ஸித்தசாரணஸங்கைஶ்ச கந்தர்வாப்ஸரஸாம் கணைஃ। ஸேவிதம் வநமத்யர்தம் மத்தவாநரகிந்நரைஃ
அந்த வனத்தில் சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சராசிகள் கூட்டமாகவும், மதமான குரங்குகள், கின்னரர்களும் வந்து சென்றனர்.
ஸுகஃ ஶீதஃ ஸுகந்தீ ச புஷ்பரேணுவஹோऽநிலஃ। பரிக்ராமந்வநே வ்ரு'க்ஷாநுபைதீவ ரிரம்ஸயா
அந்த காட்டில் மலர்த் தூளை சுமந்து, இனிமை, குளிர்ச்சி, மணம் கொண்ட தென்றல் மரங்களுக்கு இடையே ஆசையுடன் வீசியது.
ஏவம்குணஸமாயுக்தம் ததர்ஶ ஸ வநம் ந்ரு'பஃ। நதீகச்சோத்பம் காந்தமுச்ச்ரிதத்வஜஸந்நிபம்
அந்த ராஜா அத்தகைய சிறப்புகள் நிறைந்த, ஆற்றங்கரை அழகுடன், உயர்ந்த கொடிகளைப் போல் தோன்றும் அந்த வனத்தைப் பார்த்தான்.
ப்ரேக்ஷமாணோ வநம் தத்து ஸுப்ரஹ்ரு'ஷ்டவிஹங்கமம்। ஆஶ்ரமப்ரவரம் ரம்யம் ததர்ஶ ச மநோரமம்
அந்த வனத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் பறவைகள் இருந்ததைப் பார்த்தபோது, அழகும் ஆனந்தமும் நிறைந்த ஒரு சிறந்த ஆசிரமத்தையும் கண்டான்.
நாநாவ்ரு'க்ஷஸமாகீர்ணம் ஸம்ப்ரஜ்வலிதபாவகம்। தம் ததாऽப்ரதிமம் ஶ்ரீமாநாஶ்ரமம் ப்ரத்யபூஜயத்
பலவகை மரங்கள் அடர்த்தியாக இருந்த, வேள்வி நெருப்புகள் எரிந்த, ஒப்பற்ற அந்த மகிமைமிக்க ஆசிரமத்தை அவன் மதிப்புடன் பார்த்தான்.
யதிபிர்வாலகில்யைஶ்ச வ்ரு'தம் முநிகணாந்விதம்। அக்ந்யகாரைஶ்ச பஹுபிஃ புஷ்பஸம்ஸ்தரஸம்ஸ்த்ரு'தம்
அது தவசிகளாலும் வாலகில்யர்களாலும், முனிவர்களின் கூட்டத்தாலும் நிரம்பி, பல வேள்வி மண்டபங்கள் மலர் படுக்கையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.
மஹாகச்சைர்ப்ரு'ஹத்பிஶ்ச விப்ராஜிதமதீவ ச। மாலிநீமபிதோ ராஜந்நதீம் புண்யாம் ஸுகோதகாம்
பெரும் உயரமான மரங்களால் ஒளிர்ந்தும், சுற்றிலும் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், அரசே, அருகில் இனிய நீர் கொண்ட புனிதமான ஒரு ஆறு ஓடியது.
நைகபக்ஷிகணாகீர்ணாம் தபோவநமநோரமாம்। தத்ரவ்யாலம்ரு'காந்ஸைம்யாந்பஶ்யந்ப்ரீதிமவாப ஸஃ
பலவகை பறவைகள் கூட்டமாக இருந்த அந்த அழகிய தவவனம், அங்குள்ள காட்டு மிருகங்களையும் கூட்டங்களையும் பார்த்தபோது அவனுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தது.
தம் சாப்ரதிரதஃ ஶ்ரீமாநாஶ்ரமம் ப்ரத்யபத்யத। தேவலோகப்ரதீகாஶம் ஸர்வதஃ ஸுமநோஹரம்
அனைத்து வகையிலும் மனதை கவரும், தேவருலகைப் போல் ஒப்பில்லாத மகிமைமிக்க அந்த ஆசிரமத்தை அவன் அணைந்தான்.
நதீம் சாஶ்ரமஸம்ஶ்லிஷ்டாம் புண்யதோயாம் ததர்ஶ ஸஃ। ஸர்வப்ராணப்ரு'தாம் தத்ர ஜநநீமிவ திஷ்டிதாம்
அவள் அந்த ஆசிரமத்தோடு இணைந்த, புனிதமான நீர் கொண்ட ஆற்றை, எல்லா உயிர்களுக்கும் தாயைப் போல் அங்கு நிற்கும் நிலையில் பார்த்தான்.
ஸசக்ரவாகபுலிநாம் புஷ்பபேநப்ரவாஹிநீம்। ஸகிந்நரகணாவாஸாம் வாரநர்க்ஷநிஷேவிதாம்
சக்கரவாகப் பறவைகள் கூடி விளையாடும் மணற்பாறைகள், மலர்களும் நுரையும் கலந்தோடும் நீர், கின்னரர்கள் வாழும் இடம், யானைகளும் கரடிகளும் வந்து செல்லும் அந்த நதியை அழகாக அலங்கரித்திருந்தது.
புண்யஸ்வாத்யாயஸம்குஷ்டா புலிநைருபஶோபிதாம்। மத்தவாரணஶார்தூலபுஜகேந்த்ரநிஷேவிதாம்
புண்ணியமான வேதபாராயணம் ஒலிக்க, அதன் கரைகள் அழகாக மிளிர, மதமான யானைகள், புலிகள், பெரிய பாம்புகள் வந்து செல்லும் இடமாக இருந்தது.
தஸ்யாஸ்தீரே பகவதஃ காஶ்யபஸ்ய மஹாத்மநஃ। ஆஶ்ரமப்ரவரம் ரம்யம் மஹர்ஷிகணஸேவிதம்
அந்த நதிக்கரையில், மகோன்னதமான காஷ்யப முனிவரின் அழகான ஆசிரமம், பல பெரிய முனிவர்கள் வந்து சேவிக்கும் இடமாக இருந்தது.
நதீமாஶ்ரமஸம்பத்தாம் த்ரு'ஷ்ட்வாஶ்ரமபதம் ததா। சகாராபிப்ரவேஶாய மதிம் ஸ ந்ரு'பதிஸ்ததா
அந்த ஆசிரமம் நதியுடன் இணைந்திருப்பதை பார்த்த அரசன், அங்கு சென்று உள்ளே புகவேண்டும் என்று தீர்மானித்தான்.
அலங்க்ரு'தம் த்வீபவத்யா மாலிந்யா ரம்யதீரயா। நரநாராயணஸ்தாநம் கங்கயேவோபஶோபிதம்
மாலினி என்ற தீவு, அதன் அழகான கரையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நர-நாராயணரின் தலம் கங்கையைப் போல ஒளிர்ந்தது.
மத்தபர்ஹிணஸம்குஷ்டம் ப்ரவிவேஶ மஹத்வநம்। தத்ஸ சைத்ரரதப்ரக்யம் ஸமுபேத்ய நரர்ஷபஃ
மதமான மயில்களின் கூச்சலால் முழங்கும் அந்த பெரிய காடுக்குள் நரர்ஷபன் நுழைந்து, சைத்ரரதம் போன்ற ஒரு அழகான இடத்தை அடைந்தான்.
அதீவ குணஸம்பந்நமநிர்தேஶ்யம் ச வர்சஸா। மஹர்ஷிம் காஶ்யபம் த்ரஷ்டுமத கண்வம் தபோதநம்
மிகுந்த நல்ல பண்புகளும், விவரிக்க முடியாத ஒளியுமுள்ள காஷ்யப முனிவரையும், தவத்தில் சிறந்த கண்வரையும் பார்க்க அவன் சென்றான்.
த்வஜிநீமஶ்வஸம்பாதாம் பதாதிகஜஸங்குலாம்। அவஸ்தாப்ய வநத்வாரி ஸேநாமிதமுவாச ஸஃ
அரசன் தனது குதிரைகள், காலாட் படை, யானைகள் நிறைந்த படையை அந்தக் காட்டின் வாசலில் நிறுத்தி, அவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
முநிம் விரஜஸம் த்ரஷ்டும் கமிஷ்யாமி தபோதநம்। காஶ்யபம் ஸ்தீயதாமத்ர யாவதாகமநம் மம
நான் புனிதமும் தவத்திலும் சிறந்த காஷ்யப முனிவரைப் பார்க்கப் போகிறேன்; நான் திரும்பும் வரை நீங்கள் இங்கேயே இருங்கள்.
தத்வநம் நந்தநப்ரக்யமாஸாத்ய மநுஜேஶ்வரஃ।। க்ஷுத்பிபாஸே ஜஹௌ ராஜா முதம் சாவாப புஷ்கலாம்
நந்தன வனத்தைப் போல் இருந்த அந்தக் காட்டை அடைந்த அரசன், பசிப்பும் தாகமும் மறந்து, மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்.
ஸாமாத்யோ ராஜலிங்காநி ஸோபநீய நராதிபஃ। புரோஹிதஸஹாயஶ்ச ஜகாமாஶ்ரமமுத்தமம்
அரசன், அமைச்சர்கள், அரச சின்னங்கள், புரோகிதர் ஆகியோருடன் சேர்ந்து, அந்த உயர்ந்த ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
தித்ரு'க்ஷுஸ்தத்ர தம்ரு'ஷிம் தபோராஶிமதாவ்யயம்। ப்ரஹ்மலோகப்ரதீகாஶமாஶ்ரமம் ஸோऽபிவீக்ஷ்ய ஹ। ஷட்பதோத்கீதஸம்குஷ்டம் நாநாத்விஜகணாயுதம்
அந்த தவத்திற்குத் தாரகையாகிய முனிவரைப் பார்க்க விரும்பி, பிரம்மலோகத்தைப் போல் ஒளிரும், தேனீகள் முழங்கும், பல்வேறு த்விஜர்கள் நிறைந்த ஆசிரமத்தை அரசன் பார்த்தான்.
விஸ்மயோத்புல்லநயநோ ராஜா ப்ரீதோ பபூவஹ। ரு'சோ பஹ்வ்ரு'சமுக்யைஶ்ச ப்ரேர்யமாணாஃ பதக்ரமைஃ। ஶுஶ்ராவ மநுஜவ்யாக்ரோ விததேஷ்விஹ கர்மஸு
ஆச்சரியத்தில் கண்கள் விரிந்த அரசன் மகிழ்ச்சியடைந்தான்; அங்கு முன்னணி பக்ருசர்கள், முறையாக வேத மந்திரங்களைப் பாடி, யாகங்கள் நடக்கும்போது அவற்றை கேட்டான்.
யஜ்ஞவித்யாங்கவித்பிஶ்ச யஜுர்வித்பிஶ்ச ஶோபிதம்। மதுரைஃ ஸாமகீதைஶ்ச ரு'ஷிபிர்நியதவ்ரதைஃ
யாக விதிகளில் தேர்ந்தவர்கள், யஜுர்வேதம் அறிந்தவர்கள், தவத்தில் நிலைபெற்ற முனிவர்கள் இனிய சாமகீதம் பாடி, அந்த ஆசிரமத்தை அழகுபடுத்தினர்.
பாருண்டஸாமகீதாபிரதர்வஶிரஸோத்கதைஃ। யதாத்மபிஃ ஸுநியதைஃ ஶுஶுபே ஸ ததாஶ்ரமஃ
பாருண்ட சாமகீதம் மற்றும் அதர்வ வேதப் பாடல்களை, தன்னைக் கட்டுப்படுத்திய, நன்றாக ஒழுங்குபடுத்திய முனிவர்கள் பாட, அந்த ஆசிரமம் பிரகாசித்தது.
அதர்வவேதப்ரவராஃ பூகயஜ்ஞியஸாமகாஃ। ஸம்ஹிதாமீரயந்தி ஸ்ம பதக்ரமயுதாம் து தே
அதர்வவேதத்தில் சிறந்தவர்கள், பூக, யஜ்னிய சாமங்களைப் பாடுவோர், முறையாக அந்த சம்ஹிதைகளை ஓதினர்.
ஶப்தஸம்ஸ்காரஸம்யுக்தர்ப்ருவத்பிஶ்சாபரைர்த்விஜைஃ। நாதிதஃ ஸ பபௌ ஶ்ரீமாந்ப்ரஹ்மலோக இவாபரஃ
சரியான ஒலி, உச்சரிப்புடன் வேதங்களை ஓதும் மற்ற த்விஜர்களால் அந்த இடம் முழங்க, அந்த அழகான இடம் இன்னொரு பிரம்மலோகத்தைப் போல் தெரிந்தது.
யஜ்ஞஸம்ஸ்தரவித்பிஶ்ச க்ரமஶிக்ஷாவிஶாரதைஃ। ந்யாயதத்த்வாத்மவிஜ்ஞாநஸம்பந்நைர்வேதபாரகைஃ
யாகத்தில் விரிவான படுக்கை அமைப்பிலும், முறையான நடைமுறையிலும் தேர்ந்தவர்கள், நியாயம், ஆத்மா ஆகியவற்றின் உண்மையை அறிந்த, வேதங்களில் நிபுணரானவர்கள் அங்கு இருந்தனர்.
நாநாவாக்யஸமாஹாரஸமவாயவிஶாரதைஃ। விஶேஷகார்யவித்பிஶ்ச மோக்ஷதர்மபராயணைஃ
பலவகை வாதங்களைச் சேர்த்து விவாதிக்கத் தெரிந்தவர்களாலும், செயல்களின் சிறப்பை அறிந்தவர்களாலும், விடுதலும் தர்மமும் மீது மனம் வைத்தவர்களாலும்,
ஸ்தாபநாக்ஷேபஸித்தாந்தபரமார்தஜ்ஞதாம் கதைஃ। ஶப்தச்சந்தோநிருக்தஜ்ஞைஃ காலஜ்ஞாநவிஶாரதைஃ
மதிப்பிடுதல், மறுப்பது, முடிவுக்கு கொண்டு செல்லுதல் ஆகியவற்றில் தேர்ச்சி பெற்று, உண்மையான பொருளை அறிந்தவர்களாலும், மொழி, செய்யுள், சொற்பிறப்பு, காலம் ஆகியவற்றில் நிபுணர்களாலும்,