ஸத்க்ரு'தோऽஸத்க்ரு'தோ வாऽபி யோऽந்யாம் க்ரு'பணசக்ஷுஷா। உபைதி வ்ரு'த்திம் காமாத்மா ஸ ஶுநாம் வர்ததே பதி
யாரேனும், மதிப்போ அவமதிப்போ பெற்றாலும், ஆசையுடன் பிறரை நாயைப் போல நோக்கி, வாழ்வை நாடினால், அவர் நாய்களின் பாதையைப் பின்பற்றுபவராகிறார்.
ஏவமுக்த்வா ஸுதுஃகார்தோ நிஃஶ்வாஸபரமோ ந்ரு'பஃ। அவேக்ஷமாணஃ குந்தீம் ச மாந்த்ரீம் ச ஸமபாஷத
இவ்வாறு கூறி, ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூச்சுவிட்டு, அந்த அரசர் குந்தியையும் மாதிரியையும் பார்த்து பேசினார்.
கௌஸல்யா விதுரஃ க்ஷத்தா ராஜா ச ஸஹ பந்துபிஃ। ஆர்யா ஸத்யவதீ பீஷ்மஸ்தே ச ராஜபுரோஹிதாஃ
கௌசல்யா, அமைச்சர் விதுரன், அரசரும் அவருடைய உறவினர்களும், அரியவள் சத்யவதி, பீஷ்மர், அரச மந்திரிகள்—
ப்ராஹ்மணாஶ்ச மஹாத்மாநஃ ஸோமபாஃ ஸம்ஶிதவ்ரதாஃ। பௌரவ்ரு'த்தாஶ்ச யே தத்ர நிவஸந்த்யஸ்மதாஶ்ரயாஃ। ப்ரஸாத்ய ஸர்வே வக்தவ்யாஃ பாண்டுஃ ப்ரவ்ராஜிதோ வநே
பெரும் ஆன்மாக்கள் ஆன ப்ராமணர்கள், சோமம் அருந்தும் விரதிகள், நகர முதியோர்கள், இவர்கள் எல்லாம் நம்மை நம்பி வாழ்பவர்கள்; இவர்களுக்கு எல்லாம் மரியாதையுடன், பாண்டு வனத்திற்கு சென்றதை அறிவிக்க வேண்டும்.
நிஶம்ய வசநம் பர்துஸ்த்யாகதர்மக்ரு'தாத்மநஃ। தத்ஸமம் வசநம் குந்தீ மாத்ரீ ச ஸமபாஷதாம்
தன் மனதைத் துறவுத் தர்மத்தில் நிலைநிறுத்திய கணவரின் வார்த்தைகளை கேட்ட குந்தியும் மாதிரியும், அதேபோல் பதில் கூறினார்கள்.
அந்யேऽபி ஹ்யாஶ்ரமாஃ ஸந்தி யே ஶக்யா பரதர்ஷப। `ஆவாப்யாம் ஸஹ வஸ்தும் வை தர்மமாஶ்ரித்ய சிந்த்யதாம்।' ஆவாப்யாம் தர்மபத்நீப்யாம் ஸஹ தப்தும் தபோ மஹத்
பாரதர்களில் சிறந்தவரே, வேறு ஆசிரமங்களும் இருக்கின்றன; அங்கே நாங்கள் இருவரும் தங்கலாம்; நாங்கள் இரு தர்மபத்னிகளும், உன்னுடன் சேர்ந்து பெரிய தவம் செய்யும் வழியை யோசிக்க வேண்டும்.
ஶரீரஸ்யாபி மோக்ஷாய தர்மம் ப்ராப்ய மஹாபலம்। த்வமேவ பவிதா பர்தா ஸ்வர்கஸ்யாபி ந ஸம்ஶயஃ
உயிர் விடுதலையையும் தரும் பெரிய பலனுடைய தர்மத்தை அடைந்து, நீயே எங்கள் கணவராக இருப்பாய்; சுவர்க்கத்திலும் இதற்கு சந்தேகம் இல்லை.
ப்ரணிதாயேந்த்ரியக்ராமம் பர்த்ரு'லோகபராயணே। த்யக்த்வா காமஸுகே ஹ்யாவாம் தப்ஸ்யவோ விபுலம் தபஃ
உணர்வுகளை அடக்கி, கணவரின் உலகையே நோக்கமாக கொண்டு, ஆசை இன்பங்களை விட்டுவிட்டு, நாங்கள் இருவரும் பெரும் தவம் செய்யப்போகிறோம்.
யதி சாவாம் மஹாப்ராஜ்ஞ த்யக்ஷ்யஸி த்வம் விஶாம்பதே। அத்யைவாவாம் ப்ரஹாஸ்யாவோ ஜீவிதம் நாத்ர ஸம்ஶயஃ
அரசே, நீ எங்களை விட்டுவிட்டால், இன்று நாங்கள் இருவரும் உயிரை விட்டுவிடுவோம் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை.
யதி வ்யவஸிதம் ஹ்யேதத்யுவயோர்தர்மஸம்ஹிதம்। ஸ்வவ்ரு'த்திமநுவர்திஷ்யே தாமஹம் பிதுரவ்யயாம்
இது உங்கள் இருவரின் உறுதியான தீர்மானம் என்றும், அது தர்மத்துடன் இணைந்ததாக இருந்தால், என் தந்தை எடுத்த பாதையையே நான் உறுதியாகப் பின்பற்றுவேன்.
த்யக்த்வா க்ராம்யஸுகாஹாரம் தப்யமாநோ மஹத்தபஃ। வல்கலீ பலமூலாஶீ சரிஷ்யாமி மஹாவநே
ஊரிலுள்ள இன்பங்களையும், சுவையான உணவுகளையும் விட்டு, கடும் தவம் செய்து, மரச்சீலை உடுத்தி, பழமும் கிழங்கும் உணவாக கொண்டு, பெரிய காட்டில் வாழ்வேன்.
அக்நௌ ஜுஹ்வந்நுபௌ காலாவுபௌ காலாவுபஸ்ப்ரு'ஶந்। க்ரு'ஶஃ பரிமிதாஹாரஶ்சீரசர்மஜடாதரஃ
நேரம் பார்த்து அக்னியில் ஹோமம் செய்து, காலம் பார்த்து நீராடி, குறைந்த உணவு உண்டு, மெலிந்த உடலுடன், பழைய மரச்சீலை, மிருகத்தோல், முடிச்சுடல் ஆகியவற்றை அணிந்து வாழ்வேன்.
ஶீதவாதாதபஸஹஃ க்ஷுத்பிபாஸாநவேக்ஷகஃ। தபஸா துஶ்சரேணேதம் ஶரீரமுபஶோஷயந்
சீட்டு, காற்று, வெயிலையும் தாங்கி, பசியும் தாகமும் பொருட்படுத்தாமல், கடும் தவத்தால் இந்த உடலை மெலிவதற்காக முயற்சிப்பேன்.
ஏகாந்தஶீலீ விம்ரு'ஶந்பக்வாபக்வேந வர்தயந்। பித்ரு'ந்தேவாம்ஶ்ச வந்யேந வாக்பிரத்பிஶ்ச தர்பயந்
தனிமையில் இருந்து, சிந்தித்து, பழுத்ததும் பழுக்காததும் காட்டில் கிடைக்கும் உணவையே கொண்டு, முன்னோர்களையும் தேவதைகளையும் காட்டில் கிடைக்கும் நீர் மற்றும் சொற்களால் திருப்திப்படுத்துவேன்.
வாநப்ரஸ்தஜநஸ்யாபி தர்ஶநம் குலவாஸிநஃ। நாப்ரியாண்யாசரிஷ்யாமி கிம் புநர்க்ராமவாஸிநாம்
காட்டில் வாழும் மக்களுக்கே நான் எதுவும் துயரமளிக்கமாட்டேன்; ஊரில் வாழும் மக்களுக்கு இன்னும் அதிகமாக நல்லது செய்வேன்.
ஏவமாரண்யஶாஸ்த்ராணாமுக்ரமுக்ரதரம் விதிம்। காங்க்ஷமாணோऽஹமாஸ்தாஸ்யே தேஹஸ்யாஸ்யாऽऽஸமாபநாத்
இப்படியாக, காட்டில் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளை விரும்பி, இந்த உடல் இருக்கும் வரை அதையே கடைப்பிடிப்பேன்.
இத்யேவமுக்த்வா பார்யே தே ராஜா கௌரவநந்தநஃ। ததஶ்சூடாமணிம் நிஷ்கமங்கதே குண்டலாநி ச
இவ்வாறு தனது மனைவிகளிடம் கூறிய பின், குருவம்சத்தைச் சேர்ந்த அந்த அரசன், தலையில் இருந்த முத்து, தங்கமாலை, கைமணி, காது ஆபரணங்கள் ஆகியவற்றை எடுத்துவிட்டான்.
வாஸாம்ஸி ச மஹார்ஹாணி ஸ்த்ரீணாமாபரணாநி ச। `வாஹநாநி ச முக்யாநி ஶஸ்த்ராணி கவசாநி ச
அருமையான உடைகள், பெண்களின் ஆபரணங்கள், முக்கியமான வாகனங்கள், ஆயுதங்கள், கவசங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் அவர் வழங்கினார்.
ஹேமபாண்டாநி திவ்யாநி பர்யங்காஸ்தரணாநி ச। மணிமுக்தாப்ரவாலாநி ரத்நாநி விவிதாநி ச
தங்க பாத்திரங்கள், தெய்வீகமான படுக்கைகள், மணிகள், முத்துக்கள், பவளம் போன்ற பலவகை ரத்தினங்களையும் அவர் தானமாக அளித்தார்.
ப்ரதாய ஸர்வம் விப்ரேப்யஃ பாண்டுர்ப்ரு'த்யாநபாஷத। கத்வா நாகபுரம் வாச்யம் பாண்டுஃ ப்ரவ்ராஜிதோ வநே। அர்தம் காமம் ஸுகம் சைவ ரதிம் ச பரமாத்மிகாம்
அனைத்தையும் பிராமணர்களுக்கு வழங்கிய பின், பாண்டு தனது ஊழியர்களிடம், 'நாகபுரத்திற்கு சென்று அறிவியுங்கள்: பாண்டு செல்வத்தையும் இன்பத்தையும், எல்லா மகிழ்ச்சியையும், தனிப்பட்ட ஆனந்தத்தையும் விட்டுவிட்டு காட்டிற்குச் சென்றார்' என்று கூறினார்.
ப்ரதஸ்தே ஸர்வமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஸபார்யஃ குருநந்தநஃ। ததஸ்தஸ்யாநுயாதாரஸ்தே சைவ பரிசாரகாஃ
அனைத்தையும் விட்டு, தனது மனைவிகளுடன் குருவம்சத்தின் மகன் புறப்பட்டான்; அவருடைய ஊழியர்கள் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றார்கள்.
ஶ்ருத்வா பரதஸிம்ஹஸ்ய விதிதாஃ கருணா கிரஃ। பமமார்தஸ்வரம் க்ரு'த்வா ஹாஹேதி பரிசுக்ருஶுஃ
அந்த அரசனின் விதிப்படி கூறிய துயரமான வார்த்தைகளை கேட்ட ஊழியர்கள், 'அய்யோ!' என்று அழுதார்கள்.
உஷ்ணமஶ்ரு விமுஞ்சந்தஸ்தம் விஹாய மஹீபதிம்। யயுர்நாகபுரம் தூர்ணம் ஸர்வமாதாய தத்தநம்
கடும் கண்ணீர் விடுத்து, அந்த மன்னரை விட்டு, அவர்கள் எல்லா செல்வத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு விரைவாக நாகபுரத்திற்கு சென்றார்கள்.
தே கத்வா நகரம் ராஜ்ஞோ யதாவ்ரு'த்தம் மஹாத்மநஃ। கதயாம்சக்ரிரே ராஜ்ஞஸ்தத்தநம் விவிதம் ததுஃ
அவர்கள் நகரத்தை அடைந்து, அந்த மகானின் நிகழ்வுகளை அரசனிடம் கூறி, எல்லா செல்வங்களையும் வழங்கினார்கள்.
ஶ்ருத்வா தேப்யஸ்ததஃ ஸர்வம் யதாவ்ரு'த்தம் மஹாவநே। த்ரு'தராஷ்ட்ரோ நரஶ்ரேஷ்டஃ பாண்டுமேவாந்வஶோசத
அவர்கள் காட்டில் நடந்த அனைத்தையும் கூறியதும், மனிதர்களில் சிறந்த த்ருதராஷ்டிரன், பாண்டுவுக்காக மட்டுமே துயரமடைந்தான்.
ந ஶய்யாஸநபோகேஷு ரதிம் விந்ததி கர்ஹிசித்। ப்ராத்ரு'ஶோகஸமாவிஷ்டஸ்தமேவார்தம் விசிந்தயந்
தம்பியின் துயரத்தில் மூழ்கி, மனம் முழுவதும் அதிலேயே நிலைத்து, படுக்கையிலும், இருக்கையிலும், எந்த இன்பத்திலும் அவர் மகிழ்ச்சி காணவில்லை.
ராஜபுத்ரஸ்து கௌரவ்ய பாண்டுர்மூலபலாஶநஃ। ஜகாம ஸஹ பத்நீப்யாம் ததோ நாகஶதம் கிரிம்
கௌரவருக்கு, அந்த அரசகுமாரன் பாண்டு, வேர் பழங்கள் மட்டும் உண்டு, தன் இரு மனைவியருடன் நூறு மலைச்சிகரங்கள் கொண்ட அந்த மலையை நோக்கி பயணம் செய்தான்.
ஸ சைத்ரரதமாஸாத்ய காலகூடமதீத்ய ச। ஹிமவந்தமதிக்ரம்ய ப்ரயயௌ கந்தமாதநம்
அவன் சைத்ரரதம் எட்டிப், காலகூடத்தை கடந்தும், இமயமலையை தாண்டியும், கந்தமாதனத்தை நோக்கி சென்றான்.
ரக்ஷ்யமாணோ மஹாபூதைஃ ஸித்தைஶ்ச பரமர்ஷிபிஃ। உவாஸ ஸ மஹாராஜ ஸமேஷு விஷமேஷு ச
பெரும் சக்தி வாய்ந்த உயிர்கள், சித்தர்கள், பெரிய முனிவர்கள் ஆகியோரால் பாதுகாக்கப்பட்டு, அந்த மகாராஜா சமமான இடங்களிலும், கடினமான இடங்களிலும் தங்கி இருந்தான்.
இந்த்ரத்யும்நஸரஃ ப்ராப்ய ஹம்ஸகூடமதீத்ய ச। ஶதஶ்ரு'ங்கே மஹாராஜ தாபஸஃ ஸமதப்யத
இந்திரத்யும்னா ஏரியை அடைந்து, அங்கிருந்து ஹம்ஸகூடத்தை கடந்தும், நூறு சிகரங்கள் கொண்ட மலையில், அந்த தவசு கடும் தவம் செய்தான், அரசே.