ஶயநஸ்யாநுரூபம் மே பாண்டவோபஹிதம் த்வயா। யத்யந்யதா ப்ரபத்யேதாஃ ஶபேயம் த்வாமஹம் புரா
பாண்டவா, நீ எனக்கு அமைத்த தலையணை எனக்கு ஏற்றதாக உள்ளது. நீ வேறு விதமாக நடந்திருந்தால், முன்பே உன்னைச் சபித்திருப்பேன்.
ஏவமேவ மஹாபாஹோ தர்மேஷு பரிதிஷ்டதா। ஸ்வப்தவ்யம் க்ஷத்ரியேணாஜௌ ஶரதல்பகதேந வை
வலியுள்ளவனே, தர்மத்தில் நிலைத்திருப்பவன் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். போரில் அம்புகளின் மேல் படுத்திருக்கும் ஒரு க்ஷத்திரியன் இப்படியே உறங்க வேண்டும்.
ஏவமுக்த்வா து பீபத்ஸும் ஸர்வாம்ஸ்தாநப்ரவீத்வசஃ । ராஜ்ஞஶ்ச ராஜபுத்ராம்ஶ்ச பாண்டவைரபிஸம்வ்ரு'தாந்
இவ்வாறு பீமசேனனிடம் கூறிய பின், அங்கு கூடியிருந்த எல்லா அரசர்களும், அரசகுமாரர்களும், பாண்டவர்களுடன் கூடியிருந்தவர்களையும் நோக்கி பேசினார்.
பஶ்யத்வமுபதாநம் மே பாணடவேநாபிஸந்திதம் । ஶயேயமஸ்யாம் ஶய்யாயாம் யாவதாவர்தநம் ரவேஃ
பாண்டவன் எனக்காக அமைத்த தலையணையைப் பாருங்கள். இந்த படுக்கையில் நான் சூரியன் திரும்பும் வரை படுத்திருப்பேன்.
யே ததா தாரயிஷ்யந்தி தே ச ப்ரேக்ஷ்யந்தி மாம் ந்ரு'பாஃ। திஶம் வைஶ்ரவணாக்ராந்தாம் யதா கந்தா திவாகரஃ
அப்போது எனக்கு ஆதரவாக இருப்போரும், அந்தக் காட்சியைப் பார்ப்பவரும், சூரியன் வைஸ்ரவணனின் திசையை நோக்கிச் செல்லும் போது, அந்த அரசர்களும் இருப்பார்கள்.
நூநம் ஸப்தாஶ்வயுக்தேந ரதேநோத்தமதேஜஸா । ரக்ஷ்யேऽஹம் வை மம ப்ராணாந்ஸுஹ்ரு'தஃ ஸுப்ரியாநிவ
ஏழு குதிரைகள் இணைக்கப்பட்ட, மிகுந்த ஒளியுள்ள ரதத்தில், நான் என் உயிரை என் மிகப் பிரியமான நண்பரைப் போல் பாதுகாப்பேன்.
பரிகாஃ கந்யதாமத்ர மமாவஸதநே ந்ரு'பாஃ । உபாஸிஷ்யே விவஸ்வந்தமேவம் ஶரஶதாசிதஃ । உபாரமத்வம் ஸம்க்ராமாத்வைரமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய பார்திவாஃ
அரசர்களே, இங்கு என் தங்கும் இடத்தில் அகழிகள் தோண்டப்படட்டும். நான் அம்புகளால் ஆன படுக்கையில் படுத்து, சூரியனை எதிர்பார்த்து இருப்பேன். போரையும், பகையையும் விட்டுவிட்டு நிற்குங்கள், மன்னர்களே.
உபாதிஷ்டந்நதோ வைத்யாஃ ஶல்யோத்தரணகோவிதாஃ। ஸர்வோபகரணைர்யுக்தாஃ குஶலைஃ ஸாதுஶிக்ஷிதாஃ
பின்னர் அம்புகளை எடுக்கத் தெரிந்த, எல்லா கருவிகளும் கொண்ட, நன்கு பயிற்சி பெற்ற வைத்தியர்கள் அங்கு வந்து பீஷ்மரைச் சுற்றி இருந்தார்கள்.
தாந்த்ரு'ஷ்ட்வா ஜாஹ்நவீபுத்ரஃ ப்ரோவாச தநயம் தவ । தத்ததேயா விஸ்ரு'ஜ்யந்தாம் பூஜயித்வா சிகித்ஸகாஃ
அவர்களைப் பார்த்த ஜாஹ்னவியின் மகன், உன் மகனிடம் சொன்னான்: வைத்தியர்களுக்குத் தக்க பரிசுகளை வழங்கி, அவர்களை மரியாதையுடன் அனுப்பிவிடுங்கள்.
ஏவம்கதே மயேதாநீம் வைத்யைஃ கார்யமிஹாஸ்தி கிம்। க்ஷத்ரதர்மே ப்ரஶஸ்தாம் ஹி ப்ராப்தோऽஸ்மி பரமாம் கதிம்
இப்போது இவ்வளவு நடந்த பிறகு, எனக்கு வைத்தியர்கள் தேவையில்லை; ஏனெனில், க்ஷத்திரியர் கடமையில் புகழப்படும் உயர்ந்த நிலையை நான் அடைந்துவிட்டேன்.
நைஷ தர்மோ மஹீபாலாஃ ஶரதல்பகதஸ்ய மே । ஏபிரேவ ஶரைஶ்சாஹம் தக்தவ்யோऽக்நௌ நராதிபாஃ
நான் இவ்வாறு அம்புகளின் படுக்கையில் இருக்கும்போது, இது சரியான நடைமுறை அல்ல, அரசர்களே; இவை அம்புகளாலேயே நான் தீயில் சுடப்பட வேண்டும்.
தச்ச்ருத்வா வசநம் தஸ்ய புத்ரோ துர்யோதநஸ்தவ। வைத்யாந்விஸர்ஜயாமாஸ பூஜயித்வா யதார்ஹதஃ
அவரது வார்த்தைகளை கேட்ட உன் மகன் துரியோதனன், வைத்தியர்களை மரியாதையுடன் அனுப்பி வைத்தான்.
ததஸ்தே விஸ்மயம் ஜக்முர்நாநாஜநபதேஶ்வராஃ । ஸ்திதிம் தர்மே பராம் த்ரு'ஷ்ட்வா பீஷ்மஸ்யாமிததேஜஸஃ
பல நாடுகளின் அரசர்களும், அளவற்ற வீரியமுள்ள பீஷ்மர் உயர்ந்த தர்மத்தில் நிலைத்திருப்பதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.
உபதாநம் ததோ தத்த்வா பிதுஸ்தே மநுஜேஶ்வராஃ । ஸஹிதாஃ பாண்டவாஃ ஸர்வே குரவஶ்ச மஹாரதாஃ
பின்னர், உன் தந்தைக்கு ஒரு தலையணை அமைத்தபின், பாண்டவர்கள் அனைவரும் கூடியும், பெரிய வீரர்கள் ஆன கௌரவர்கள் கூடவும் சேர்ந்தனர்.
உபகம்ய மஹாத்மாநம் ஶயாநம் ஶயநே ஶுபே
அவர்கள், அந்த மகான்மையுள்ளவரை, அழகான படுக்கையில் படுத்திருந்தவரை அணுகினார்கள்.
தேऽபிவாத்ய ததோ பீஷ்மம் க்ரு'த்வா ச த்ரிஃப்ரதக்ஷிணம்। விதாய ரக்ஷாம் பீஷ்மஸ்ய ஸர்வ ஏவ ஸமந்ததஃ
அவர்கள் பீஷ்மரை வணங்கி, மூன்று முறை சுற்றி வந்து, பீஷ்மருக்கு எல்லாக் கோணங்களிலும் பாதுகாப்பை ஏற்படுத்தினார்கள்.
வீராஃ ஸ்வஶிபிராண்யேவ த்யாயந்தஃ பரமாதுராஃ । நிவேஶாயாப்யுபாகச்சந்ஸாயாஹ்நே ருதிரோக்ஷிதாஃ
வீரர்கள், மனம் நிறைந்த கவலையுடன், இரத்தத்தில் தோய்ந்தபடி, மாலை நேரத்தில் தங்கள் தங்குமிடங்களுக்கு திரும்பினார்கள்.
நிவிஷ்டாந்பாண்டவாம்ஶ்சைவ ப்ரீயமாணாந்மஹாரதாந் । பீஷ்மஸ்ய பதநம் த்ரு'ஷ்ட்வா உபகம்ய மஹாபலஃ
பாண்டவர்களும், மதிப்பளிக்கப்பட்ட பெரிய வீரர்களும் தங்கள் இடங்களில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, அந்த மகாபலசாலி பீஷ்மரின் வீழ்ச்சியை கண்டபின் அருகில் வந்தான்.
உவாச மாதவஃ காலே தர்மபுத்ரம் யுதிஷ்டிரம் । திஷ்ட்யா ஜயஸி கௌரவ்ய திஷ்ட்யா பீஷ்மோ நிபாதிதஃ
அப்போது மாதவன், சரியான நேரத்தில் தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரனிடம் சொன்னான்: உனக்கு வெற்றி கிடைத்தது நல்லது; பீஷ்மர் வீழ்ந்ததும் நல்லதே.
அவத்யோ மாநுஷைரேவ ஸத்யஸந்தோ மஹாரதஃ । அதவா தைவதைஃ ஸார்தம் ஸர்வஶாஸ்த்ரஸ்ய பாரகஃ
அவர் மனிதர்களால் வெல்ல முடியாதவர், உண்மையுள்ள பெரிய வீரர்; தேவதைகளுடன் கூட, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவர்.
த்வாம் து சக்ஷுர்ஹணம் ப்ராப்ய தக்தோ கோரேண சக்ஷுஷ
ஆனால் உன்னால் பார்வை அழிந்ததால், அவர் உன்னுடைய கடும் பார்வையால் எரியப்பட்டார்.
தவ ப்ரஸாதாத்விஜயஃ க்ரோதாத்தவ பராஜயஃ । த்வம் ஹி நஃ ஶரணம் க்ரு'ஷ்ண பக்தாநாமபயம்கரஃ
உன் அருளால் வெற்றி, உன் கோபத்தால் தோல்வி; ஏனெனில், நீயே எங்களுக்குப் பாதுகாவலன், பக்தர்களுக்கு அஞ்சாமை தருபவன், கிருஷ்ணா.
அநாஶ்சர்யோ ஜயஸ்தேஷாம் யேஷாம் த்வமஸி கேஶவ । ரக்ஷிதா ஸமரே நித்யம் நித்யம் சாபி ஹிதே ரதஃ
உன்னைப் போன்று யாருக்கு எப்போதும் போரில் பாதுகாவலனாகவும், நன்மையில் அக்கறை கொண்டவராகவும் இருக்கிறாயோ, அவர்களுக்கு வெற்றி வியப்பில்லை, கேசவா.
ஏவமுக்தஃ ப்ரத்யுவாச ஸ்மயமாநோ ஜநார்தநஃ। தவைவைதத்யுக்தரூபம் வசநம் பார்திவோத்தம
இவ்வாறு கேட்ட ஜனார்த்தனன் சிரித்தபடி பதில் சொன்னான்: அரசர்களில் சிறந்தவரே, நீ சொன்னது முற்றிலும் சரியானதும், பொருத்தமானதும் தான்.
வ்யுஷ்டாயாம் து மஹாராஜ ஶர்வர்யாம் ஸர்வபார்திவாஃ। பாண்டவா தார்தராஷ்ட்ராஶ்ச உபாதிஷ்டந்பிதாமஹம்
அந்த இரவு முடிந்ததும், ராஜா, எல்லா அரசர்களும், பாண்டவர்களும், த்ருதராஷ்டிரர்களும், பெரியவரை அணுகினார்கள்.
தம் வீரஶயநே வீரம் ஶயாநம் குருஸத்தம। அபிவாத்யோபதஸ்துர்வை க்ஷத்ரியாஃ க்ஷத்ரியர்ஷபம்
அங்கு வீரபடுக்கையில் படுத்திருந்த அந்த வீரனை, குருக்களில் சிறந்தவரை, க்ஷத்திரியர்கள் வணங்கி, அந்த க்ஷத்திரிய சிங்கத்தினைச் சுற்றி நின்றார்கள்.
கந்யாஶ்சந்தநசூர்ணைஶ்ச லாஜைர்மால்யைஶ்ச ஸர்வஶஃ । அவாகிரஞ்சாந்தநவம் தத்ர கத்வா ஸஹஸ்ரஶஃ
ஆயிரக்கணக்கான இளம்பெண்கள் சந்தனப் பொடி, அவிலு, மலர் மாலைகள் கொண்டு அங்கு வந்து, சாந்தனுவின் மகன் மீது அவற்றை தூவினார்கள்.
ஸ்த்ரியோ வ்ரு'த்தாஸ்ததா பாலாஃ ப்ரேக்ஷகாஶ்ச ப்ரு'தக்ஜநாஃ । ஸமப்யயுஃ ஶாந்தநவம் பூதாநீவ தமோநுதம்
பெண்கள், முதியவர்கள், பிள்ளைகள், பலரும், வேறுபட்ட பார்வையாளர்களும், அந்த சாந்தனுவின் மகனை நோக்கி, இருளை அகற்றும் ஒருவரை நோக்கி செல்லும் உயிர்கள் போல் அருகில் வந்தார்கள்.
தூர்யாணி ஶதஸங்க்யாநி ததைவ நடநர்தகாஃ। ஶில்பிநஶ்ச ததாऽऽஜக்முஃ குருவ்ரு'த்தம் பிதாமஹம்
நூற்றுக்கணக்கான இசைக்கருவிகள், நடனக்காரர்கள், நாடகக்காரர்கள், கலைஞர்கள் ஆகியோரும் அந்த குரு வம்சத்தின் பெரியவரை நோக்கி வந்தார்கள்.
உபாகம்ய ச ராஜேந்த்ர ஸந்நஹாந்விப்ரமுச்ய தே। ஆயுதாநி ச நிக்ஷிப்ய ஸஹிதாஃ குருபாண்டவாஃ
அங்கு இரு தரப்பினரும், கௌரவர்கள் மற்றும் பாண்டவர்கள், தங்கள் கவசம் மற்றும் ஆயுதங்களை விட்டு விட்டு, ஒன்றாகச் சேர்ந்தார்கள்.