அதாம்பிகேயஃ ஸாமாத்யஃ ஸகர்ணஃ ஸஹஸௌபலஃ। ஸாத்மஜஃ பார்தநாஶஸ்ய ஸ்மரம்ஸ்தத்யம் ஜர்ஷ ச
பின்னர், அம்பிகையின் மகன், அமைச்சர்களுடன், கர்ணனும் சௌபலனும் தன் மகனும் சேர்ந்து, பாண்டவர்கள் அழிந்ததை நினைத்து மனதில் முதுமை அடைந்தார்.
பீஷ்மஶ்ச ராஜந்துர்தர்ஷோ விதுரஶ்ச மஹாமதிஃ। ஜஹ்ரு'ஷாதே ஸ்மரந்தௌ தௌ ஜாதுஷாக்நேர்விமோசநம்
அரசே, வல்லமையுள்ள பீஷ்மரும், ஞானி விதுரனும், ஜாதுகடற் தீயிலிருந்து பாண்டவர்கள் தப்பியதை நினைத்து மகிழ்ந்தார்கள்.
ஸத்யஶீலகுணாசாரை ராகைர்ஜாநபதோத்பவைஃ। த்ரோணாதயஶ்ச தர்மைஸ்து தேஷாம் தாந்மோசிதாந்விதுஃ
உண்மை, நல்லொழுக்கம், நற்பண்புகள் மற்றும் மக்கள் மத்தியில் வந்த குணங்கள் ஆகியவற்றால், த்ரோணர் முதலியவர்கள் தங்கள் தர்மத்தால், அவர்கள் பிழைத்ததை அறிந்தார்கள்.
ஶௌர்யலாவண்யமாஹாத்ம்யை ரூபைஃ ப்ராணபலைரபி। ஸ்வஸ்தாந்பார்தாநமந்யந்த பௌரஜாநபதாஸ்ததா
பாண்டவர்களின் வீரம், அழகு, பெருமை, உருவம், உயிரின் வலிமை ஆகியவற்றைக் காரணமாகக் கொண்டு, நகரவாசிகளும் கிராமவாசிகளும் அவர்கள் பாதுகாப்பாக உள்ளார்கள் என்று நம்பினார்கள்.
அந்யே ஜநாஃ ப்ராக்ரு'தாஶ்ச ஸ்த்ரியஶ்ச பஹுலாஸ்ததா। ஶங்கமாநா வதந்தி ஸ்ம தக்தா ஜீவந்தி வா ந வா
அந்த நேரத்தில், மற்ற சாதாரண மக்கள் மற்றும் பல பெண்கள், சந்தேகத்துடன், 'அவர்கள் தீயில் எரிந்தார்களா, இல்லை உயிரோடு இருக்கிறார்களா?' என்று பேசிக்கொண்டார்கள்.
தேந விக்ரமமாணேந ஊருவேகஸமீரிதம்। வநம் ஸவ்ரு'க்ஷவிடபம் வ்யாகூர்ணிதமிவாபவத்
அவன் தன் தொடைகளின் வலிமையால் முன்னேறியபோது, அந்த காட்டும் அதன் மரங்களும் கிளைகளும் சுழன்று அசைந்தது போலத் தோன்றியது.
ஜங்காவாதோ வவௌ சாஸ்ய ஶுசிஶுக்ராகமே யதா। ஆவர்ஜிதாலதாவ்ரு'க்ஷம் மார்கம் சக்ரே மஹாபலஃ
அவனது கால்களில் தூய வெள்ளை இரவின் காற்றைப் போல் ஒரு தென்றல் வீசியது; அந்த வல்லவன் மரங்களையும் கொடிகளையும் வளைத்து வழி செய்தான்.
ஸ ம்ரு'த்கந்புஷ்பிதாம்ஶ்சைவ பலிதாம்ஶ்ச வநஸ்பதீந்। அவருஜ்ய யயௌ குல்மாந்பதஸ்தஸ்ய ஸமீபஜாந்
அவன் மலர்ந்தும் பழுத்தும் நிறைந்த காட்டுமரங்களை உடைத்து, தன் வழியில் அருகிலுள்ள கொட்டைகளை நோக்கி சென்றான்.
ஸ ரோஷித இவ க்ருத்தோ வநே பஞ்ஜந்மஹாத்ருமாந்। த்ரிப்ரஸ்ருதமதஃ ஶுஷ்மீ ஷஷ்டிவர்ஷோ மதங்கராட்
அவன் கோபத்தில் உள்ளவன் போல் காட்டில் பெரிய மரங்களை உடைத்து வீழ்த்தினான்; மூன்று இடங்களில் மதம் சொரியும், அறுபது வயதில் தன் வலியின் உச்சியில் இருக்கும் யானை அரசன் போல.
கச்சதஸ்தஸ்ய வேகேந தார்க்ஷ்யமாருதரம்ஹஸஃ। பீமஸ்ய பாண்டுபுத்ராணாம் மூர்ச்சேவ ஸமஜாயத
அவன் கருடன் அல்லது காற்று போல் வேகமாக செல்லும் போது, பீமனால் ஏந்தப்பட்ட பாண்டுவின் மகன்கள் மயக்கம் வந்தது போல உணர்ந்தார்கள்.
அஸக்ரு'ச்சாபி ஸதீர்ய தூரபாரம் புஜப்லவைஃ। பதி ப்ரச்சந்நமாஸேதுர்தார்தராஷ்ட்ரபயாத்ததா
அவன் பலமுறை தன் கைப்பிடிகளை ஓடாகப் பயன்படுத்தி, தூரம் தாண்டி, துரியோதனனின் பயத்தில் மறைந்த பாதைகள் வழியாக சென்றான்.
க்ரு'ச்ச்ரேண மாதரம் சைவ ஸுகுமாரீம் யஶஸ்விநீம்। அவஹத்ஸ து ப்ரு'ஷ்டேந ரோதஃஸு விஷமேஷு ச
பெரும் சிரமத்துடன், பீமன் தன் மென்மையானும் புகழ்பெற்ற தாயை, இடையிலும் கடினமான இடங்களிலும், முதுகில் ஏந்திச் சென்றான்.
அகமச்ச வநோத்தேஶமல்பமூலபலோதகம்। க்ரூரபக்ஷிம்ரு'கம் கோரம் ஸாயாஹ்நே பரதர்ஷப
பாரதர்களில் சிறந்தவரே, அவன் வேரும் பழமும் தண்ணீரும் குறைவாக இருக்கும் காட்டுப் பகுதியை, கொடிய பறவைகளும் மிருகங்களும் நிறைந்த இடத்தை, மாலை நேரத்தில் அடைந்தான்.
கோரா ஸமபவத்ஸந்த்யா தாருணா ம்ரு'கபக்ஷிணஃ। அப்ரகாஶா திஶஃ ஸர்வா வாதைராஸந்நநார்தவைஃ
அச்சமயத்தில் பயங்கரமான ஒரு மாலை நேரம் எழுந்தது; கொடிய மிருகங்களும் பறவைகளும் இருந்தன; எல்லா திசைகளும் இருண்டு, புயல் காலம் வருவதை அறிவிக்கும் காற்று வீசியது.
ஶீர்ணபர்ணபலை ராஜந்பஹுகுல்மக்ஷுபத்ருமைஃ। பக்நாவபுக்நபூயிஷ்டைர்நாநாத்ருமஸமாகுலைஃ
அந்த இடம் உதிர்ந்த இலைகளும் பழங்களும், பல புதர்களும் மரங்களும், உடைந்தும் வளைந்தும் நிறைந்த பலவகை மரங்களாலும் நிரம்பியிருந்தது.
தே ஶ்ரமேண ச கௌரவ்யாஸ்த்ரு'ஷ்ணயா ச ப்ரபீடிதாஃ। நாஶக்நுவம்ஸ்ததா கந்தும் நித்ரயா ச ப்ரவ்ரு'த்தயா
கௌரவர்கள் சோர்வும் தாகமும் காரணமாக மிகவும் களைப்புற்று, அதிகமான தூக்கத்தால் அப்போது மேலும் செல்ல முடியவில்லை.
ந்யவிஶந்தி ஹி தே ஸர்வே நிராஸ்வாதே மஹாவநே। `ராத்ர்யாமேவ கதாஸ்தூர்ணம் சதுர்விம்ஶதியோஜநம்।' ததஸ்த்ரு'ஷா பரிக்லந்தா குந்தீ வசநமப்ரவீத்
அவர்கள் அனைவரும் அந்த பெரிய காட்டில், எந்த ஆறுதலும் இல்லாமல் படுத்தார்கள்; இரவில் விரைவாக இருபத்து நான்கு யோஜனை தாண்டியிருந்தார்கள். பின்னர், தாகத்தால் சோர்ந்த குந்தி பேசினாள்.
மாதா ஸதீ பாண்டவாநாம் பஞ்சாநாம் மத்யதஃ ஸ்திதா। த்ரு'ஷ்ணயா ஹி பரீதாऽஹமநாதேவ மஹாவநே
பாண்டவர்களின் தாய், ஐந்து மகன்கள் நடுவில் நின்று, "நான் இந்தப் பெரிய காட்டில், தாகத்தால் மிகவும் வாடுகிறேன்; ஆதரவில்லாதவளாக உணர்கிறேன்" என்றாள்.
இதஃ பரம் து ஶக்தாஹம் கந்தும் ச ந பதாத்பதம்। ஶயிஷ்யே வ்ரு'க்ஷமூலேऽத்ர தார்தராஷ்ட்ரா ஹரந்து மாம்
"இங்கிருந்து நான் ஒரு அடியும் செல்ல முடியவில்லை; இந்த மரத்தின் அடியில் படுத்துக்கொள்கிறேன்—துரியோதனனின் மக்கள் என்னை எடுத்துச் செல்லட்டும்" என்றாள்.
ஶ்ரு'ணு பீம வசோ மஹ்யம் தவ பாஹுபலாத்புரஃ। ஸ்தாதும் ந ஶக்தாஃ கௌரவ்யாஃ கிம் பிபேஷி ப்ரு'தாஸுத
"பீமா, என் வார்த்தைகளை கேள்; உன் புயலின் வலிமையால் கௌரவர்கள் உன் முன் நிற்க முடியவில்லை. ப்ரிதையின் மகனே, நீ ஏன் பயப்படுகிறாய்?" என்றாள்.
அந்யோ ரதோ ந மேऽஸ்தீஹ பீமஸேநாத்ரு'தே புவி। தார்தராஷ்ட்ராத்வ்ரு'தா பீருர்ந மாம் ஸ்வப்துமிஹேச்சஸி
"இந்த பூமியில் பீமசேனனைத் தவிர எனக்கு வேறு எந்த ரதமும் இல்லை; துரியோதனனின் மக்களை நீ பயப்படாதே. என்னை விட்டுவிட்டு இங்கு தூங்க விரும்பாதே" என்றாள்.
பீமப்ரு'ஷ்டஸ்திதா சேத்தம் தூயமாநேந சேதஸா। நிஶ்யத்வநி ருதந்தீ ஸா நித்ராவஶ்முபாகதா
பீமனின் முதுகில் அமர்ந்தபடி, மனம் துயரத்தில் ஆழ்ந்தவளாக, அந்த இரவின் அமைதியில் அழுது, தூக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டாள்.
தச்ச்ருத்வா பீமஸேநஸ்ய மாத்ரு'ஸ்நேஹாத்ப்ரஜல்பிதம்। காருண்யேந மநஸ்தப்தம் கமநாயோபசக்ரமே
தாயின் அன்பால் கூறிய வார்த்தைகளை கேட்ட பீமசேனனுக்கு இரக்கம் தோன்றி, மனம் கனிந்தான்; பின்னர் மீண்டும் செல்லத் தொடங்கினான்.
ததோ பீமோ வநம் கோரம் ப்ரவிஶ்ய விஜநம் மஹத்। ந்யக்ரோதம் விபுலச்சாயம் ரமணீயம் ததர்ஶ ஹ
பின்னர் பீமன் அந்தப் பெரிய, வெறிச்சோடிய, பயங்கரமான காட்டுக்குள் சென்று, பரந்த நிழல் தரும் அழகான ஆலமரத்தை கண்டான்.
தத்ர நிக்ஷிப்ய தாந்ஸர்வாநுவாச பரதர்ஷபஃ। பாநீயம் ம்ரு'கயாமீஹ தாவத்விஶ்ரம்யதாமிஹ
அங்கே அனைவரையும் இறக்கி வைத்து, "பாரதர்களில் சிறந்தவரே, இங்கு நான் தண்ணீர் தேடிச் சென்று வருகிறேன்; நீங்கள் இங்கு ஓய்வெடுங்கள்" என்றான்.
ஏதே ருவந்தி மதுரம் ஸாரஸா ஜலசாரிணஃ। த்ருவமத்ர ஜலஸ்தாநம் மஹச்சேதி மதிர்மம
"இந்தச் சாரசப் பறவைகள் இனிமையாக கூவி, தண்ணீரில் வாழ்கின்றன; நிச்சயம் இங்கே பெரிய நீர்நிலையிருக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது" என்றான்.
அநுஜ்ஞாதஃ ஸ கச்சேதி ப்ராத்ரா ஜ்யேஷ்டேந பாரத। ஜகாம தத்ர யத்ர ஸ்ம ஸாரஸா ஜலசாரிணஃ
அண்ணன் அனுமதி அளித்தபின், பாரதா, அவர் நீர்நிரம்பிய சரஸப் பறவைகள் வாழும் இடத்திற்குச் சென்றார்.
அபஶ்யத்பத்மிநீகண்டமண்டிதம் ஸ ஸரோவரம்।' ஸ தத்ர பீத்வா பாநீயம் ஸ்நாத்வா ச பரதர்ஷப
அவர் அங்கு தாமரைத் தளிர்கள் அலங்கரித்த ஏரியைப் பார்த்தார்; அங்கே, பாரதர்ஷபா, அவர் தண்ணீர் குடித்து, குளித்தார்.
தேஷாமர்தே ச ஜக்ராஹ ப்ராத்ரூ'ணாம் ப்ராத்ரு'வத்ஸலஃ। உத்தரீயேண பாநீயமாநயாமாஸ பாரத
தம்பிகளுக்காக, தம்பிகளை நேசிக்கும் அவர், மேலுடுப்பில் தண்ணீர் சேர்த்து கொண்டு வந்தார், பாரதா.
பங்கஜாநாமநேகைஶ்ச பத்ரைர்பத்வா ப்ரு'தக்ப்ரு'தக்।' கவ்யூதிமாத்ராதாகத்ய த்வரிதோ மாதரம் ப்ரதி। ஶோகதுஃகபரீதாத்மா நிஶஶ்வாஸோரகோ யதா
பல தாமரை இலைகளால் தண்ணீரை தனித்தனியாக கட்டி, ஒரு பசுவின் நடையளவு தூரத்திலிருந்து, தாயை நோக்கி விரைவாக ஓடினார்; மனம் துக்கத்தால் நிறைந்து, பாம்பு போல ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டார்.