஃ। ஸுக்ரு'தம் துஷ்க்ரு'தம் லோகே ந கர்தா நாஸ்தி கஶ்சந
ஒருவன் தர்மம் மட்டும் செய்ய கூடாது; அதுபோல பாவமும் மட்டும் செய்ய கூடாது; இந்த உலகில் யாரும் நன்மை மட்டும் அல்லது தீமை மட்டும் செய்வதில்லை.
அவஶ்யம் லபதே கர்தா பலம் வை புண்யபாபயோஃ। துஷ்க்ரு'தஸ்ய பலேநைவ ப்ராப்தம் வ்யஸநமுத்தமம்
நன்மை செய்தாலும், பாவம் செய்தாலும், அதற்கான பலனை செய்பவர் கண்டிப்பாக பெறுவார்; தீமை செய்ததற்காக பெரிய துயரம் வந்துள்ளது.
ஏவமுக்த்வா நிவேஶ்யைநாந்ப்ராஹ்மணஸ்ய நிவேஶநே
இவ்வாறு கூறி, வியாசர் அவர்களை அந்த பிராமணனின் வீட்டில் தங்க வைத்தார்.
ஜகாம பகவாந்வ்யாஸோ யதாகாமம்ரு'ஷிஃ ப்ரபுஃ
பெரிய முனிவரும், இறைவரும் ஆன வியாசர், தன் விருப்பப்படி அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.
ஏகசக்ராம் கதாஸ்தே து குந்தீபுத்ரா மஹாரதாஃ। அத ஊர்த்வம் த்விஜஶ்ரேஷ்ட கிமகுர்வத பாண்டவாஃ
குந்தியின் மகன்கள், அந்த வீரர்கள், ஏகசக்ரா நகரை அடைந்தார்கள்; அடுத்து பாண்டவர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்று கேட்கிறேன், பிராமணர்களில் சிறந்தவரே.
ஏகசக்ராம் கதாஸ்தே து கந்தீபுத்ரா மஹாரதாஃ। ஊஷுர்நாதிசிரம் காலம் ப்ராஹ்மணஸ்ய நிவேஶநே
குந்தியின் மகன்கள், அந்த வீரர்கள், ஏகசக்ரா நகரை அடைந்து, அந்த பிராமணனின் வீட்டில் அதிக நாட்கள் இல்லாமல் தங்கினார்கள்.
ரமணீயாநி பஶ்யந்தோ வநாநி விவிதாநி ச। பார்திவாநபி சோத்தேஶாந்ஸரிதஶ்ச ஸராம்ஸி ச
அவர்கள் பலவகையான அழகான காட்டுகளையும், அரசர்களின் பகுதிகளையும், நதிகளையும், ஏரிகளையும் பார்த்து மகிழ்ந்தார்கள்.
சேருர்பைஶ்ரம் ததா தே து ஸர்வ ஏவ விஶாம்பதே। `யுதிஷ்டிரம் ச குந்தீம் ச சிந்தயந்த உபாஸதே
அப்போது அந்த ஊரினவர்கள் அனைவரும், யுதிஷ்டிரனையும் குந்தியையும் நினைத்து, அவர்களைச் சுற்றி அங்குமிங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தார்கள்.
பைக்ஷம் சரந்தஸ்து ததா ஜடிலா ப்ரஹ்மசாரிணஃ। பபூவுர்நாகராணாம் ச குணைஃ ஸம்ப்ரியதர்ஶநாஃ
அந்த சமயத்தில், ஜடையுடன் தவம் செய்யும் அந்த முனிவர்கள் ஊரில் பிச்சை கேட்டு நடந்தார்கள்; தங்கள் நல்ல பண்புகளால் அவர்கள் எல்லோருக்கும் விருப்பமானவர்களாக ஆனார்கள்.
தர்ஶநீயா த்விஜாஃ ஶுப்ரா தேவகர்போபமாஃ ஶுபாஃ। பைக்ஷாநர்ஹாஶ்ச ராஜ்யார்ஹாஃ ஸுகுமாராஸ்தபஸ்விநஃ
அந்த இருமுறை பிறந்தவர்கள் அழகாகவும், ஒளிவீசியும், தேவர்களின் பிள்ளைகளைப் போல் நல்லவர்களாகவும் இருந்தார்கள்; அவர்கள் பிச்சைக்கும், ராஜ்யத்திற்கும் தகுதியானவர்கள், மென்மையான தவசிகளாக இருந்தார்கள்.
நைதே யதார்ததோ விப்ராஃ ஸுகுமாராஸ்தபஸ்விநஃ। சரந்தி பூமௌ ப்ரச்சந்நாஃ கஸ்மாச்சித்காரணாதிஹ
இந்த மென்மையான தவசிகள், பிராமணர்கள் என்றாலும், உண்மையில் அப்படிப் பழகவில்லை; ஏதோ காரணத்துக்காக, மறைந்து பூமியில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
ஸர்வலக்ஷணஸம்பந்நா பைக்ஷம் நார்ஹந்தி நித்யஶஃ। கார்யார்திநஶ்சரந்தீதி தர்கயந்த இதி ப்ருவந்
எல்லா நல்ல இலக்கணங்களும் உள்ளவர்களாக இருந்தும், அவர்கள் எப்போதும் பிச்சை கேட்கும் நிலைக்கு இல்லை; ஏதோ ஒரு நோக்கத்திற்காக இப்படி செய்கிறார்கள் என்று மக்கள் யோசித்து பேசினார்கள்.
பந்தூநாமாகமாந்நித்யமுபசாரைஸ்து நாகராஃ। பாஜநாநி ச பூர்ணாநி பக்ஷ்யபோஜ்யைரகாரயந்
அந்த உறவினர்கள் அடிக்கடி வருவதால், நகர மக்கள் மரியாதையுடன், பாத்திரங்களை உணவும் சிற்றுண்டிகளும் நிரப்பி வைத்தார்கள்.
மௌநவ்ரதேந ஸம்யுக்தா பைஶ்ரம் க்ரு'ஹ்ணந்தி பாண்டவாஃ। மாதா சிரகதாந்ஜ்ஞாத்வா ஶோசந்தீ பாண்டவாந்ப்ரதி
பாண்டவர்கள் மௌன விரதம் கடைபிடித்து பிச்சை பெற்றார்கள்; அவர்கள் நீண்ட நாட்கள் இல்லாமல் இருந்ததை அறிந்த தாயார் பாண்டவர்களை நினைத்து வருந்தினார்.
துஃகாஶ்ருபூர்ணநயநா லிகந்த்யாஸ்தே மஹீதலம்। பிக்ஷித்வா த்விஜகேஹேஷு சிந்தயந்தஶ்ச மாதரம்
துக்கம் காரணமாக கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், பூமியில் அமர்ந்து எழுதி கொண்டிருந்தாள்; பாண்டவர்கள் பிராமணர்களின் வீடுகளில் பிச்சை பெற்றபின் தாயை நினைத்தார்கள்.
த்வரமாணா நிவர்தந்தே மாத்ரு'கௌரவயந்த்ரிதாஃ। மாத்ரே நிவேதயந்தி ஸ்ம குந்த்யை பைக்ஷம் திவாநிஶம்
தாயை மதித்து விரைவாக திரும்பி வந்து, நாள் மற்றும் இரவு பெற்ற பிச்சையை குந்திக்கு எடுத்துச் சொன்னார்கள்.
ஸர்வம் ஸம்பூர்ணபைக்ஷாந்நம் மாத்ரு'தத்தம் ப்ரு'தக்ப்ரு'தக்। விபஜ்யாபுஞ்ஜதேஷ்டம் தே யதாபாகம் ப்ரு'தக்ப்ரு'தக்
அனைத்து பிச்சை உணவும், தாயார் தனித்தனியாக அளித்ததை, அவர்கள் தங்களுக்குத் தக்கபடி பிரித்து விரும்பியதை உண்டார்கள்.