பத்மாக்ஷீ புண்டரீகாக்ஷமுபேத்ய கஜகாமிநீ । அஶ்ருபூர்ணேக்ஷணா க்ரு'ஷ்ணா க்ரு'ஷ்ணம் வசநமப்ரவீத்
தாமரைப்போல் கண்கள், யானை நடையுடன், கண்ணீர் நிறைந்த பார்வையுடன், திரௌபதி கண்ணனை அணுகி இவ்வாறு பேசினாள்.
அயம் தே புண்டரீகாக்ஷ துஃஶாஸநகரோத்த்ரு'தஃ। ஸ்மர்தவ்யஃ ஸர்வகார்யேஷு பரேஷாம் ஸந்திமிச்சதாம்
இது, தாமரைப்பார்வையுள்ளவனே, துச்சாசனன் கையில் பிடிக்கப்பட்ட என் கூந்தல்; பிறருடன் சமாதானம் விரும்புபவர்கள் எப்போதும் இதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
யதி பீமார்ஜுநௌ க்ரு'ஷ்ண க்ரு'பணௌ ஸந்திகாமுகௌ । பிதா மே யோத்ஸ்யதே வ்ரு'த்தஃ ஸஹ புத்ரைர்மஹாரதைஃ
பீமனும் அர்ஜுனனும், கண்ணா, தயையுடன் சமாதானம் விரும்பினால், என் வயதான தந்தை தன் மகன்களுடன் போரிடுவார்.
பஞ்ச சைவ மஹாவீர்யாஃ புத்ரா மே மதுஸூதந । அபிமந்யும் புரஸ்க்ரு'த்ய யோத்ஸ்யந்தே குருபிஃ ஸஹ
மதுசூதனா, என் ஐந்து வீரமான மகன்கள் அபிமன்யுவை முன்னிட்டு குருக்களுடன் சேர்ந்து போரிடுவார்கள்.
துஃஶாஸநபுஜம் ஶ்யாமம் ஸம்சிந்நம் பாம்ஸுகுண்டிதம்। யத்யஹம் து ந பஶ்யாமி கா ஶாந்திர்ஹ்ரு'தயஸ்ய மே
துச்சாசனனின் கருப்பான, துண்டிக்கப்பட்டு, மண்ணில் அழுக்கான கையை நான் பார்க்கவில்லை என்றால், என் மனத்திற்கு அமைதி எங்கே?
த்ரயோதஶ ஹி வர்ஷாணி ப்ரதீக்ஷந்த்யா கதாநி மே। விதாய ஹ்ரு'தயே மந்யும் ப்ரதீப்தமிவ பாவகம்
பதின்மூன்று ஆண்டுகள் நான் காத்திருக்கையில், என் உள்ளத்தில் தீ போல எரியும் கோபம் நிறைந்தே இருந்தது.
விதீர்யதே மே ஹ்ரு'தயம் பீமவாக்ஶல்யபீடிதம் । யோऽயமத்ய மஹாபாஹுர்தர்மமேவாநுபஶ்யதி
பீமனின் கடுமையான வார்த்தைகளால் என் மனம் வெடிக்கிறது; இன்று இந்த வலிமைமிக்கவன் தர்மத்தையே மட்டும் நினைக்கிறான்.
இத்யுக்த்வா பாஷ்பருத்தேந கண்டேநாயதலோசநா । ருரோத க்ரு'ஷ்ணா ஸோத்கம்பம் ஸஸ்வரம் பாஷ்பகத்கதம்
இவ்வாறு கூறியபோது, கண்ணீரால் கழுத்து அடைபட்டு, அகன்ற கண்களுடன், திரௌபதி நடுங்கும் குரலில், கண்ணீர் கலந்த சோகத்துடன் அழுதாள்.
ஸ்தநௌ பீநாயதஶ்ரோணீ ஸஹிதாவபிவர்ஷதீ। த்ரவீபூதமிவாத்யுஷ்ணம் முஞ்சந்தீ வாரி நேத்ரஜம்
அவளது பருமனான மார்பும், அகன்ற இடுப்பும் நடுங்க, அவள் கண்களில் இருந்து வெதுவெதுப்பான கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து வழிந்தது.
தாமுவாச மஹாபாஹுஃ கேஶவஃ பரிஸாந்த்வயந்। அசிராத்த்ரக்ஷ்யஸே க்ரு'ஷ்ணே ருததீர்பரதஸ்த்ரியஃ
அப்பொழுது வலிமைமிக்க கேசவன் அவளை ஆறுதல் கூறி, 'கிருஷ்ணே, விரைவில் பாரதவம்ச பெண்கள் அழும் நிலையை நீ காண்பாய்' என்றார்.
ஏவம் தா பீரு ரோஸ்த்யந்தி நிஹதஜ்ஞாதிபாந்தவாஃ। ஹதமித்ரா ஹதபலா யேஷாம் க்ருத்தாऽஸி பாமிநீ
பயந்தவளே, உன் கோபம் மீது இருக்கும் அழகியவளே, உறவினரும் நண்பர்களும் படையும்கூட அழிந்த பெண்கள் இப்படித்தான் அழுவார்கள்.
அஹம் ச தத்கரிஷ்யாமி பீமார்ஜுநயமைஃ ஸஹ । யுதிஷ்டிரநியோகேந தைவாச்ச விதிநிர்மிதாத்
நானும், பீமனும் அர்ஜுனனும், யுதிஷ்டிரரின் கட்டளையின்படி, விதியின் ஆணையின்படி இதைச் செய்வோம்.
தார்தராஷ்ட்ராஃ காலபக்வா ந சேச்ச்ரு'ண்வந்தி மே வசஃ। ஶேஷ்யந்தே நிஹதா பூமௌ ஶ்வஸ்ரு'காலாதநீக்ரு'தாஃ
துருதராஷ்டிரர்களுக்கு இறப்பு நெருங்கி வந்தும், என் வார்த்தையை அவர்கள் கேட்கவில்லை என்றால், அவர்கள் பூமியில் படுத்து, நாய், கோரிக்குகளுக்கு இரையாகிவிடுவார்கள்.
சலேத்தி ஹிமவாஞ்ஶைலோ மேதிநீ ஶததா பவேத்। த்யௌஃ பதேச்ச ஸநக்ஷத்ரா ந மே மோகம் வசோ பவேத்
இமயமலை நகரட்டும், பூமி நூறு துண்டுகளாகப் பிளந்தாலும், விண்மீன்கள் உடைய வானம் விழுந்தாலும், என் சொல் வீணாகாது.
ஶுஷ்யேத்தோயநிதிஃ க்ரு'ஷ்ணே ந மே மோகம் வசோ பவேத்।' ஸத்யம் தே ப்ரதிஜாநாமி க்ரு'ஷ்ணே பாஷ்போ நிக்ரு'ஹ்யதாம் । ஹதாமித்ராஞ்ஶ்ரியா யுக்தாநசிதாத்த்ரக்ஷ்யஸே பதீந்
கிருஷ்ணே, கடலும் வறண்டு போனாலும், என் சொற்கள் வீணாகாது. இது உண்மை, உனக்காக நான் உறுதி கூறுகிறேன். நீ அழுகையை அடக்கிக்கொள்; பகைவர்கள் வீழ்ந்த பின், புகழுடன் உன் கணவர்களை நீ கண்டடைவாய்.
குரூணாமத்ய ஸர்வேஷாம் பவாந்ஸுஹ்ரு'தநுத்தமஃ। ஸம்பந்தீ தயிதோ நித்யமுபயோஃ பக்ஷயோரபி
இன்று குருக்கள் எல்லோரிலும் நீயே மிகச் சிறந்த நண்பன்; இரு தரப்பினருக்கும் எப்போதும் உற்றார், அன்புக்குரியவன்.
பாண்டவைர்தார்தராஷ்ட்ராணாம் ப்ரதிபாத்யமநாமயம்। ஸமர்தஃ ப்ரஶமம் சைவ கர்துமர்ஹஸி கேஶவ
கேசவா, பாண்டவர்கள் மற்றும் திருதராஷ்டிரரின் மக்களுக்கு நன்மை உண்டாக்கவும், அமைதியை நிலைநிறுத்தவும் நீயே தகுதியானவன்.
த்வமித்தஃ புண்டரீகாக்ஷ ஸுயோதநமமர்ஷணம் । ஶாந்த்யர்தம் ப்ராதரம் ப்ரூயா யத்தத்வாச்யமமித்ரஹந்
புண்டரீகக் கணனே, அமைதிக்காக பொறுக்க முடியாத சுயோதனனிடம் நீ அவசியம் சொல்ல வேண்டியதைச் சொல், பகைவரை அழிப்பவனே.
த்வயா தர்மார்தயுக்தம் சேதுக்தம் ஶிவமநாமயம்। ஹிதம் நாதாஸ்யதே பாலோ திஷ்டஸ்ய வஶமேஷ்யதி
நீ தர்மத்தோடும், நன்மையோடும், நலனோடும் கூடிய வார்த்தைகளைச் சொன்னாலும், அந்த அறியாத இளவரசன் அதை ஏற்கவில்லை என்றால், அவன் விதியின் கட்டுப்பாட்டில் சிக்குவான்.
தர்ம்யமஸ்மத்திதம் சைவ குரூணாம் யதநாமயம்। ஏஷ யாஸ்யாமி ராஜாநம் த்ரு'தராஷ்ட்ரமபீப்ஸயா
நம் நன்மைக்கும், குருக்களின் நலனுக்கும் ஏற்ற தர்மமானதை நான் விரும்பி, திருதராஷ்டிரருக்கு நேரில் செல்வேன்.
ததோ வ்யபேதே தமஸி ஸூர்யே விமல உத்கதே । மைத்ரே முஹூர்தே ஸம்ப்ராப்தே மத்வர்சிஷி திவாகரே
பிறகு, இருள் நீங்கிய பிறகு மற்றும் தூய சூரியன் எழுந்த பிறகு, அதற்கேற்ப, என் ஒளியுடன் நாள் ஒளி பரவ ஆரம்பித்தது.
கௌமுதே மாஸி ரேவத்யாம் ஶரதந்தே ஹிமாகமே । ஸ்பீதஸஸ்யஸுகே காலே கல்யஃ ஸத்வவதாம் வரஃ
கார்த்திகை மாதம், ரேவதி நட்சத்திரத்தில், சரத்கால முடிவில், பனிக்காலம் தொடங்கும் போது, விளைச்சலும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த காலத்தில், வீரர்களில் சிறந்தவர் காலையில் எழுந்தார்.
மங்கல்யாஃ புண்யநிர்கோஷா வாசஃ ஶ்ர்ரு'ண்வம்ஶ்ச ஸூந்ரு'தாஃ । ப்ராஹ்மணாநாம் ப்ரதீதாநாம்ரு'ஷீணாமிவ வாஸவஃ
மங்களகரமான, புனிதமான, உண்மை வார்த்தைகள், மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த பிராமணர்களால் ஒலிக்க, அந்த வார்த்தைகளை இந்திரன் முனிவர்களை கேட்டது போல் கேட்டார்.
க்ரு'த்வா பௌர்வாஹ்ணிகம் க்ரு'த்யம் ஸ்நாதஃ ஶுசிரலங்க்ரு'தஃ । உபதஸ்தே விவஸ்வந்தம் பாவகம் ச ஜநார்தநஃ
காலைச் சடங்குகளை செய்து, குளித்து, தூய்மையுடன் அலங்கரித்து, ஜனார்த்தனன் சூரியனையும், அக்னியையும் வணங்க சென்றான்.
ரு'ஷபம் ப்ரு'ஷ்ட ஆலப்ய ப்ராஹ்மணாநபிவாத்ய ச। அக்நிம் ப்ரதக்ஷிணம் க்ரு'த்வா பஶ்யந்கல்யாணமக்ரதஃ
ஒரு காளையின் முதுகைத் தொடந்து, பிராமணர்களுக்கு வணக்கம் செய்து, அக்னியைச் சுற்றி வணங்கி, முன்னால் நல்ல குறி இருக்கிறதா என்று பார்த்தான்.
தத்ப்ரதிஜ்ஞாய வசநம் பாண்டவஸ்ய ஜநார்தநஃ। ஶிநேர்நப்தாரமாஸீநமப்யபாஷத ஸாத்யகிம்
பாண்டவரின் வார்த்தைக்கு உறுதி கூறிய ஜனார்த்தனன், அங்கு அமர்ந்திருந்த சினியின் பேரனாகிய சாத்த்யகியிடம் பேசினான்.
ரத ஆரோப்யதாம் ஶங்கஶ்சக்ரம் ச கதயா ஸஹ। உபாஸங்காஶ்ச ஶக்த்யஶ்ச ஸர்வப்ரஹரணாநி ச
ரதம் தயார் செய்யப்படட்டும்; சங்கும் சக்கரமும், மழுவும், மற்ற ஆயுதங்களும், சகாயுதங்களும் அனைத்தும் கொண்டு வரப்படட்டும்.
துர்யோதநஶ்ச துஷ்டாத்மா கர்ணஶ்ச ஸஹஸௌபலஃ । ந ச ஶத்ருரவஜ்ஞேயோ துர்பலோऽபி பலீயஸா
துஷ்டமான மனம் கொண்ட துரியோதனனும், கர்ணனும், சௌபலனும் சேர்ந்து இருக்கிறார்கள். பலம் உள்ளவன் என்றாலும், பலவீனமான பகைவரை அலட்சியம் செய்யக் கூடாது.
ததஸ்தந்மதமாஜ்ஞாய கேஶவஸ்ய புநஃஸராஃ । ப்ரஸஸ்த்நுர்யோஜயிஷ்யந்தோ ரதம் சக்ரகதாப்ரு'தஃ
அப்போது கேசவனின் கட்டளையை புரிந்து, நிபுணர் ஆகிய ரதக்காரர்கள், சக்கரமும் மழுவும் ஏந்தியவரின் ரதத்தை யோக்யம் செய்யத் தொடங்கினர்.
தம் தீப்தமிவ காலாக்நிமாகாஶகமிவாஶுகம் । ஸூர்யசந்த்ரப்ரகாஶாப்யாம் சக்ராப்யாம் ஸமலங்க்ரு'தம்
அந்த ரதம், காலத்தின் முடிவில் எரியும் நெருப்பைப் போல் பிரகாசித்து, ஆகாயத்தில் பறக்கும் வேகத்துடன், சூரியனும் சந்திரனும் போன்ற இரண்டு சக்கரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.