ந யுஜ்யதே கர்ம யுஷ்மாஸு ஹீநம் ஸத்வம் ஹி வஸ்தாத்ரு'ஶம் பீமஸேநாஃ । உத்பாஸதே ஹ்யஞ்ஜநபிந்துவத்த- ச்சுப்ரே வஸ்த்ரே யத்பவேத்கில்பிஷம் வஃ
உங்களிடம் எந்தக் குறையும் காணப்படுவதில்லை; உங்கள் இயல்பு அப்படியே உள்ளது, பீமசேனா. உங்களிடம் ஏதேனும் குறை இருந்தால், அது வெள்ளைத் துணியில் கருப்பு களிம்பு போல் வெளிப்படும்.
ஸர்வக்ஷயோ த்ரு'ஶ்யதே யத்ர க்ரு'த்ஸ்நஃ பாபோதயோ பாவஸம்ஸ்தஃ குரூணாம்। கஸ்தத்ர குர்யாஞ்ஜாது கர்ம ப்ரஜாநந் பராஜயோ யத்ர ஸமோ ஜயஶ்ச
எங்கு முழு அழிவும், தீமை எழுந்து குருக்களில் நிலைபெற்றிருக்கிறதோ, அதை அறிந்தவன் அங்கே எப்போது செயல்படுவான்? அங்கு தோல்வியும் வெற்றியும் சமம்.
தே வை தந்யா யைஃ க்ரு'தம் ஜ்ஞாதிகார்யம் தே வை புத்ராஃ ஸுஹ்ரு'தோ பாந்தவாஶ்ச। உபக்ருஷ்டம் ஜீவிதம் ஸந்த்யஜேயு- ர்யதஃ குரூணாம் நியதோ வை பவஃ ஸ்யாத்
யார் தங்கள் உறவினருக்கான கடமையை நிறைவேற்றுகிறார்களோ, அவர்கள் தான் உண்மையான மகன்கள், நண்பர்கள், உறவினர்கள். அவர்கள் களங்கமடைந்த வாழ்க்கையைக் கைவிட்டு விடுவார்கள்; காரணம், கௌரவர்கள் மீது வரப்போகும் விதி உறுதியாக உள்ளது.
தே சேத்குரூநநுஶிஷ்யாத பார்தா நிர்ணீய ஸர்வாந்த்விஷதோ நிக்ரு'ஹ்ய। ஸமம் வஸ்தஜ்ஜீவிதம் ம்ரு'த்யுந ஸ்யா- த்யஜ்ஜீவத்வம் ஜ்ஞாதிவதேந ஸாது
பார்த்தர்களே, நீங்கள் எதிரிகளை அடக்கி, எல்லாவற்றையும் தீர்மானித்து, கௌரவர்களுக்கு நல்லது சொல்லினால், உங்கள் வாழ்க்கையும் மரணத்திற்குச் சமமானதாக இருக்கட்டும்; ஏனெனில் உறவினர்களை கொன்று வாழ்வது தர்மம் அல்ல.
கோ ஹ்யேவ யுஷ்மாந்ஸஹ கேஶவேந ஸசேகிதாநாந்பார்ஷதபாஹுகுப்தாந்। ஸஸாத்யகீந்விஷஹேத ப்ரஜேதும் லப்த்வாऽபி தேவாந்ஸசிவாந்ஸஹேந்த்ராந்
நீங்களும் கேசவன் உடனும் சேர்ந்து, செகிதானர்கள், ப்ருஷதகுமாரர்கள், சாத்த்யகிகள் ஆகியோரைக் கண்டு, அவர்களை வெல்வதற்கு—even தேவர்கள், அவர்களது ஆலோசகர்கள், இந்திரன் கூட கிடைத்தாலும்—யார் எதிர்த்து நிற்க முடியும்?
கோ வா குரூந்த்ரோணபீஷ்மாபிகுப்தா- நஶ்வத்தாம்நா ஶல்யக்ரு'பாதிபிஶ்ச। ரணே விஜேதும் விஷஹேத ராஜந் ராதேயகுப்தாந்ஸஹ பூமிபாலைஃ
அரசே, யார் போரில் த்ரோணர், பீஷ்மர், அஸ்வத்தாமன், சல்யன், கிருபர் மற்றும் பிறர் காப்பாற்றும் கௌரவர்களையும், ராதேயன் மற்றும் மற்ற அரசர்களால் பாதுகாக்கப்படுவோரையும் வெல்லத் துணிவார்?
மஹத்பலம் தார்தராஷ்ட்ரஸ்ய ராஜ்ஞஃ கோ வை ஶக்தோ ஹந்துமக்ஷீயமாணஃ । ஸோऽஹம் ஜயே சைவ பராஜயே ச நிஃஶ்ரேயஸம் நாதிகச்சாமி கிம்சித்
துரியோதனனின் மக்களின் பெரிய படையை அழிக்காமல் யார் முடியும்? வெற்றி வந்தாலும், தோல்வி வந்தாலும், எனக்கு உயர்ந்த நன்மை எதுவும் தெரியவில்லை.
கதம் ஹி நீசா இவ தௌஷ்குலேயா நிர்தர்மார்தம் கர்ம குர்யுஶ்ச பார்தாஃ । ஸோऽஹம் ப்ரஸாத்ய ப்ரணதோ வாஸுதேவம் பஞ்சாலாநாமதிபம் சைவ வ்ரு'த்தம்
பார்த்தர்கள், கீழானவர்கள் போல், தர்மமும் அர்த்தமும் இல்லாத செயல்களை எப்படிச் செய்வார்கள்? அதனால், நான் வாசுதேவனையும், வயதான பஞ்சால அரசரையும் மனமுவந்து வணங்கி சமாதானம் செய்கிறேன்.
க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ ஶரணம் வஃ ப்ரபத்யே கதம் ஸ்வஸ்தி ஸ்யாத்குருஸ்ரு'ஞ்ஜயாநாம்। ந ஹ்யேவமேவம் வசநம் வாஸுதேவோ தநஞ்ஜயோ வா ஜாது கிம்சிந்ந குர்யாத்
கை கூப்பி, உங்களிடம் அடைக்கலம் புகுகிறேன். கௌரவருக்கும் ஸ்ரிஞ்ஜயர்களுக்கும் எப்படி நல்வாழ்வு கிடைக்கும்? வாசுதேவனும், தனஞ்சயனும், இதற்கு மாறாக எதையும் செய்யமாட்டார்கள்.
ப்ரணாந்தத்யாத்யாசமாநஃ குதோऽந்ய- தேதத்வித்வந்ஸாதநார்தம் ப்ரவீமி । ஏதத்ராஜ்ஞோ பீஷ்மபுரோகமஸ்ய மதம் யத்வஃ ஶாந்திரிஹோத்தமா ஸ்யாத்
யாராவது தயவு கேட்டு கும்பிடும் போது, எப்படி வணங்க முடியும்? அதனால், ஞானியீரே, சமாதானம் வேண்டி இதைச் சொல்கிறேன். பீஷ்மர் முதலான அரசர் நினைப்பது, இங்கு உயர்ந்த அமைதி கிடைக்க வேண்டும் என்பதே.
காம் நு வாசம் ஸஞ்ஜய மே ஶ்ரு'ணோஷி। யுத்தைஷிணீம் யேந யுத்தாத்பிபேஷி । அயுத்தம் வை தாத யுத்தாத்கரீயஃ கஸ்தல்லப்த்வா ஜாது யுத்த்யேத ஸூத
சஞ்சயா, நான் சொல்வதை நீ கேட்கிறாயா? நான் சொல்வது யுத்தத்தை விரும்பும் வார்த்தைகள்; அதனால் நீ போரைப் பயப்படுகிறாய். போர் இல்லாத நிலை, போரைவிட உயர்ந்தது; அதை பெற்றவனே யார் போரைத் தேர்ந்தெடுப்பான், தேர்வாளா?
அகுர்வதஶ்சேத்புருஷஸ்ய ஸஞ்ஜய ஸித்த்யேத்ஸங்கல்போ மநஸா யம் யமிச்சேத்। ந கர்ம குர்யாத்விதிதம் மமைத- தந்யத்ர யுத்தாத்பஹு யல்லகீயஃ
சஞ்சயா, ஒருவர் எதையும் செய்யாமல் இருந்தால், மனதில் விரும்பியதை அடைய முடியும் என்று நினைத்தால், அது உண்மை இல்லை. எனக்குத் தெரிந்தவரை, போரைத் தவிர மற்ற எந்தச் செயலும் அவ்வளவு எளிதல்ல.
குதோ யுத்தம் ஜாது நரோऽவகச்சே- த்கோ தேவஶப்தோ ஹி வ்ரு'ணீத யுத்தம்। ஸுகைஷிணஃ கர்ம குர்வந்தி பார்தா தர்மாதஹீநம் யச்ச லோகஸ்ய பத்யம்
ஒருவன் போரை எப்படி உணர முடியும்? தெய்வத்தால் சபிக்கப்பட்டவன் தான் போரை விரும்புவான். பார்த்தர்கள் சந்தோஷம் நாடி செயல் செய்கிறார்கள்; ஆனால் தர்மம் இல்லாதவை உலக வழக்காக இருக்கலாம்.
தர்மோதயம் ஸுகமாஶம்ஸமாநாஃ க்ரு'ச்ச்ரோபாயம் தத்த்வதஃ கர்ம துஃகம்। ஸுகம் ப்ரேப்ஸுர்விஜிகாம்ஸுஶ்ச துஃகம் கர்மாரபேத்யச்ச தர்மாநபேதம்
தர்மம் வளர்ந்தால் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும் என்று நம்புபவர்கள், துன்பம் வழியாகச் செய்யும் செயலே உண்மையில் துன்பம் என்று அறிகிறார்கள். மகிழ்ச்சி விரும்பி, துன்பத்தைத் தவிர விரும்புபவர், தர்மம் இல்லாத செயல்களைத் தொடங்க மாட்டார்.
க இந்த்ரியாணாம் ப்ரீதிவஶாநுராநாம் கர்மாபிஜ்ஞஃ ஸ்வஶரீரம் துநோதி। யயா ப்ரமுக்தோ ந கரோதி துஃகம் த்ரு'ஷ்ணாம் த்யஜேத்ஸர்வதர்மாதபேதாம்
இந்திரியங்களின் இன்பத்தை நாடி, செயலில் தேர்ந்தவன் தன் உடலை ஏன் புண்படுத்த வேண்டும்? அப்படி ஆசையிலிருந்து விடுபட்டவன் துன்பம் செய்யமாட்டான்; எல்லா தர்மத்திலிருந்தும் விலகிய ஆசையை விட்டுவிடுவான்.
ஸஹாஸ்மாபிர்த்ரு'தராஷ்ட்ரஸ்ய ராஜ்ஞஃ
நம்முடன் சேர்ந்து த்ருதராஷ்டிரர் இருக்கிறார்.
கதம் த்வஸ்மாந்ஸம்ப்ரணுதேத்குருப்யஃ
அப்படி இருக்க, அவர் எங்களை எப்படி கௌரவர்களுக்கு எதிராகத் தூண்ட முடியும்?
அத்ரைவ ஸ்யாதவுதஸ்யைவ காமஃ। ப்ராயஃ ஶரீரே ஹ்ரு'தயம் துநோதி
இங்கேயே, ஆயுதம் இல்லாதவர்களுக்கு ஆசை எழும்; பொதுவாக, உடலில் உள்ள இதயம் துன்பப்படும்.
ஸ்வயம் ராஜா விஷமஸ்தஃ பரேஷு ஸாமர்த்யமந்விச்சதி தந்ந ஸாது। யதாऽऽத்மநஃ பஶ்யதி வ்ரு'த்தமேவ ததா பரேதாமபி ஸோऽப்யுபைதி
அரசன் தானே கஷ்டத்தில் உள்ளபோது, பிறரிடம் அதிகாரம் நாடுகிறார், அது நல்லதல்ல. தன் நடத்தை எப்படி இருக்கிறதோ, அதுபோல் பிறரிடமும் நடக்க வேண்டும்.
ஆஸந்நமக்நிம் து நிதாககாலே கம்பீரகக்ஷே கஹநே விஸ்ரு'ஜ்ய। யதா விவ்ரு'த்தம் வாயுவஶேந ஶோசே- த்க்ஷேமம் முமுக்ஷுஃ ஶிஶிரவ்யபாயே
வெயில்காலத்தில், தீக்கருகில் ஆழமான அறையை விட்டு வெளியேறி, காற்று அதிகரிக்கும்போது வருந்தி, குளிர்காலம் போனதும் பாதுகாப்பை விரும்புவது போல.
ப்ராப்தைஶ்வர்யோ த்ரு'தராஷ்ட்ரோऽத்ய ராஜா லாலப்யதே ஸஞ்ஜய கஸ்ய ஹேதோஃ । ப்ரக்ரு'ஹ்ய துர்புத்திமநார்ஜவே ரதம் புத்ரம் மந்தம் மூடமமந்த்ரிணம் து
இன்று செல்வம் பெற்ற அரசன் திருதராஷ்டிரன், சஞ்சயா, எதற்காக இப்படி தன்னை இன்பத்தில் மூழ்கவைக்கிறார்? அவன் புத்தி குறைந்த, நேர்மையில்லாத, அறிவிலி, தவறான வழியில் செல்லும் தன் மகனை மட்டும் பிடித்து வைத்திருக்கிறான்.
அநாப்தவச்சாப்ததமஸ்ய வாசஃ ஸுயோதநோ விதுரஸ்யாவமத்ய। ஸுதஸ்ய ராஜா த்ரு'தராஷ்ட்ரஃ ப்ரியைஷீ ஸம்புத்யமாநோ விஶதேऽதர்மமேவ
அனைவரிலும் புத்திசாலி விதுரனின் வார்த்தைகளை, சுயோதனன் வெளிப்படையாக ஒதுக்கி, அந்நியனுடையதாக எண்ணுகிறான். மகனுக்குப் பெரும் பாசம் கொண்ட திருதராஷ்டிரன், உணர்ந்தும் தர்மத்தை விட்டுவிட்டு தவறான வழியில் செல்கிறான்.
மேதாவிநம் ஹ்யர்தகாமம் குரூணாம் பஹுஶ்ருதம் வாக்மிநம் ஶீலவந்தம் । ஸ தம் ராஜா த்ரு'தராஷ்ட்ரஃ குருப்யோ ந ஸஸ்மார விதுரம் புத்ரகாம்யாத்
குருக்களில் அறிவாளி, காரியத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவன், நன்கு கற்றவன், நயமான பேச்சாளர், நல்லொழுக்கம் கொண்டவன் ஆகிய விதுரனை, மகன் மீது ஆசையால், குருக்களுக்கு நல்லது என்று நினைத்தும், அரசன் திருதராஷ்டிரன் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளவில்லை.
மாநக்நஸ்யாஸௌ மாநகாமஸ்ய சேர்ஷோஃ ஸம்ரம்பிணஶ்சார்ததர்மாதிகஸ்ய। துர்பாஷிணோ மந்யுவஶாநுகஸ்ய காமாத்மநோ தௌர்ஹ்ரு'தைர்பாவிதஸ்ய
அந்த மகன் மரியாதையை அழிப்பவன், மரியாதை வேண்டுபவன், பொறாமை கொண்டவன், சீக்கிரம் கோபப்படுவான், லாபமும் தர்மத்தையும் மீறுவான், கடுமையான வார்த்தை பேசுவான், கோபத்தால் நடத்தப்படுவான், ஆசைபட்டவன், தீய எண்ணங்களால் உருவானவன்.
அநேயஸ்யாஶ்ரேயஸோ தீர்கமந்யோ- ர்மித்ரத்ருஹஃ ஸஞ்ஜய பாபபுத்தேஃ। ஸுதஸ்ய ராஜா த்ரு'தராஷ்ட்ரஃ ப்ரியைஷீ ப்ரபஶ்யமாநஃ ப்ராஜஹாத்தர்மகாமௌ
சஞ்சயா, நீ அறிந்துகொள், அந்த மகனுக்காகவே, அரசன் திருதராஷ்டிரன் தர்மத்தையும் நல்லதையும் விட்டுவிட்டான். அவன் கட்டுப்பாடில்லாதவன், நண்பர்களுக்கு எதிரியானவன், தீய எண்ணத்தில் நிலைத்திருப்பவன், கெட்ட புத்தி கொண்டவன் என்பதை அறிந்தும் அவ்வாறு செய்தான்.
ததைவ மே ஸஞ்ஜய தீவ்யதோऽபூ- ந்மதிஃ குரூணாமாகதஃ ஸ்யாதபாவஃ । காவ்யாம் வாசம் விதுரோ பாஷமாணோ ந விந்ததே யத்தார்தராஷ்ட்ராத்ப்ரஶம்ஸாம்
சஞ்சயா, நான் சூதாடிய போது, அப்போதே குருக்கள் அழிவை நோக்கிச் செல்கிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரிந்தது. விதுரன் நல்ல வார்த்தை பேசினாலும், திருதராஷ்டிரன் தரப்பில் பாராட்டு கிடைக்காதது தெளிவாக இருந்தது.
க்ஷத்துர்யதா நாந்வவர்தந்த புத்திம் க்ரு'ச்ச்ரம் குரூந்ஸூத ததாऽப்யாஜகாம। யாவத்ப்ரஜ்ஞாமந்வவர்தந்த தஸ்ய தாவத்தேஷாம் ராஷ்ட்ரவ்ரு'த்திர்பபூவ
விதுரனின் அறிவை அவர்கள் கேட்காதபோது, சுதரணரே, குருக்களுக்கு துன்பம் வந்தது. அவன் அறிவை அவர்கள் பின்பற்றியவரை, அவர்களது நாட்டில் வளம் இருந்தது.
ததர்தலுப்தஸ்ய நிபோத மேऽத்ய யே மந்த்ரிணோ தார்தராஷ்ட்ரஸ்ய ஸூத। துஃஶாஸநஃ ஶகுநிஃ ஸூதபுத்ரோ காவல்கணே பஶ்ய ஸம்மோஹமஸ்ய
இப்போது, சஞ்சயா, திருதராஷ்டிரனின் ஆசைக்காக, யார் அவனுடைய ஆலோசகர்கள் என்று கேள்: துஷ்ஷாசனன், சகுனி, கர்ணன், காவல்கணன்—இவனைச் சுற்றியுள்ள மயக்கம் நீ பார்ப்பாயாக.
ஸோऽஹம் ந பஶ்யாமி பரீக்ஷமாணஃ கதம் ஸ்வஸ்தி ஸ்யாத்குருஸ்ரு'ஞ்ஜயாநாம் । ஆத்தைஶ்வர்யோ த்ரு'தராஷ்ட்ரஃ பரேப்யஃ ப்ரவ்ராஜிதே விதுரே தீர்கத்ரு'ஷ்டௌ
நான் சிந்தித்துப் பார்த்தாலும், குருக்களுக்கும் ஸ்ரிஞ்ஜயர்களுக்கும் நல்ல நிலை எப்படி இருக்கும் என்று காணவில்லை. திருதராஷ்டிரன், பிறரிடமிருந்து ஆட்சியைப் பிடித்து, தொலைநோக்குப் பார்வையுள்ள விதுரனை நாடு விட்டு அனுப்பிவிட்டான்.
ஆஶம்ஸதே வை த்ரு'தராஷ்ட்ரஃ ஸபுத்ரோ மஹாராஜ்யமஸபத்நம் ப்ரு'திவ்யாம்। தஸ்மிஞ்ஶமஃ கேவலம் நோபலப்யஃ ஸர்வம் ஸ்வகம் மத்கதே மந்யதேऽர்தம்
திருதராஷ்டிரன் தன் மகனுடன் சேர்ந்து, பூமியில் எவரும் எதிரியில்லாத பெரிய ராஜ்யத்தை விரும்புகிறான். இதில் அவனுக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை; எல்லா செல்வமும் தனக்கே என்று எண்ணுகிறான்.