தே வயம் ப்ரு'திவீ ராஜந்நிகிலா ஸாகராம்பரா। ஸபர்வதவநா தேவீ ஸக்ராமநகராகரா
அப்படியே, அரசே, கடலால் சூழப்பட்ட இந்த முழு பூமியும், மலையும் காடும், படைகளும், நகரங்களும், கிராமங்களும், நம்மிடம் உள்ளது.
நாநாவநோத்தேஶவதீ பத்தநைருபஶோபிதா। `நாநாஜநபதாகீர்ணா ஸ்பீதராஷ்ட்ரா மஹாஹலா
பல கோட்டைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், பல்வேறு காடுகளால் சூழப்பட்டும், பல நாட்டினரால் நிரம்பியும், வளமான நாட்டுகளும் பெரும் பயிர்களும் கொண்ட பூமி இப்போது நமக்குள்ளது.
நந்த்யமாநோ த்விஜை ராஜந்பாஸி நக்ஷத்ரராடிவ। பௌருஷாத்திவி தேவேஷு ப்ராஜஸே ரஶ்மிவாநிவ
இருமுறை பிறந்தவர்களால் போற்றப்பட்டு, அரசே, நீ நட்சத்திரங்களின் தலைவனைப் போல ஒளிர்கிறாய்; உன் வீரவசத்தால் தேவலோகத்திலும், நீ சூரியனைப் போல பிரகாசிக்கிறாய்.
ருத்ரைரிவ யமோ ராஜா மருத்பிரிவ வாஸவஃ। குருபிஸ்த்வம் வ்ரு'தோ ராஜந்பாஸி நக்ஷத்ரராடிவ
ருத்ரர்களிடம் யமன் போலவும், மருத்களிடம் இந்திரன் போலவும், குருக்களில் நீ, அரசே, உன் உறவினர்களால் சூழப்பட்டு, நட்சத்திரங்களின் தலைவனைப் போல ஒளிர்கிறாய்.
யைஃ ஸ்ம தே நாத்ரியேதாஜ்ஞா ந ச யே ஶாஸநே ஸ்திதாஃ। பஶ்யாமஸ்தாஞ்ஶ்ரியா ஹீநாந்பாண்டவாந்வநவாஸிநஃ
நீ முன்பு மதிக்காமல், உன் கட்டளையை ஏற்காமல் இருந்தவர்களைப் பார்; இப்போது அவர்கள் பாண்டவர்கள், செல்வம் இழந்து காட்டில் வாழ்கிறார்கள்.
ஶ்ரூயதே ஹி மஹாராஜஸரோ த்வைதவநம் ப்ரதி। வஸந்தஃ பாண்டவாஃ ஸார்தம் ப்ராஹ்மணைர்வநவாஸிபிஃ
மகாராஜா, பாண்டவர்கள் துவைதவனத்தில் பிராமணர்களும் மற்ற காட்டுவாசிகளும் சேர்ந்து தங்குகிறார்கள் என்று கேள்விப்படுகிறோம்.
ஸப்ரயாஹி மஹாராஜ ஶ்ரியா பரமயா யுதஃ। தாபயந்பாண்டுபுத்ராம்ஸ்த்வம் ரஶ்மிவாநிவ தேஜஸா
மகாராஜா, நீ உன்னுடைய பேரொளியுடன் சென்று, பாண்டுபுத்திரர்களை உன் பிரகாசத்தால் சூரியன் கதிர்களால் எரிப்பதைப் போல வேதனைப்படுத்து.
ஸ்திதோராஜ்யேऽச்யுதாந்ராஜ்யாச்சியாஹீநாஞ்ச்ரியாவ்ரு'தஃ அஸம்ரு'த்தாந்ஸம்ரு'த்தார்தஃ பஶ்ய பாண்டுஸுதாந்ந்ரு'ப
நீ அரசில் உறுதியுடன், செல்வத்தால் சூழப்பட்டு நிற்கும் போது, பாண்டுபுத்திரர்கள் செல்வம் இழந்து நிற்கும் நிலையைப் பார்; செல்வம் இல்லாதவர்களுக்குள் செல்வம் பெற்றவன் நீயே.
மஹாபிஜநஸம்பந்நம் பத்ரே மஹதி ஸம்ஸ்திதம்। பாண்டவாஸ்த்வாऽபிவீக்ஷந்து யயாதிமிவ நாஹுஷாம்
பெரிய குலம், பெருமை எல்லாம் பெற்ற பாண்டவர்கள், நாஹுஷ குலத்து மக்கள் யயாதியைப் பார்த்தது போல, இப்போது உன்னைப் பார்ப்பார்கள்.
யாம் ஶ்ரியம் ஸுஹ்ரு'தஶ்சைவ துர்ஹ்ரு'தஶ்ச விஶாம்பதே। பஶ்யந்தி பௌருஷைர்தீப்தாம் ஸா ஸமர்தா பவத்யுத
மக்களுக்குத் தலைவனே, நண்பர்களும் பகைவர்களும் பார்த்து வியக்கும் அந்தச் செல்வம், வீரத்தால் பிரகாசித்து உண்மையில் பலத்தை அடைகிறது.
ஸமஸ்தோ விஷமஸ்தாந்ஹி துர்ஹ்ரு'தோ யோऽபிவீக்ஷதே। ஜகதீஸ்தநிவாத்ரிஸ்தஃ கிமதஃ பரமம் ஸுகம்
துன்பத்தில் இருக்கும் பகைவர்களை உறுதியாக நின்று பார்ப்பவன், உலகத்தை மலை உச்சியில் இருந்து பார்ப்பதைப் போல, அதைவிட பெரிய சந்தோஷம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்?
ந புத்ரதநலாபேந ந ராஜ்யேநாபி விந்ததி। ப்ரீதிம் ந்ரு'பதிஶார்தூல யாமமித்ராததர்ஶநாத்
அரசர்களில் சிறந்தவரே, பகைவர்களை துன்பத்தில் காணும் சந்தோஷம், மகன்கள், செல்வம், அல்லது ராஜ்யம் கிடைத்தாலும் கிடைக்காது.
கிம்நு தஸ்ய ஸுகம் ந ஸ்யாதாஶ்ரமே யோ தநம்ஜயம்। அபிவீக்ஷேத ஸித்தார்தோ வல்கலாஜிநவாஸஸம்
ஒருவன் ஆசிரமத்தில் தங்கி, வெற்றிபெற்ற தணஞ்சயனை மரச்சீலை, மான் தோல் அணிந்து இருப்பதைப் பார்த்தால், அவனுக்கு எத்தனை மகிழ்ச்சி கிடைக்காது?
ஸுவாஸஸோ ஹி தே பார்யா வல்கலாஜிநஸம்வ்ரு'தாம்। பஶ்யந்து துஃகிதாம் க்ரு'ஷ்ணாம் ஸா ச நிர்வித்யதாம் புநஃ
உன் அழகான பெண்கள், வல்கலமும் மான் தோலும் போர்த்தி துக்கத்தில் இருக்கும் கிருஷ்ணையைப் பார்த்து, அவள் மீண்டும் மனம் உடையட்டும்.
விநிந்ததாம் ததாऽத்மாநம் ஜீவிதம் ச தநச்யுதம்। `தாராணாம் தே ஶ்ரியம் த்ரு'ஷ்ட்வா தீப்தாமத்ய ஜநாதிபா
மக்களுக்குத் தலைவனே, உன் பெண்களின் பிரகாசமான செல்வத்தைப் பார்த்து, அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே பழித்து, செல்வம் இழந்த வாழ்க்கையையும் இழிவாக எண்ணட்டும்.
ந ததா ஹி ஸபாமத்யே தஸ்யா பவிதுமர்ஹதி। வைமநஸ்யம் யதா த்ரு'ஷ்ட்வா தவ பார்யாஃ ஸ்வலம்க்ரு'தாஃ
அவள் சபையில் இருந்தபோது ஏற்பட்ட துக்கம், உன் பெண்கள் ஆபரணங்களுடன் அலங்கரித்து நிற்கும் போது அவள் காணும் துக்கத்தைவிட அதிகமில்லை.
ஏவமுக்த்வா து ராஜாநம் கர்ணஃ ஶகுநிநா ஸஹ। தூஷ்ணீம் பபூவதுருபௌ வாக்யாந்தே ஜநமேஜய
இவ்வாறு சொல்லிக் கொண்டபின், கர்ணனும் சகுனியுடன் சேர்ந்து மௌனமாக நின்றார்கள், ஜனமேஜயா.
கர்ணஸ்ய வசநம் ஶ்ருத்வா ராஜா துர்யோதநஸ்ததஃ। ஹ்ரு'ஷ்டோ பூத்வாபுநர்தீநோ ராதேயமிதமப்ரவீத்
கர்ணனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், துரியோதனன் முதலில் மகிழ்ந்தான், பின்னர் மீண்டும் மனம் தளர்ந்து, ராதேயனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
ப்ரவீஷி யதிதம் கர்ண ஸர்வம் மநஸி மே ஸ்திதம்। ந த்வப்யநுஜ்ஞாம் லப்ஸ்யாமி கமநே யத்ரபாண்டவாஃ
கர்ணா, நீ சொன்னது எல்லாம் என் மனதில் உறுதியாக உள்ளது; ஆனால் பாண்டவர்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு போக அனுமதி எனக்கு கிடைக்காது.
பரிதேவதி தாந்வீராந்த்ரு'தராஷ்ட்ரோ மஹீபதிஃ। மந்யதேऽப்யதிகாம்ஶ்சாபி தபோயோகேந பாண்டவாந்
அந்த வீரர்களுக்காகத் த்ருதராஷ்டிரர் வருந்துகிறார்; மேலும் பாண்டவர்கள் தவம் செய்து நம்மை விட உயர்ந்தவர்கள் என நினைக்கிறார்.
அதவாऽப்யநுபுத்யேத ந்ரு'போऽஸ்மாகம் சிகீர்ஷிதம்। ஏதாமப்யாயதிம் ரக்ஷந்நாப்யநுஜ்ஞாதுமர்ஹதி
அல்லது, அரசன் நம்முடைய எண்ணத்தை உணர்ந்து, இந்த உடன்பாட்டை காப்பாற்ற விரும்பி, போக அனுமதி தராமல் இருக்கலாம்.
ந ஹி த்வைதவநே கிம்சித்வித்யதேऽந்யத்ப்ரயோஜநம்। உந்மாதநம்ரு'தே தேஷாம் வநஸ்தாநாமபி த்விஷாம்
துவைதவனத்தில், அங்கு இருக்கும் நம்முடைய பகைவர்களைத் துன்புறுத்துவதைத் தவிர வேறு எந்தப் பயனும் இல்லை.
ஜாநாஸிஹி யதா க்ஷத்தா த்யூதகால உபஸ்திதே। அப்ரவீத்யச்ச மாம் த்வாம் ச ஸௌபலம் வசநம் ததா
நீயும் நானும் சௌபலனும், சூதாட்ட நேரம் வந்தபோது அந்த தேரோட்டியின் வார்த்தைகளை எப்படி கேட்டோம் என்பதை நினைவில் வைத்திருக்கிறாய்.
தாநிஸர்வாணி வாக்யாநி யச்சாந்யத்பரிதேவிதம்। விசிந்த்ய நிஶ்சய கச்சே கமநாயேதராய வா
அந்த எல்லா பேச்சுகளையும், மற்றவர்களின் வருத்தங்களையும் நினைத்து, போகலாமா வேண்டாமா என்று தீர்மானம் செய்.
மமாபி ஹிமஹாந்ஹர்ஷோ யதஹம் பீமபல்குநௌ। க்லிஷ்டாவரண்யே பஶ்யேயம் க்ரு'ஷ்ணயா ஸஹிதாவிதி
பீமனும் அர்ஜுனனும் கஷ்டப்பட்டு காட்டில் கிருஷ்ணையுடன் இருப்பதைப் பார்க்கும் சந்தோஷம், பனிமலைகளில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியைவிட எனக்கு அதிகம்.
ந ததா ஹ்யாப்நுயாம் ப்ரீதிமவாப்ய வஸுதாமிமாம்। த்ரு'ஷ்ட்வா யதா பாண்டுஸுதாந்வல்கலாஜிநவாஸஸஃ
இந்த பூமியை முழுவதும் வென்று பெற்றாலும், வனத்தில் வற்கலையும் மான் தோலையும் அணிந்த பாண்டுவின் மக்களைப் பார்ப்பதில் கிடைக்கும் ஆனந்தம் அதைவிட அதிகம்.
கிம்நு ஸ்யாததிகம் தஸ்மாத்யதஹம் த்ருபதாத்மஜாம்। த்ரௌபதீம் கர்ண பஶ்யேயம் காஷாயவஸநாம் வநே
கர்ணா, திருபதரின் மகள் திரௌபதியை, காட்டில் காஷாய vasthiram அணிந்து இருப்பதைப் பார்ப்பதைவிட பெரியது வேறு என்ன இருக்க முடியும்?
யதி மாம் தர்மராஜஶ்ச பீமஸேநஶ்ச பாண்டவஃ। யுக்தம் ரபரமயா லக்ஷ்ம்யா பஶ்யேதாம் ஜீவிதம் பவேத்
தர்மராஜா மற்றும் பீமசேனன், உயர்ந்த செல்வம் பெற்றவர்களாக, என்னைப் பார்க்க வந்தால், வாழ்க்கை அர்த்தமுள்ளதாகும்.
உபாயம் ந து பஶ்யாமி யேந கச்சேம தத்வநம்। யதாசாப்யநுஜாநீயாத்கச்சந்தம் மாம் மஹீபதிஃ
நாம் அந்த வனத்திற்கு செல்லும்படி அரசன் அனுமதி தரும் வகையில் எந்த வழியும் எனக்கு தெரியவில்லை.
ஸ ஸௌபலேந ஸஹிதஸ்ததா துஃஶாஸநேந ச। உபாயம் பஶ்ய ரநிபுணம் யேந கச்சேம தத்வநம்
நீ சௌபலனும் துஷ்ஷாசனனும் சேர்ந்து, நாம் அந்த வனத்திற்கு செல்ல ஏற்ற வழியை யோசித்து கண்டுபிடி.