ஏவம் துஃகஶதாவிஷ்டா யுதிஷ்டிரநிமித்ததஃ ।। 122
இவ்வாறு, யுதிஷ்டிரனுக்காக நூற்றுக்கணக்கான துயரங்களில் மூழ்கியவளாக இருக்கிறேன்.
புநஃ ப்ரதிவிஶிஷ்டாநி துஃகாநி ஶ்ரு'ணு பாரத। வர்தந்தே மயி கௌந்தேய வக்ஷ்யாம்யந்யாநி தாநி வை ।। 123
பரதா, என்னை மேலும் வாட்டும் துயரங்களை மீண்டும் கேள்; கௌந்தேயா, என் உள்ளத்தில் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் வேறு வேறு வேதனைகளை நான் சொல்கிறேன்.
யுஷ்மாஸு த்ரியமாணேஷு துஃகாநி விவிதாந்யுத। ஶோஷயந்தி ஶரீரம் மே கிம்நு துஃகதரம் ததஃ ।। 124
நீங்கள் உயிரோடு இருக்க, பலவிதமான துயரங்கள் என் உடலை உலர்த்துகின்றன. அதைவிட வேதனையானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்?
ஏகபர்தா து யா நாரீ ஸா ஸுகேநைவ வர்ததே। பஞ்ச மே பதயஃ ஸந்தி மம துஃகமநந்தகம் ।। 125
ஒரு பெண்ணுக்கு ஒரே கணவர் இருந்தால் அவள் சந்தோஷமாக வாழ்வாள்; ஆனால் எனக்கு ஐந்து கணவர்கள் உள்ளனர்—என் துயரம் முடிவில்லாதது.
அஹம் ஸைரந்த்ரிவேஷேண வஸந்தீ ராஜவேஶ்மநி। வஶகாऽஸ்மி ஸுதேஷ்ணாயா அக்ஷதூர்தஸ்ய காரணாத் ।। 1
நான் சைரந்தரி எனும் வேடத்தில், அரசவீட்டில் வசிக்கிறேன்; சூதாட்டக்காரனுக்காக சுதேஷ்ணையின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறேன்.
விக்ரியாம் பஶ்ய மே தீவ்ராம் ராஜபுத்ர்யாஃ பரந்தப। ஆஸே காலமுபாஸீநா ஸர்வதுஃகஸஹா புநஃ ।। 2
பகைவரை அழிப்பவரே, அரச மகளாகிய எனது கடும் துயரத்தை நீ காணும்; நான் காலம் செல்லும் வரை காத்திருந்து, எல்லா துயரங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் சகிக்கிறேன்.
அநித்யாஃ கலு மர்த்யாநாமர்தாஶ்ச வ்யஸநாநி ச। இதி மத்வா ப்ரதீக்ஷாமி பர்த்ரூ'ணாமுதயம் புநஃ ।। 3
மனிதர்களின் செல்வமும் துன்பங்களும் நிலைநிற்றியவை அல்ல என்று நினைத்து, என் கணவர்களின் மீண்டும் எழுச்சியை நான் எதிர்பார்க்கிறேன்.
சக்ரவத்பரிவர்தந்தே ஹ்யர்தாஶ்ச வ்யஸநாநி ச । இதி க்ரு'த்வா ப்ரதீக்ஷாமி பர்த்ரூ'ணாமுதயம் புநஃ ।। 4
செல்வமும் துன்பங்களும் சக்கரம் போல் சுற்றி வருகின்றன என்பதை மனதில் வைத்து, என் கணவர்களின் மீண்டும் உயர்வை நான் எதிர்நோக்குகிறேன்.
ய ஏவ ஹேதுர்பவதி புருஷஸ்ய ஜயாவஹஃ। பராஜயே ச ஹேதுஃ ஸ இதி ச ப்ரதிபாலயே ।। 5
ஒரு மனிதனுக்கு வெற்றியைத் தரும் காரணமே, தோல்வியையும் தரும் என்பதை நான் கவனமாகப் பார்க்கிறேன்.
தத்த்வா யாசந்தி புருஷா ஹத்வா ஹந்யந்த ஏவ தே। பாதயித்வா ச பாத்யந்தே பரைரிதி ச மே ஶ்ருதம் ।। 6
கொடுத்து விட்டு மனிதர்கள் கேட்கிறார்கள்; கொன்று விட்டு அவர்களும் கொல்லப்படுகிறார்கள்; மற்றவர்களை வீழ்த்தி விட்டு, தாமும் பிறரால் வீழ்த்தப்படுகிறார்கள் என்று நான் கேட்டுள்ளேன்.
ந தைவஸ்யாதிபாரோஸ்தி ந சைவாஸ்யாதிவர்தநம்। இதி சாப்யாகமம் பூயோ தைவஸ்ய ப்ரதிபாலயே ।। 7
விதிக்கு அதிகமான பாரமும் இல்லை; அதை மீறவும் முடியாது; இதை மறுபடியும் எண்ணி, விதியின் ஆட்சியை நான் ஏற்கிறேன்.
ஸ்திதம் பூர்வம் ஜலம் யத்ர ந புநஸ்தத்ர திஷ்டதி । இதி பர்யாயமிச்சந்தி ப்ரதீக்ஷாம்யுதயம் புநஃ ।। 8
ஒரு இடத்தில் இருந்த நீர், பின்னர் அங்கே மீண்டும் நிலைநிற்றாது; இப்படியே எல்லாம் மாறிக்கொண்டே இருக்கும் என்பதால், நான் மீண்டும் நல்வாழ்வை எதிர்பார்க்கிறேன்.
தைவேந கில யஸ்யார்தஃ ஸுநீதோபி விபத்யதே। ஸதா தைவாகமே யத்நஸ்தேந கார்யோ விஜாநதா ।। 9
விதியின் காரணமாக, நன்கு நடத்தப்பட்ட காரியம்கூட தோல்வியடைகிறது; எனவே, அறிவுள்ளவன் எப்போதும் முயற்சியுடன், விதியை நினைவில் கொண்டு செயல்பட வேண்டும்.
கிம்நு மே வசநஸ்யாத்ய கதிதஸ்ய ப்ரயோஜநம் । ப்ரு'ச்ச மாம் துஃகிதாமேநாமப்ரு'ஷ்டாऽபி ப்ரவீமி தே ।। 10
இப்போது என் வார்த்தைகளுக்கு என்ன பயன்? என்னை நீ கேள்; துக்கத்தில் இருந்தாலும், கேட்காமல் இருந்தாலும் உனக்கு நான் சொல்வேன்.
மஹிஷீ பாண்டுபுத்ராணாம் துஹிதா த்ருபதஸ்ய ச । இமாமவஸ்தாம் ஸம்ப்ராப்தா மதந்யா கா ஜிஜீவிஷேத் ।। 11
நான் பாண்டுபுத்திரர்களின் முதன்மை மனைவியும், திருபதரின் மகளும்; இவ்வாறு துன்ப நிலைக்கு வந்த பிறகு, என்னைத் தவிர வேறு யார் வாழ விரும்புவாள்?
குரூந்பரிஹரந்ஸர்வாந்பாஞ்சாலாநபி பாரத। பாண்டவேயாம்ஶ்ச ஸம்ப்ராப்தோ மம ஶோகோ ஹ்யரிந்தம ।। 12
பாரதா, கௌரவர்கள், பாஞ்சாலர்கள், பாண்டவர்கள் எல்லாம் இழந்தபின், எனக்கு இந்த துயரம் வந்துவிட்டது, பகைவரை வெல்லும் வீரனே.
ப்ராத்ரு'பிஃ ஶ்வஶுரைஃ புத்ரைர்பஹுபிஃ பரிவாரிதா। ஏவம் ஸமுதிதா நாரீ காந்வேயம் துஃகபாகிநீ ।। 13
சகோதரர்கள், மாமனார்கள், மகன்கள் என பலர் சூழ்ந்திருந்தும், இப்படிப்பட்ட பெண், காந்வ வம்சத்தவரே, இப்போது துன்பத்தில் மூழ்கியவளாகி விட்டாள்.
நூநம் பாலதயா தாதுர்மயா வை விப்ரியம் க்ரு'தம்। தஸ்ய ப்ரபாவாத்துர்நீதம் ப்ராப்தாऽஸ்மி பரதர்ஷப ।। 14
நிச்சயமாக என் அறியாமையால், படைத்தவருக்கு விரோதமானது நான் செய்திருக்க வேண்டும்; அவன் சக்தியால், பாரதர்ஷபா, இந்த துன்ப நிலையை அடைந்தேன்.
வர்ணம் விகாரமபி மே பஶ்ய பாண்டவ யாத்ரு'ஶம் । ஈத்ரு'ஶோ மே ந தத்ராஸீத்துஃகே பரமகே புரா ।। 15
பாண்டவா, என் நிறம் எப்படி மாறிவிட்டது என்று நீ பாரு; இவ்வளவு துன்பம், மிகப்பெரிய துயரத்திலும் எனக்கு முன்பு இல்லை.
த்வமேவ பீம ஜாநீஷே யந்மே பார்த ஸுகம் புரா। ஸாऽஹம் தாஸீத்வமாபந்நா ந ஶாந்திம் மநஸா லபே।। 16
பீமா, நான் முன்பு அனுபவித்த மகிழ்ச்சியை நீயே அறிவாய், பார்த்தா; இப்போது நான் அடிமை நிலைக்கு தள்ளப்பட்டு, மனதில் அமைதி இல்லை.
தத்தைவிகமிதம் மந்யே யத்ர பார்தோ தநஞ்ஜயஃ। பீமதந்வா மஹாரங்கே சாஸ்தே ஶாந்த இவாநலஃ ।। 17
பார்த்தா தனஞ்சயனும் வலிமைமிக்க பீமனும் பெரிய மண்டபத்தில் அமைதியான நெருப்பைப் போல் அமைதியாக இருப்பது, இது எல்லாம் விதியின் செயல் என்று நினைக்கிறேன்.
அஶக்யா வேதிதும் பார்த ப்ராணிநாம் வை கதிர்நரைஃ । விநிபாதமிமம் பஶ்ய யுஷ்மாகமவிசிந்திதம் ।। 18
பார்த்தா, உயிரினங்களின் போக்கு மனிதர்களால் அறிய முடியாது; உங்களுக்குத் திடீரென வந்த இந்த வீழ்ச்சியைப் பார்.
யஸ்யா மம முகப்ரேக்ஷா யூயமிந்த்ரஸமாஃ ஸதா। ஸா ப்ரேக்ஷ்ய முகமந்யாஸாமவராணாம் வரா ஸதீ ।। 19
நீங்கள் எப்போதும் இந்திரனுக்கு இணையாக எனது முகத்தைப் பார்த்தீர்கள்; இப்போது சிறந்த பெண்களில் சிறந்தவளான நான், பிறர் முகத்தைப் பார்க்கிறேன்.
பஶ்ய பாண்டவ மேऽவஸ்தாம் யதா நார்ஹாமி வை ததா । யுஷ்மாஸு த்ரியமாணேஷு பாஞ்சாலேஷு ச மாநத ।। 20
பாண்டவா, என் நிலையை நீ பார்; இது எனக்குத் தகுதியற்றது, நீங்கள் மற்றும் பாஞ்சாலர்கள் உயிருடன் இருக்கும்போதும், மானத்தை வழங்குவோனே.
யஸ்யாஃ ஸாகரபர்யந்தா ப்ரு'திவீ வஶவர்திநீ। ஆஸீத்ஸாऽத்ய ஸுதேஷ்ணாயாஃ பாஞ்சாலீ வஶவர்திநீ ।। 21
கடல் எல்லையுள்ள இந்த பூமி ஒருகாலத்தில் எனக்கு கீழ்ப்படிந்தது. இன்று அந்த திரௌபதி, சுதேஷ்ணாவுக்கு கீழ்ப்படிந்து நிற்கிறாள்.
யஸ்யாஃ புரஶ்சரா ஹ்யாஸந்ப்ரு'ஷ்டதஶ்சாநுகாமிநஃ। ஸாஹமத்ய ஸுதேஷ்ணாயாஃ புரஃ பஶ்சாச்ச காமிநீ ।। 22
ஒருகாலத்தில் எனக்கு முன்பும் பின்னும் பணியாளர்கள் நடந்தார்கள். இன்று நான் சுதேஷ்ணாவின் முன்பும் பின்னும் நடக்கிறேன்.
இதம் து துஃகம் கௌந்தேய மமாஸஹ்யம் நிபோத தத்। யா ந ஜாது ஸ்வயம் பிம்ஷே காத்ரோத்வர்தநமாத்மநஃ । அந்யத்ர குந்த்யா பத்ரம் தே ஸா பிநஷ்ம்யத்ய சந்தநம் ।। 23
குந்தியின் மகனே, என் இதயத்தைத் தாங்க முடியாத இந்த துயரை நீ கேள். நான் என் உடலைக்கூட சந்தனத்தை அரைத்தது இல்லை, குந்திக்கு தவிர. இன்று அந்த சந்தனத்தை சுதேஷ்ணாவுக்காக அரைக்கிறேன்.
பஶ்ய கௌந்தேய பாணீ மே நைவம் வை பவதஃ புரா। இத்யஸ்மை தர்ஶயாமாஸ கிணவந்தௌ கராவுபௌ ।। 24
குந்தியின் மகனே, என் கை முன்னெல்லாம் இருந்தது போல இல்லை, நீ பார் என்று, அவள் இரு கை கற்களால் காயப்பட்டதை அவனுக்குக் காட்டினாள்.
பிபேமி குந்த்யா யா நாऽஹம் யுஷ்மாகம் வா கதாசந। ஸாऽத்யாக்ரதோ விராடஸ்ய பீதா திஷ்டாமி கிம்கரீ ।। 25
நான் குந்தியையோ உங்களையோ ஒருபோதும் பயந்ததில்லை. ஆனால் இன்று விராட்டனின் முன் ஒரு அடிமையாக அஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறேன்.
கிம்நு வக்ஷ்யதி ஸம்ராண்மாம் வர்ணகஃ ஸுக்ரு'தோ ந வா। நாந்யபிஷ்டம் விராடஸ்ய சந்தநம் கில ரோசதே ।। 26
அந்த மன்னனின் ஓவியக்காரன் என்னைப் பற்றி என்ன சொல்வான்? அவன் நன்றாக செய்தாலும் இல்லையென்றாலும். விராட்டனுக்கு வேறு எந்த சந்தனமும் பிடிக்கவில்லை போலிருக்கிறது.