லாஜைஶ்சந்தநசூர்ணைஶ்ச விகீர்ய ச ஜநாஸ்ததஃ। ஊடுர்திஷ்ட்யா ந்ரு'பாவிக்நஃ ஸமாப்தோயம் க்ரதுஸ்தவ
பிறகு மக்கள் அவிழ்ந்த அரிசி மற்றும் சந்தனப் பொடி தூவி, 'அரசே, உமக்கு இந்த யாகம் தடையின்றி முடிந்தது, இது நல்ல அதிர்ஷ்டம்' என்றார்கள்.
அபரே த்வப்ருவம்ஸ்தத்ரவாதிகாஸ்தம் மஹீபதிம்। யௌதிஷ்டிரஸ்ய யஜ்ஞஸ்ய ந ஸமோ ஹ்யேஷ தே க்ரதுஃ
ஆனால் சிலர், அந்த அரசனை நோக்கி, 'யுதிஷ்டிரனுடைய யாகத்துக்கு இது சமம் இல்லை' என்றார்கள்.
நைவ தஸ்ய க்ரதோரேஷ கலாமர்ஹதி ஷோடஶீம்। ஏவம் தத்ராப்ருவந்கேசித்வாதிகாஸ்தம் ஜநேஶ்வரம்
'அவருடைய யாகத்தின் பதினாறாவது பங்கிற்கும் இது சமம் இல்லை' என்று சிலர் அந்த ஜனாதிபதியிடம் கூறினார்கள்.
ஸுஹ்ரு'தஸ்த்வப்ருவம்ஸ்தத்ர அதி ஸர்வாநயம் க்ரதுஃ। `ப்ரவர்திதோ ஹ்யயம் ராஜ்ஞா தார்தராஷ்ட்ரேண தீமதா
ஆனால் நண்பர்கள், 'இந்த யாகம் எல்லாவற்றையும் மிஞ்சியது; இதை புத்திசாலியான திருதராஷ்டிரபுத்திரன் நடத்தினார்' என்றார்கள்.
யயாதிர்நஹுஷஶ்சாபி மாந்தாதா பரதஸ்ததா। க்ரதுமேநம் ஸமாஹ்ரு'த்ய பூதாஃ ஸர்வே திவம் கதாஃ
யயாதி, நஹுஷன், மாந்தாதா, பரதன் ஆகியோர் இந்த யாகத்தை செய்து புனிதராய் வானுலகை அடைந்தார்கள்.
ஏதா வாசஃ ஶுபாஃ ஶ்ரு'ண்வந்ஸுஹ்ரு'தாம் பரதர்ஷப। ப்ரவிவேஶ புரம் ஹ்ரு'ஷ்டஃ ஸ்வவேஶ்ம ச நராதிபஃ
இந்த நல்ல வார்த்தைகளை நண்பர்கள் சொல்லக் கேட்ட அரசன், மகிழ்ச்சியுடன் நகரத்திற்கும் தன் அரண்மனைக்கும் சென்றார்.
அபிவாத்ய ததஃ பாதாந்மதாபித்ரோர்விஶாம்பதே। பீஷ்மத்ரோணக்ரு'பாதீநாம் விதுரஸ்ய ச தீமதஃ
பிறகு, மக்களுக்குத் தலைவனே, தாய் தந்தை, பீஷ்மர், திரோணர், க்ருபர், அறிவுள்ள விதுரர் ஆகியோரின் பாதங்களில் வணங்கி மரியாதை செய்தார்.
அபிவாதிதஃ கநீயோபிர்ப்ராத்ரு'பிர்ப்ராத்ரு'நந்தநஃ। நிஷஸாதாஸநே முக்யே ப்ராத்ரு'பிஃ பரிவாரிதஃ
இளைய சகோதரர்கள் மரியாதை செய்தபோது, சகோதரர்களால் சூழப்பட்ட அந்த மகிழ்ச்சி தரும் அரசன், முதன்மை ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்.
தமுத்தாய மஹாராஜம் ஸூதபுத்ரோऽப்ரவீத்வசஃ। திஷ்ட்யா தே பரதஶ்ரேஷ்ட ஸமாப்தோऽயம் மஹாக்ரதுஃ
அப்போது, சூதபுத்திரன் எழுந்து, 'பாரதர்களில் சிறந்தவரே, உமது இந்த பெரிய யாகம் நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால் நிறைவு பெற்றது' என்று சொன்னான்.
ஹதேஷு யுதி பார்தேஷு ராஜஸூயே ததா த்வயா। ஆஹ்ரு'தேऽஹம் நரஶ்ரேஷ்ட த்வாம் ஸபாஜயிதா புநஃ
பார்த்தர்கள் போரில் வீழ்ந்தபோது, நீ ராஜசூயம் நடத்தினாய்; அப்போது நான் உன்னை மீண்டும் மரியாதை செய்ய அழைக்கப்பட்டேன், மனிதர்களில் சிறந்தவரே.
தமப்ரவீந்மஹாராஜோ தார்தராஷ்ட்ரோ மஹாயஶாஃ
அப்போது, திருதராஷ்டிரனின் மகனான புகழ் பெற்ற மன்னன் அவனை நோக்கி பேசினார்.
ஸத்யமேதத்த்வயோக்தம் ஹி பாண்டவேஷு துராத்மஸு। நிஹதேஷு நரஶ்ரேஷ்ட ப்ராப்தே சாபி மஹாக்ரதௌ। ராஜஸூயே புநர்வீர த்வமேவம் வர்தயிஷ்யஸி
பாண்டவர்கள் தீய மனம் கொண்டவர்கள் என்று நீ சொன்னது உண்மைதான்; அந்த மகான்கள் வீழ்ந்து, பெரிய யாகம் கிடைத்த பிறகு, வீரனே, ராஜசூயத்தில் மீண்டும் நீயே சிறப்படைவாய்.
ஏவமுக்த்வா மஹாராஜ கர்ணமாஶ்லிஷ்ய பாரத। ராஜஸூயம் க்ரதுஶ்ரேஷ்டம் சிந்தயாமாஸ கௌரவஃ
இவ்வாறு கூறி, மன்னன் கர்ணனை அணைத்து, கௌரவன் அந்த உயர்ந்த ராஜசூய யாகத்தை எண்ணத் தொடங்கினார்.
ஸோऽப்ரவீத்கௌரவாம்ஶ்சாபி பார்ஶ்வஸ்தாந்ந்ரு'பஸத்தமஃ। `ராதேயஸௌபலாதீந்வை தார்தராஷ்ட்ரோ மஹீபதிஃ
பின்னர், அந்த சிறந்த மன்னன், திருதராஷ்டிரனின் மகன், அருகில் நின்ற கௌரவர்களான ராதேயன், சௌபலன் மற்றும் மற்றவர்களை நோக்கி பேசினார்.
கதா து தம் க்ரதுவரம் ராஜஸூயம் மஹாதநம்। நிஹத்ய பாண்டவாந்ஸர்வாநாஹரிஷ்யாமி கௌரவாஃ
எப்போது நான் பாண்டவர்களை எல்லாம் வீழ்த்தி, அந்த மிகப்பெரிய செல்வம் நிறைந்த ராஜசூய யாகத்தை கைப்பற்றுவேன், கௌரவர்களே?
தமப்ரவீத்ததா கர்ணஃ ஶ்ரு'ணு மே ராஜகுஞ்ஜர। பாதௌ ந தாவயே தாவத்யாவந்ந நிஹதோऽர்ஜுநஃ
அப்போது கர்ணன் சொன்னான்: 'மன்னர்களில் சிறந்தவரே, எனது வார்த்தையை கேளீர்; அர்ஜுனன் வீழும் வரை நான் என் கால்களை கழுவமாட்டேன்.'
கீலாலஜம் ந காதேயம் கரிஷ்யே சாஸுரவ்ரதம்। நாஸ்தீதி நைவ வக்ஷ்யாமி யாசிதோ யேந கேசநித்
நான் எண்ணெய், தேன் கலந்த உணவை உண்ணமாட்டேன்; அசுரர்களின் விரதத்தை மேற்கொள்வேன்; யாரும் என்னிடம் கேட்கும்போது 'என்னிடம் இல்லை' என்று ஒருபோதும் சொல்லமாட்டேன்.
அதோத்க்ருஷ்டம் மஹேஷ்வாஸைர்தார்தராஷ்ட்ரைர்மஹாரதைஃ। ப்ரதிஜ்ஞாதே பல்குநஸ்ய வதே கர்ணேந ஸம்யுகே
பின்னர், கர்ணன் போரில் அர்ஜுனனை கொல்வேன் என்று உறுதி எடுத்தபோது, திருதராஷ்டிரனின் மகா வில்லாளிகள் பெருமையாக ஆரவாரம் செய்தார்கள்.
விஜிதாம்ஶ்சாப்யமந்யந்த பாண்டவாந்த்ரு'தராஷ்ட்ரஜாஃ। `ததா ப்ரதிஜ்ஞாமாருஹ்ய ஸூதபுத்ரேண பாஷிதே
அந்த சமயத்தில், சூதபுத்திரன் எடுத்த உறுதியை நம்பி, திருதராஷ்டிரனின் மகன்கள் பாண்டவர்கள் ஏற்கனவே வென்றுவிட்டார்கள் என்று எண்ணினார்கள்.
தூர்யோதநோऽபி ராஜேந்த்ர விஸ்ரு'ஜ்யநரபுங்கவாந்। ப்ரவிவேஶ க்ரு'ஹம்ஶ்ரீமாந்யதா சைத்ரரதம் ப்ரபுஃ
மன்னர்களில் தலைவனான துரியோதனன், அந்த சிறந்த மனிதர்களை அனுப்பி வைத்து, பிரபையுடன் தனது அரண்மனைக்கு சென்றான், எப்படிப் பிரபு சைத்ரரத வனத்துக்குள் செல்லும் போல.
தேऽபிஸர்வே மஹேஷ்வாஸா ஜக்முர்வேஶ்மாநி பாரத। `ஸ்வாநிஸ்வநி மஹாராஜ பீஷ்மத்ரோணாதயோ ந்ரு'பா
பீஷ்மர், திரோணர் மற்றும் மற்ற மன்னர்கள் ஆகிய அந்த மகா வில்லாளிகள் அனைவரும் தங்களது தங்களது அரண்மனைகளுக்குச் சென்றார்கள், பாரதா.
பாண்டவாஶ்ச மஹேஷ்வாஸா தூதவாக்யப்ரசோதிதாஃ। சிந்தயந்தஸ்தமேவார்தம் நாலபந்த ஸுகம் க்வசித்
பாண்டவர்களும் வல்ல வில்லாளிகள்; தூதர் சொன்ன செய்தியால் தூண்டப்பட்டு, அதே விஷயத்தை நினைத்து, எங்கும் மகிழ்ச்சி காணவில்லை.
பூயஶ்ச சாரை ராஜேந்த்ர ப்ரவ்ரு'த்திருபபாதிதா। ப்ரதிஜ்ஞா ஸூதபுதர்ஸ்ய விஜயஸ்ய வதம் ப்ரதி
மன்னனே, மீண்டும், சூதபுத்திரன் விஜயனை கொல்வேன் என்ற உறுதியைப் பற்றி, உளவாளிகள் செய்திகளைத் திரட்டி வந்தார்கள்.
ஏதச்ச்ருத்வா தர்மஸுதஃ ஸமுத்விக்நோ நராதிப। `அதோமுகஶ்சிரம் தஸ்தௌ கிம் கார்யமிதி சிந்தயந்
இதை கேட்ட தர்மபுத்திரன் மனதில் பெரும் கலக்கத்துடன், தலை குனிந்து நீண்ட நேரம் நின்று, என்ன செய்ய வேண்டும் என்று யோசித்தான்.
அபேத்யகவசம் மத்வா கர்ணமத்புதவிக்ரமம்। அநுஸ்மரம்ஶ் ஸம்க்லேஶாந்ந ஶாந்திமுபஜக்மிவாந்
துளைக்க முடியாத கவசமும், அதிசயமான வீரம் கொண்ட கர்ணனை நினைத்து, தங்கள் துன்பங்களை நினைவுகூர்ந்து, அமைதியை அடைய முடியவில்லை.
தஸ்ய சிந்தாபரீதஸ்ய புத்திர்ஜஜ்ஞே மஹாத்மநஃ। பஹுவ்யாலம்ரு'காகீர்ணம் த்யக்தும் த்வைதவநம் வநம்
அவ்வாறு கவலையில் மூழ்கியபோது, அந்த மகானின் மனதில் பல பயங்கரமான விலங்குகள் நிறைந்த த்வைத வனத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றியது.
தார்தராஷ்ட்ரோऽபி ந்ரு'பதிஃ ப்ரஶஶாஸ வஸும்தராம்। ப்ராத்ரு'பிஃ ஸஹிதோ வீரைர்பீஷ்மத்ரோணக்ரு'பைஸ்ததா
அந்த நேரத்தில், திருதராஷ்டிரனின் மகனும் மன்னனும் தன் சகோதரர்களும், பீஷ்மர், திரோணர், க்ருபர் ஆகிய வீரர்களுடன் சேர்ந்து பூமியை ஆட்சி செய்தான்.
ஸம்கம்ய ஸூதபுத்ரேண கர்ணேநாஹவஶோபிநா। `ஸததம் ப்ரீயமாணோ வை தேவிநா ஸௌபலேந ச
போரில் பிரகாசிக்கும் சூதபுத்திரன் கர்ணனும், தேவியின் மகனான சௌபலனும், அவனுடன் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் சேர்ந்திருந்தான்.
துர்யோதநஃ ப்ரியே நித்யம் வர்தமாநோ மஹீப்ரு'தாம்। பூஜயாமாஸ விப்ரேந்த்ராந்க்ரதுபிர்பூரிதக்ஷிணைஃ
துரியோதனன் எப்போதும் அரசர்களிடம் விருப்பம் பெற விரும்பி, முன்நிலையுள்ள பிராமணர்களை பெரும் பரிசுகளுடன் யாகங்கள் செய்து மதிப்பளித்தான்.
ப்ராத்ரூ'ணாம் ச ப்ரியம் ராஜந்ஸ சகார பரம்தபஃ। நிஶ்சித்ய மநஸா வீரோ தத்தபுக்தபலம் தநம்
அந்த வீரன், தம்பிகளுக்குப் பிடித்ததை மனதில் தீர்மானித்து, பெற்ற செல்வத்தைப் பகிர்ந்து, அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தான்.