ததோ விஸம்ஜ்ஞாநி பரேஷு பார்தஃ ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய ஸம்தேஶமதோத்தராயாஃ । நிர்யாஹி வாஹாதிதி மாத்ஸ்யபுத்ரமுவாச யாவத்குரவோ விஸம்ஜ்ஞாஃ
பிறர் எல்லோரும் மயக்கத்தில் இருப்பதை பார்த்துப் பார்த்தன், உத்தரன் சொன்னதை நினைத்து, ‘குருக்கள் இன்னும் மயங்கியிருக்கும்போது, குதிரைகளை வெளியே கொண்டு போ’ என்று மாத்ஸ்ய மன்னன் மகனிடம் சொன்னான்.
ஆசார்யஶாரத்வதயோஃ ஸுஶுக்லே கர்ணஸ்ய பீதம் ருசிரம் ச வஸ்த்ரம்। த்ரௌணேஶ்ச ராஜ்ஞஶ்ச ததைவ நீலே வஸ்த்ரே ஸமாதத்ஸ்வ நரப்ரவீர
மனிதர்களில் சிறந்தவனே, சரத்வதுக்கும் க்ருபருக்கும் வெள்ளை உடைகளை, கர்ணனுக்குப் பசுமை நிற உடையை, திரௌணர் மற்றும் மன்னருக்குக் நீல உடைகளை எடுத்துக்கொள்.
பீஷ்மஸ்ய ஸம்ஜ்ஞாம் து ததைவ மந்யே ஜாநாதி மேऽஸ்த்ரப்ரதிகாதமேஷஃ। ஏதஸ்ய வாஹாந்குரு ஸவ்யதஸ்த்வமேவம் ப்ரயாதவ்யமமூடஸம்ஜ்ஞைஃ
பீஷ்மருக்கு மட்டும் அறிவு இருக்கிறது என்று நான் நினைக்கிறேன்; அவர் என் ஆயுதத்துக்கு எதிராக என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அறிகிறார். மற்றவர்கள் மயங்கியிருக்கையில், அவரது ரதத்தின் இடப்பக்கமாக குதிரைகளை ஓட்ட வேண்டும்.
ரஶ்மீந்ஸமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ததோ மஹாத்மா ரதாதவப்லுத்ய விராடபுத்ரஃ । வஸ்த்ராண்யுபாதாய மஹாரதாநாம் நாநாவிதாந்யத்புதவர்ணகாநி
பின்னர், வீராட மன்னன் மகன், கயிறுகளை விட்டுவிட்டு, ரதத்திலிருந்து தாவி, அந்தப் பெரிய ரத வீரர்களின் வண்ணமயமான ஆடைகளைக் கொண்டு வந்தான்.
மஹாந்தி சீநாம்ஶுதுகூலகாநி பட்டாம்ஶுகாநி விவிதாநி மநோஜ்ஞகாநி । ஹாராம்ஶ்ச ராஜ்ஞாம் மணிபூஷணாநி ஸுவர்ணநிஷ்காபரணாநி மாரிஷ
அவன் பெரிய சீன பட்டு துணிகள், பலவகை அழகான பட்டாடைகள், மன்னர்களின் மணிமணிகள் பதித்த ஹாரங்கள், பொன் நாணயங்கள், ஆபரணங்கள் ஆகியவற்றை எடுத்தான்.
மாணிக்யபாஹ்வங்கதகங்கணாநி அந்யாநி ராஜ்ஞாம் மணிபூஷணாநி। வஸ்த்ராண்யுபாதாய மஹாரதாநாம் தூர்ணம் புநஃ கம் ரதமாருரோஹ
மாணிக்கம் பதித்த கை வளையல்கள், கைக்கடிகாரங்கள், மற்ற மன்னர்களின் மணியாலான ஆபரணங்கள், ரத வீரர்களின் ஆடைகள் ஆகியவற்றை எடுத்துக்கொண்டு, விரைவாக மீண்டும் ரதத்தில் ஏறினான்.
ராஜ்ஞஶ்ச ஸர்வாந்க்ரு'தஸம்நிகாஶாந்ஸம்மோஹநாஸ்த்ரேண விஸம்ஜ்ஞகல்பாந் । நாஸாக்ரவிந்யஸ்தகராங்குலீகஃ பார்தோ ஜஹாஸ ஸ்மயமாநசேதாஃ
மன்னர்கள் அனைவரும் மயக்க ஆயுதத்தால் அறிவிழந்தவர்களைப் போல் இருந்தபோது, பார்த்தன் தன் விரலை மூக்கின் முனையில் வைத்து, மனதில் மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தான்.
ததோऽந்வஶாத்தாம்ஶ்சதுரஃ ஸதஶ்வாந்புத்ரோ விராடஸ்ய ஹிரண்யகக்ஷ்யாந் । தே தத்வ்யதீயுர்த்விஷதாமநீகம் ஶ்வேதா வஹந்தோऽர்ஜுநமாஜிமத்யாத்
பின்னர் வீராடன் மகன், பொன் கட்டுகளுடன் கூடிய அந்த நான்கு வெள்ளை குதிரைகளை விரைவாக ஓட்டினான்; அவை அர்ஜுனனை எதிரிகள் நடுவில் ஒளிரும் வெண்மையாக எடுத்துச் சென்றன.
ததா ப்ரயாந்தம் புருஷப்ரவீரம் பீஷ்மஃ ஶரைரப்யஹநத்தரஸ்வீ। ஸ சாபி பீஷ்மஸ்ய ஹயாந்நிஹத்ய விவ்யாத பீஷ்மம் தஶபிஃ ப்ரு'ஷத்கைஃ
அந்தப் பெருமைமிக்க மனிதன் முன்னே செல்லும் போது, வேகமான பீஷ்மர் அம்புகளால் தாக்கினார்; ஆனால் அர்ஜுனன் பீஷ்மரின் குதிரைகளை கொன்று, பத்து கூரிய அம்புகளால் பீஷ்மரைத் துளைத்தான்.
ததோऽர்ஜுநோ பீஷ்மமபாஸ்ய யுத்தே வித்த்வாऽஸ்ய யந்தாரமரிஷ்டதந்வா। தஸ்தௌ விமுக்தோ ரதவ்ரு'ந்தமத்யாத்ராஹும் விதார்யேவ ஸஹஸ்ரரஶ்மிஃ
பின்னர் அர்ஜுனன், போரில் பீஷ்மரை விட்டு, அவன் ரத ஓட்டியைக் காயப்படுத்தி, ரதங்களின் நடுவில் சுதந்திரமாக நின்றான்; அது ஆயிரம் கதிர்கள் உடைய சூரியன் ராகுவை பிளக்கும் போல் இருந்தது.
லப்த்வா து ஸம்ஜ்ஞாம் புருஷப்ரவீரஃ பார்தம் நிரீக்ஷ்யாத மஹேந்த்ரகல்பம் । ரணாத்ப்ரமுக்தம் புருஷப்ரவீரம் ஸ தார்தராஷ்ட்ரஸ்த்வரிதோ பபாஷே
அறிவை மீண்டும் பெற்ற அந்தப் பெருமைமிக்கவன், போரிலிருந்து விடுபட்ட மகேந்திரனைப் போல் இருந்த பார்த்தனைப் பார்த்து, துரிதராஷ்டிரனின் மகன் விரைவாகப் பேசினான்.
அயம் கதம்சித்பவதோ விமுக்தஸ்தம் வை ப்ரபத்நீத யதா ந முச்யேத்। தமப்ரவீச்சாந்தநவஃ ப்ரஹஸ்ய க்வ தே கதா புத்திரபூத்க்க வீர்யம்
‘எப்படியோ உங்கள் எதிரி தப்பி விட்டான்; அவனை பிடியுங்கள், மீண்டும் தப்பிச் செல்லாதபடி செய்யுங்கள்’ என்றான். ஷாந்தனுவின் மகன் சிரித்தவாறு, ‘உன் புத்தியும் வீரமும் எங்கே போனது?’ என்று கேட்டான்.
ஶாந்திம் பராம் ப்ராப்ய யதா ஸ்திதஸ்த்வமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய பாணாம்ஶ்ச தநுஶ்ச சித்ரம் । ந த்வேவ பீபத்ஸுரலம் ந்ரு'ஶம்ஸம் கர்தும் ந பாபேऽஸ்ய மநோ நிவிஷ்டம்
நீ மிக உயர்ந்த அமைதியை அடைந்து, அம்புகளையும் அழகான வில்லையும் விட்டுவிட்டாய்; ஆனால் பீபத்சு ஒருபோதும் கொடுமை செய்யமாட்டான், அவன் மனம் தீமைக்குத் திரும்புவதில்லை.
ஜஹ்யாந்ந தர்மம் த்ரிதிவஸ்ய ஹேதோஃ ஸர்வே து தஸ்மாந்ந ஹதா ரணேऽஸ்மிந்। க்ஷிப்ரம் குரூந்யாஹி குருப்ரவீர விஜித்ய காஶ்ச ப்ரதியாது பார்தஃ
அவன் சொர்க்கம் கிடைக்கும் என்றாலும் தர்மத்தை விட்டு விடமாட்டான்; அதனால் இந்தப் போரில் யாரும் கொல்லப்படவில்லை. விரைவாக குருக்களைத் தொடர்ந்து செல், பெரும் வீரனே, பார்த்தன் வெற்றி பெற்று மாடுகளை மீண்டும் கொண்டு வரட்டும்.
ஸம்மோஹநாஸ்த்ரப்ரதிமோஹிதாஃ ஸ்த யூயம் ந ஜாநீத தநாபஹாரம்। பஶ்யாமி வஸ்த்ராபரணாநி ராஜந்விராடபுத்ரேண ஸமாஹ்ரு'தாநி
நீங்கள் அனைவரும் அந்த மயக்க ஆயுதத்தால் மயங்கிவிட்டீர்கள்; செல்வம் கொள்ளை அடிக்கப்பட்டதை அறியவில்லை. மன்னர்களின் ஆடைகள், ஆபரணங்கள் எல்லாம் வீராடன் மகனால் எடுத்துச் செல்லப்பட்டதை நான் பார்க்கிறேன்.
ந்ரு'பேஷு ஸர்வேஷு ச மோஹிதேஷு ஹந்தும் யதீச்சேத்ஸ ஹநிஷ்யதீதி। ததா து தர்மாத்மதயா ந்ரு'வீரோ ந சாஹநத்வோ பலபித்தநூஜஃ
மன்னர்கள் அனைவரும் மயக்கத்தில் இருந்தபோது, அவன் விரும்பினால் அனைவரையும் கொன்றிருக்கலாம்; ஆனால் அந்த நற்பண்புள்ள வீரன், வலிமைமிக்கவனின் மகன், தர்மத்தால் உங்களை கொல்லவில்லை.
பாக்யேந யுஷ்மாநவதீந்ந பார்தஃ ஸம்திம் குரூணாமநுமந்யமாநஃ । தத்யாத யூயம் ஸஹஸைநிகைஸ்தைர்ஹதாவஶிஷ்டைர்கஜஸாஹ்வயம் புரும்
பார்த்தா, உன் அதிர்ஷ்டத்தால் நீ உயிருடன் இருந்தாய்; குருக்களுடன் சமாதானம் செய்தபோதும் நீ உயிரோடு தப்பினாய். இப்போது, நீயும் உன் மீதமுள்ள படையினரும், ஹஸ்தினாபுரிக்கு செல்லுங்கள்; ஏனெனில், உயிர் தப்பியவர்கள் கூட இப்போது வீழ்ந்துவிட்டார்கள்.
துர்யோதநஸ்தஸ்ய நிஶம்ய வாக்யம் பிதாமஹஸ்யாத்மஹிதம் ப்ரஶஸ்ய। அதீதகாமோ யுதி ஸோऽத்யமர்ஷீ ராஜா விநிஶ்வஸ்ய பபூவ தூஷ்ணீம்
பிதாமஹரின் இந்த நல்ல வார்த்தைகளை கேட்ட துரியோதனன், அவனைப் பாராட்டினான். ஆனால், போர் பற்றிய ஆவலும் கோபமும் நிறைந்த அரசன், ஆழமாக மூச்சுவிட்டு அமைதியாக இருந்தான்.
தத்பீஷ்மவாக்யம் ஹி நிஶம்ய ஸர்வே தநஞ்ஜயாக்நிம் ச விவர்தமாநம்। நிவர்தநாயைவ மதிம் நிதத்யுர்துர்யோதநம் தம் பரிரக்ஷமாணாஃ
பீஷ்மரின் வார்த்தைகளையும், தனஞ்சயனின் கோபம் அதிகரிப்பதையும் பார்த்து, அனைவரும் துரியோதனனை பாதுகாக்க நினைத்து, பின்வாங்கவே தீர்மானித்தார்கள்.
தாந்ப்ரஸ்திதாந்ப்ரீதமநாஃ ஸமர்தோ தநஞ்ஜயஃ ஸர்வகுருப்ரவீரஃ । ஆமந்த்ர்ய வீரோऽநுயயௌ முஹூர்தம் காண்டீவகோஷேண விநத்ய லோகம்
அப்போது, எல்லா குருக்களிலும் சிறந்த வீரனான தனஞ்சயன் மகிழ்ச்சியுடன் போகும் அவர்களை அழைத்து, ஒரு கணம் அவர்களை பின்தொடர்ந்து, காண்டீவம் முழங்க உலகத்தை அதிர வைத்தான்.
தேஷாமநீகாநி நிரீக்ஷ்ய பார்தோ விகீர்ணயாநத்வஜகார்முகாணி। காண்டீவதந்வா ப்ரஹஸந்குரூணாம் ஶங்க ப்ரதத்மௌ பலவாந்பலேந
எதிரி படைகள் சிதறி, கொடிகள் மற்றும் வில்ல்கள் உடைந்து கிடப்பதை பார்த்து, காந்தீவம் ஏந்திய பார்த்தன் சிரித்தபடி, குருக்களில் சக்திவாய்ந்தவனாக சங்கை ஊதினான்.
தே ஶங்கஶப்தம் துமுலம் நிஶம்ய த்வஜஸ்ய ஶப்தம் ச ததோऽந்தரிக்ஷே। காண்டீவஶப்தேந முஹுர்முஹுஸ்தே பீதா யயுஃ ஸர்வதநம் விஹாய
அந்த சங்கத்தின் பெரும் ஓசையும், வானில் கொடிகளின் சப்தமும், காந்தீவத்தின் ஒலி மீண்டும் மீண்டும் கேட்டபோது, அவர்கள் பயந்து தங்கள் செல்வங்களை எல்லாம் விட்டுவிட்டு ஓடினார்கள்.
தாநர்ஜுநோ தூரதரம் விபஜ்ய தநம் ச ஸர்வம் நிகிலம் நிவர்த்ய । ஆப்ரு'ச்ச்ய தாந்தூரமநுப்ரயாத்வா தநஞ்ஜயஸ்தத்ர குரூந்மஹாத்மா। குரூம்ஶ்ச ஸர்வாநபிவாத்ய பாணைர்ந்யவர்ததோதக்ரமநாஃ ஶரைஃ ஸஹ
அர்ஜுனன் அவர்கள் அனைவரையும் தொலைவில் பிரித்து, எல்லா செல்வத்தையும் மீட்டுக்கொண்டு, அவர்களை விடைபெற்று, சிறிது தூரம் சென்று, அந்த மகான்மையுள்ள தனஞ்சயன் குருக்களையும் மூப்பர்களையும் வணங்கி, மனதில் உற்சாகத்துடன் அம்புகளுடன் திரும்பினான்.
பிதாமஹம் ஶாந்தநவம் மஹாத்மா த்வாப்யாம் ஶராப்யாமபிவாத்ய வீரஃ। த்ரோணம் க்ரு'பம் சைவ குரூம்ஶ்ச மாந்யாஞ்ஶரைஶ்ச ஸர்வாநபிவாத்ய ஸங்க்யே। துர்யோதநஸ்யோத்தமரத்நசித்ரம் சிச்சேத பார்தோ மகுடம் ஶரௌகைஃ
மகான்மையுள்ள வீரன், சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மருக்கு இரண்டு அம்புகளால் வணங்கினான்; போர் நடுவில், த்ரோணர், கிருபர் மற்றும் மதிப்பிற்குரிய குருக்களை அம்புகளால் வணங்கி, பின் பார்த்தன் துரியோதனனின் அழகான ரத்தினக்கிரீடத்தை அம்புகளின் மழையால் துண்டித்தான்.
அராஜவம்ஶஸ்ய கிமர்தமேதந்நித்யம் ந தார்யம் மகுடம் த்வயேதி। ஸம்பாதிதம் பூமிதலே ஸரத்நம் ப்ரீதஸ்துதோ மாத்ஸ்யஸுதோ பபூவ
"நீ அரச குடும்பத்தில் இல்லாதவன்; உனக்கு இந்த கிரீடம் ஏன்?" என்று கூறி, அந்த ரத்தினம் பதிக்கப்பட்ட கிரீடம் தரையில் விழுந்தது; இதைப் பார்த்து மாத்சியரின் மகன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான்.
தநஞ்ஜயம் நாகமிவ ப்ரபிந்நம் விஜித்ய ஶத்ரூந்பரிவர்தமாநம்। காஸ்தா விஜித்யாபிமுகம் ப்ரயாந்தம் ந ஶக்நுவந்தஃ குரவஃ ப்ரயாதாஃ
தன்எதிரிகளை வென்று, பாம்பு போல திரும்பிய தனஞ்சயன், மாடுகளை முன்னிலைப்படுத்தி சென்றான்; அவனை எதிர்க்க முடியாமல், குருக்கள் பின்வாங்கினர்.
தநஞ்ஜயம் ஸிம்ஹமிவாத்தஶஸ்த்ரம் கா வை விஜித்யாபிமுகம் ப்ரயாந்தம் । உதீக்ஷிதும் பார்திவாஸ்தே ந ஶேகுர்யதைவ மத்யாஹ்நகதம் ஹி ஸூர்யம்
அம்புகளை ஏந்திய சிங்கம் போல, தனஞ்சயன் மாடுகளை வென்று முன்னே சென்றான்; அரசர்கள், மதியிலிருக்கும் சூரியனைப் பார்ப்பது போல, அவனை நேரில் பார்க்க முடியவில்லை.
ரக்தாநி வாஸாம்ஸி ச தாநி க்ரு'ஹ்ய ரணோத்கடோ நாக இவ ப்ரபிந்நஃ। ஜித்வா ச வைராடிமுவாச பார்தஃ ப்ரஹ்ரு'ஷ்டரூபோ ரதிநாம் வரிஷ்டஃ
அந்த ரத்தம் படிந்த உடைகளை எடுத்துக்கொண்டு, போரில் கொடூரமான யானை போல், ரதிகளுக்குள் சிறந்த பார்த்தன் வெற்றி பெற்று மகிழ்ச்சியுடன் மாத்சியரின் இளவரசரிடம் பேசினான்.
ஆவர்தயாஶ்வாந்பஶவோ ஜிதாஸ்தே யாதாஃ பரே ப்ரைஹி புரம் ப்ரஹ்ரு'ஷ்டஃ । உத்துஷ்யதாம் தே விஜயோऽத்ய ஶீக்ரம் காத்ரம் து தே ஸேவது மால்யகந்தஃ । மாதா து தே நந்தது பாந்தவாஶ்ச த்வாமத்ய த்ரு'ஷ்ட்வா ஸமுதீர்ணஹர்ஷம்
"குதிரைகளை திருப்பவும்; மாடுகள் வெல்லப்பட்டன, எதிரிகள் ஓடிவிட்டார்கள். நீ விரைவாக நகருக்கு செல், இன்று உன் வெற்றியில் மகிழ்ச்சி அடை. மலர் மாலை, சாந்தம் பூசி உன் உடலை அலங்கரிக்கவும். இன்று உன் தாயும் உறவினர்களும் உன்னை மகிழ்ச்சியுடன் பார்க்கட்டும்."
ததோ விஜித்ய ஸம்க்ராமே குருகோவ்ரு'ஷபேக்ஷணஃ। ஸமாநயாமாஸ ததா விராடஸ்ய தநம் மஹத்
போரை வென்று, குருக்களில் காளைபோலத் தோன்றியவன், அப்போது விராட்டனின் பெரும் செல்வத்தை திரட்டினான்.