நியமஸ்தஶ்ச ராஜாஸீத்ததா பரதஸத்தம। ததோ நாதிசிராத்காலே வநம் தந்மநுஜேஶ்வர
அப்போது அந்த அரசன் தன் விரதத்தில் உறுதியாக இருந்தான், பாரதர்களில் சிறந்தவரே. அதன் பிறகு, அதிக நேரம் கழியாமல், அந்த காட்டில்—
ஸம்ப்ராப்தா ஹ்யப்ஸரா ராஜந்மேநகேத்யபிவிஶ்ருதா। புஷ்பத்ருமாந்ஸஜ்ஜமாநா ராஜ்ஞோ தர்ஶநமாகமத்
அங்கே, ராஜா, புகழ்பெற்ற அப்சரஸ்தி மேனகா மலர்களாலும் மரங்களாலும் அலங்கரித்து, அரசனைப் பார்க்க வந்தாள்.
ந ததர்ஶ து ஸா ராஜம்ஸ்தத்ர ஸ்தாநகதம் ந்ரு'பம்। த்ரு'ஷ்ட்வா சாப்ஸரஸம் தாம் து ஶுக்ரம் ராஜ்ஞோऽபதத்புவி
ஆனால், அங்கே நிற்கும் அரசனை அவள் காணவில்லை. ஆனால் அந்த அப்சரஸை பார்த்ததும், அரசனின் விந்து பூமியில் விழுந்தது.
ததஃ ஸ ராஜா ராஜேந்த்ர லஜ்ஜயா ந்ரு'பதிஃ ஸ்வயம்। பத்ப்யாமாக்ரமதாயுஷ்மம்ஸ்ததஸ்து த்ருபதோऽபவத்
அதன்பின், ராஜேந்திரா, அந்த அரசன் வெட்கத்தால் தானே அந்த உயிர் விதையை காலால் மிதித்தான். அதிலிருந்து த்ருபதன் பிறந்தான்.
ததஸ்து தபஸா தஸ்ய ராஜர்ஷேர்பாவிதாத்மநஃ। புத்ரஃ ஸமபவச்சீக்ரம் பதோஸ்தஸ்ய க்ரமேண து
பின்னர், அந்த தவமுள்ள ராஜரிஷியின் தவத்தால், அவர் தூய்மையான மனம் கொண்டதால், விரைவில் ஒரு மகன் அவன் காலடி இடத்தில் பிறந்தான்.
தேநாஸ்ய ரு'ஷயஃ ஸர்வே ஸமாகம்ய தபோதநாஃ। நாம சுக்ருர்ஹி வித்வாம்ஸோ த்ருபதோऽஸ்த்விதி பாரத
பின்னர், எல்லா முனிவர்களும் அங்கே கூடி, தங்கள் தவசம்பத்தால், அந்தப் பிள்ளைக்கு 'த்ருபதன்' என்று பெயர் வைத்தார்கள், பாரதா.
ஸ தஸ்யைவாஶ்ரமே ராஜந்பரத்வாஜஸ்ய பாரத। வவ்ரு'தே ஸுமுகம் தத்ர காமைஃ ஸர்வைர்ந்ரு'போத்தம
அவன், ராஜா, பாரத்வாஜரின் அதே ஆசிரமத்தில் வளர்ந்தான். அழகான முகம் உடையவனாக, அனைவராலும் விரும்பப்பட்டான், அரசர்களில் சிறந்தவரே.
பாஞ்சாலோऽபி ஹி ராஜேந்த்ர ஸ்வராஜ்யம் கதவாந்ப்ரபுஃ। பரத்வாஜஸ்ய வித்யார்தம் ஸுதம் தத்வா மஹாத்மநஃ
பாஞ்சால நாட்டரசன், ராஜேந்திரா, தன் சுய ஆட்சியை அடைந்தபின், தன் மகனை கல்விக்காக மகாத்மா பாரத்வாஜரிடம் ஒப்படைத்தான்.
ஸ குமாரஸ்ததோ ராஜந்த்ரோணேந ஸஹிதோ வநே। வேதாம்ஶ்சாதிஜகே ஸாங்காந்தநுர்வேதாம்ஶ்ச பாரத
பின்னர் அந்த இளவரசன், ராஜா, காட்டில் த்ரோணனுடன் சேர்ந்து, வேதங்களையும் அவற்றின் அங்கங்களையும், வில் வித்தையையும் கற்றான், பாரதா.
பரயா ஸ முதா யுக்தோ விசசார வநே ஸுகம்। தஸ்யைவம் வர்தமாநஸ்ய வநே வநசரைஃ ஸஹ
அவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், காட்டில் சந்தோஷமாகச் சுற்றி நடந்தான்; அங்கே காட்டில் வாழும் மக்களுடன் இப்படி வாழ்ந்தான்.
காலேநாதிசிராத்ராஜந்பிதா ஸ்வர்கமுபேயிவாந்। ஸ ஸமாகம்ய பாஞ்சாலைஃ பாஞ்சாலேஷ்வபிஷேசிதஃ
நீண்ட நாட்கள் கழித்து, ராஜா, அவன் தந்தை சொர்க்கம் சென்றான். பின்னர் பாஞ்சாலர்களுடன் சேர்ந்து, அவன் அவர்களிடையே மன்னராக முடிசூட்டப்பட்டான்.
ப்ராப்தஶ்ச ராஜ்யம் ராஜேந்த்ர ஸுஹ்ரு'தாம் ப்ரீதிவர்தநஃ। ராஜ்யம் ரரக்ஷ தர்மேண யதா சேந்த்ரஸ்த்ரிவிஷ்டபம்
அவன் அரசை அடைந்து, ராஜேந்திரா, நண்பர்களின் மகிழ்ச்சியை அதிகப்படுத்தினான்; தன் நாட்டை நீதியுடன் காத்தான், இந்திரன் தன் சொர்க்கத்தைப் போல.
ஏதந்மயா தே ராஜேந்த்ர யதாவத்பரிகீர்திதம்। த்ருபதஸ்ய ச ராஜர்ஷேர்த்ரு'ஷ்டத்யும்நஸ்ய ஜந்ம ச
இவ்வாறு, ராஜேந்திரா, நான் உனக்கு த்ருபதன் என்ற ராஜரிஷியும், த்ருஷ்டத்யும்னனின் பிறப்பும் நடந்ததை முறையாகச் சொன்னேன்.
த்ரு'தராஷ்ட்ரஸ்து ராஜந்த்ரே யதா கௌரவநந்தநம்। யுதிஷ்டிரம் விஜாநந்வை ஸமர்தம் ராஜ்யரக்ஷணே
அப்போது, ராஜேந்திரா, த்ருதராஷ்டிரன், கௌரவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் யுதிஷ்டிரன் அரசைக் காக்கத் தகுதியானவன் என்பதை அறிந்தான்.
யௌவராஜ்யாபிஷேகார்தமமந்த்ரயத மந்த்ரிபிஃ। தே து புத்த்வாந்வதப்யந்த த்ரு'தராஷ்ட்ராத்மஜாஸ்ததா
அவன், யுவராஜ்ய அபிஷேகத்திற்காக அமைச்சர்களுடன் ஆலோசனை செய்தான். ஆனால், த்ருதராஷ்டிரனின் மகன்கள் அதை அறிந்து கவலைப்பட்டார்கள்.
ததஃ ஸம்வத்ஸரஸ்யாந்தே யௌவராஜ்யாய பார்திவ। ஸ்தாபிதோ த்ரு'தராஷ்ட்ரேண பாண்டுபுத்ரோ யுதிஷ்டிரஃ
அதன்பின், ஒரு வருடம் முடிவில், த்ருதராஷ்டிரன் பாண்டுபுத்திரன் யுதிஷ்டிரனை யுவராஜனாக அமர்த்தினான்.
ததோऽதீர்கேண காலேந குந்தீபுத்ரோ யுதிஷ்டிரஃ। பிதுரந்தர்ததே கீர்திம் ஶீலவ்ரு'த்தஸமாதிபிஃ
அதற்குப் பிறகு சிறிது காலத்தில் குந்தி மகன் யுதிஷ்டிரன், தன் நல்லொழுக்கம், நடத்தை, மனநிலையால் தந்தையின் புகழை மீண்டும் உயர்த்தினான்.
அஸியுத்தே கதாயுத்தே ரதயுத்தே ச பாண்டவஃ। ஸம்கர்ஷணாதஶிக்ஷத்வை ஶஶ்வச்சிக்ஷாம் வ்ரு'கோதரஃ
பாண்டு மகன் வீமன், வாள் சண்டை, கேடு சண்டை, ரதப்போர் ஆகியவற்றில் எப்போதும் சங்கர்ஷணனிடம் பயிற்சி பெற்றான்.
ஸமாப்தஶிக்ஷோ பீமஸ்து த்யுமத்ஸேநஸமோ பலே। பராக்ரமேண ஸம்பந்நோ ப்ராத்ரூ'ணாமசரத்வஶே
பயிற்சி முடிந்ததும், வீமன் தன்னுடைய சக்தியில் த்யுமத்சேனனுக்கு சமமாகி, வீரத்திலும் சிறந்து, தன் சகோதரர்களின் கட்டுப்பாட்டில் நடந்தான்.
ப்ரகாடத்ரு'டமுஷ்டித்வே லாகவே வேதநே ததா। க்ஷுரநாராசபல்லாநாம் விபாடாநாம் ச தத்த்வவித்
திடமான பிடியில், வேகத்திலும், குத்துவதிலும் வல்லவனாக, கூரிய அம்புகள், நாணல்கள், பரந்த அம்புகள் ஆகியவற்றை நன்கு அறிந்தவனாக இருந்தான்.
ரு'ஜுவக்ரவிஶாலாநாம் ப்ரயோக்தா பால்குநோऽபவத்। லாகவே ஸௌஷ்டவே சைவ நாந்யஃ கஶ்சந வித்யதே
நேரான, வளைந்த, பரந்த ஆயுதங்களை பயன்படுத்துவதில் அர்ஜுனன் முதன்மை பெற்றான்; வேகத்திலும் திறமையிலும் அவனை ஒப்பதற்கு வேறு யாரும் இல்லை.
பீபத்ஸுஸத்ரு'ஶோ லோக இதி த்ரோணோ வ்யவஸ்திதஃ। ததோऽப்ரவீத்குடாகேஶம் த்ரோணஃ கௌரவஸம்ஸதி
உலகில் அர்ஜுனனுக்கு சமமானவன் இல்லை என்று த்ரோணர் உறுதியாக நம்பி, கௌரவ சபையில் குடாகேசனிடம் இப்படிச் சொன்னார்.
அகஸ்த்யஸ்ய தநுர்வேதே ஶிஷ்யோ மம குருஃ புரா। அக்நிவேஶ்ய இதி க்யாதஸ்தஸ்ய ஶிஷ்யோऽஸ்மி பாரத
தனுயுகம் கற்றதில், என் ஆசான் முன்பு அகத்தியரிடம் மாணவராக இருந்தவர்; அவர் அக் காலத்தில் அக் நாமத்தில் புகழ்பெற்றவர்; நான் அவருடைய மாணவன், பாரதா.
தீர்தாத்தீர்தம் கமயிதுமஹமேதத்ஸமுத்யதஃ। தபஸா யந்மயா ப்ராப்தமமோகமஶநிப்ரபம்
நான் தீர்த்தயாத்திரை செய்யும் நோக்கில் புறப்பட்டேன்; தவம் செய்து, இடையறாதது, மின்னலைப் போல ஒளிரும் ஒரு ஆயுதத்தைப் பெற்றேன்.
அஸ்த்ரம் ப்ரஹ்மஶிரோ நாம யத்தஹேத்ப்ரு'திவீமபி। தததா குருணா சோக்தம் ந மநுஷ்யேஷ்விதம்த்வயா
அந்த ஆயுதம் 'பிரம்மசிரம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அது பூமியையே எரிக்க வல்லது; என் ஆசான் அதை எனக்குக் கொடுத்து, 'மனிதர்களிடம் இதை பயன்படுத்தாதே' என்று கூறினார்.
பாரத்வாஜ விமோக்தவ்யமல்பவீர்யேஷு ஸம்யுகே। யத்யதந்தர்ஹிதம் பூதம் கிம்சித்யுத்த்யேத்த்வயா ஸஹ
பாரத்வாஜா, அந்த ஆயுதத்தை நீ போரில் பலகுறைவானவர்களுக்கு மட்டும் விட வேண்டும்; அல்லது மறைந்திருக்கும் யாராவது உன்னுடன் போர் செய்தால் மட்டும் பயன்படுத்த வேண்டும்.
மஹாதேஜஸ்த்வமேதேந ஹந்யாஃ ஶஸ்த்ரேண ஸம்யுகே। த்வயா ப்ராப்தமிதம் வீர திவ்யம் நாந்யோऽர்ஹதி த்விதம்
இந்தப் பெரும் சக்தி கொண்ட ஆயுதத்தால் நீ போரில் எதிரிகளை அழிக்க முடியும்; வீரனே, இந்த தெய்வீக ஆயுதத்தைப் பெற்றது நீ மட்டுமே; வேறு யாரும் அதற்கு தகுதியில்லை.
ஸமயஸ்து த்வயா ரக்ஷ்யோ முநிஸ்ரு'ஷ்டோ விஶாம்பதே। ஆசார்யதக்ஷிணாம் தேஹி ஜ்ஞாதிக்ராமஸ்ய பஶ்யதஃ
மனிதர்களின் தலைவனே, முனிவர் வகுத்துள்ள அந்த ஒப்பந்தத்தை நீ உறுதியாகக் காக்க வேண்டும்; உன் உறவினர்கள், கிராம மக்கள் முன்னிலையில் ஆசானுக்கான குருதட்சிணை கொடு.
ததாநீதி ப்ரதிஜ்ஞாதே பால்குநேநாப்ரவீத்குருஃ। யுத்தேऽஹம் ப்ரதியோத்தவ்யோ யுத்யமாநஸ்த்வயாऽநக
பால்குணன் 'நான் தருகிறேன்' என்று உறுதியளித்தபோது, ஆசான், 'பாவமில்லாதவனே, நீ எனக்கு குருதட்சிணையாக போரில் என்னை எதிர்த்து யுத்தம் செய்ய வேண்டும்' என்றார்.
ததேதி ச ப்ரதிஜ்ஞாய த்ரோணாய குருபுங்கவஃ। உபஸம்க்ரு'ஹ்ய சரணாவுபதஸ்தே விநீதவத்
அதை ஏற்றுக்கொண்ட குருகுலத்தில் சிறந்தவன், த்ரோணரின் பாதங்களை இறுக்கமாக அணைத்து, பணிவுடன் முன்னிலையில் நின்றான்.