நாஶக்நுவந்வாரயிதும் பீஷ்மபாணப்ரபீடிதாந்। மஹேந்த்ரஸமவீர்யேண வத்யமாநா மஹாசமூஃ
பீஷ்மரின் அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்டவர்களை அவர்கள் தடுக்க முடியவில்லை; இந்த பெரிய படை இந்திரனுக்கு சமமான வலிமை கொண்டவரால் அழிக்கப்பட்டது.
அபஜ்யத மஹாராஜ ந ச த்வௌ ஸஹ தாவதஃ। ஆவித்தரநாகாஶ்வம் பதிதத்வஜகூபரம்
அது முற்றிலும் சிதறியது, அரசே; இருவரும் கூட சேர்ந்து ஓட முடியவில்லை; அவர்களது ரதங்கள், யானைகள், குதிரைகள் தாக்கப்பட்டு, கொடிகள் கீழே விழுந்தன.
அநீகம் பாண்டுபுத்ராணாம் ஹாஹாபூதமசேதநம்। ஜகாநாத்ர பிதா புத்ரம் புத்ரஶ்ச பிதரம் ததா
பாண்டவர்கள் படை குழப்பத்திலும், திகைப்பிலும் 'ஆஹா' என்று கூவி, அறிவிழந்தது; அங்கே ஒரு தந்தை மகனை, மகன் தந்தையை வீழ்த்தினான்.
ப்ரியம் ஸகாயம் சாக்ரந்தே ஸகா தைவபலாத்க்ரு'தஃ । விமுச்ய கவசாந்யந்யே பாண்டுபுத்ரஸ்ய ஸைநிகாஃ
நண்பன், விதியின் கட்டளையால், தனது பிரிய நண்பனை அழித்தான்; பாண்டவர்களின் சில படைவீரர்கள் தங்கள் கவசங்களை கழற்றினார்கள்.
விநுக்தகேஶா தாவந்தஃ ப்ரத்யத்ரு'ஶ்யந்த பாரத। தத்கோகுலமிவோத்தாந்தமுத்தாந்தரதயூதபம்
அவர்களின் முடிகள் சிதறி, ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள், பாரதா! அது, தன் தலைவர்களை இழந்த பசுக்களின் கூட்டம் பதற்றத்தில் ஓடும் போல் தெரிந்தது.
தத்ரு'ஶே பாண்டுபுத்ரஸ்ய ஸைந்யமார்தஸ்வரம் ததா। ப்ரபஜ்யமாநம் ஸைந்யம் து த்ரு'ஷ்ட்வா யாதவநந்தநஃ
அப்போது, பாண்டுபுத்திரரின் படை துயரத்துடன் கூச்சலிட்டது; தன் படை சிதறிக் கொண்டிருப்பதை யாதவன் மகன் பார்த்தான்.
உவாச பார்தம் பீபத்ஸும் நிக்ரு'ஹ்ய ரதமுத்தமம்। அஸம் ஸ காலஃ ஸம்ப்ராப்தஃ பார்த பஸ்தேऽபிகாங்க்ஷிதஃ
அவன் சிறந்த ரதத்தை நிறுத்தி, பீமனுக்கு சமமான பாண்டவனை நோக்கி சொன்னான்: 'பார்த்தா, நீ விரும்பிய அந்த நேரம் இப்போது வந்துவிட்டது.'
ப்ரஹரஸ்வ நரவ்யாக்ர ந சேந்மோஹாத்விமுஹ்யஸே। யத்த்வயா கதிதம் வீர புரா ராஜ்ஞாம் ஸமாகமே
'மனதில் குழப்பம் இல்லையென்றால், மனிதர்களில் சிறந்தவனே, போரிடு! முன்பு அரசர்களின் சபையில் நீ சொன்னதை நினைவில் வைத்துக்கொள், வீரனே—'
பீஷ்மத்ரோணமுகாந்ஸர்வாந்தார்தராஷ்ட்ரஸ்ய ஸைநிகாந்। ஸாநுபந்தாந்ஹநிஷ்யாமி யே மாம் யோத்ஸ்யந்தி ஸம்யுகே
'பீஷ்மர், தோணர் ஆகியோர் தலைமையிலான துரிதராஷ்டிரரின் எல்லா வீரர்களையும், யார் என்னை எதிர்த்து போரிடுகிறார்களோ அவர்களையும், அவர்களுடன் சேர்ந்து நான் வீழ்த்துவேன்—'
இதி தத்குரு கௌந்தேய ஸத்யம் வாக்யமரிந்தம । பீபத்ஸோ பஶ்ய ஸைந்யம் ஸ்வம் பஜ்யமாநம் ததஸ்ததஃ
'அதை இப்போது செய், கௌந்தேயா! எதிரிகளை வெல்வோனே, உன் சொல் உண்மையாக்கு. பீபத்ஸு, உன் படை எல்லா பக்கங்களிலும் சிதறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதைப் பார்.'
த்ரவதஶ்ச மஹீபாலாந்பஶ்ய யௌதிஷ்டிரே பலே। த்ரு'ஷ்ட்வா ஹி பீஷ்மம் ஸமரே வ்யாத்தாநநமிவாந்தகம்
'யுதிஷ்டிரரின் படையிலிருந்து அரசர்கள் ஓடிச் செல்கின்றனர்; ஏனென்றால், போரில் பீஷ்மரை, யமனின் முகம் போல் விரிந்த முகத்துடன் பார்த்ததும் அவர்கள் பயத்தில் ஓடுகின்றனர்.'
பயார்தாஃ ப்ரபலாயந்தே ஸிம்ஹாத்க்ஷுத்ரம்ரு'கா இவ। ஏவமுக்தஃ ப்ரத்யுவாச வாஸுதேவம் தநம்ஜயஃ
'பயத்தில் சிறு விலங்குகள் சிங்கத்திடம் இருந்து ஓடும் போல், அவர்கள் ஓடுகின்றனர்.' என்று வாசுதேவனால் சொன்னபோது, தனஞ்சயன் பதிலளித்தான்.
நோதயாஶ்வாந்யதோ பீஷ்மோ விகாஹே தத்வலார்ணவம் । பாதயிஷ்யாமி துர்தர்ஷம் வ்ரு'த்தம் குருபிதாமஹம்
'குதிரைகளை விரைவாக ஓட்டவும்; பீஷ்மர் அங்கு இருக்கிறார். அந்த வீரர்களின் பெரும் கடலை நான் கடந்து, வயதான குரு பிதாமகரை வீழ்த்துவேன்.'
ததோऽஶ்வாந்ரஜதப்ரகக்யாந்நோதயாமாஸ மாதவஃ। யதோ பீஷ்மரதோ ராஜந்துஷ்ப்ரேக்ஷ்யோ ரஶ்மிமாநிவ
பின்னர் மாதவன் வெள்ளி போன்ற ஒளிவீசும் குதிரைகளை, பார்வையிட முடியாத அளவுக்கு பிரகாசமான பீஷ்மரின் ரதம் நோக்கி ஓட்டினார்.
ததஸ்தத்புநராவ்ரு'த்தம் யுதிஷ்டிரபலம் மஹத்। த்ரு'ஷ்ட்வா பார்தம் மஹாபாஹும் பீஷ்மாயோத்யதமாஹவே
பார்த்தா, வலிமைமிக்கவன், பீஷ்மருக்கு எதிராக போருக்கு முன்வந்ததைப் பார்த்து, யுதிஷ்டிரரின் பெரிய படை மீண்டும் உற்சாகமடைந்தது.
ததோ பீஷ்மஃக குருஶ்ரேஷ்ட ஸிம்ஹவத்விநதந்முஹுஃ । தநஞ்ஜயரதம் ஶீக்ரம் ஶரவர்ஷைரவாகிரத்
பின்னர், குருக்களில் சிறந்த பீஷ்மர், சிங்கம் போல முழங்கிக்கொண்டே, தனஞ்சயனின் வேகமான ரதத்தை அம்புகளின் மழையால் மூடினார்.
க்ஷணேந ஸ ரதஸ்தஸ்ய ஸஹயஃ கஸஹஸாரதிஃ । ஶரவர்ஷேண மஹதா ஸம்சந்நோ ந ப்ரகாஶதே
ஒரு கணத்தில், அந்த ரதமும் அதில் இருந்த வீரர்களும், சாரதியும், பெரும் அம்பு மழையில் மறைந்து, காண முடியாததாகிவிட்டது.
வாஸுதேவஸ்த்வஸம்ப்ராந்தோ தைர்யமாஸ்தாய ஸத்த்வவாந் । சோதயாமாஸ தாநஶ்வாந்விபிந்நாந்பீஷ்மஸாயகைஃ
ஆனால் வாசுதேவன் அச்சமின்றி, மன உறுதியுடன், பீஷ்மரின் அம்புகளால் காயப்பட்டாலும், அந்த குதிரைகளை ஓட்டினார்.
ததஃ பார்தோ தநுர்க்ரு'ஹ்ய திவ்யம் ஜலதநிஃஸ்வநம் । பாதயாமாஸ பீஷ்மஸ்ய தநுஶ்சித்வா த்ரிபிஃ ஶரைஃ
பின்னர், பார்த்தன் மேகமொலி போல் ஒலிக்கும் தெய்வீக வில்லைக் கையில் எடுத்தான்; மூன்று அம்புகளால் பீஷ்மரின் வில்லையும் உடைத்தான்.
ஸ ச்சிந்நதந்வா கௌரவ்யஃ புநரந்யந்மஹத்தநுஃ । நிமிஷாந்தரமாத்ரேண ஸஜ்யம் சக்ரே பிதா தவ
ஆனால், கௌரவனான உன் தந்தை, வில் உடைந்ததும் ஒரு கணம் கூட தாமதிக்காமல் மற்றொரு பெரிய வில்லைக் கையில் எடுத்து, அதனை உடனே வளைத்தான்.
விசகர்ஷ ததோ தோர்ப்யாம் தநுர்ஜலதநிஃஸ்வநம் । அதாஸ்ய ததபி க்ருத்தஶ்சிச்சேத தநுரர்ஜுநஃ
பின்னர், இரு கரங்களாலும் மேகமொலி போல் ஒலிக்கும் அந்த வில்லைக் கொண்டு இழுத்தான்; உடனே கோபமுடன் அர்ஜுனன் அந்த வில்லையும் துண்டாக்கினான்.
தஸ்ய தத்பூஜயாமாஸ லாகவம் ஶந்தநோஃ ஸுதஃ। ஸாது பார்த மஹாபாஹோ ஸாது போ பாண்டுநந்தந
அப்போது, சாந்தனுவின் மகன் அந்த திறமையை பாராட்டி, 'பார்த்தா, வலிமைமிக்கவனே, அருமை! பாண்டுவின் மகனே, அருமை!' என்று கூறினான்.
த்வய்யேவைதத்யுக்தரூபம் மஹத்கர்ம தநம்ஜய । ப்ரீதோऽஸ்மி ஸுப்ரு'ஶம் புத்ர குரு யுத்தம் மயா ஸஹ
தனஞ்சயா, இந்தப் பெரும் செயல் உனக்கே பொருத்தமானது. என் மகனே, நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்துள்ளேன்; என்னுடன் போரிடு.
இதி பார்தம் ப்ரஶஸ்யாத ப்ரக்ரு'ஹ்யாந்யந்மஹத்தநுஃ । முமோச ஸமரே வீரஃ ஶராந்பார்தரதம் ப்ரதி
பார்த்தனை இப்படிச் சிறப்பித்து, அந்த வீரன் மற்றொரு வலிமையான வில்லைக் கொண்டு, போரில் பார்த்தரதத்தை நோக்கி அம்புகளை விடுத்தான்.
அதர்ஶயத்வாஸுதேவோ ஹயயாநே பரம் பலம் । மோகாந்குர்வஞ்ஶராம்ஸ்தஸ்ய மண்டலாந்வ்யசரல்லுகு
வாசுதேவன் குதிரைகளை ஓட்டும் கலையில் உன்னதமான திறமையை வெளிப்படுத்தி, அவனுடைய அம்புகளை வீணாக்கி, வட்டமாக விரைவாகச் சுழன்று ஓடினார்.
ததா பீஷ்மஸ்து ஸுத்ரு'டம் வாஸுதேவதநம்ஜயௌ। விவ்யாத நிஶிதைர்பாணைஃ ஸர்வகாத்ரேஷு பாரத
பீஷ்மன், வாசுதேவனையும் தனஞ்சயனையும் கூரிய அம்புகளால், அவர்களின் உடலெங்கும் குத்தி, பாரதா, கடுமையாகத் தாக்கினான்.
ஶுஶுபாதே நரவ்யாக்ரௌ தௌ பீஷ்மஶரவிக்ஷதௌ । கோவ்ரு'ஷாவிவ ஸம்ரப்தௌ விஷாணோல்லேகநாங்க்திதௌ
பீஷ்மனின் அம்புகளால் காயமடைந்த அந்த இரு மனிதசிங்கங்கள், கோபத்தில் தங்கள் கொம்புகள் உரசிக் காயமடைந்த கோமாதுகளைப் போல ஒளிர்ந்தார்கள்.
புநஶ்சாபி ஸுஸம்ரப்தஃ ஶரைஃ ஶதஸஹஸ்ரஶஃ । க்ரு'ஷ்ணயோர்யுதி ஸம்ரப்தோ பீஷ்மாஃ ப்ராச்சாதயத்திஶஃ । `பார்தோऽபி ஸமரே க்ருத்தோ பீஷ்மஸ்யாவாரயத்திஶஃ
மீண்டும் பீஷ்மன் மிகுந்த கோபத்துடன், போரில் கிருஷ்ணனை நோக்கி நூற்றுக்கணக்கான ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளைப் பொழிந்து, எல்லாத் திசைகளையும் மூடினான்; பார்த்தனும் கோபத்தில் பீஷ்மனின் அம்புகளை எல்லாத் திசைகளிலும் தடுத்தான்.
வார்ஷ்ணேயம் ச ஶரைஸ்தீக்ஷ்ணைஃ கம்பயாமாஸ ரோஷிதஃ । முஹுரப்யர்தயந்பீஷ்மஃ ப்ரஹஸ்ய ஸ்வநவத்ததா
பீஷ்மன் கோபத்துடன் கூரிய அம்புகளால் வார்ஷ்ணேயனை அதிர வைத்தான்; அவனை மீண்டும் மீண்டும் தாக்கி, பெரிதும் சிரித்தான்.
ததஸ்து க்ரு'ஷ்ணஃ ஸமரே த்ரு'ஷ்ட்வா பீஷ்மபராக்ரமம்। ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய ச மஹாபாஹுஃ பார்தஸ்ய ம்ரு'துயுத்ததாம்
அப்போது கிருஷ்ணன், போரில் பீஷ்மனின் வீரத்தையும், வலிமைமிக்க பார்த்தனின் மென்மையான போரிடுதலையும் கவனித்தான்.