அநர்தமர்தம் மந்வாநோऽப்யர்தம் சாநர்தமாத்மநஃ । லோபேऽதிப்ரஸ்ரு'தாந்புத்ராந்நிக்ரு'ஹ்ணீஷ்வ விஶாம்பதே
தவறை நல்லதாகவும், நல்லதைத் தவறாகவும் எண்ணினாலும், மக்களுக்கே தலைவனே, பேராசை மிகுந்த உன் மகன்களை அடக்கி வைத்துவிடு.
ஸ்திதாஃ ஶுஶ்ரூஷிதும் பார்தாஃ ஸ்திதா யோத்துமரிந்தமாஃ । யத்தே பத்யதமம் ராஜம்ஸ்தஸ்மிம்திஷ்ட பரந்தப
பாண்டவர்கள் உனக்கு சேவை செய்யத் தயார்; எதிரிகளை அழிப்பவர்கள் போருக்குத் தயாராக உள்ளனர்; அரசே, உனக்கு மிகச் சிறந்த பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து அதிலேயே நிலைநிற்று.
தத்வாக்யம் பார்திவாஃ ஸர்வே ஹ்ரு'தயைஃ ஸமபூஜயந்। ந தத்ர கஶ்சித்வக்தும் ஹி வாசம் ப்ராக்ராமதக்ரதஃ
அந்த வார்த்தைகளை எல்லா அரசர்களும் மனதார மதித்தார்கள்; அங்கு யாரும் பதிலளிக்கத் துணியவில்லை.
தஸ்மிந்நபிஹிதே வாக்யே கேஶவேந மஹாத்மநா। ஸ்திமிதா ஹ்ரு'ஷ்டரோமாண ஆஸந்ஸர்வே ஸபாஸதஃ
அந்த மகாத்மா கேசவன் அந்த உரையைச் சொன்னபோது, மன்றத்தில் இருந்த அனைவரும் அசையாமல், உடம்பு புளகிப்புடன் அமர்ந்திருந்தார்கள்.
கஸ்ஸ்விதுத்தரமேதேஷாம் வக்துமுத்ஸஹதே புமாந்। இதி ஸர்வே மநோபிஸ்தே சிந்தயந்தி ஸ்ம பார்திவாஃ
இவர்களில் யார் பதிலளிக்கத் துணிவார்கள்? என்று எல்லா அரசர்களும் மனதில் சிந்தித்தார்கள்.
ததா தேஷு ச ஸர்வேஷு தூஷ்ணீம்பூதேஷு ராஜஸு । ஜாமதக்ந்ய இதம் வாக்யமப்ரவீத்குருஸம்ஸதி
அரசர்கள் அனைவரும் அமைதியாக இருந்தபோது, ஜாமதக்னியன் குருக்களின் மன்றத்தில் இவ்வாறு பேசினான்.
இமாம் மே ஸோபமாம் வாசம் ஶ்ர்ரு'ணு ஸத்யாமஶங்கிதஃ । தாம் ஶ்ருத்வா ஶ்ரேய ஆதத்ஸ்வ யதி ஸாத்விதி மந்யஸே
சத்தியமாகவும், சந்தேகம் இல்லாமல் கூறும் என் வார்த்தைகளையும், எடுத்துக்காட்டையும் கேள்; அதை கேட்டபின், நன்மை என்று நினைத்தால் அதை ஏற்று கொள்.
ராஜா தம்போத்பவோ நாம ஸார்வபௌமஃ புராऽபவத்। அகிலாம் புபுஜே ஸர்வாம் ப்ரு'திவீமிதி நஃ ஶ்ருதம்
முன்னொரு காலத்தில் தம்போத்பவன் என்ற பேரரசர் இருந்தார்; அவர் பூமியனைத்தையும் அனுபவித்தார் என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.
ஸ ஸ்ம நித்யம் நிஶாபாயே ப்ராதருத்தாய வீர்யவாந் । ப்ராஹ்மணாந்க்ஷத்ரியாந்வைஶ்யாந்ப்ரு'ச்சந்நாஸ்தே மஹாரதஃ
அந்த வீரன், ஒவ்வொரு காலை இரவு முடிந்ததும் எழுந்து, பிராமணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள் ஆகியோரிடம் கேள்விகள் கேட்பான்.
அஸ்தி கஶ்சித்விஶிஷ்டோ வா மத்விதோ வா பவேத்யுதி । ஶூத்ரோ வைஶ்யஃ க்ஷத்ரியோ வா ப்ராஹ்மணோ வாऽபி ஶஸ்த்ரப்ரு'த்
போரில் என்னை விட சிறந்தவரும், சமமானவரும் யாராவது உள்ளார்களா? சுத்ரன், வைசியன், க்ஷத்திரியன், அல்லது ஆயுதம் கொண்ட பிராமணன் என்றாலும் பரவாயில்லை.
இதி ப்ருவந்நந்வசரத்ஸ ராஜா ப்ரு'திவீமிமாம்। தர்பேண மஹதா மத்தஃ கஞ்சிதந்யமசிந்தயந்
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே அந்த அரசன், பெருமையில் மயங்கி, மற்ற யாரையும் எண்ணாமல் பூமியெங்கும் சுற்றினான்.
தம் ச வைத்யா அக்ரு'பணா ப்ராஹ்மணாஃ ஸர்வதோऽபயாஃ। ப்ரத்யஷேதந்த ராஜாநம் ஶ்லாகமாநம் புநஃ புநஃ
ஆனால், எல்லா இடங்களிலும் உள்ள அறிவுள்ள, அஞ்சாத பிராமணர்கள், அந்தப் பெருமை பேசும் அரசனை மீண்டும் மீண்டும் தடுத்தனர்.
நிஷித்யமாநோऽப்யஸக்ரு'த்ப்ரு'ச்சத்யேவ ஸ வை த்விஜாந் । அதிமாநம் ஶ்ரியா மத்தம் தமூசுர்ப்ராஹ்மணாஸ்ததா
அவரை எவ்வளவு தடுப்பினும், அந்த அரசன் மறுபடியும் அந்த learned பிராமணர்களிடம் கேள்வி கேட்கிறான்; செல்வத்தாலும் பெருமையாலும் மயங்கிய அவனை, அப்போது அந்த பிராமணர்கள் உரையாடினர்.
தபஸ்விநோ மஹாத்மாநோ வேதப்ரத்யயதர்ஶிநஃ । உதீர்யமாணம் ராஜாநம் க்ரோததீப்தா த்விஜாதயஃ
தவம் செய்பவர்களும், பெரிய உள்ளத்தாரும், வேதத்தின் உண்மையை தெளிவாக அறிந்தவர்களும் ஆன அந்த learned பிராமணர்கள், அரசன் தொடர்ந்து கேட்கவே, கோபத்தில் உருக்கமாகப் பேசினர்.
அநேகஜயிநௌ ஶங்க்யே யௌ வை புருஷஸத்தமௌ । தயோஸ்த்வம் ந ஸமோ ராஜந்பவிதாஸி கதாசந
பல போரில் வெற்றி பெற்ற இருவரும், மனிதர்களில் சிறந்தவர்களும்; அரசே, நீ எப்போது அவர்களுக்கு சமம் ஆக முடியாது.
ஏவமுக்தஃ ஸ ராஜா து புநஃ பப்ரச்ச தாந்த்விஜாந்। க்வ தௌ வீரௌ க்வஜந்மாநௌ கிம்கர்மாணௌ ச கௌ ச தௌ
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அந்த அரசன் மறுபடியும் அந்த learned பிராமணர்களிடம் கேட்டான்: 'அந்த வீரர்கள் எங்கே? அவர்கள் எந்த குலத்தில் பிறந்தவர்கள்? அவர்கள் செய்த செயல்கள் என்ன? அவர்கள் யார்?' என்று.
நரோ நாராயணஶ்சைவ தாபஸாவிதி நஃ ஶ்ருதம்। ஆயாதௌ மாநுஷே லோகே தாப்யாம் யுத்த்யஸ்வ பார்திவ
நாம் கேட்டதுபோல், அந்த இருவரும் நரரும் நாராயணனும், தவம் செய்பவர்கள்; மனித உலகில் வந்திருக்கிறார்கள். அரசே, அவர்களுடன் போர் செய்.
ஶ்ரூயேதே தௌ மஹாத்மாநௌ நரநாராயணாவுபௌ । தபோ கோரமநிர்தேஶ்யம் தப்யேதே கந்தமாதநே
அந்த இருவரும், நரரும் நாராயணனும், பெரிய உள்ளத்தாராக புகழ்பெற்றவர்கள்; அவர்கள் கந்தமாதன மலையில் கடுமையான, விவரிக்க முடியாத தவம் செய்கிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டோம்.
ஸ ராஜா மஹதீம் ஸேநாம் யோஜயித்வா ஷடங்கிநீம் । அம்ரு'ஷ்யமாணஃ ஸம்ப்ராயாத்யத்ர தாவபராஜிதௌ
அரசன் அதை சகிக்க முடியாமல், பெரிய ஆறு வகை படையையும் சேர்த்து, அந்த இருவரும் வெல்லப்படாத இடத்துக்குச் சென்றான்.
ஸ கத்வா விஷமம் கோரம் பர்வதம் கந்தமாதநம்। மார்கமாணோऽந்வகச்சத்தௌ தாபஸௌ வநமாஶ்ரிதௌ
அவன் கடுமையான, பயங்கரமான கந்தமாதன மலையை அடைந்து, அந்த தவம் செய்பவர்களை, காட்டில் தங்கியிருந்தவர்களைத் தேடி சென்றான்.
தௌ த்ரு'ஷ்ட்வா க்ஷுத்பிபாஸாப்யாம் க்ரு'ஶௌ தமநிஸந்ததௌ । ஶீதவாதாதபைஶ்சைவ கர்ஶிதௌ புருஷோத்தமௌ
அவர்களைப் பார்த்தான்; அவர்கள் பசிப்பும் தாகமும் காரணமாக மெலிந்திருந்தார்கள், நரம்புகள் தெளிவாக தெரிந்தன; குளிரும், காற்றும், வெயிலும் காரணமாக சோர்ந்திருந்த அந்த உயர்ந்த மனிதர்களை.
அபிகம்யோபஸங்க்ரு'ஹ்ய பர்யப்ரு'ச்சதநாமயம்। தமர்சித்வா மூலபலைராஸநேநோதகேந ச
அவர்களிடம் சென்று, மரியாதையுடன் வணங்கி, நலம் விசாரித்தான்; அவர்களுக்கு மூலமும் பழமும், இருக்கையும் தண்ணீரும் அளித்து மரியாதை செய்தான்.
ந்யமந்த்ரயேதாம் ராஜாநம் கிம் கார்யம் க்ரியதாமிதி। ததஸ்தாமாநுபூர்வீ ஸ புநரேவாந்வகீர்தயத்
அவர்கள் அரசனை அழைத்து, 'என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டனர்; பின்னர் அவன் நடந்த நிகழ்வுகளை முறையே மீண்டும் விவரித்தான்.
பாஹுப்யாம் மே ஜிதா பூமிர்நிஹதாஃ ஸர்வஶத்ரவஃ। பவத்ப்யாம் யுத்தமாகாங்க்ஷந்நுபயாதோऽஸ்மி பர்வதம்
'என் கரங்களால் பூமியை வென்று, எல்லா எதிரிகளையும் அழித்துவிட்டேன்; இப்போது உங்களை இருவரையும் எதிர்த்து போரிட விரும்பி இந்த மலைக்கு வந்துள்ளேன்.' என்றான்.
ஆதித்யம் தீயதாமேதத்காங்க்ஷிதம் மே சிரம் ப்ரதி
'நீண்ட நாட்களாக நான் ஆசைப்படும் விருந்தோம்பலை எனக்கு வழங்குங்கள்.' என்றான்.
ந ஹ்யஸ்மிந்நாஶ்ரமே யுத்தம் குதஃ ஶஸ்த்ரம் குதோऽந்ரு'ஜுஃ । அந்யத்ர யுத்தமாகாங்க்ஷ பஹவஃ க்ஷத்ரியாஃ க்ஷிதௌ
'இந்த ஆசிரமத்தில் போர் கிடையாது; ஆயுதங்கள் எங்கே, தவறான செயல்கள் எங்கே? வேறு இடத்தில் போர் தேடு—பூமியில் பல க்ஷத்திரியர்கள் உள்ளார்கள்.' என்றனர்.
உச்யமாநஸ்ததாऽபி ஸ்ம பூய ஏவாப்யபாஷத। புநஃ புநஃ க்ஷாம்யமாணஃ ஸாந்த்வ்யமாநஶ்ச பாரத
இவ்வாறு கூறப்பட்டும், அவன் மீண்டும் மீண்டும் பேசினான்; அவனை மன்னித்து, சமாதானப்படுத்தியும், அவன் தொடர்ந்து கேட்டான், பாரதா.
தம்போத்பவோ யுத்தமிச்சந்நாஹ்வயத்யேவ தாபஸௌ । ததோ நரஸ்த்விஷீகாணாம் முஷ்டிமாதாய பாரத
அந்த அரசன், பெருமையால் ஊன்றியவன், போர் செய்ய விரும்பி, அந்த தவம்செய்பவர்களை மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தான்; அப்போது நரன், ஒரு கைப்பிடி தரைகளை எடுத்தான், பாரதா.
அப்ரவீதேஹி யுத்த்யஸ்வ யுத்தகாமுக க்ஷத்ரிய। ஸர்வஶஸ்த்ராணி சாதத்ஸ்வ யோஜயஸ்வ ச வாஹிநீம்
'வா, போரிடு, போரை விரும்பும் க்ஷத்திரியனே; உன் எல்லா ஆயுதங்களையும் எடுத்துக்கொள், உன் படையையும் ஒன்றிணை.' என்றான்.
அஹம் ஹி தே விநேஷ்யாமி யுத்தஶ்ரத்தாமிதஃ பரம் । `யதாஹ்வயஸி தர்பேண ப்ராஹ்மணப்ரமுகாஞ்ஜநாந்
'நீ பெருமையுடன் பிராமணர்கள் தலைமையில் உள்ள மக்களை அழைத்து, போர் செய்யும் உன் ஆசையை இப்போது நான் முற்றிலும் அழித்துவிடுவேன்.' என்றான்.