தத ஏவ புநஶ்சாபி கதஃ ஸ்வர்கமிதி ஶ்ருதம்। ராஜ்ஞா வஸுமதா ஸார்தமஷ்டகேந ச வீர்யவாந்
அங்கேயிருந்து, அரசன் வசுமதனும் வீரன் அஷ்டகனும் உடன், மீண்டும் சொர்க்கத்தை அடைந்தான் என்று கூறப்படுகிறது.
ப்ரதர்தநேந ஶிவிநா ஸமேத்ய கில ஸம்ஸதி। கர்மணா கேந ஸ திவம் புநஃ ப்ராப்தோ மஹீபதிஃ
அவன் பிரதர்தனனும் சிவியும் உடன் கூடத்தில் சேர்ந்தபோது, எந்த செயலால் அந்த அரசன் மீண்டும் சொர்க்கத்தை அடைந்தான்?
ஸர்வமேததஶேஷேண ஶ்ரோதுமிச்சாமி தத்த்வதஃ। கத்யமாநம் த்வயா விப்ர விப்ரர்ஷிகணஸம்நிதௌ
இந்த எல்லாவற்றையும் முழுமையாகவும் உண்மையாகவும், முனிவர்கள் கூடத்தில் நீ சொல்வதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.
தேவராஜஸமோ ஹ்யாஸீத்யயாதிஃ ப்ரு'திவீபதிஃ। வர்தநஃ குருவம்ஶஸ்ய விபாவஸுஸமத்யுதிஃ
யயாதி என்ற அரசன் தேவர்களின் அரசனைப் போல இருந்தான்; அவர் குரு வம்சத்தை வளர்த்தவர், தீயைப் போல ஒளிர்ந்தவர்.
தஸ்ய விஸ்தீர்ணயஶஸஃ ஸத்யகீர்தேர்மஹாத்மநஃ। சரிதம் ஶ்ரோதுமிச்சாமி திவி சேஹ ச ஸர்வஶஃ
அந்த பெருமைமிக்க, உண்மையான புகழுடைய மகானின் செயல்களை, சொர்க்கத்திலும் இங்கேயும் முழுமையாக கேட்க விரும்புகிறேன்.
ஹந்த தே கதயிஷ்யாமி யயாதேருத்தராம் கதாம்। திவி சேஹ ச புண்யார்தாம் ஸர்வபாபப்ரணாஶிநீம்
நான் உனக்காக யயாதியின் தொடர்ந்த கதையை சொல்வேன்; அது சொர்க்கத்திலும் இங்கேயும் புண்ணியத்தை தரும், எல்லா பாவங்களையும் நீக்கும்.
யயாதிர்நாஹுஷோ ராஜா பூரும் புத்ரம் கநீயஸம்। ராஜ்யேऽபிஷிச்ய முதிதஃ ப்ராவவ்ராஜ வநம் ததா
நாகுஷனின் மகன் யயாதி, தனது இளைய மகன் பூருவை அரசராக அமர்த்தி மகிழ்ச்சியுடன், பின்னர் காட்டுக்குச் சென்றான்.
அந்த்யுஷே ஸ விநிக்ஷிப்ய புத்ராந்யதுபுரோகமாந்। பலமூலாஶநோ ராஜா வநே ஸம்ந்யவஸச்சிரம்
தன் மூத்த மக்களை பூருவிடம் ஒப்படைத்து, அந்த அரசன் பழம் மற்றும் கிழங்கு உண்டு, காட்டில் நீண்ட நாட்கள் வாழ்ந்தான்.
ஶம்ஸிதாத்மா ஜிதக்ரோதஸ்தர்பயந்பித்ரு'தேவதாஃ। அக்நீம்ஶ்ச விதிவஜ்ஜுஹ்வந்வாநப்ரஸ்தவிதாநதஃ
தன்னை அடக்கி, கோபத்தை வென்று, பித்ரு தேவதைகளை திருப்திப்படுத்தி, காட்டுவாசிகள் செய்யும் முறையில், நன்றாக அக்கினியிலும் ஹோமம் செய்தான்.
அதிதீந்பூஜயாமாஸ வந்யேந ஹவிஷா விபுஃ। ஶிலோஞ்சவ்ரு'த்திமாஸ்தாய ஶேஷாந்நக்ரு'தபோஜநஃ
அவன் விருந்தினர்களை காட்டில் கிடைக்கும் உணவால் மதிப்பளித்து, உழைப்பால் கிடைத்ததை மட்டும் உண்டு, பிறகு மீதமுள்ளதை உணவாக ஏற்றான்.
பூர்ணம் வர்ஷஸஹஸ்ரம் ச ஏவம்வ்ரு'த்திரபூந்ந்ரு'பஃ। அப்பக்ஷஃ ஶரதஸ்த்ரிம்ஶதாஸீந்நியதவாங்மநாஃ
ஆயிரம் ஆண்டுகள் முழுவதும் அந்த அரசன் இப்படியே வாழ்ந்தான்; முப்பது ஆண்டுகள் அவன் வாயும் மனமும் கட்டுப்படுத்தி, காற்றை மட்டும் உணவாக எடுத்துக்கொண்டு இருந்தான்.
ததஶ்ச வாயுபக்ஷோऽபூத்ஸம்வத்ஸரமதந்த்ரிதஃ। ததா பஞ்சாக்நிமத்யே ச தபஸ்தேபே ஸ வத்ஸரம்
பின்னர், ஒரு வருடம் முழுவதும் அவன் சோர்வின்றி காற்றையே உணவாக எடுத்தான்; அதுபோல், ஐந்து நெருப்புகளுக்கிடையில் ஒரு வருடம் கடும் தவம் செய்தான்.
ஏகபாதஃ ஸ்திதஶ்சாஸீத்ஷண்மாஸாநநிலாஶநஃ। புண்யகீர்திஸ்ததஃ ஸ்வர்கே ஜகாமாவ்ரு'த்ய ரோதஸீ
அவன் ஆறு மாதங்கள் ஒரு காலை மட்டும் நிலைத்திருந்து, காற்றையே உணவாக எடுத்தான்; பிறகு, அவன் புகழால் பரந்தவன் ஆகி, பூமியும் ஆகாயமும் கடந்து சொர்க்கத்திற்குச் சென்றான்.
ஸ்வர்கதஃ ஸ து ராஜேந்த்ரோ நிவஸந்தேவவேஶ்மநி। பூஜிதஸ்த்ரிதஶைஃ ஸாத்யைர்மருத்பிர்வஸுபிஸ்ததா
அந்த அரசன் சொர்க்கத்திற்குச் சென்று, தேவர்களின் இல்லத்தில் தங்கினான்; அங்கு முப்பது தேவர்கள், சாத்யர்கள், மருத்துகள், வசுக்கள் ஆகியோரால் பெருமைப்படுத்தப்பட்டான்.
தேவலோகம் ப்ரஹ்மலோகம் ஸம்சரந்புண்யக்ரு'த்வஶீ। அவஸத்ப்ரு'திவீபாலோ தீர்ககாலமிதி ஶ்ருதிஃ
அவன் தேவர்களின் உலகத்திலும் பிரம்மாவின் உலகத்திலும் சஞ்சரித்து, நல்லொழுக்கமும் கட்டுப்பாடும் உடையவனாய் நீண்ட நாட்கள் அங்கே வாழ்ந்தான் என்று கேள்வி.
ஸ கதாசிந்ந்ரு'பஶ்ரேஷ்டோ யயாதிஃ ஶக்ரமாகமத்। கதாந்தே தத்ர ஶக்ரேண ஸ ப்ரு'ஷ்டஃ ப்ரு'திவீபதிஃ
ஒரு நாள், அந்த சிறந்த அரசன் யயாதி இந்திரனைச் சேர்ந்தான்; உரையாடல் முடிவில், இந்திரன் அந்த பூமியின் அரசனை வினவினான்.
யதா ஸ பூருஸ்தவ ரூபேண ராஜ- ஞ்ஜராம் க்ரு'ஹீத்வா ப்ரசசார பூமௌ। ததா ச ராஜ்யம் ஸம்ப்ரதாயைவ தஸ்மை த்வயா கிமுக்தஃ கதயேஹ ஸத்யம்
உன் மகன் புரு, உன் உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு உன் முதுமையை ஏற்று பூமியில் ஆட்சி செய்தபோது, நீ அவனுக்குத் ராஜ்யத்தை வழங்கி, என்ன சொன்னாய்? உண்மையை இங்கே சொல்.
கங்காயமுநயோர்மத்யே க்ரு'த்ஸ்நோயம் விஷயஸ்தவ। மத்யே ப்ரு'திவ்யாஸ்த்வம் ராஜா ப்ராதரோऽந்த்யாதிபாஸ்தவ
கங்கை, யமுனை ஆகிய இரண்டிற்கும் நடுவே இந்த முழு நிலமும் உனது; பூமியின் நடுவில் நீ அரசன், உன் சகோதரர்கள் எல்லையிலுள்ள பகுதிகளுக்கு அரசர்கள்.
ந ச குர்யாந்நரோ தைந்யம் ஶாட்யம் க்ரோதம் ததைவ ச। ஜைஹயம் ச மத்ஸரம் வைரம் ஸர்வத்ரேதம் ந காரயேத்
ஒருவன் தாழ்ச்சி, வஞ்சகம், கோபம் ஆகியவற்றைச் செய்யக்கூடாது; எங்கும் தோல்வி, பொறாமை, பகைமை ஆகியவற்றையும் ஏற்படுத்தக் கூடாது.
மாதரம் பிதரம் ஜ்யேஷ்டம் வித்வாம்ஸம் ச தபோதநம்। க்ஷமாவந்தம் ச ராஜேந்த்ர நாவமந்யேத புத்திமாந்
அரசே, புத்திசாலிகள் தங்கள் தாய், தந்தை, மூத்தவர், கல்வியாளர், தவம் செய்பவர், பொறுமையுள்ளவர் ஆகியோரையும் எப்போதும் இகழக் கூடாது.
ளஶக்தஸ்து க்ஷமதே நித்யமஶக்தஃ க்ருத்யதே நரஃ। துர்ஜநஃ ஸுஜநம் த்வேஷ்டி துர்பலோ பலவத்தரம்
பலமுள்ளவன் எப்போதும் பொறுமை காட்டுவான்; பலமில்லாதவன் தான் கோபப்படுவான். தீயவன் நல்லவனை வெறுப்பான்; பலமில்லாதவன் பலமுள்ளவனை வெறுப்பான்.
ரூபவந்தமரூபீ ச தநவந்தம் ச நிர்தநஃ। அகர்மீ கர்மிணம் த்வேஷ்டி தார்மிகம் ச நதார்மிகஃ
அழகில்லாதவன் அழகானவனை, ஏழை பணக்காரனை, சோம்பேறி உழைப்பாளியை, அறமில்லாதவன் அறநெறி உடையவனை வெறுப்பான்.
நிர்குணோ குணவந்தம் ச புத்ரைதத்கலிலக்ஷணம்। விபரீதம் ச ராஜேந்த்ர ஏதேஷு க்ரு'தலக்ஷணம்
நற்குணமில்லாதவன் நற்குணமுள்ளவனை வெறுப்பது — இதுவே, மகனே, தீயவரின் அடையாளம்; இதற்கு எதிராக இருப்பதே நல்லவரின் அடையாளம், அரசே.
ப்ராஹ்மணோ வாத வா ராஜா வைஶ்யோ வா ஶூத்ர ஏவ வா। ப்ரஶஸ்தேஷு ப்ரஸக்தாஶ்சேத்ப்ரஶஸ்யந்தே யஶஸ்விநஃ
பிராமணன், அரசன், வணிகன், அல்லது வேலைக்காரன் என்றாலும், நல்லவர்களை விரும்பினால், புகழ்பெற்றவர்களாக மதிக்கப்படுவார்கள்.
தஸ்மாத்ப்ரஶஸ்தே ராஜேந்த்ர நரஃ ஸக்தமநா பவேத்। அலோகஜ்ஞா ஹ்யப்ரஶஸ்தா ப்ராதரஸ்தே ஹ்யபுத்தயஃ
அதனால், அரசே, மனிதன் நல்லவற்றில் மனதைச் செலுத்த வேண்டும்; நல்லவற்றில் ஈடுபாடில்லாதவர்கள் அறியாதவர்களே, உன் சகோதரர்களைப் போல.
த்வம் ஹி தர்மவிதோ ராஜந்கத்தஸே தர்மஸுத்தமம்। கதயஸ்வ புநர்மேऽத்ய லோகவ்ரு'த்தாந்தமுத்தமம்
அரசே, நீ தர்மத்தை அறிந்தவன், தர்மத்தின் சிறப்பை பெருமைப்படுத்துகிறாய்; இன்று மீண்டும் உலக நடத்தை பற்றிய உயர்ந்த கதையை எனக்கு சொல்.
அக்ரோதநஃ க்ரோதநேப்யோ விஶிஷ்ட- ஸ்ததா திதிக்ஷுரதிதிக்ஷோர்விஶிஷ்டஃ। அமாநுஷேப்யோ மாநுஷாஶ்ச ப்ரதாநா வித்வாம்ஸ்ததைவாவிதுஷஃ ப்ரதாநஃ
கோபப்படாதவன் கோபமுள்ளவனைவிட சிறந்தவன்; அதுபோல், பொறுமையுள்ளவன் பொறுமையில்லாதவனைவிட மேன்மை உடையவன். மானிடர் அமானிடர்களை விட முன்னிலை; அறிவாளிகள் அறியாதவர்களை விட முன்னிலை.
ஆக்ருஶ்யமாநோ நாகோஶேந்மந்யுரேவ திதிக்ஷதஃ। ஆக்ரோஷ்டாரம் நிர்தஹதி ஸுக்ரு'தம் சாஸ்ய விந்ததி
பொறுமையுள்ளவன் திட்டப்படும்போது திரும்பத் திட்டுவதில்லை; அவன் திட்டுபவரை உள்ளுக்குள் எரிக்கிறான், மேலும் நன்மை அடைகிறான்.
நாருந்துதஃ ஸ்யாந்ந ந்ரு'ஶம்ஸவாதீ ந ஹீநதஃ பரமப்யாததீத। யயாऽஸ்ய வாசா பர உத்விஜேத ந தாம் வதேத்ருஶதீம் பாபலோக்யாம்
யாரையும் பழிப்பதும், கடுமையான வார்த்தைகள் பேசுவதும் கூடாது; தாழ்ந்தவர்களிடமிருந்து எதையும் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. ஒருவரின் பேச்சால் மற்றவர் மனம் கலங்கினால், அப்படிப்பட்ட கடுமையான, பழிக்கத்தக்க சொற்களை ஒருபோதும் பேசக்கூடாது.
அருந்துதம் புருஷம் தீக்ஷ்ணவாசம் வாக்கண்டகைர்விதுதந்தம் மநுஷ்யந்। வித்யாதலக்ஷ்மீகதமம் ஜநாநாம் முகே நிபத்தாம் நிர்ரு'திம் வஹந்தம்
எப்போதும் பழிப்பதும், கூர்மையான வார்த்தைகள் பேசுவதும், சொற்களால் பிறரை காயப்படுத்துவதும் செய்பவர், எல்லா மக்களிலும் அதிருஷ்டம் இல்லாதவராக இருப்பார்; அவன் வாயிலே அழிவு கட்டுப்பட்டிருக்கும்.