விதுரேணாஸ்மி ஸந்திஷ்டோ தத்த்வா பஹு தநம் மஹத்। கங்காதீரே நிவிஷ்டஸ்த்வம் பாண்டவாம்ஸ்தாரயேதி ஹ
'விதுரர் எனக்கு பெரும் செல்வம் கொடுத்து, கங்கை கரையில் இருந்து பாண்டவர்களைப் படகில் கொண்டு போகுமாறு கட்டளையிட்டார்' என்று சொன்னான்.
ஸோऽஹம் சதுர்தஶீமத்ய கங்காயா அவிதூரதஃ। சாரேரந்வேஷயாம்யஸ்மிந்வநே ம்ரு'ககணாந்விதே
'இன்று நான்காம் திதியில், கங்கை அருகில், இந்த காட்டில் மிருகங்களோடு உங்களைத் தேடி வந்தேன்' என்றான்.
ப்ரபவந்தோऽத பத்ரம் வோ நாவமாருஹ்ய கம்யதாம்। யுக்தாரித்ரபதாகாம் ச நிஶ்சித்ராம் மந்திரோபமாம்
'நல்லவர்களே, இப்போது படகில் ஏறி செல்லுங்கள்; இது ஓடுகளும் கொடியும் உடையது, எந்த குறையும் இல்லாமல் மாளிகையைப் போல் உள்ளது' என்றான்.
இயம் வாரிபதே யுக்தா நௌரப்ஸு ஸுககாமிநீ। மோசயிஷ்யதி வஃ ஸர்வாநஸ்மாத்தேஶாந்ந ஸம்ஶயஃ
'இந்த படகு நீர்வழிக்காக சிறப்பாக அமைந்தது; இது உங்களை எல்லாம் எளிதாகக் கடத்தும்; இந்த இடத்திலிருந்து நிச்சயம் விடுவிக்கும்' என்றான்.
அத தாந்வ்யதிதாந்த்ரு'ஷ்ட்வா ஸஹ மாத்ரா நரோத்தமாந்। நாவமாரோப்ய கங்காயாம் ப்ரஸ்திதாநப்ரவீத்புநஃ
அவர்களையும் அவர்களது தாயாரையும் கவலையுடன் பார்த்து, அவர்களை படகில் ஏற்றி, கங்கை நதியில் புறப்பட்டபோது மீண்டும் சொன்னான்.
விதுரோ மூர்த்ந்யுபாக்ராய பரிஷ்வஜ்ய வசோ முஹுஃ। அரிஷ்டம் கச்சதாவ்யக்ராஃ பந்தாநமிதி சாப்ரவீத்
விதுரர் அவர்களின் தலையை மணிந்து, அணைத்து, மீண்டும் மீண்டும், 'அஞ்சாமல் பாதுகாப்பாகச் செல்லுங்கள்' என்று ஆசிவழங்கினார்.
இத்யுக்த்வா ஸ து தாந்வீராந்புமாந்விதுரசோதிதஃ। தாரயாமாஸ ராஜேந்த்ர கங்காம் நாவா நரர்ஷபாந்
இவ்வாறு கூறி, விதுரரின் கட்டளையின்படி அந்த மனிதர், அரசே, பாண்டவர்களை படகில் கங்கை நதியை கடந்தார்.
தாரயித்வா ததோ கங்காம் பாரம் ப்ராப்தாம்ஶ்ச ஸர்வஶஃ। ஜயாஶிஷஃ ப்ரயுஜ்யாத யதாகதமகாத்தி ஸஃ
அனைவரையும் கங்கைப் பக்கமெல்லாம் கடத்தி, அவர்கள் கரையை அடைந்ததும், வெற்றியாசிகள் கூறி, வந்தபடியே அவர் திரும்பினார்.
பாண்டவாஶ்ச மஹாத்மாநஃ ப்ரதிஸந்திஶ்ய வை கவேஃ। கங்காமுத்தீர்ய வேகேந ஜக்முர்கூடமலக்ஷிதாஃ
பெரும் மனம் கொண்ட பாண்டவர்கள், அந்த முனிவருக்கு செய்தி சொல்லி, வேகமாக கங்கையை மறைந்து, யாரும் கவனிக்காமல் கடந்தார்கள்.
ததஸ்தே தத்ர தீர்த்வா து கங்காமுத்துங்கவீசிகாம்। ஜவேந ப்ரயயுர்வீரா தக்ஷிணாம் திஶமாஸ்திதாஃ
பின்னர், அலைகள் உயர்ந்த கங்கையை கடந்த பின், அந்த வீரர்கள் விரைவாக தெற்கு திசையை நோக்கி பயணித்தார்கள்.
விஜ்ஞாய நிஶி பந்தாநம் நக்ஷத்ரைர்தக்ஷிணாமுகாஃ। வநாத்வநாந்தரம் ராஜந்கஹநம் ப்ரதிபேதிரே
இரவில் நட்சத்திரங்களை பார்த்து வழியை அறிந்து, தெற்கை நோக்கி, அரசே, அவர்கள் காடிலிருந்து மற்றொரு காட்டுக்குள் சென்று, அடர்ந்த வனத்துக்குள் நுழைந்தார்கள்.
ஶ்ராந்தாஸ்ததஃ பிபாஸார்தாஃ க்ஷுதிதா பயகாதராஃ। புநரூசுர்மஹாவீர்யம் பீமஸேநமிதம் வசஃ
அவர்கள் சோர்ந்து, தாகத்தால் வாடி, பசிக்காகவும் பயத்தாலும் கலங்கி, மீண்டும் அந்த வலிமைமிக்க பீமனை நோக்கி இவ்வாறு கூறினார்கள்.
இதஃ கஷ்டதரம் கிம் நு யத்வயம் கஹநே வநே। திஶஶ்ச ந ப்ரஜாநீமோ கந்தும் சைதேந ஶக்நுமஃ। தம் ச பாபம் ந ஜாநீமோ தக்தோ வாத புரோசநஃ
இந்த அடர்ந்த காட்டில் நாம் திசைகள் தெரியாமல், எங்கே போவது என்றும் அறியாமல் தவிக்கிறோம்; இதைவிட கடினம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்? அந்த பாவி புரோசனன் எரிந்தானா இல்லையா என்பதும் தெரியவில்லை.
கதம் நு விப்ரமுச்யேம பயாதஸ்மாதலக்ஷிதாஃ। ஶீக்ரமஸ்மாநுபாதாய ததைவ வ்ரஜ பாரத
இந்த ஆபத்தில் யாரும் அறியாமல், விரைவாக நாம் எப்படி தப்பிக்க முடியும்? எங்களைத் தூக்கிக்கொண்டு, அதேபோல் முன்னே செல்லும் பாண்டவனே.
த்வம் ஹி நோ பலவாநேகோ யதா ஸததகஸ்ததா। இத்யுக்தோ தர்மராஜேந பீமஸேநோ மஹாபலஃ। ஆதாய குந்தீம் ப்ராத்ரூ'ம்ஶ்ச ஜகாமாஶு ஸ பாவநிஃ
நம்மில் நீயே ஒருவனாக வலிமைமிக்கவன், காற்று தேவனைப் போல. இவ்வாறு தர்மராஜனால் கூறப்பட்ட பீமன், தாயார் குந்தியும் சகோதரர்களையும் தூக்கிக்கொண்டு விரைவாக சென்றான்.
அத ராத்ர்யாம் வ்யதீதாயாமஶேஷோ நாகரோ ஜநஃ। தத்ராஜகாம த்வரிதோ தித்ரு'க்ஷுஃ பாண்டுநந்தநாந்
அந்த இரவு கடந்த பிறகு, நகரில் உள்ள மக்கள் அனைவரும் பாண்டு மகன்களைப் பார்க்க ஆவலுடன் விரைந்து அங்கு வந்தார்கள்.
நிர்வாபயந்தோ ஜ்வலநம் தே ஜநா தத்ரு'ஶுஸ்ததஃ। ஜாதுஷம் தத்க்ரு'ஹம் தக்தமமாத்யம் ச புரோசநம்
அவர்கள் அங்கு தீயை அணைக்க முயன்று, அந்த லட்சகிரிகை எரிந்ததும், அமைச்சன் புரோசனனும் எரிந்ததும் பார்த்தார்கள்.
நூநம் துர்யோதநேநேதம் விஹிதம் பாபகர்மணா। பாண்டவாநாம் விநாஶாயேத்யேவம் தே சுக்ருஶுர்ஜநாஃ
இதை நிச்சயமாக துரியோதனன், அந்த தீயவன், பாண்டவர்களை அழிக்க செய்தான் என்று மக்கள் கூச்சலிட்டார்கள்.
விதிதே த்ரு'தராஷ்ட்ரஸ்ய தார்தராஷ்ட்ரோ ந ஸம்ஶயஃ। தக்தவாந்பாண்டுதாயாதாந்ந ஹ்யேதத்ப்ரதிஷித்தவாந்
இதைக் காந்தாரியின் கணவர் த்ருதராஷ்டிரனுக்கு தெரியும்; சந்தேகமில்லை, அவன் தன் மகன் பாண்டு மகன்களை எரித்தான், ஏனெனில் இதைத் தடுக்கவில்லை.
நூநம் ஶாந்தநவோऽபீஹ ந தர்மநுவர்ததே। த்ரோணஶ்ச விதுரஶ்சைவ க்ரு'பஶ்சாந்யே ச கௌரவாஃ
இங்கே சாந்தனுவின் மகனும், திரோணரும், விதுரரும், க்ருபரும், மற்ற கௌரவர்களும் தர்மத்தைப் பின்பற்றவில்லை.
நாவேக்ஷந்தே ஹ தம் தர்மம் தர்மாத்மாநோऽப்யஹோ விதேஃ। ஶ்ருதவந்தோऽபி வித்வாம்ஸோ தநவத்வஶகா அஹோ
தர்மத்தை விரும்பும் நல்லவர்களும், ஞானிகளும் கூட, இந்தச் சம்பவத்தில் தர்மத்தைப் பாதுகாக்கவில்லை; செல்வத்தின் வசப்படுகிறார்கள், பரிதாபம்.
ஸாதூநநாதாந்தர்மிஷ்டாத்ஸத்யவ்ரதபராயணாந்। நாவேக்ஷந்தே மஹாந்தோऽபி தைவம் தேஷாம் பராயணம்
நல்லவர்களும், நேர்மையுள்ளவர்களும், உண்மையை விரும்புபவர்களும் பாதுகாப்பு பெறவில்லை; அவர்களுக்கு விதி மட்டுமே துணை.
தே வயம் த்ரு'தராஷ்ட்ராய ப்ரேஷயாமோ துராத்மநே। ஸம்வ்ரு'த்தஸ்தே பரஃ காமஃ பாண்டவாந்தக்தவாநஸி
நாம் அந்த தீய மனம் கொண்ட த்ருதராஷ்டிரனுக்கு செய்தி அனுப்புவோம்: உன் ஆசை நிறைவேறியது, பாண்டவர்கள் எரிந்துவிட்டார்கள் என்று.
ததோ வ்யபோஹமாநாஸ்தே பாண்டவார்தே ஹுதாஶநம்। நிஷாதீம் தத்ரு'ஶுர்தக்தாம் பஞ்சபுத்ராமநாகஸம்
பாண்டவர்களுக்காக தீயை அகற்றும் போது, அவர்கள் ஒரு நிஷாதப் பெண்ணும், அவளது ஐந்து குற்றமற்ற மகன்களும் எரிந்ததைப் பார்த்தார்கள்.
இதஃ பஶ்யத குந்தீயம் தக்தா ஶேதே தபஸ்விநீ। புத்ரைஃ ஸஹைவ வார்ஷ்ணேயீ ஹந்தேத்யாஹுஃ ஸ்ம நாகராஃ
இதோ பாருங்கள், தவமுள்ள குந்தி, தன் மகன்களுடன், யாதவப் பெண் எரிந்து கிடக்கிறார் என்று நகர மக்கள் கூறினார்கள்.
கநகேந து தேநைவ வேஶ்ம ஶோதயதா பிலம்। பாம்ஸுபிஃ பிஹிதம் தச்ச புருஷைஸ்தைர்ந லக்ஷிதம்
அந்தத் தோண்டுபவர் தோண்டிய சுரங்கம், மண்ணால் மூடப்பட்டதால், அந்த வீடு தேடிய ஆட்கள் அதை கவனிக்கவில்லை.
ததஸ்தே ப்ரேஷயாமாஸுர்த்ரு'தராஷ்ட்ராய நாகராஃ। பாண்டவாநக்நிநா தக்தாநமாத்யம் ச புரோசநம்
அப்போது நகர மக்கள், பாண்டவர்கள் மற்றும் அமைச்சர் புரோசனன் தீயில் எரிந்துவிட்டார்கள் என்று துருதராஷ்டிரனுக்கு செய்தி அனுப்பினார்கள்.
ஶ்ருத்வா து த்ரு'தராஷ்ட்ரஸ்தத்ராஜா ஸுமஹதப்ரியம்। விநாஶம் பாண்டுபுத்ராணாம் விலலாப ஸுதுஃகிதஃ
பாண்டுவின் மக்கள் அழிந்தார்கள் என்ற அந்த துயரமான செய்தியை கேட்டதும், அரசன் துருதராஷ்டிரன் மிகுந்த கவலையுடன் அழுதான்.
அந்தர்ஹ்ரு'ஷ்டமநாஶ்சாஸௌ பஹிர்துஃகஸமந்விதஃ। அந்தஃஶீதோ பஹிஶ்சோஷ்ணோ க்ரீஷ்மேऽகாதஹ்வதோயதா
உள்ளுக்குள் மகிழ்ச்சி இருந்தும், வெளியிலோ துக்கம் கொண்டான்; உள்ளம் குளிர்ந்தும், வெளி வெப்பமாயிருந்தான்; அது கோடையில் ஆழமான குளம் போல் இருந்தது.
அத்ய பாண்டுர்ம்ரு'தோ ராஜா மம ப்ராதா மஹாயஶாஃ। தேஷு வீரேஷு தக்தேஷு மாத்ரா ஸஹ விஶேஷதஃ
இன்று என் புகழ் பெற்ற சகோதரன் பாண்டு இறந்துவிட்டான்; இப்போ இந்த வீரர்களும், குறிப்பாக அவர்களது தாயுடன் சேர்ந்து, தீயில் எரிந்துவிட்டார்கள்.