அயம் பலவதாம் ஶ்ரேஷ்டஃ குந்தீபுத்ரோ வ்ரு'கோதரஃ। மத்யமஃ குந்திபுத்ராணாம் நிக்ரு'த்யா ஸந்நிக்ரு'ஹ்யதாம்
இந்த வ்ருகோதரன், குந்தியின் மகன்களில் நடுவானவன், வலிமைமிக்கவர்களில் சிறந்தவன்; அவனை ஏமாற்றத்தால் அடக்க வேண்டும்.
ப்ராணவாந்விக்ரமீ சைவ ஶௌர்யேண மஹதாऽந்விதஃ। ஸ்பர்ததே சாபி ஸஹிதாநஸ்மாநேகோ வ்ரு'கோதரஃ
அவன் உயிரும், வீரமும், பெரும் தைரியமும் கொண்டவன்; ஒருவனாக நம்மை எல்லாம் எதிர்த்து போட்டியிடுகிறான், இந்த வ்ருகோதரன்.
தம் து ஸுப்தம் புரோத்யாநே கங்காயாம் ப்ரக்ஷிபாமஹே। அத தஸ்மாதவரஜம் ஶ்ரேஷ்டம் சைவ யுதிஷ்டிரம்
அவனை அரண்மனை தோட்டத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது கங்கை நதியில் எறியலாம்; பிறகு மூத்தவன் யுதிஷ்டிரனையும் பிடிக்கலாம்.
ப்ரஸஹ்ய பந்தநே பத்த்வா ப்ரஶாஸிஷ்யே வஸுந்தராம்। ஏவம் ஸ நிஶ்சயம் பாபஃ க்ரு'த்வா துர்யோதநஸ்ததா। நித்யமேவாந்தரப்ரேக்ஷீ பீமஸ்யாஸீந்மஹாத்மநஃ
அவனை வலியால் கட்டிப்போட்டு, பூமியை ஆளுவேன் என்று துரியோதனன் தீய தீர்மானம் செய்தான்; அதற்காக எப்போதும் அந்த மகாத்மா பீமனை கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.
ததோ ஜலவிஹாரார்தம் காரயாமாஸ பாரத। சைலகம்பலவேஶ்மாநி விசித்ராணி மஹாந்தி ச
பாரதா, நீராடும் மகிழ்ச்சிக்காக, அவன் பட்டுப்படுக்கும், கம்பளத்தாலும் ஆன, வண்ணமிகு பெரிய மண்டபங்களை கட்டச் செய்தான்.
ஸர்வகாமைஃ ஸுபூர்ணாநி பதாகோச்ச்ராயவந்தி ச। தத்ர ஸம்ஜநயாமாஸ நாநாகாராண்யநேகஶஃ
அவை எல்லா இன்பங்களும் நிரம்பி, உயர்ந்த கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. அங்கே பலவகையான வீடுகளையும் அமைத்தான்.
உதகக்ரீடநம் நாம காரயாமாஸ பாரத। ப்ரமாணகோட்யாம் தம் தேஶம் ஸ்தலம் கிம்சிதுபேத்யஹ
பாரதா, அப்பகுதியின் ஓரத்தில் உள்ள கரையில், நீர்விழா எனப்படும் மகிழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்தான்.
க்ரீடாவஸாநே தே ஸர்வே ஶுசிவஸ்த்ராஃ ஸ்வலங்க்ரு'தாஃ। ஸர்வகாமஸம்ரு'த்தம் ததந்நம் புபுஜிரே ஶநைஃ
விளையாட்டுக்குப் பின், அவர்கள் அனைவரும் தூய vasthiram அணிந்து, அழகாக அலங்கரித்து, எல்லா இன்பங்களும் நிறைந்த உணவை மெதுவாக உண்டார்கள்.
திவஸாந்தே பரிஶ்ராந்தா விஹ்ரு'த்ய ச குரூத்வஹாஃ। விஹாராவஸதேஷ்வேவ வீரா வாஸமரோசயந்
அந்த நாளின் முடிவில், குருவினில் சிறந்த வீரர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடி சோர்ந்து, அந்த மகிழ்ச்சி மண்டபங்களில் தங்க விரும்பினர்.
கிந்நஸ்து பலவாந்பீமோ வ்யாயாமாப்யதிகஸ்ததா। வாஹயித்வா குமாராம்ஸ்தாஞ்ஜலக்ரீடாகதாந்விபுஃ
ஆனால், வலிமை மிகுந்த பீமன் மற்றவர்களைவிட அதிகம் உழைத்து, நீராட வந்த இளவரசர்களைத் தூக்கிச் சென்றான்.
ப்ரமாணகோட்யாம் வாஸார்தம் ஸுஷ்வாபாருஹ்ய தத்ஸ்தலம்। ஶீதம் வாஸம் ஸமாஸாத்ய ஶாந்தோ மதவிமோஹிதஃ
அந்தக் கரையில், ஓய்வுக்காக பீமன் படுத்து, குளிர்ந்த இடத்தில் உறங்கினான்; சோர்வால் மனம் அமைதியடைந்தான்.
நிஶ்சேஷ்டஃ பாண்டவோ ராஜந்ஸுஷ்வாப ம்ரு'தவத்க்ஷிதௌ। ததோ பத்த்வா லதாபாஶைர்பீமம் துர்யோதநஃ ஶநைஃ
பாண்டவன் அசையாமல், உயிரில்லாதவனாக மண்ணில் படுத்திருந்தான். அப்போது துரியோதனன் மெதுவாக பீமனை இலையால் கட்டினான்.
ப்ரமாணகோட்யாம் ஸம்ஸுப்தம் கங்காயாம் ப்ராக்ஷிபஜ்ஜலே। ததஃ ப்ரபுத்தஃ கௌந்தேயஃ ஸர்வாந்ஸம்சித்ய பந்தநாந்
பீமன் கரையில் உறங்கிக் கொண்டிருக்க, துரியோதனன் அவனை கங்கை நீரில் தள்ளினான். ஆனால் குந்தியின் மகன் விழித்தபோது, எல்லா கட்டுகளையும் அறுத்துவிட்டான்.
உததிஷ்டத்பலாத்பூயோ பீமஃ ப்ரஹரதாம் வரஃ। ஸ விமுக்தோ மஹாதேஜா நாஜ்ஞாஸீத்தேந தத்க்ரு'தம்
போரில் வல்லவன் பீமன் வலிமையுடன் எழுந்து, கட்டிலிருந்து விடுபட்டான்; ஆனால் இதை யார் செய்தார் என்று அவன் அறியவில்லை.
புநர்நித்ராவஶம் ப்ராப்தஸ்தத்ரைவ ப்ராஸ்வபத்பலீ। அர்தராத்ர்யாம் வ்யதீதாயாமுத்தஸ்துஃ குருபாண்ஜவாஃ। துர்யோதநஸ்து கௌந்தேயம் த்ரு'ஷ்ட்வா நிர்வேதமப்யகாத்
மீண்டும் தூக்கில் ஆழ்ந்த பீமன் அங்கேயே உறங்கினான். அரை இரவு கடந்தபோது, குருக்கள் மற்றும் பாண்டவர்கள் எழுந்தனர்; ஆனால் துரியோதனன் குந்தியின் மகனைப் பார்த்து மனம் தளர்ந்தான்.
ஸுப்தம் சாபி புநஃ ஸர்பைஸ்தீக்ஷ்ணதம்ஷ்ட்ரைர்மஹாவிஷைஃ। குபிதைர்தம்ஶயாமாஸ ஸர்வேஷ்வேவாங்கஸந்திஷு
அவன் உறங்கிக் கொண்டிருக்க, துரியோதனன் கோபமுடன், கூரிய பற்கள் கொண்ட, மிக விஷமுள்ள பாம்புகளை அவன் உடல் மூட்டு எல்லா இடங்களிலும் கடிக்க வைத்தான்.
தம்ஷ்ட்ராஶ்ச தம்ஷ்ட்ரிணாம் மர்மஸ்வபி தேந நிபாதிதாஃ। த்வசம் ந சாஸ்ய பிபிதுஃ ஸாரத்வாத்ப்ரு'துபக்ஷஸஃ
அந்த விஷப்பாம்புகளின் பற்கள் அவன் முக்கிய உறுப்புகளிலும் பாய்ந்தன; ஆனால் அவன் வலிமைமிகு அகலமான உடலால், அவன் தோலைக் கிழிக்க முடியவில்லை.
ப்ரபுத்தோ பீஸேநஸ்தாந்ஸர்வாந்ஸர்பாநபோதயத்। ஸாரதிம் சாஸ்ய தயிதமபஹஸ்தேந ஜக்நிவாந்
பீமசேனன் விழித்ததும், அந்த எல்லா பாம்புகளையும் அடித்து வீழ்த்தினான்; அவற்றின் தலைவரையும் தனது கையால் கொன்றான்.
ததாந்யதிவஸே ராஜந்ஹந்துகாமோऽத்யமர்ஷணஃ। வலநேந ஸஹாமந்த்ர்ய ஸௌபலஸ்ய மதே ஸ்திதஃ
அடுத்த நாள், அரசே, கொந்தளித்து கொல்ல விரும்பிய துரியோதனன், கர்ணனுடன் ஆலோசித்து, சௌபலனுடைய யோசனையைப் பின்பற்றினான்.
போஜநே பீமஸேநஸ்ய ததஃ ப்ராக்ஷேபயத்விஷம்। காலகூடம் விஷம் தீக்ஷ்ணம் ஸம்ப்ரு'தம் ரோமஹர்ஷணம்
பின்னர், பீமசேனன் உணவு உண்ணும் போது, துரியோதனன் அதில் 'காலகூட' எனும் பயங்கரமான விஷத்தை கலந்தான்.
தச்சாபி புக்த்வாऽஜரதॉயதவிகாரோ வ்ரு'கோதரஃ। விகாரம் நாப்யஜநயத்ஸுதீக்ஷ்ணமபி தத்விஷம்
அந்த மிக வலிமைமிக்க விஷத்தையும் பீமன் உண்டபின், அவனுக்கு எவ்வித மாற்றமும் ஏற்படவில்லை; அந்தக் கடும் விஷம் கூட அவனை பாதிக்கவில்லை.
பீமஸம்ஹநநோ பீமஸ்த்ஸமாதஜரயத்விஷம்। ததோऽந்யதிவஸே ராஜந்ஹந்துகாமோ வ்ரு'கோதரம்
பீமன், தன் வலிமையால் அந்த விஷத்தையும் ஜீரணித்தான். பிறகு, அரசே, துரியோதனன் மறுபடியும் பீமனை கொல்ல முயன்றான்.
ஸௌபலேந ஸஹாயேந தார்தராஷ்ட்ரோऽப்யசிந்தயத்। சிந்தயந்நாலபந்நித்ராம் திவாராத்ரமதந்த்ரிதஃ
சௌபலன் துணையாக இருந்தபோது, துரியோதனன் நாள் முழுவதும், இரவு பகல் பாராமல், ஓயாமல் யோசித்தான்; அவனுக்கு தூக்கமே வரவில்லை.
ஏவம் துர்யோதநஃ கர்ணஃ ஶகுநிஶ்சாபி ஸௌபலஃ। அநேகைரப்யுபாயைஸ்தாஞ்ஜிகாம்ஸந்தி ஸ்ம பாண்டவாந்
அப்படியென்று துரியோதனன், கர்ணன், சௌபலனின் மகன் சகுனி, பல விதமான வழிகளில் பாண்டவர்களுக்கு தீங்கு செய்ய முயன்றார்கள்.
வைஶ்யா புத்ரஸ்ததாசஷ்ட பார்தாநாம் ஹிதகாம்யயா। பாண்டவா ஹ்யபி தத்ஸர்வம் ப்ரத்யஜாநந்நரிந்தமாஃ। உத்பாவநமகுர்வந்தோ விதுரஸ்ய மதே ஸ்திதாஃ
அப்போது ஒரு வணிகரின் மகன், பாண்டவர்களுக்கு நல்லது நடக்க வேண்டும் என்று நினைத்து, அந்த செய்தியை அவர்களுக்கு சொன்னான்; ஆனால் பாண்டவர்கள் அந்த எல்லாவற்றையும் அறிந்திருந்தும், அதை வெளிப்படுத்தாமல், விதுரனின் அறிவுரையைப் பின்பற்றி அமைதியாக இருந்தார்கள்.
ததஸ்தே மந்த்ரயாமாஸுர்துர்யோதநபுரோகமாஃ। ப்ராணவாந்விக்ரமீ சாபி ஶௌர்யே ச மஹதி ஸ்திதஃ
அதன்பின் துரியோதனன் தலைமையில் அந்த வீரர்கள், தைரியம், வலிமை, பெரும் வீரம் கொண்டவர்கள், ஒன்றாக கூடி ஆலோசனை செய்தார்கள்.
ஸ்பர்ததே சாபி ஸததமஸ்மாநேவ வ்ரு'கோதரஃ। தம் து ஸுப்தம் புரோத்யாநே ஜலே ஶூலே க்ஷிபாமஹே
விருகோதரன் எப்போதும் நம்முடன் போட்டிபோடுகிறான்; அவன் தோட்டத்தில் தூங்கும் போது, அவனை நீரில் உள்ள கூரிய ஈட்டில் எறியலாம் என்று திட்டமிட்டார்கள்.
ததோ ஜலவிஹாரார்தம் காரயாமாஸ பாரத। ப்ரமாணகோட்யாமுத்தேஶே ஸ்தலம் கிம்சிதுபேத்ய ஹ
பாரதா, நீராடும் விளையாட்டுக்காக, தோட்டத்தின் அருகே ஒரு இடத்தில், அவர்கள் ஒன்று கூட ஏற்பாடு செய்தார்கள்.
பக்ஷ்யம் போஜ்யம் ச பேயம் ச சோஷ்யம் லேஹ்யமதாபி ச। உபபாதிதம் நரைஸ்தத்ர குஶலைஃ ஸூதகர்மணி
அங்கு, சிறந்த சமையல்காரர்கள் சாப்பிடவும், பருகவும், உறையவும், நக்கவும், குடிக்கவும் பலவகை உணவுகளைச் சமைத்தனர்.
ந்யவேதயம்ஸ்தத்புருஷா தார்தராஷ்ட்ராய வை ததா। ததோ துர்யோதநஸ்தத்ர பாண்டவாநாஹ துர்மதிஃ
அந்த வேலைக்காரர்கள் அந்தச் செய்தியை துரியோதனனிடம் தெரிவித்தார்கள்; பின்னர், தீய மனம் கொண்ட துரியோதனன் அங்கே பாண்டவர்களிடம் பேசினான்.