அப்யயம் நஃ குரூணாம் ஸ்யாத்யுகாந்தே காலஸம்ப்ரு'தஃ । துர்யோதநஃ குலாங்காரோ ஜகந்யஃ பாபபூருஷஃ
இப்படியே, இந்த துரியோதனனும், யுகத்தின் முடிவில், காலத்தின் விளைவாக, குருவம்சத்துக்கு பழியாகவும், மிகத் தீயவனாகவும் இருக்கக்கூடும்.
தஸ்மாந்ம்ரு'து ஶநைர்ப்ரூயா தர்மார்தஸஹிதம் ஹிதம் । காமாநுபத்தம் பஹுலம் நோக்ரமுக்ரபராக்ரமம்
அதனால், மென்மையாகவும் அமைதியாகவும், தர்மமும் நன்மையும் நிறைந்த, ஆசை மிகுந்த ஆனால் கடுமையில்லாத வார்த்தைகளை பேச வேண்டும்.
அபி துர்யோதநம் க்ரு'ஷ்ண ஸர்வே வயமதஶ்சராஃ। நீசைர்பூத்வாऽநுயாஸ்யாமோ மா ஸ்ம நோ பரதா நஶந்
துரியோதனன் நம்மை விட உயர்ந்தவராக இருந்தாலும், கிருஷ்ணா, நாம் தாழ்மையாக அவனைப் பின்பற்றுவோம்; நம்மால் பாரதவர்கள் அழிய வேண்டாம்.
அப்யுதாஸீநவ்ரு'த்திஃ ஸ்யாத்யதா நஃ குருபிஃ ஸஹ। வாஸுதேவ ததா கார்யம் ந குரூநநயஃ ஸ்ப்ரு'ஶேத்
நம் நடத்தை பாரபட்சமில்லாமல் இருக்கட்டும், வாசுதேவா, நாம் கௌரவர்களுடன் இணைந்து இருக்க வேண்டும்; இப்படிச் செய், கௌரவர்களுக்கு துன்பம் வராதபடி.
வாச்யஃ பிதாமஹோ வ்ரு'த்தோ யே ச க்ரு'ஷ்ண ஸமாஸதஃ । ப்ராத்ரூ'ணாமஸ்து ஸௌப்ராத்ரம் தார்தராஷ்ட்ரஃ ப்ரஶாம்யதாம்
கௌரவர்களின் பெரியவர், பிதாமஹர் மற்றும் அங்கு கூடிய மூத்தோர்களை, கிருஷ்ணா, நாம் மரியாதையுடன் அணுக வேண்டும். சகோதரர்களுக்குள் அன்பும் ஒற்றுமையும் நிலவட்டும்; துரியோதனனும் அமைதியடையட்டும்.
அஹமேதத்ப்ரவீம்யேவம் ராஜா சைவ ப்ரஶம்ஸதி । அர்ஜுநோ நைவ யுத்தார்தீ பூயஸீ ஹி தயாऽர்ஜுநே
நான் இதையே சொல்கிறேன், அரசரும் இதை ஒப்புக்கொள்கிறார். அர்ஜுனனுக்கு போர் வேண்டுமென்று இல்லை; அர்ஜுனனுடைய உள்ளத்தில் பெரும் இரக்கம் நிறைந்துள்ளது.
ஏதச்ருத்வா மஹாபாஹுஃ கேஶவஃ ப்ரஹஸந்நிவ। அபூதபூர்வம் பீமஸ்ய மார்தவோபஹிதம் வசஃ
இதை கேட்டவுடன் வலிமைமிக்க கேசவன், மெதுவாகப் புன்னகைபோல் முகத்தில் தோன்ற, பீமனின் இதுவரை காணாத அளவுக்கு மென்மையான வார்த்தைகளை கவனித்தார்.
கிரேரிவ லகுத்வம் தச்சீதத்வமிவ பாவகே। மத்வா ராமாநுஜஃ ஶௌரிஃ ஶார்ங்கதந்வா வ்ரு'கோதரம்
ஒரு மலை எளிதாகிவிட்டதுபோல, அல்லது நெருப்பு குளிர்ந்துவிட்டதுபோல, ராமனின் தம்பியான சௌரி, தன் வில்லுடன் பீமனைப் பார்த்து அப்படியே நினைத்தார்.
ஸந்தேஜஸம்ஸ்ததா வாக்பிர்பாதரிஶ்வேவ பாவகம்। உவாச பீமமாஸீநம் க்ரு'பயாऽபிபரிப்லுதம்
அப்போது, காற்றால் நெருப்பு எரிகின்றது போல, கருணையால் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்பட்டு அமர்ந்திருந்த பீமனை நோக்கி, அவர் உற்சாகம் தரும் வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
த்வமந்யதா பீமஸேந யுத்தமேவ ப்ரஶம்ஸஸி। வதாமிநந்திநஃ க்ரூராந்தார்தராஷ்ட்ரந்மிமர்திஷுஃ
பீமசேனா, நீ முன்பு எப்போதும் போரையே புகழ்ந்தாய்; துரியோதனனின் கொடூரமான மக்களை அழிக்கவே ஆசைப்பட்டாய்.
ந ச ஸ்வபிஷி ஜாகர்ஷி ந்யுப்ஜஃ ஶேஷே பரந்தப । கோராமஶாந்தாம் ருஶதீம் ஸதா வாசம் ப்ரபாஷஸே
நீ தூங்கவும் இல்லை, கண்காணிக்கவும் இல்லை, பகைவரை வெல்லும் வீரா; சுருங்கி படுத்துக்கொண்டு எப்போதும் கடுமையான, அமைதியில்லாத வார்த்தைகளையே பேசுகிறாய்.
நிஃஶ்வஸந்நக்நிவத்தேந ஸந்தப்தஃ ஸ்வேந மந்யுநா । அப்ரஶாந்தமநா பீம ஸதூம இவ பாவகஃ
உன் கோபத்தால் உன்னை நீயே எரியச் செய்து, நெருப்பைப் போல மூச்சுவிடுகிறாய்; பீமா, உன் மனம் ஒருபோதும் அமைதியடையாது, புகைபோடும் நெருப்பைப் போல இருக்கிறது.
ஏகாந்தே நிஃஶ்வஸஞ்ஶேபே பாரார்த இவ துர்பலஃ । அபி த்வாம் கேசிதுந்மத்தம் மந்யந்தேऽதத்விதோ ஜநாஃ
தனிமையில், நீ ஆழ்ந்த சுமை ஏந்தியவனாக, மெதுவாக மூச்சுவிட்டு, நொந்தபடி உளறுகிறாய்; உண்மையை அறியாத சிலர் கூட, உன்னை பைத்தியக்காரன் என்று நினைக்கிறார்கள்.
ஆருஜ்ய வ்ரு'க்ஷாந்நிர்மூலாந்கஜஃ பரிருஜந்நிவ । நிக்நந்பத்பிஃ க்ஷிதிம் பீம நிஷ்டநந்பரிதாவஸி
ஒரு யானை மரங்களை பிடுங்கி வலியுறுத்தும் போல், பீமா, நீ உன் காலால் பூமியை அடித்து, நொந்தபடி நடந்து கொண்டிருக்கிறாய்.
நாஸ்மிஞ்ஜநே ந ரமஸே ரஹஃ க்ஷிபஸி பாண்டவ । நாந்யம் நிஶி திவா சாபி கதாசிதபிநந்தஸி
இந்த மக்களிடையே உனக்கு மகிழ்ச்சி இல்லை; தனிமையிலும் நீ தங்குவதில்லை, பாண்டவா; இரவும் பகலும் யாரிடமும் நீ சந்தோஷப்படுவதில்லை.
அகஸ்மாத்ஸ்மயமாநஶ்ச ரஹஸ்யாஸ்ஸே ருதந்நிவ। ஜாந்வோர்மூர்தாநமாதாய சிரமாஸ்தே ப்ரமீலிதஃ
எதிர்பாராதவிதமாக நீ சிரிக்கிறாய்; தனிமையில், கண்களில் கண்ணீர் கொண்டு, முழங்காலில் தலையை வைத்து நீண்ட நேரம் சிந்தனையில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கிறோம்.
ப்ருகிடிம் ச புநஃ குர்வந்நோஷ்டௌ ச விதஶந்நிவ । அபீக்ஷ்ணம் த்ரு'ஶ்யஸே பீம ஸர்வம் தந்மந்யுகாரிதம்
மீண்டும் மீண்டும் புருவங்களை கூர்வைத்து, உதட்டைக் கடித்து, பீமா, நீ இப்படி அடிக்கடி காணப்படுகிறாய்; இவை எல்லாம் உன் கோபத்தால் தான்.
யதா தபுரஸ்தாத்ஸவிதா த்ரு'ஶ்யதே ஶுக்ரமுச்சரந் । யதா ச பஶ்சாந்நிர்முக்தோ த்ருவம் பர்யேதி ரஶ்மிவாந்
கிழக்கில் சூரியன் வெளிச்சம் வீசும் போல், பின்னால் அந்த ஒளியுடன் மேற்கில் சுற்றும் போல், அவ்வாறே,
ததா ஸத்யம் ப்ரவீம்யேதந்நாஸ்தி தஸ்ய வ்யதிக்ரமஃ । ஹந்தாஹம் கதயாப்யேத்ய துர்யோதநமமர்பணம்
நான் உண்மையாகச் சொல்கிறேன்: இதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை; என் கையிலுள்ள மழையுடன் துரியோதனனை எதிர்கொண்டு, அவனை நிச்சயம் வீழ்த்துவேன்.
இதி ஸ்ம மத்யே ப்ராத்ரு'ணாம் ஸத்யேநாலபஸே வதாம்। தஸ்ய தே ப்ரஶமே புத்திர்த்ரியதேऽத்ய பரந்தப
உன் சகோதரர்களிடையே, உண்மையைச் சாட்சி வைத்து நீ இப்படிச் சொல்கிறாய்; இன்று, பகைவரை வெல்லும் வீரா, உன் மனம் அமைதிக்காகத் திரும்பியுள்ளது.
அஹோ யுத்தாபிகாங்க்ஷாணாம் யுத்தகால உபஸ்திதே । சேதாம்ஸி விப்ரதீபாநி யத்த்வாம் பீபீம விந்ததி
போர் விரும்புவோருக்கு போர்க்காலம் வந்திருக்க, பீமா, உன் மனம் தயக்கத்தால் பிடிக்கப்பட்டது எவ்வளவு ஆச்சரியம்!
அஹோ பார்த நிமித்தாநி விபரீதாநி பஶ்யஸி। ஸ்வப்நாந்தே ஜாகராந்தே ச தஸ்மாத்ப்ரஶமமிச்சஸி
பார்த்தா, நீ எதிர்மறையான குறிகளைக் காண்கிறாய்; கனவின் முடிவிலும், விழிப்பின் முடிவிலும், அதனால் தான் அமைதியை விரும்புகிறாய்.
அஹோ நாஶம்ஸஸே கிம்சித்பும்ஸ்த்வம் க்லீப இவாத்மநி । கஶ்மலேநாபிபந்நோऽஸி தேந தே விக்ரு'தம் மநஃ
அருவாய், உன்னிடம் ஆண்மை சிறிதளவே உள்ளது; உன் உள்ளத்தில் நீ ஒரு பாக்கியற்றவனாகவே இருக்கிறாய். தளர்வால் உன் மனம் கலங்கியுள்ளது.
உத்வேபதே தே ஹ்ரு'தயம் மநஸ்தே ப்ரதிஸீததி । ஊருஸ்தம்பக்ரு'ஹீதோऽஸி தஸ்மாத்ப்ரஶமமிச்சஸி
உன் இதயம் நடுங்குகிறது, உன் மனம் தளர்கிறது; உன் தொடைகள் உறைந்து விட்டன. அதனால் நீ அமைதியை விரும்புகிறாய்.
அநித்யம் கில மர்த்யஸ்ய பார்த சித்தம் சலாசலம் । வாதவேகப்ரசலிதா அஷ்டீலா ஶால்மலேரிவ
மனிதர்களின் மனம் நிலைபெறாததும், எளிதில் மாறுபடுவதும்தான், பார்த்தா; அது காற்றால் பறக்கும் பஞ்சு போல அசையக்கூடியது.
தவைஷா விக்ரு'தா புத்திர்கவாம் வாகிவ மாநுஷீ । மநாம்ஸி பாண்டுபுத்ராணாம் மஞ்ஜயத்யப்லவாநிவ
உன் இந்த குழப்பமான எண்ணம், மனிதர்களிடையே பசுக்கள் பேசுவது போலவே; அது பாண்டுபுத்திரர்களின் மனங்களை அலைகள் கப்பலை அசைப்பது போல் கலங்கச் செய்கிறது.
இதம் மே மஹாதாஶ்சர்யம் பர்வதஸ்யேவ ஸர்பணம்। யதீத்ரு'ஶம் ப்ரபாஷேதா பீமஸேநாஸமம் வசஃ
இதைப் பார்த்தால் எனக்கு மிகப்பெரிய ஆச்சரியம்; மலைமேல் பாம்பு நடப்பதைப் போல, பீமசேனனுக்கு இணையாக நீ இப்படிப் பேசுவதை நம்ப முடியவில்லை.
ஸ த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ்வாநி கர்மாணி குலே ஜந்ம ச பாரத । உத்திஷ்டஸ்வ விஷாதம் மா க்ரு'தா வீர ஸ்திரோ பவ
உன் செயல்களையும், உன் உயர்ந்த குலத்தையும் நினைத்துப் பார்த்தால், பாரதா, எழுந்திரு! மனம் தளராதே; வீரனே, உறுதியுடன் இரு.
ந சைததநுரூபம் தே யத்தே க்லாநிரரிந்தம। யதோஜஸா ந லபதே க்ஷத்ரியோ ந ததஶ்ருதே
பகைவரை வெல்லும் வீரனே, உனது இந்த மனம் தளர்வும் உனக்கு ஏற்றதல்ல; வீரனாகிய ஒருவர் தன் வலிமையால் அடைய முடியாததை, கேட்கவே கூடாது.
ததோக்தோ வாஸுதேவேந நித்யமந்யுரமர்ஷணஃ। ஸதஶ்வவத்ஸமாதாவத்பபாஷே ததநந்தரம்
வாசுதேவன் இப்படிச் சொன்னதும், எப்போதும் கோபமும் உறுதியும் கொண்ட பீமசேனன், நல்ல குதிரை போல் துள்ளி எழுந்து, பின்னர் பேசினான்.