ஸந்தி மே தேவக்ந்யாஶ்ச கந்தர்வாணஆம் ச யோஷிதஃ। ஸந்தி தாநவந்யாஶ் தைத்யாநாம் சாபி யோஷிதஃ। `தாஸாமத்யவிஶாலாக்ஷி ஸர்வாஸாம் மே பவோத்தமா
எனக்கு தேவ கன்னியர்களும், கந்தர்வ பெண்களும் உள்ளனர்; தானவ பெண்களும், தைத்ய பெண்களும் உள்ளனர்; இவர்கள் எல்லோரிலும் இன்று, விசாலமான கண்களையுடையவளே, நீ எனக்கு சிறந்தவளாக இரு.
சதுர்தஶ பிஶாசீநாம் கோட்யோ மே வசநே ஸ்திதாஃ। த்விஸ்தாவத்புருஷாதாநாம் ரக்ஷஸாம் பீமகர்மணாம்
பதினான்கு கோடி பிசாசிகள் என் கட்டளைக்கேட்பவர்கள்; அதைவிட இரட்டிப்பு அளவு மனிதரை உண்ணும் பயங்கரமான ராட்சசர்கள் உள்ளனர்.
ததோ மே த்ரிகுணா யக்ஷா யே மத்வசநகாரிணஃ। கேசிதேவ தநாத்யக்ஷம் ப்ராதரம் மே ஸமாஶ்ரிதாஃ
அதற்கு மூன்று மடங்கு யட்சர்கள் என் சொற்களை ஏற்று நடப்பவர்கள்; சிலர் என் சகோதரன், செல்வத்தின் அதிபரிடம் அடைக்கலம் புகுந்துள்ளனர்.
கந்தர்வாப்ஸரஸோ பத்ரே மாமாபாநகதம் ஸதா। உபதிஷ்டந்தி வாமோரு யதைவ ப்ராதரம் மம
அழகான தொடையுடையவளே, கந்தர்வர்களும் அப்சராசிகளும் எப்போதும் என்னைச் சுற்றி இருக்கின்றனர், என் சகோதரனைப் போலவே.
புத்ரோऽஹமபி விப்ரர்ஷேஃ ஸாக்ஷாத்விஶ்ரவஸோ முநேஃ। பஞ்சமோ லோகபாலாநாமிதி மே ப்ரதிதம் யஶஃ
முனிவரே, நான் விஶ்ரவஸின் மகனும், உலகத்தை காக்கும் ஐவரில் ஐந்தாவனும் என்று என் புகழ் பரவி உள்ளது.
திவ்யாநி பக்ஷ்யபோஜ்யாநி பாநாநி விவிதாநி ச। யதைவ த்ரிதஶேஶஸ்யததைவ மம பாமிநி
அழகானவளே, தெய்வீகமான உணவுகளும் பலவகை பானங்களும் எனக்கு உள்ளன; அது போலவே தேவர்களின் தலைவனுக்கும் உள்ளது.
க்ஷீயதாம் துஷ்க்ரு'தம் கர்ம வநவாஸக்ரு'தம் தவ। பார்யா மே பவஸுஶ்ரோணி யதா மண்டோதரீததா
காட்டில் தங்கிய காலத்தில் நீ செய்த தீமைகள் குறையட்டும்; அழகிய இடை உடையவளே, மண்டோதரியைப் போல நீ என் மனைவியாக வேண்டும்.
இத்யுக்தா தேந வைதேஹீ பரிவ்ரு'த்ய ஸுபாநநா। த்ரு'ணமநதரதஃ க்ரு'த்வாதமுவாச நிஶாசரம்
அவன் இப்படிச் சொன்னபோது, அழகிய முகம் கொண்ட வைதேஹி திரும்பி, இருவருக்கிடையில் ஒரு புல்தண்டு வைத்து, அந்த இரவில் திரியும் அவனை நோக்கி பேசினாள்.
அஶிவேநாதிவாமோரூரஜஸ்ரம் நேத்ரவாரிணா। ஸ்தநாவபதிதௌ பாலா ஸம்ஹதாவபிவர்ஷதீ
அழகான தொடைகள் நடுங்க, கண்களில் இருந்து நீர் ஓட, இரு மார்பும் ஒன்றாகச் சுருங்கி, அந்த இளம் பெண் அழுதபடியே பேசினாள்.
வ்யவஸ்தாப்யகதம்சித்ஸா விஷாதாததிமோஹிதா'। உவாச வாக்யம் தம் க்ஷுத்ரம் வைதேஹீ பதிதேவதா
மிகுந்த துக்கத்தாலும் குழப்பத்தாலும் சற்று சமாளித்துக் கொண்டு, கணவனைத் தெய்வமாகக் கருதும் வைதேஹி, அந்தக் குற்றவாளியிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்.
அஸக்ரு'த்வததோ வாக்யமீத்ரு'ஶம் ராக்ஷஸேஶ்வர। விஷாதயுக்தமேதத்தே மயா ஶ்ருதமபாக்யயா। தத்பத்ரமுக பத்ரம் தே மாநஸம் விநிவர்த்யதாம்
இப்படிப் பலமுறை பேசுகிறாய், ராட்சசரின் தலைவனே; நான் அதிர்ஷ்டமில்லாதவளாக இந்தக் கடினமான வார்த்தைகளை கேட்டேன். எனவே, நல்ல முகமுள்ளவனே, உன் மனதை இவையிலிருந்து விலக்கிக்கொள்.
பரதாராऽஸ்ம்யலப்யா ச ஸததம் ச பதிவ்ரதா। ந சைவௌபயிகீ பார்ய மாநுஷீ தவ ராக்ஷஸ
நான் வேறொருவரின் மனைவி, எப்போதும் கணவனுக்கே நம்பிக்கை கொண்டவள்; மனிதப் பெண் உனக்கு பொருத்தமான மனைவி அல்ல, ராட்சசனே.
விவஶாம் தர்ஷயித்வச காம் த்வம் ப்ரீதிமவாப்ஸ்யஸி। ந ச பாலயஸே தர்மம் லோகபாலஸமஃ கதம்
ஒரு துயருற்ற பெண்ணை வலுக்கட்டாயமாகக் கொண்டால், உனக்கு என்ன ஆனந்தம் கிடைக்கும்? உலகத்தை காப்பவரைப் போல நீ தர்மம் காப்பதாக சொன்னாலும், நீயே அதை ஏன் கடைப்பிடிக்கவில்லை?
ப்ராதரம் ராஜராஜம் தம் மஹேஶ்வரஸஸ்வம் ப்ரபும்। தநேஶ்வரம் வ்யபதிஶந்கதம் த்விஹ ந லஜ்ஜஸே
உன் சகோதரன் ராஜாதி ராஜன், பெரிய இறையவன், செல்வத்தின் ஆண்டவன் என்று சொல்வதை இங்கே நீ எப்படி வெட்கப்படாமல் செய்கிறாய்?
இத்யுக்த்வா ப்ராருதத்ஸீதா கம்பயந்தீ பயோதரௌ। ஶிரோதராம் ச தந்வங்கீ முஸ்வம் ப்ரச்சாத்யவாஸஸா
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சீதை தன் மார்புகள் நடுங்க, மெலிந்த உடல் வளைந்து, தன் முகத்தை ஆடையால் மறைத்துக்கொண்டு அழுதாள்.
தஸ்ய ருதத்யா பாமித்யா தீர்கா வேணீ ஸுஸயதா। தத்ரு'ஶே ஸ்வஸிதா ஸ்நிக்தா காலீ வ்யாலீவ மூர்தநி
அழுது கொண்டிருந்த அந்த வீரமான பெண்ணின் நீண்ட, நன்கு பின்னிய கூந்தல், கருப்பாக, மென்மையாக, தலைமேல் பாம்பைப் போல விழுந்தது.
ஶ்ருத்வா தத்ராவணோ வாக்யம் ஸீதயோக்தம் ஸுநிஷுரம்। ப்ரத்யாக்யாதோऽபிதுர்மேதாஃ புநரேவாப்ரவீத்வசஃ
சீதையின் உறுதியான வார்த்தைகளை ராவணன் கேட்டதும், அவன் நிராகரிக்கப்பட்டும், கடுமையான எண்ணத்துடன் மீண்டும் பேசினான்.
காமமங்கநி மே ஸீதே துநோது மகரத்வஜஃ। நத்வாமகாமாம் ஸுஶ்ரோணீம் ஸமேப்யே சாருஹாஸிநீம்
சீதையே, மன்மதன் என் உடலை வலியுறுத்தட்டும்; ஆனாலும், உனக்குப் பிடிக்காமல், அழகான இடை, இனிய புன்னகை உடையவளே, நான் உன்னைத் தொடமாட்டேன்.
கிம்நு ஶக்யம் மயா கர்தும் யத்த்வமத்யாபிமாநுஷம்। ஆஹாரபூதமஸ்மாகம் ராமமேவாநுருத்யஸே
நீ மனிதப் பெண், எங்களுக்கு உணவாக இருக்க வேண்டியவள்; ஆனாலும் இப்போதும் நீ ராமனை மட்டுமே விரும்புகிறாய். இதற்கு நான் என்ன செய்ய முடியும்?
இத்யுக்த்வா தாமநிந்த்யாங்கீம் ஸ ராக்ஷஸமஹேஶ்வரஃ। தத்ரைவாந்தர்ஹிதோ பூத்வா ஜகாமாபிமதாம் திஶம்
அழகான உடல் கொண்ட அவளை அவன் இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, அந்த ராட்சசர் தலைவன் அங்கிருந்து மறைந்து, விரும்பிய திசையில் சென்றான்.
ராக்ஷஸீபிஃ பரிவ்ரு'தாவைதேஹீ ஶோககஶிம்தா। ஸேவ்யமாநா த்ரிஜடயா தத்ரைவ ந்யவஸத்ததா
ராட்சசியர்கள் சூழ்ந்திருக்க, வைதேஹி துக்கமும் கவலையாலும் வாட, திரிஜடா அவளை கவனித்தாள்; அப்போது அவள் அங்கேயே தங்கினாள்.
ராகவஃ ஸஹஸௌமித்ரிஃ ஸுக்ரீவேணாபிபாலிதஃ। வஸநமால்யவதஃ ப்ரு'ஷ்டே ததர்ஶ விமலம் நபஃ
ராகவன், லட்சுமணனுடன், சுக்ரீவனால் பாதுகாக்கப்பட்டு, மால்யவான் மலைக்குப் பின்புறம் நின்று, வெளிர் வானத்தைப் பார்த்தான்.
ஸத்ரு'ஷ்ட்வாவிமலே வ்யோம்நி நிர்மலம் ஶஸலக்ஷணம்। க்ரஹநக்ஷத்ரதாராபிரநுயாந்தமமித்ரஹா
அழுக்கற்ற வானில், கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் சூழ, குறிஞ்சிற்றிருடன் கூடிய நிலவை எதிர்பார்த்து, பகைவரை அழிப்பவன் மேலே பார்த்தான்.
குமுதோத்பலபத்மாநாம் கந்தமாதாய வாயுநா। மஹீதரஸ்தஃ ஶீதேந ஸஹஸாப்ரதிபோதிதஃ
மலையில் நின்றபோது, குமுதம், நீலோற்பலம், செந்நெல் மலர் ஆகியவற்றின் மணத்தை காற்று கொண்டு வந்து, அதன் குளிர்ச்சியால் அவனைத் திடீரென விழிப்பூட்டியது.
ப்ரபாதே லக்ஷ்மணம் வீரமப்யபாஷத துர்மநாஃ। ஸீதாம் ஸம்ஸ்ம்ரு'த் யதர்மாத்மா ருத்தாம் ராக்ஷஸவேஶ்மநி
அதிகாலை நேரத்தில், மனதில் கவலையுடன் இராமன், வீரனான லக்ஷ்மணனை நோக்கி, ராக்ஷசனின் இல்லத்தில் சிறைபிடிக்கப்பட்ட சீதையை நினைத்து பேசினான்.
கச்ச லக்ஷ்மண ஜாநீஹி கிஷ்கிம்தாயாம் கபீஶ்வரம்। ப்ரமத்தம் க்ராம்யதர்மேஷு க்ரு'தக்நம் ஸ்வார்தபண்டிதம்
லக்ஷ்மணா, நீ கிஷ்கிந்தாவுக்கு சென்று, உலகப் பொறுப்புகளில் கவனமில்லாத, நன்மை மறக்கும், தன் லாபத்திற்கே புத்தி செலுத்தும் குரங்குகளின் அரசனைப் பார்த்து வாராய்.
யோஸௌ குலாதமோ மூடோ மயா ராஜ்யேऽபிஷேசிதஃ। ஸர்வவாநரகோபுச்சா யம்ரு'க்ஷாஶ்ச பஜந்தி வை
அந்தக் குலத்தில் கீழ்த்தரமான, அறிவில்லாதவனை நான் அரசனாக அமர்த்தினேன்; அவனை எல்லா வானரங்களும், வாலுள்ளவர்கள், கரடிகளும் சேவிக்கின்றனர்.
யதர்தம் நிஹதோ பாலீ மயா ரகுகுலோத்வஹ। த்வயா ஸஹமஹாபாஹோ கிஷ்கிந்தோபவநே ததா
அவனுக்காகத்தான், ரகு வம்சத்தில் சிறந்தவனே, நீயும் நானும் சேர்ந்து, அப்போது கிஷ்கிந்தா வனத்தின் எல்லையில் வாலியை கொன்றேன்.
க்ரு'தக்நம் தமஹம் மந்யே வாநராபஶதம் புவி। யோ மாமேவம்கதோ மூடோ ந ஜாநீதேऽத்ய லக்ஷ்மண
இப்போது இந்த நிலைமையில் என்னை அறியாத அவன், நன்மை மறக்கும், பூமியில் வானரங்களில் பழிக்குரியவன் என்று நான் நினைக்கிறேன், லக்ஷ்மணா.
அஸௌ மந்யே ந ஜாநீதே ஸமயப்ரதிபாலநம்। க்ரு'தோபகாரம் மாம் நூநமவமத்யால்பயா தியா
அவனுக்கு உடன்படிக்கையை காப்பது தெரியாது என்று நினைக்கிறேன்; குறைந்த அறிவால், அவன் எனது உதவியை மதிப்பதில்லை.