யே தநாதபகர்ஷந்தி நரம் ஸ்வபலமாஸ்திதாஃ। தே தர்மமர்தம் காமம் ச ப்ரமத்நந்தி நரம் ச தம்
தமக்கு உள்ள பலத்தை நம்பி, ஒருவரின் செல்வத்தை எடுத்துக்கொள்பவர்கள், அவனுடைய தர்மத்தையும், பொருளையும், ஆசையையும், அவனையும் அழிக்கிறார்கள்.
ஏதாமவஸ்தாம் ப்ராப்யைகே மரணம் வவ்ரிரே ஜநாஃ। க்ராமாயைகே வநாயைகே நாஶாயைகே ப்ரவவ்ரஜுஃ
இப்படிப் பட்ட நிலையை அடைந்தவர்கள் சிலர் மரணத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்; சிலர் கிராமத்திற்குச் செல்கிறார்கள்; சிலர் காட்டிற்குச் செல்கிறார்கள்; சிலர் அழிவை நோக்கிச் செல்கிறார்கள்.
உந்மாதமேகே புஷ்யந்தி யாந்த்யந்யே த்விஷதாம் வஶம்। தாஸ்யமேகே ச கச்சந்தி பரேஷாமர்தஹேதுநா
சிலர் பைத்தியமாகிறார்கள்; சிலர் பகைவரின் கட்டுப்பாட்டிற்கு அடிபணிகிறார்கள்; சிலர் செல்வத்திற்காக மற்றவர்களுக்கு அடிமையாகிறார்கள்.
ஆபதேவாஸ்ய மரணாத்புருஷஸ்ய கரீயஸீ। ஶ்ரியோ விநாஶஸ்தத்த்யஸ்ய நிமித்தம் தர்மகாமயோஃ
ஒரு மனிதனுக்கு அவமானம் மரணத்தைவிட மோசமானது; செல்வம் அழிந்தால், அது தர்மமும் ஆசையும் அழிவதற்குக் காரணம்.
யதஸ்ய தர்ம்யம் மரணம் ஶாஶ்வதம் லோகவர்த்மவத்। ஸமந்தாத்ஸர்வபூதாநாம் ந ததத்யேதி கஶ்சந
அவனுடைய மரணம் தர்மத்திற்கும், உலக வழிக்குமான நிலைக்கும் ஏற்ப நடந்தால், எந்த உயிரும் அதைத் தாண்டி செல்ல முடியாது.
ந ததா பாத்யதே க்ரு'ஷ்ண ப்ரக்ரு'த்யா நிர்தநோ ஜநஃ। யதா பத்ராம் ஶ்ரியம் ப்ராப்ய தயா ஹீநஃ ஸுகைதிதஃ
கிருஷ்ணா, இயல்பாக ஏழையாக இருப்பவன் இவ்வளவு துயரப்படமாட்டான்; நல்ல செல்வம் பெற்றவனாகி அதை இழந்தவன் தான் மிகுந்த துயரத்தால் வாடுகிறான்.
ஸ ததாऽऽத்மாபராதேந ஸம்ப்ராப்தோ வ்யஸநம் மஹத்। ஸேந்த்ராந்கர்ஹயதே தேவாந்நாத்மாநம் ச கதம்சந
தன் தவறால் பெரிய துயரத்தை அடைந்தவன், அந்த நேரத்தில் தேவர்களை, இந்திரனையும் குறை கூறுகிறான்; ஆனால், ஒருபோதும் தன்னை குறை கூறுவதில்லை.
ந சாஸ்ய ஸர்வஶாஸ்ராணி ப்ரபவந்தி நிபர்ஹணே । ஸோऽபிக்ருத்யாதி ப்ரு'த்யாநாம் ஸுஹ்ரு'தஶ்சாப்யஸூயதி
அவனைக் கட்டுப்படுத்த எல்லா நூல்களும் பலனளிக்காது; அவன் தன் பணியாளர்களிடம் கோபப்படுகிறான்; நண்பர்களிடம் பொறாமை கொள்கிறான்.
தத்ததா மந்யுரேவைதி ஸ பூயஃ ஸம்ப்ரமுஹ்யதி। ஸ மோஹவஶமாபந்நஃ க்ரூரம் கர்ம நிஷேவதே
அப்போது கோபமே மேலெழும்பி, அவன் மீண்டும் குழப்பமடைகிறான்; அந்த மயக்கத்தின் பிடியில் விழுந்து, கொடூரமான செயல்களில் ஈடுபடுகிறான்.
பாபகர்மதயா சைவ ஸங்கரம் தேந புஷ்யதி। ஸங்கரோ நரகாயைவ ஸா காஷ்டா பாபகர்மணாம்
அப்படிப் பாவச் செயல்களால், அவன் சாதி கலப்பை வளர்க்கிறான்; அந்தக் கலப்பு நரகத்திற்கே இட்டுச் செல்கிறது—இது தீய செயல்களின் கடைசி விளைவு.
ந சேத்ப்ரபுத்யதே க்ரு'ஷ்ண நரகாயைவ கச்சதி। தஸ்ய ப்ரபோதஃ ப்ரஜ்ஞைவ ப்ரஜ்ஞாசக்ஷுஸ்தரிஷ்யதி
அவன் விழித்துக்கொள்ளவில்லை என்றால், கிருஷ்ணா, நிச்சயம் நரகத்திற்கே போவான்; அவனுக்குப் புத்தி விழிப்பே உண்மையான விழிப்பு, அந்த அறிவின் கண்கள் அவனைப் பாதுகாப்பாகக் கடத்தும்.
ப்ரஜ்ஞாலாபே ஹி புருஷஃ ஶாஸ்த்ராண்யேவாந்வவேக்ஷதே । ஶாஸ்த்ரநிஷ்டஃ புநர்தர்மம் தஸ்ய ஹ்ரீரங்கமுத்தமம்
அறிவில்லாத மனிதன் நூல்களையே நம்புகிறான்; நூல்களில் நிலைத்திருப்பவன் தர்மத்தை அடைகிறான், அவனுக்கு வெட்கமே சிறந்த அலங்காரம்.
ஹ்ரீமாந்ஹி பாபம் ப்ரத்வேஷ்டி தஸ்ய ஶ்ரீரபிவர்ததே। ஶ்ரீமாந்ஸ யாவத்பவதி தாவத்பவதி பூருஷஃ
வெட்கம் உள்ளவன் பாவத்தை வெறுக்கிறான், அவனுடைய செல்வம் அதிகரிக்கிறது; அவன் செல்வம் இருக்கும் வரை, மனிதராகவே இருக்கும்.
தர்மநித்யஃ ப்ரஶாந்தாத்மா கார்யயோகவஹஃ ஸதா। நாதர்மே குருதே புத்திம் ந ச பாபே ப்ரவர்ததே
தர்மத்தில் நிலைத்தவன், அமைதியான மனம் கொண்டவன், எப்போதும் கடமையில் ஈடுபடுகிறான்; அவன் அநியாயத்தில் மனதை வைக்கமாட்டான், பாவத்தில் ஈடுபடமாட்டான்.
அஹ்ரீகோ வா விமூடோ வா நைவ ஸ்த்ரீ ந புநஃ புமாந்। நாஸ்யாதிகாரோ தர்மேऽஸ்தி யதா ஶூத்ரஸ்ததைவ ஸஃ
வெட்கமில்லாதவனோ, குழப்பமடைந்தவனோ, பெண் அல்லது ஆண் என்ற வேறுபாடில்லாமல், அவர்களுக்கு தர்மத்தில் உரிமை இல்லை—அவர்கள் சூத்திரனுக்கு ஒப்பானவர்கள்.
ஹ்ரீமாநவதி தேவாம்ஶ்ச பித்ரூ'நாத்மாநமேவ ச। தேநாம்ரு'தத்வம் வ்ரஜதி ஸா காஷ்டா புண்யகர்மணாம்
வெட்கம் உள்ளவன் தேவர்களையும், முன்னோர்களையும், தன்னைத் தானும் மதிக்கிறான்; அதனால் அவன் அமரத்துவத்தை அடைகிறான்—இது நல்ல செயல்களின் உச்ச நிலை.
ததிதம் மயி தே த்ரு'ஷ்டம் ப்ரத்யக்ஷம் மதுஸூதந। யதா ராஜ்யாத்பரிப்ரஷ்டோ வஸாமி வஸதீரிமாஃ
மதுசூதனா, நீயே என்னை நேரில் பார்த்திருக்கிறாய்—எப்படி நான் ராஜ்யத்தை இழந்து, இந்தச் சிறிய இல்லங்களில் வாழ்கிறேன் என்று.
தே வயம் ந ஶ்ரியம் ஹாதுமலம் ந்யாயேந கேநசித்। அத்ர நோ யதமாநாநாம் வதஶ்சேதபி ஸாது தத்
நாங்கள் எந்த நியாயமான வழியாலும் செல்வத்தை விட்டுவிட இயலாது; இங்கே முயற்சி செய்து எங்களை யாராவது கொன்றாலும், அது நமக்குச் சரிதான்.
தத்ர நஃ ப்ரதமஃ கல்போ யத்வயம் தே ச மாதவ। ப்ரஶாந்தாஃ ஸமபூதாஶ்ச ஶ்ரியம் தாமஶ்ருவீமஹி
ஆகையால், மதவா, நம்முடைய முதல் தீர்மானம் இது—நாங்களும் நீயும் அமைதியாக, திருப்தியுடன் இருந்து, அந்தச் செல்வத்தை மீண்டும் பெற வேண்டும்.
தத்ரைஷா பரமா காஷ்டா ரௌத்ரகர்மக்ஷயோதயா। யத்வயம் கௌரவாந்ஹத்வா தாநி ராஷ்ட்ராண்யவாப்நுமஃ
ஆனால், கொடிய செயல்கள் அழிந்த பிறகு, நாம் கவுரவர்களை கொன்று அந்த ராஜ்யங்களைப் பெறுவதே மிகச் கடுமையான முடிவாகும்.
யே புநஃ ஸ்யுரஸம்பத்தா அநார்யாஃ க்ரு'ஷ்ண ஶத்ரவஃ। தேஷாமப்யவதஃ கார்யஃ கிம்புநர்யே ஸ்யுரீத்ரு'ஶாஃ
கிருஷ்ணா, தொடர்பில்லாத, அரக்கர்களும், பகைவர்களும் இருந்தால், அவர்களையும் அழிக்க வேண்டியது அவசியம்; இப்படிப்பட்டவர்களுக்கு இன்னும் அதிகம் தேவை.
ஜ்ஞாதயஶ்சைவ பூயிஷ்டாஃ ஸஹாயா குரவஶ்ச நஃ। தேஷாம் வதோऽதிபாபீயாந்கிம் நு யுத்தேऽஸ்தி ஶோபநம்
நம் உறவினர்கள், பல நண்பர்கள், பெரியவர்கள்—அவர்களை கொல்வது மிகப் பெரிய பாவம்; போரில் என்ன நல்லது இருக்க முடியும்?
பாபஃ க்ஷத்ரியதர்மோऽயம் வயம் ச க்ஷத்ரபந்தவஃ। ஸ நஃ ஸ்வதர்மோऽதர்மோ வா வ்ரு'த்திரந்யா விகர்ஹிதா
இந்தக் க்ஷத்திரிய தர்மமே பாவம்; நாங்கள் க்ஷத்திரியர்களின் உறவினர்கள் மட்டுமே; இது நம் சொந்த தர்மமா இல்லையா என்றாலும், வேறு வாழ்க்கை முறைகள் எல்லாம் பழிக்கப்படுகின்றன.
ஶூத்ரஃ கரோதி ஶுஶ்ரூஷாம் வைஶ்மா வை பண்யஜீவிகாஃ । வயம் வதேந ஜீவாமஃ கபாலம் ப்ராஹ்மணைர்வ்ரு'தம்
சூத்திரன் சேவை செய்கிறான், வைசியன் வியாபாரம் செய்து வாழ்கிறான்; நாங்கள் கொலை செய்து வாழ்கிறோம், பிராமணர்களால் வழங்கப்பட்ட பிச்சையில்தான் நம் பாத்திரம் நிற்கிறது.
க்ஷத்ரியஃ க்ஷத்ரியம் ஹந்தி மத்ஸ்யோ மத்ஸ்யேந ஜீவதி। ஶ்வா ஶ்வாநம் ஹந்தி தாஶார்ஹ பஶ்ய தர்மோ யதாகதஃ
க்ஷத்திரியன் க்ஷத்திரியனை கொல்கிறான், மீன் மீனை விழுங்கி வாழ்கிறது; நாய் நாயை கொல்கிறது—தசார்ஹா, தர்மம் எவ்வளவு கீழே வந்துவிட்டது என்று பார்.
யுத்தே க்ரு'ஷ்ண கலிர்நித்யம் ப்ராணாஃ ஸீதந்தி ஸம்யுகே। பலம் து நீதிமாதாய யுத்யே ஜயபராஜயௌ
போரில், கிருஷ்ணா, எப்போதும் சண்டை நடக்கிறது, உயிர்கள் போர் வெளியில் சிதறுகின்றன; ஆனால், யுக்தியை நம்பி நான் போரிடுகிறேன்—வெற்றி வந்தாலும், தோல்வி வந்தாலும் சமம்.
நாத்மச்சந்தேந பூதாநாம் ஜீவிதம் மரணம் ததா। நாப்யகாலே ஸுகம் ப்ராப்யம் துஃகம் வாऽபி யதூத்தம
எந்த உயிரினங்களுக்கும் தங்களுக்குப் பிடித்தபடி வாழ்வும் மரணமும் நடக்காது; அதுபோலவே, யாரும் விரும்பும் நேரத்தில் சந்தோஷம் அல்லது துக்கம் பெற முடியாது, யது குலத்தில் சிறந்தவரே.
ஏகோ ஹ்யபி பஹூந்ஹந்தி க்நந்த்யேகம் பஹவோऽப்யுத। ஶூரம் காபுருஷோ ஹந்தி அயஶஸ்வீ யஶஸ்விநம்
ஒருவன் பலரை கொல்லலாம்; பலரும் ஒருவனை கொல்லலாம்; ஒரு கோழை வீரனை கொல்லுகிறான்; புகழில்லாதவன் புகழ்பெற்றவனை அழிக்கிறான்.
ஜயோ நைவோபயோர்த்ரு'ஷ்டோ நோபயோஶ்ச பராஜயஃ। ததைவாபசயோ த்ரு'ஷ்டோ வ்யபயாநே க்ஷயவ்யயௌ
வெற்றி இருபுறத்திலும் எப்போதும் காணப்படுவதில்லை; அதுபோல் தோல்வியும் இருவருக்கும் ஒரே நேரத்தில் வருவதில்லை; பின்னடைவு, நஷ்டம், வீழ்ச்சி, செலவு ஆகியவை எல்லாம் இழுபறியில் தெரிகின்றன.
ஸர்வதா வ்ரு'ஜிநம் யுத்தம் கோ த்நந்ந ப்ரதிஹந்யதே। ஹதஸ்ய ச ஹ்ரு'ஷீகேஶ ஸமௌ ஜயபராஜயௌ
எல்லா வகையிலும் போர் என்பது துயரமாகும்; ஒருவர் தாக்கினால், அவரும் எதிராக தாக்கப்படுவார்; இறந்தவர்களுக்கு, ஹரீஷிகேசா, வெற்றியும் தோல்வியும் ஒன்றே.