ஏவமுக்த்வா ஸடாஸ்தஸ்ய பஞ்சசக்ரே வ்ரு'கோதரஃ। அர்தசந்த்ரேண வாணேந கிம்சிதப்ருவதஸ்ததா
இவ்வாறு கூறிய பின், வ்ருகோதரன் அவனை ஐந்து முறை வாள் போன்ற அம்புகளால் தாக்கினான், சில வார்த்தைகள் கூறிக்கொண்டே.
விகல்பயித்வா ராஜாநம் ததஃ ப்ராஹ வ்ரு'கோதரஃ। ஜீவிதும் சேச்சஸே மூட ஹேதும் மே கததஃ ஶ்ரு'ணு
அரசரை நினைத்தபின், வ்ருகோதரன் சொன்னான்: 'நீ உயிரோடு இருக்க விரும்பினால், என் சொல்லைக் கேள், அறியாமை கொண்டவனே.'
தாஸோஸ்மீதி த்வயா வாச்யம் ஸம்ஸத்ஸு ச ஸபாஸு ச। ஏவம் சேஜ்ஜீவிதம் தத்யாமேஷ யுத்தஜிதோ விதிஃ
'நான் அடிமை' என்று நீ கூட்டங்களிலும், சபைகளிலும் சொல்ல வேண்டும்; அப்படி சொன்னால் உனக்கு உயிரை விடுவேன்; போரில் தோற்றவனுக்கான விதி இதுதான்.
ஏவமஸ்த்விதி தம் ராஜா க்ரு'ச்ச்ரமாணோ ஜயத்ரதஃ। ப்ரோவாச புருஷவ்யாக்ரம் பீமமாஹவஶோபிநம்
அப்போது, மிகுந்த சிரமத்துடன் ஜயதிரதன், போரில் பிரகாசிக்கும் பீமனை நோக்கி, 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொன்னான்.
தத ஏநம் விசேஷ்டந்தம் வத்த்வா பார்தோ வ்ரு'கோதரஃ। ரதமாரோபயாமாஸ விஸம்ஜ்ஞம் பாம்ஸுகுண்டிதம்
பின்னர், அங்கு அசைந்து கொண்டிருந்த அவனை வ்ருகோதரன் கட்டி, உணர்விழந்ததும், மண் படிந்ததும் அவனை ரதத்தில் ஏற்றினான்.
ததஸ்தம் ரதமாஸ்தாய பீமஃ பார்தாநுகஸ்ததா। அக்ர்யமாஶ்ரமமத்யஸ்தாமப்யகச்சத்யுதிஷ்டிரம்
பின்னர் பீமன், அர்ஜுனனுடன் சேர்ந்து, அந்த ரதத்தில் ஏறி, முன்னணி ஆசிரமத்தில் இருந்த யுதிஷ்டிரனை நோக்கிச் சென்றான்.
தர்ஶயாமாஸ பீமஸ்து ததவஸ்தம் ஜயத்ரதம்। தம் ராஜா ப்ராஹஸத்த்ரு'ஷ்ட்வா முச்யதாமிதி சாப்ரவீத்
பீமன், ஜயதிரதனை அந்த நிலைமையில் காட்டினான்; அரசர் அதை பார்த்து சிரித்தார், 'அவனை விடுதலை செய்' என்றார்.
ராஜாநம் சாப்ரவீத்பீமோ த்ரௌபத்யை கதயேதி வை। தாஸபாவம் கதோ ஹ்யேஷ பாண்டூநாம் பாபசேதநஃ
பீமன் அரசரிடம், 'இந்தப் பாவி பாண்டவர்கள் அடிமை ஆனான் என்பதை திரௌபதிக்கு சொல்லுங்கள்' என்றான்.
தமுவாச ச ததோ ஜ்யேஷ்டோ ப்ராதா ஸப்ரணயம் வசஃ। முஞ்சேமமதமாசாரம் ப்ரமாணா யதி தே வயம்
பிறகு மூத்த சகோதரன் அன்புடன் சொன்னான்: 'நாம் உனக்குத் தகுதியானவர்கள் என்றால், இந்தக் கீழானவன் விடுதலை செய்யப்படட்டும்.'
த்ரௌபதீ சாப்ரவீத்பீமமபிப்ரேக்ஷ்ய யுதிஷ்டிரம்। தாஸோऽயம்முச்யதாம் ராத்ரஸ்த்வயாபஞ்சஶிகஃ க்ரு'தஃ
திரௌபதி, பீமனையும் யுதிஷ்டிரனையும் பார்த்து, 'இவன் அடிமை; விடுதலை செய்யுங்கள். நீர் அவனை ஐந்து முடிகளுடன் குறி வைத்துள்ளீர்' என்றாள்.
ஏவமுக்தஃ ஸ பீமஸ்து ப்ராத்ரா சைவ ச க்ரு'ஷ்ணயா। முமோச தம் மஹாபாபம் ஜயத்ரதமசேதநம்
பிறகு சகோதரனும் கிருஷ்ணையும் சொன்னபடி, பீமன் அந்தப் பெரிய பாவி ஜயதிரதனை, உணர்விழந்தவனாக விடுதலை செய்தான்.
ஸ முக்தோऽப்யேத்யராஜாநமபிவாத்ய யுதிஷ்டிரம்। வவந்தே விஹ்வலோராஜாதாம்ஶ்ச வ்ரு'த்தாந்முநீம்ஸ்ததா
விடுதலையானவுடன், அவன் அரசரிடம் வந்து, யுதிஷ்டிரனுக்கு வணங்கி, நடுங்கி, அங்கு இருந்த மூப்பர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் வணங்கினான்.
தமுவாச த்ரு'ணீ ராஜா தர்மபுத்ரோ யுதிஷ்டிரஃ। ததாஜயத்ரதம் த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'ஹீதம் ஸவ்யஸாசிநா
கருணை கொண்ட தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன், சவ்யசாசியால் பிடிக்கப்பட்ட ஜயதிரதனை பார்த்து அவனிடம் சொன்னான்.
அதாஸோ கச்ச முக்தோஸி மைவம் கார்ஷீஃ புநஃ க்வசித்। ஸ்த்ரீகாமுக திகஸ்து த்வாம் க்ஷுத்ரஃ க்ஷத்ரஸஹாயவாந்
நீ இனி அடிமை இல்லை; போ, நீ விடுதலையடைந்தாய். இனி எங்கும் இப்படிச் செய்யாதே. பெண்களை விரும்பும் இழிந்தவனே, தாழ்ந்த க்ஷத்திரியர்களுடன் சேர்ந்தவனே, உனக்கு வெட்கம்.
ஏவம்விதம் ஹி க குர்யாத்த்வதநயஃ புருஷாதமஃ। `கர்ம தர்மவிருத்தம் வை லோகதுஷ்டம் ச துர்மதே
உன்னைப் போல் எந்த மனிதன் இப்படிப்பட்ட செயல்களைச் செய்வான்? இது தர்மத்திற்கு எதிராகவும், உலகை கெடுக்கும் செயலாகவும் உள்ளது, தீய எண்ணம் கொண்டவனே.
கதஸத்த்வமிவ ஜ்ஞாத்வா கர்தாரமஶுபஸ்ய தம்। ஸம்ப்ரேக்ஷ்யபரதஶ்ரேஷ்டஃ க்ரு'பாம் சக்ரே நராதிபஃ
அவன் உயிரற்றவனாக இருந்ததைப் பார்த்து, தீய செயல் செய்தவனை, பாரதர்களில் சிறந்த அரசர் இரங்கினார்.
தர்மே தே வர்ததாம் வுத்திர்மா சாதர்மே மநஃ க்ரு'தாஃ। ஸாஶ்ச ஸாதபாதாதஃ ஸ்வஸ்தி கச்ச ஜயத்ரத
நீ தர்மத்தில் அறிவை வளர்த்துக்கொள்; அதர்மத்தில் மனதை வைக்காதே. இப்போது அமைதியுடன் புறப்படு, ஜயதிரதா.
ஏவமுக்தஸ்து ஸவ்ரீஜம் தூஷ்ணீம் கிம்சிதவாங்யுகஃ। ஜகாம ராஜா துஃகார்தோ கங்காத்வாராய பாரத
இவ்வாறு கூறப்பட்ட பின்பு, ராஜா தன் கூட்டத்துடன், அமைதியாக, முகம் கீழே பார்த்து, துக்கத்தில் மூழ்கி, கங்காத்வாரம் நோக்கி சென்றான், பாரதா.
ஸ தேவம் ஶரணம் கத்வா விரூபாக்ஷமுமாபதிம்। தபஶ்சசார விபுலம் தஸ்ய ப்ரீதோ வ்ரு'ஷத்வஜஃ
அவன் உமாதேவியின் கணவனான விரூபாக்ஷனை அடைந்து, கடும் தவம் செய்தான்; அதனால் வ்ருஷத்வஜன் மகிழ்ந்தான்.
பலிம் ஸ்வயம் ப்ரத்யக்ரு'ஹ்ணாத்ப்ரீயமாணஸ்த்ரிலோசநஃ। வரம் சாஸ்மை ததௌ தேவஃ ஸ ஜக்ராஹ ச தச்ச்ரு'ணு
மூன்று கண்கள் உடைய தேவன் மகிழ்ச்சியுடன் அவனது பலியை நேரில் ஏற்றுக் கொண்டு, அவனுக்கு ஒரு வரம் அளித்தான்; அவன் பெற்றதை இப்போது கேள்.
ஸமஸ்தாந்ஸரதாந்பஞ்சஜயேயம் யுதி பாண்டவாந்। இதி ராஜாऽப்ரவீத்தேவம் நேதி தேவஸ்தமப்ரவீத்
போரில் பாண்டவர்கள் மற்றும் அவர்களது ரத சாரதிகளை எல்லாம் வெல்ல வேண்டும் என்று ராஜா தேவனை வேண்டினான். ஆனால் தேவன், 'இல்லை' என்று பதிலளித்தான்.
அஜய்யாம்ஶ்சாப்யவத்யாம்ஶ்ச வாரயிஷ்யஸி தாந்யுதி। ரு'தேऽர்ஜுநம் மஹாபாஹும் நரம் நாம ஸுரேஶ்வரம்
போரில் நீ அவர்களை எல்லாம் வெல்ல முடியாதவர்களாகவும், கொல்ல முடியாதவர்களாகவும் தடுப்பாய்; ஆனால் அர்ஜுனன், அந்த வலிமைமிக்கவன், தேவர்களின் தலைவன் மட்டும் விதிவிலக்காக இருப்பான்.
பதர்யாம் தப்ததபஸம் நாராயணஸஹாயகம்। அஜிதம் ஸர்வலோகாநாம் தேவைரபி துராஸதம்
பதரியில், நாராயணனுடன் சேர்ந்து கடும் தவம் செய்கிறான்; அவனை எல்லா உலகங்களும் வெல்ல முடியாது; தேவர்களுக்கே அணுக முடியாதவன் அவன்.
மயா தத்தம் பாஶுபதம் திவ்யமப்ரதிமம் ஶரம்। அவாப லோகபாலேப்யோ வஜ்ராதீந்ஸ மஹாஶராந்
நான் அவனுக்கு ஒப்பற்ற தெய்வீகமான பாசுபத அஸ்திரத்தை அளித்துள்ளேன்; உலகங்களை காக்கும் தேவர்களிடமிருந்து அவன் வஜ்ரம் போன்ற பல சக்தி வாய்ந்த அஸ்திரங்களையும் பெற்றுள்ளான்.
தேவதேவோ ஹ்யநந்தாத்மா விஷ்ணுஃ ஸுரகுருஃ ப்ரபுஃ। ப்ரதாநபுருஷோऽவ்யக்தோவிஶ்வாத்மாவிஶ்வமூர்திமாந்
தேவர்களின் தேவன், எல்லாவற்றையும் கொண்ட ஆன்மா, விஷ்ணு, தேவர்களின் ஆசான், பிரபு, முதன்மை புருஷன், வெளிப்படாதவன், உலகத்தின் ஆத்மா, எல்லா ரூபங்களும் கொண்டவன்.
யுகாந்தகாலே ஸம்ப்ராப்தே காலாக்நிர்தஹதே ஜகத்। ஸபர்வதார்ணவத்வீபம் ஸஶைலவநகாநநம்। நிர்தஹந்நாகலோகாம்ஶ்சபாதாலதலசாரிணஃ
யுகத்தின் முடிவில், காலாக்னி இந்த உலகத்தை எரிக்கிறது—மலைகள், கடல்கள், தீவுகள், காடுகள், வனங்கள் அனைத்தும் உடன்—நாகலோகங்களையும், பாதாளத்தில் வாழ்பவர்களையும் எரித்துவிடுகிறது.
அதாந்தரிக்ஷே ஸுமஹந்நாநாவர்ணாஃ பயோதராஃ। கோரஸ்வரா விநதிநஸ்தடிந்மாலாவலம்பிநஃ। ஸமுத்திஷ்டந்திஶஃ ஸர்வாவிவர்ஷந்தஃ ஸமந்ததஃ
பின்னர், ஆகாயத்தில் பல நிறங்களில் பெரிய மேகங்கள் எழுகின்றன; அவை பயங்கரமான ஒலியுடன், மின்னல் களுடன், எல்லா திசைகளிலும் எழுந்து, எங்கும் மழை பொழிகின்றன.
ததோऽக்நீம் ஶமயாமாஸுஃ ஸம்வர்தாக்நிநியாமகாஃ। அக்ஷமாத்ரைஶ்ச தாராபிஸ்திஷ்டந்த்யாபூர்ய ஸர்வஶஃ
அவை அந்த சம்வர்த்தகாக்னியை அணைக்கின்றன; தண்ணீரின் பெரும் சாரங்களால் எல்லா இடங்களையும் நிரப்பி நிற்கின்றன.
ஏகார்ணவே ததாதஸ்மிந்நுபஶாந்தசராசரே। நஷ்டசந்த்ரார்கபவநே க்ரஹநக்ஷத்ரவர்ஜிதே। சதுர்யுகஸஹஸ்ராந்தே ஸலிலேநாப்லுதா மஹீ
அப்போது, அந்த ஒரே பெருங்கடலில், எல்லா உயிரும் அசைவும் அமைதியடைந்துவிட்டது; சந்திரன், சூரியன், காற்று, கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள் அனைத்தும் மறைந்துவிட்டன; நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் கால முடிவில் பூமி முழுவதும் நீரில் மூழ்கிவிடுகிறது.
ததோ நாராயணாக்யஸ்து ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸஹஸ்ரபாத்। ஸஹஸ்ரஶீர்பா புருஷஃ ஸ்வப்நுகாமஸ்த்வதீந்த்ரியஃ
பின்னர், நாராயணன், ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் கால்கள், ஆயிரம் தலைகள் உடையவன், எல்லா உணர்வுகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவன், தூக்கத்தில் இருக்க விரும்புகிறவன், அங்கு இருக்கிறான்.