ஶஶம்ஸ ராவணஸ்தஸ்மை தத்ஸர்வம் ராமசேஷ்டிதம்। ஸமாஸேநைவ கார்யாணி க்ரோதாமர்ஷஸமந்விதஃ
ராவணன், ராமனின் செயல்கள் அனைத்தையும், தன் கோபத்தையும், விரைவாக மாரீசனிடம் சொன்னான்.
மாரீசஸ்த்வப்ரவீச்ச்ரத்வா ஸமாஸேநைவ ராவணம்। அலம் தே ராமமாஸாத்ய வீர்யஜ்ஞோ ஹ்யஸ்மி தஸ்ய வை
அதை கேட்ட மாரீசன், சுருக்கமாக ராவணனை நோக்கி, "ராமனை எதிர்க்க வேண்டாம்; அவன் வலிமை எனக்குத் தெரியும்," என்றான்.
பாணவேகம் ஹி கஸ்தஸ்ய ஶக்தஃ ஸோடும் மஹாத்மநஃ। ப்ரவ்ரஜ்யாயாம் ஹி மே ஹேதுஃ ஸ ஏவ புருஷர்ஷபஃ। விநாஶமுகமேதத்தே கேநாக்யாதம் துராத்மநா
அவனுடைய அம்புகளின் வேகத்தை யார் தாங்க முடியும்? அவன் தான் என் துறவுக்கு காரணம். இந்த அழிவின் பாதையை யாரோ தீய எண்ணத்துடன் உனக்கு சொன்னான்?
தமுவாசாத ஸக்ரோதோ ராவணஃ பரிபர்த்ஸயந்। அகுர்வதோऽஸ்மத்வசநம் ஸ்யாந்ம்ரு'த்யுரபி தே த்ருவம்
அப்போது கோபமுடன் இராவணன் அவனை திட்டி, "நீ என் கட்டளையை கேட்கவில்லை என்றால், உனக்கு மரணம் கூட நிச்சயம்" என்றான்.
மரீசஶ்சிந்தயாமாஸ விஶிஷ்டாந்மரணம் வரம்। அவஶ்யம் மரணே ப்ராப்தே கரிஷ்யாம்யஸ்ய யந்மதம்
மாரீச்சன் மனதில், "இனிமேல் மரணம் தவிர்க்க முடியாது; இராமனின் கையில் சாகும் பாக்கியம் மற்ற மரணங்களைவிட மேல். அவன் விரும்புவது என்னவோ அதைச் செய்கிறேன்" என்று எண்ணினான்.
ததஸ்தம் ப்ரத்யுவாசாத மாரீசோ ரக்ஷஸாம்வரம்। கிம் தே ஸாஹ்யாம் மயா கார்யம் கரிஷ்யாம்யவஶோபி தத்
பின்னர் ராட்சசர்களில் சிறந்தவன் மாரீச்சன், "உனக்கு என்ன உதவி வேண்டும்? என் விருப்பமில்லையெனினும் அதைச் செய்கிறேன்" என்று பதிலளித்தான்.
தமப்ரவீத்தஶக்ரீவோ கச்ச ஸீதாம் ப்ரலோபய। ரத்நஶ்ரு'ங்கோ ம்ரு'கோ பூத்வா ரத்நசித்ரதநூருஹஃ
பத்து தலை கொண்ட இராவணன், "பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொம்பும், மணிகளால் மின்னும் தோலும் உடைய மான் வடிவம் எடுத்து, சீதையை மயக்கச் செல்" என்றான்.
த்ருவம் ஸீதா ஸமாலக்ஷ்யத்வாம் ராமம் சோதயிஷ்யதி। அபக்ராந்தே ச காகுத்ஸ்தே ஸீதா வஶ்யா பவிஷ்யதி
நிச்சயமாக சீதை உன்னைப் பார்த்தவுடன் இராமனை, 'அந்தமானை பிடிக்கச் செல்' என்று தூண்டுவாள்; இராமன் வெளியே சென்றதும், சீதை எனக்கு வசப்படுவாள்.
தாமாதாயாபநேஷ்யாமி ததஃ ஸ நபவிஷ்யதி। பார்யாவியோகாத்துர்புத்திரேதத்ஸாஹ்யம் குருஷ்வ மே
அவளைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்வேன்; அப்போது இராமன் அசரீரனாகிவிடுவான். தன் மனைவியை இழந்த அவன் குழம்பிப் போவான். எனவே, இந்த உதவியை எனக்கு செய்.
இத்யேவமுக்தோமாரீசஃ க்ரு'த்வோதகமதாத்மநஃ। ராவணம் புரதோ யாந்தமந்வகச்சத்ஸுதுஃகிதஃ
இவ்வாறு இராவணன் கூறியபின், மாரீச்சன் தன் ஆன்மாவுக்காக நீராடி, மிகுந்த துக்கத்துடன் இராவணனைப் பின்தொடர்ந்தான்.
ததஸ்தஸ்யாஶ்ரமம் கத்வாராமஸ்யாக்லிஷ்டகர்மணஃ। சக்ரதுஸ்தத்யதா ஸர்வமுபௌ யத்பூர்வமந்த்ரிதம்
பின்னர் இருவரும் இராமனின் தவமிகு ஆசிரமத்தை அடைந்து, முன்பு திட்டமிட்டபடி அனைத்தையும் செய்தார்கள்.
ராவணஸ்து யதிர்பூத்வா முண்டஃ குண்டீத்ரிதண்டத்ரு'த்। ம்ரு'கஶ்சபூத்வாமாரீசஸ்தம் தேஶமுபஜக்மதுஃ
இராவணன் யதிவேஷம் பூண்டு, தலையை முற்றிலும் முறைந்து, கமண்டலமும் மூன்று தண்டும் ஏந்தி, மாரீச்சன் மான் வடிவம் எடுத்து அந்த இடத்திற்கு சென்றார்கள்.
தர்ஶயாமாஸ மாரீசோ வைதேஹீம் ம்ரு'கரூபத்ரு'த்। சோதயாமாஸ தஸ்யார்தே ஸா ராமம் விதிசோதிதா
மான் வடிவம் எடுத்த மாரீச்சன், வைதேஹியின் முன் தோன்றி, விதியின் விளையாட்டால், அவளால் இராமனை அந்தமானைப் பிடிக்கச் சொல்ல வைத்தான்.
ராமஸ்தஸ்யாஃ ப்ரியம் குர்வந்தநுராதாய ஸத்வரஃ। ரக்ஷார்தே லக்ஷ்மணம் ந்யஸ்ய ப்ரயயௌ ம்ரு'கலிப்ஸயா
இராமன் அவளது விருப்பத்தை நிறைவேற்ற விரும்பி, வில் எடுத்துக் கொண்டு, சீதையை காக்க லக்ஷ்மணனை விட்டு, அந்தமானை பிடிக்க விரைந்து சென்றான்.
ஸ தந்வீ பத்ததூணீரஃ கங்ககோதாங்குலித்ரவாந்। அந்வதாவந்ம்ரு'கம் ராமோ ருத்ரஸ்தாராம்ரு'கம் யதா
வில், அம்பு, வாள், கைப்பட்டை ஆகியவற்றுடன் ஆயத்தமாக இருந்த இராமன், ருத்ரன் ஒருகாலத்தில் நட்சத்திரமானைத் துரத்தியது போல், அந்தமானை விரட்டிச் சென்றான்.
ஸோऽந்தர்ஹிதஃ புநஸ்தஸ்ய தர்ஶநம் ராக்ஷஸோ வ்ரஜந்। சகர்ஷ மஹதத்வாநம் ராமஸ்தம் வுபுதே ததஃ
அந்த ராட்சசன் மறைந்து மறைந்து தோன்றி, இராமனை தொலைவில் அழைத்துச் சென்றான்; ஆனால் இராமன் அவனது சூழ்ச்சியை உணர்ந்தான்.
நிஶாசரம் விதித்வா தம் ராகவஃ ப்ரதிபாநவாந்। அமோகம் ஶரமாதாய ஜகாந ம்ரு'கரூபிணம்
அவன் ராட்சசன் என்பதை அறிவித்த இராமன், தவறாத ஒரு அம்பை எடுத்து, மான் வடிவில் இருந்த அவனை வீழ்த்தினான்.
ஸ ராமவாணாபிஹதஃ க்ரு'த்வா ராமஸ்வரம் ததா। ஹா ஸீதே லக்ஷ்மணேத்யேவம் சுக்ரோஶார்தஸ்வரேண ஹ
இராமனின் அம்பால் தாக்கப்பட்ட மாரீச்சன், இராமனின் குரலில், "ஆஹ் சீதை! ஆஹ் லக்ஷ்மணா!" என்று வலியோடு கூவி அழைத்தான்.
ஶுஶ்ராவ தஸ்ய வைதேஹீ ததஸ்தாம் கருணாம் கிரம்। ஸாப்ராபதத்ததஃ ஸீதா தாமுவாசாத லக்ஷ்மணஃ
அந்த துயரமான கூவலை வைதேஹி கேட்டாள்; அதனால் கவலையடைந்த சீதை, லக்ஷ்மணனை நோக்கி பேசினாள்.
அலம் தே ஶங்கயா பீரு கோ ராமம் ப்ரஹரிஷ்யதி। முஹூர்தாத்த்ரக்ஷ்யஸே ராமம் பர்தாரம் த்வம் ஶுசிஸ்மிதம்
லக்ஷ்மணன், "பயப்படாதே! யார் இராமனை தாக்க முடியும்? சிறிது நேரத்தில் உன் கணவரை நீ பார்த்துவிடுவாய், அழகாகப் புன்னகை பூக்கும் சீதை" என்றான்.
இத்யுக்தா ஸா ப்ரருததீ பர்யஶங்கத லக்ஷ்மணம்। ஹதா வை ஸ்த்ரீஸ்வபாவேந ஶுத்தசாரித்ரபூஷணா
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அவள் அழுது, லக்ஷ்மணன் குறித்து கவலையடைந்தாள்; பெண்களுக்கு இயல்பாகவே வரும் மனக்கவலையால், தூய நடத்தை கொண்ட அந்த பெண் துக்கத்தில் மூழ்கினாள்.
ஸா தம் பருஷமாரப்தா வக்தும் ஸாத்வீ பதிவ்ரதா। நைஷ காமோ பவேந்மூட யம் த்வம் ப்ரார்தயஸே ஹ்ரு'தா
அந்த நல்லொழுக்கமும், கணவனை மட்டும் நினைக்கும் சீதை, அவனை கடுமையாகக் கண்டித்தாள்: 'உன் மனதில் ஆசைப்படும் இந்த விருப்பம் ஒருபோதும் நிறைவேறாது, அறியாதவனே!' என்று சொன்னாள்.
அப்யஹம்ஶஸ்த்ரமாதாய ஹந்யாமாத்மாநமாத்மநா। பதேயம் கிரிஶ்ரு'ங்காத்வா விஶேயம் வா ஹுதாஶநம்
நான் என் கையில் ஆயுதம் எடுத்துக் கொண்டு என்னைத் தானே கொன்றாலும், அல்லது மலை உச்சியிலிருந்து குதித்தாலும், அல்லது தீயில் பாய்ந்தாலும் கூட,
ராமம் பர்தாரமுத்ஸுஜ்யந த்வஹம் த்வாம் கதஞ்சந। நிஹீநமுபதிஷ்டேயம் ஶார்தூலீ க்ரோஷ்டுகம் யதா
நான் என் கணவன் ராமனை விட்டுவிட்டு, உன்னை ஒருபோதும் ஏற்க மாட்டேன்; புலி ஒரு நரியைப் போல் உன்னைப் பின்பற்ற மாட்டேன்.
ஏதாத்ரு'ஶம் வசஃ ஶ்ருத்வா லக்ஷ்மணஃ ப்ரியராக்நவ। பிதாயகர்ணௌ ஸத்வ்ரு'த்தஃ ப்ரஸ்திதோ யேந ராகவஃ
அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட லக்ஷ்மணன், ராமனுக்கு மிகவும் பிரியமானவன், தன் காதுகளை மூடி, நல்லொழுக்கத்துடன் ராமன் இருக்கும் இடத்துக்குப் புறப்பட்டான்.
ஸ ராமஸ்ய பதம்க்ரு'ஹ்ய ப்ரஸஸார தநுர்தரஃ। அவீக்ஷமாணோ விம்போஷ்டீம் ப்ரயயௌ லக்ஷ்மணஸ்ததா
அந்த வில்லாளி, ராமனின் பாதையைப் பின்பற்றி சென்றான்; அழகான உதடுகள் கொண்டவளை மீண்டும் பார்க்காமல் லக்ஷ்மணன் அங்கிருந்து நடந்தே சென்றான்.
ஏதஸ்மிந்நந்தரே ரக்ஷோ ராவணஃ ப்ரத்யத்ரு'ஶ்யத। அபவ்யோ பவ்யரூபேண பஸ்மச்சந்ந இவாநலஃ
அந்த நேரத்தில், அரக்கன் இராவணன் அங்கு தோன்றினான்; அவன் தீய நியதியுடையவன் என்றாலும், நல்ல வடிவத்தில், புழுதி மூடிய நெருப்பைப் போல இருந்தான்.
யதிவேபப்ரதிச்சந்நோ ஜிஹீர்ஷுஸ்தாமநிந்திதாம்। `உபாகச்சத்ஸ வைதேஹீம் ராவணஃ பாபநிஶ்சயஃ
துறவியாய் வேஷம் போட்டுக் கொண்டு, சீதையைப் பிடிக்க எண்ணிய இராவணன், தீய எண்ணத்துடன், குற்றமற்ற வைதேஹியை அணுகினான்.
ஸா தமாலக்ஷ்யஸம்ப்ராப்தம் தர்மஜ்ஞா ஜநகாத்மஜா। நிமந்த்ரயாமாஸ ததா பலமூலாஶநாதிபிஃ
அவனை வந்ததைப் பார்த்த சீதை, தர்மத்தை அறிந்த ஜனகனின் மகள், பழம், கிழங்கு முதலியவற்றால் அவனை அன்புடன் வரவேற்றாள்.
அவமத்யததஃ ஸர்வம் ஸ்வம் ரூபம் ப்ரத்யபத்யத। ஸாந்த்வயாமாஸ வைதேஹீம் காமீ ராக்ஷஸபுங்கவஃ
அவன் அந்த அனைத்தையும் அவமதித்து, தன் இயல்பான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, ஆசையுடன் வைதேஹியை மனம் தளரச் சொன்னான்.