ஏவம் பஹுவிதைர்வாக்யைரவிந்த்யோ ராவணம் ததா। க்ருத்தம் ஸம்ஶமயாமாஸ ஜக்ரு'ஹே ச ஸ தத்வசஃ
அவ்வாறு பலவிதமான வார்த்தைகளால் அவிந்த்யன் இராவணனின் கோபத்தை அடக்கினான்; இராவணன் அவன் சொற்றொடரையும் ஏற்றுக்கொண்டான்.
நிர்யாணே ஸ மதிம் க்ரு'த்வா நியந்தாரம் க்ஷபாசரஃ। ஆஜ்ஞாபயாமாஸ ததாரதோ மே கல்ப்யதாமிதி
புறப்பட வேண்டும் என்று தீர்மானித்த இரவு உயிர்களின் தலைவன், தன் ரத ஓட்டகரிடம், 'உடனே எனக்கு ரதம் தயார் செய்' என்று கட்டளையிட்டான்.
ததஃ க்ருத்தோ தஶக்ரீவஃ ப்ரியே புத்ரே நிபாதிதே। நிர்யயௌ ரதமாஸ்தாய ஹேமரத்நவிபூஷிதம்
பிறகு, பத்து தலை கொண்ட இராவணன், தன் பிரியமான மகன் உயிரிழந்ததால் கோபமடைந்து, பொன்னும் ரத்தினங்களும் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரதத்தில் ஏறி புறப்பட்டான்.
ஸம்வ்ரு'தோராக்ஷஸைர்கேரைர்விவிதாயுதபாணிபிஃ। அபிதுத்ராவ ராமம் ஸ போதயந்ஹரியூதபாந்
பெரும் கோபம் கொண்ட ராட்சசர்கள் பல்வேறு ஆயுதங்கள் எடுத்துக் கொண்டு சுற்றி, இராவணன் ராமனை நோக்கி பாய்ந்து, குரங்குகளின் தலைவர்களை வீழ்த்தினான்.
தமாத்ரவந்தம் ஸம்க்ருத்த மைந்தநீலநலாங்கதாஃ। ஹநுமாஞ்ஜாம்பவாம்ஶ்சைவ ஸஸைந்யாஃ பர்யவாரயந்
அவன் பாய்ந்து வர, மைந்தன், நீலன், அங்கதன், அனுமன், ஜாம்பவான் மற்றும் அவர்களது படைகள், கோபமடைந்த இராவணனைச் சுற்றி நின்றனர்.
தே தஶக்ரீவஸைந்யம் தத்ரு'க்ஷவாநரபுங்கவாஃ। த்ருமைர்வித்வம்ஸயாம்சக்ருர்தஶக்ரீவஸ்ய பஶ்யதஃ
அந்த கரடிகள் மற்றும் குரங்குகளின் தலைவர்கள், இராவணன் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, மரங்களை எடுத்துக் கொண்டு இராவணனின் படையை நாசம் செய்யத் தொடங்கினர்.
ததஃ ஸ்வஸைந்யமாலோக்ய வத்யமாநமராதிபிஃ। மாயாவீ சாஸ்ரு'ஜந்மாயாம் ராவணோ ராக்ஷஸாதிபஃ
தன் படை எதிரிகள் கையில் அழிக்கப்படுவதை பார்த்த இராட்சசர்களின் தலைவன் இராவணன், மாயையை உருவாக்கினான்.
தஸ்ய தேஹவிநிஷ்க்ராந்தாஃ ஶதஶோऽத ஸஹஸ்ரஶஃ। ராக்ஷஸாஃ ப்ரத்யத்ரு'ஶ்யந்த ஶரஶக்த்ய்ரு'ஷ்டிபாணயஃ
அவனது உடலிலிருந்து நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் ராட்சசர்கள், அம்பும் வேலும் குத்துவாளும் எடுத்துக் கொண்டு தோன்றினர்.
தாந்ராமோ ஜக்நிவாந்ஸர்வாந்திவ்யேநாஸ்த்ரேண ராக்ஷஸாந்। அத பூயோபி மாயாம் ஸ வ்யததாத்ராக்ஷஸாதிபஃ
அந்த ராட்சசர்களை எல்லாம் ராமன் தெய்வீக ஆயுதத்தால் அழித்தான்; பின்னர் ராட்சசர்களின் தலைவன் மறுபடியும் இன்னொரு மாயையை உருவாக்கினான்.
க்ரு'த்வா ராமஸ் ரூபாணி லக்ஷ்மணஸ்ய ச பாரத। அபிதுத்ராவ ராமம் ச லக்ஷ்மணம் ச தஶாநநஃ
ராமனும் லக்ஷ்மணனும் போல உருவம் எடுத்து, பத்து தலை கொண்ட இராவணன், இருவரையும் நோக்கி பாய்ந்தான், பாரதா!
ததஸ்தே ராமமர்ச்சந்தோ லக்ஷ்மணம் ச க்ஷபாசராஃ। அபிபேதுஸ்ததா ராமம் ப்ரக்ரு'ஹீதஶராஸநாஃ
அப்போது இரவு வாழும் அரக்கர்கள், இராமனையும் இலக்குவனையும் வணங்கி, அம்பும் வில்லும் ஏந்தி இராமனை நோக்கி விரைந்து வந்தார்கள்.
தாம் த்ரு'ஷ்ட்வாராக்ஷஸேந்த்ரஸ் மாயாமிக்ஷ்வாகுநந்தநஃ। உவாச ராமஃ ஸௌமித்ரிமஸம்ப்ராந்தோ ப்ரு'ஹத்வசஃ
அரக்கர்களின் அரசன் செய்த மாயையை பார்த்த இக்ஷ்வாகு வம்சத்து சந்ததி இராமன், அச்சமின்றி பெரிய வார்த்தைகளால் சௌமித்ரியிடம் பேசினான்.
ஜஹீமாந்ராக்ஷஸாந்பாபாநாத்மநஃ ப்ரதிரூபகாந்। இத்யுக்த்வாऽப்யஹநத்ராமோ லக்ஷ்மணஶ்சாத்மரூபகாந்
இந்த பாவி அரக்கர்கள் நம்மைப் போலவே தோற்றமளிப்பவர்கள்; இவர்களை அழித்து விடு என்று கூறி, இராமனும் அவ்வாறு உருவம்கொண்டவர்களை அழித்தான்; இலக்குவனும் தன்னைப் போல் தோன்றியவர்களை வீழ்த்தினான்.
ததோ ஹர்யஶ்வயுக்தேந ரதேநாதித்யவர்சஸா। உபதஸ்தே ரணே ராமம் மாதலிஃ ஶக்ரஸாரதிஃ
அப்போது, பசுமை நிறக் குதிரைகள் பூட்டிய, சூரியனைப் போல் பிரகாசிக்கும் ரதத்தில், சக்ரனின் சாரதி மாதலி, போர்க்களத்தில் இராமனை அணுகினான்.
அயம் ஹர்யஶ்வயுக்ஜைத்ரோ மகோநஃ ஸ்யந்தநோத்தமஃ। `த்வதர்தமிஹ ஸம்ப்ராப்தஃ ஸம்தேஶாத்வை ஶதக்ரதோஃ
இந்த பசுமை நிறக் குதிரைகள் பூட்டிய வெற்றியளிக்கும் இந்த சிறந்த ரதம், மகோனனுக்குச் சொந்தமானது; சதக்ரது உத்தரவின்படி உனக்காக இங்கு வந்துள்ளது.
அநேந ஶக்ரஃ காகுத்ஸ்த ஸமரே தைத்யதாநவாந்। ஶதஶஃ புருஷவ்யாக்ர ரதோதாரேண ஜக்நிவாந்
இராமா, இந்த ரதத்தின் மூலம் சக்ரன் நூற்றுக்கணக்கான அசுரர்களையும் தானவர்களையும் போரில் வீழ்த்தியிருக்கிறான், மனிதர்களில் சிறந்தவரே.
ததநந நரவ்யாக்ர மயா யத்தேந ஸம்யுகே। ஸ்யந்தநேந ஜஹிக்ஷிப்ரம் ராவணம் மா சிரம் க்ரு'தாஃ
அதனால், மனிதர்களில் சிறந்தவரே, என் கவனத்துடன் இந்த ரதத்தில் ஏறி, உடனே இராவணனை அழித்து விடு; காலம் வீணாக்காதே.
இத்யுக்தோ ராகவஸ்தத்யம் வசோऽஶங்கத மாதலேஃ। மாயைஷாராக்ஷஸஸ்யேதி தமுவாச விபீஷணஃ
இவ்வாறு மாதலி கூறியபோது, ராகவன் அவன் சொற்ற வார்த்தைகளை நம்பினான்; 'இது அரக்கனின் மாயைதான்' என்று விபீஷணன் அவனிடம் சொன்னான்.
நேயம் மாயா நரவ்யாக்ரராவணஸ் துராத்மநஃ। ததாதிஷ்ட ரதம்ஶீக்ரமிமஸைந்த்ரம் மஹாத்யுதே
இது கெட்ட மனம் கொண்ட இராவணனின் மாயை அல்ல; ஆகவே, இந்த இந்திரனின் தெய்வீக ரதத்தில் விரைவாக ஏறு, மகோத்தமா.
ததஃ ப்ரஹ்ரு'ஷ்டஃ காகுத்ஸ்தஸ்ததேத்யுக்த்வா விபீஷணம்। ரதேநாபிபபாதாத தஶக்ரீவம் ருஷாऽந்விதஃ
அப்போது காகுத்ஸ்தன் மகிழ்ச்சியுடன் 'அப்படியே' என்று விபீஷணனிடம் கூறி, ரதத்தில் ஏறி, கோபத்துடன் பத்து தலை கொண்ட இராவணனை நோக்கி பாய்ந்தான்.
ஹாஹாகுதாநி பூதாநி ராவணே ஸமபித்ருதே। ஸிம்ஹநாதாஃ ஸபடஹாதிதி திவ்யாஸ்ததாऽநதந்
இராவணன் தாக்கப்பட்டபோது, பூதங்கள் 'ஹா! ஹா!' என்று கூவி, தெய்வீகர்கள் சிங்கம் போல முழங்கி, மிருதங்கங்கள் ஒலித்தன.
[தஶகந்தரராஜஸூந்வோஸ்ததா யுத்தமபூந்மஹத்। அலப்தோபமமந்யத்ரதயோரேவ ததாऽபவத் ।।]
[பத்து தலை கொண்ட அரசனும் அரசகுமாரர்களும் இடையே பெரிய போர் நடந்தது; அந்த இருவரைத் தவிர வேறு எவரிடமும் அதற்கு ஒப்பில்லை.]
ஸராமாய மஹாகோரம் விஸஸர்ஜ நிஶாசரஃ। ஶூலமிந்த்ராஶநிப்ரக்யம் ப்ரஹ்மதண்டபிவோத்யதம்
அப்போது இரவு வாழும் அரக்கன், இராமனை நோக்கி, இந்திரனின் வஜ்ரத்தைப் போலும், பிரம்மாவின் தண்டம் போல் உயர்த்திய, பயங்கரமான ஒரு சூலம் எறிந்தான்.
தச்சூலம் ஸத்வரம் ராமஶ்சச்சேத நிஶிதைஃ ஶரைஃ। தத்த்ரு'ஷ்ட்வா துஷ்கரம் கர்ம ராவணம் பயமாவிஶத்
அந்த சூலை இராமன் கூர்மையான அம்புகளால் விரைவாக துண்டித்தான்; அந்த கடினமான செயலைக் கண்டு இராவணனுக்கு பயம் ஏற்பட்டது.
ததஃ க்ருத்தஃ ஸஸர்ஜாஶு தஶக்ரீவஃ ஶிதாஞ்சராந்। ஸஹஸ்ராயுதஶோ ராமே ஶஸ்த்ராணி விவிதாநி ச
பின்னர் கோபமடைந்த பத்து தலை கொண்ட இராவணன், இராமனை நோக்கி ஆயிரக்கணக்கிலும், பத்தாயிரக்கணக்கிலும் கூரிய அம்புகளையும் பல்வேறு ஆயுதங்களையும் வீசினான்.
ததோ புஶுண்டீஃ ஶூலாநி முஸலாநி பரஶ்வதாந்। ஶக்தீஶ்ச விவிதாகாராஃ ஶதக்நீஶ்ச ஶிதாந்க்ஷுராந்
பின்னர் அவன் புஷுண்டி, சூலம், முசலம், பரிசு, பலவகை வடிவமுள்ள சக்தி, சடக்னி, கூரிய கத்திகள் ஆகியவற்றையும் எறிந்தான்.
தாம் மாயாம்விவிதாம் த்ரு'ஷ்ட்வா தஶக்ரீவஸ்ய ரக்ஷஸஃ। பயாத்ப்ரதுத்ருவுஃ ஸர்வே வாநராஃ ஸர்வதோதிஶம்
பத்து தலை கொண்ட இராவணன் செய்த பலவகை மாயைகளைப் பார்த்து, எல்லா வானரங்களும் பயத்தில் எல்லா திசைகளிலும் ஓடினர்.
ததஃ ஸுபத்ரம் ஸுமுகம்ஹேமபுங்கம் ஶரோத்தமம்। தூணாதாதாய காகுத்ஸ்தோ ப்ரஹ்மாஸ்த்ரேண யுயோஜ ஹ
அப்போது காகுத்ஸ்தன், தன் அம்பகூடையிலிருந்து நன்கு இறகுகள் பொருத்தப்பட்ட, அழகான முனையுடன் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறந்த அம்பை எடுத்து, அதில் பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏற்றினான்.
தம் ப்ரேக்ஷ்யபாணம் ராமேண ப்ரஹ்மாஸ்த்ரேணாநுமந்த்ரிதம்। ஜஹ்ரு'ஷுர்தேவகந்தர்வா த்ரு'ஷ்ட்வா ஶக்ரபுரோகமாஃ
இராமன் பிரம்மாஸ்திரம் கொண்டு அந்த அம்பை ஏவியதை பார்த்து, இந்திரன் தலைமையில் தேவர்கள் மற்றும் கந்தர்வர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள்.
அல்பாவஶேஷமாயுஶ்ச ததோऽமந்யந்த ரக்ஷஸஃ। ப்ரஹ்மாஸ்த்ரோதீரணாச்சத்ரோர்தேவதாநவகிம்நராஃ
பிரம்மாஸ்திரம் ராவணன் மீது செலுத்தப்பட்டதும், தேவர்கள், அசுரர்கள், கின்னரர்கள் ஆகியோர் ராக்ஷஸனின் ஆயுள் மிகக் குறைந்துவிட்டது என்று எண்ணினார்கள்.