ததாத்மத்ரவ்யமாயுஷ்மந்தேஹஸம்ஶ்ரயணாந்விதம்। கரணாதிஷ்டிதம் போகாநுபபுங்க்தே யதாவிதி
அப்போது, தன் இயற்கை, ஆயுள், உடல் ஆதரவு, மற்றும் அறிவியல் உறுப்புகளால் நடத்தப்பட்டு, மனிதன் தக்க முறையில் இன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்.
ஜ்ஞாநம் சைவாத்ர புத்திஶ்ச கமஶ்ச பரதர்ஷப। தஸ்ய போகாதிகரணே கரணாநி நிபோத மே
பாரதர்களில் சிறந்தவரே, இங்கு அறிவும், புத்தியும், ஆசையும் இருக்கின்றன; இன்பங்களை அனுபவிக்க உதவும் அறிவியல் உறுப்புகளை இப்போது என்னிடம் கேள்.
மநஸா தாத பர்யேதி க்ரமஶோ விஷயாநிமாந்। விஷயாயதநத்வேந பூதாத்மா க்ஷேத்ரவிஷ்டிதஃ
பிரியமானவரே, மனம் இந்த பொருட்களில் ஒவ்வொன்றாகச் செல்கிறது; அவை பொருள்களின் இருப்பிடமாக, உடலில் உறைந்துள்ள உயிர் அவற்றில் உலாவுகிறது.
தத்ரசாபி நரவ்யாக்ர மநோ ஜந்தோர்விதீயதே। தஸ்மாத்யுகபதத்ராஸ்ய க்ரஹணம் நோபபத்யதே
மனிதர்களில் சிறந்தவரே, அங்கு உயிரினத்தின் மனம் தனக்கேற்ப அமைக்கப்பட்டுள்ளது; அதனால் ஒரே நேரத்தில் எல்லா பொருட்களையும் மனம் பிடிக்க முடியாது.
ஸ ஆத்மா புருஷவ்யாக்ர ப்ருவோரந்தரமாஶ்ரிதஃ। புத்திம் த்ரவ்யேஷு ஸ்ரு'ஜதி விவிதேஷு பராவராம்
மனிதர்களில் சிறந்தவரே, அந்த ஆத்மா புருவங்களுக்கு நடுவில் தங்கி, புத்தியை உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் பலவகை பொருட்களில் செலுத்துகிறது.
புத்தேருத்தரகாலம் ச வேதநா த்ரு'ஶ்யதே புதைஃ। ஏஷ வை ராஜஶார்தூல விதிஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞபாவநஃ
புத்திக்குப் பிறகு உணர்வு நிகழ்வதை அறிஞர்கள் காண்கிறார்கள்; அரசர்களில் சிறந்தவரே, இதுவே அறிவுடையவன் நிலை பெறும் முறை.
மநஸஶ்சாபி புத்தேஶ்ச ப்ரூஹி மே லக்ஷணம் பரம்। ஏததத்யாத்மவிதுஷாம் பரம் கார்யம் விதீயதே
மனம் மற்றும் புத்தியின் உயர்ந்த தன்மைகளை எனக்குச் சொல்; இதுவே ஆன்மாவை அறிந்தவர்களுக்கு மிக முக்கியமான செயல் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
புத்திராத்மாநுகாऽதீவ உத்பாதேந விதீயதே। ததாஶ்ரிதா ஹி ஸா ஜ்ஞேயா புத்திஸ்தஸ்யைஷிணீ பவேத்
புத்தி ஆத்மாவை நெருக்கமாகப் பின்பற்றி, அதன் உந்துதலால் தோன்றுகிறது; அதில் சார்ந்துள்ள புத்தி அதையே நாடுவதாக அறிய வேண்டும்.
புத்திருத்பத்யதே கார்யாந்மநஸ்தூத்பந்நமேவ ஹி। புத்தேர்குணவிதாநேந மநஸ்தத்குணவத்பவேத்
புத்தி செயலில் இருந்து தோன்றுகிறது; மனம் புத்தியில் இருந்து உருவாகிறது; புத்தியின் குணம் எப்படி இருக்கிறதோ, மனமும் அதே குணத்துடன் அமைகிறது.
ஏதத்விஶேஷணம் தாத மநோபுத்த்யோர்மயேரிதம்। த்வமப்யத்ராபிஸம்புத்தஃ கதம் வா மந்யஸே ஸ்வயம்
பிரியமானவரே, மனமும் புத்தியும் வேறுபடுவது இவ்வாறு விளக்கப்பட்டது; நீயும் இதை உணர்ந்து, நீயே என்ன நினைக்கிறாய் என்று சொல்.
அஹோ புத்திமதாம்ஶ்ரேஷ்ட ஶுபா புத்திரியம் தவ। விதிதம் வேதிதவ்யம் தே கஸ்மாந்நஹுஷ ப்ரு'ச்சஸி
அறிவாளர்களில் சிறந்தவரே, உன் புத்தி மிகவும் நல்வழியில் உள்ளது; அறிய வேண்டிய அனைத்தும் உனக்குத் தெரியும்—நஹுஷா, நீ ஏன் என்னை வினவுகிறாய்?
ஸர்வஜ்ஞம் த்வாம் கதம் மோஹ ஆவிஶத்ஸ்வர்கவாஸிநம்। ஏவமத்புதகர்மாணமிதி மே ஸம்ஶயோ மஹாந்
எல்லாம் அறிந்தவனாகவும், விண்ணுலகில் வாழ்வவனாகவும், இவ்வளவு அதிசயமான செயல்கள் புரிவவனாகவும் இருப்பவரை எவ்வாறு மயக்கம் பிடிக்க முடியும்? இதுதான் எனக்கு பெரிய சந்தேகம்.
ஸுப்ரஜ்ஞமபி சேச்சூரம்ரு'த்திர்மோஹயதே நரம்। வர்தமாநஃ ஸுகே ஸர்வோ நாவைதீதி மதிர்மம
அறிவும் வீரமும் கொண்ட ஒருவனும் செல்வத்தால் மயங்கலாம்; இன்பத்தில் வாழும் போது யாரும் உண்மையில் அதை உணரமாட்டார்கள்—இதுவே என் கருத்து.
ஸோஹமைஶ்வர்யமோஹேந மதாவிஷ்டோ யுதிஷ்டிர। பதிதஃ ப்ரதிஸம்புத்தஸ்த்வாம் து ஸம்போதயாம்யஹம்
யுதிஷ்டிரா, ஆட்சி பெருமையால் நான் மயங்கினேன்; விழுந்தபின் மீண்டும் விழிப்புணர்வு பெற்றேன், இப்போது உன்னையும் விழிப்பூட்டுகிறேன்.
க்ரு'தம்கார்யம் மஹாராஜ த்வயா மம பரம்தப। க்ஷீணஃ ஶாப ஸுக்ரு'ச்ச்ரோ மே த்வயா ஸம்பாஷ்ய ஸாதுநா
மகாராஜா, பகைவரை அழிப்பவனே, நீ என் மிக உயர்ந்த காரியத்தை நிறைவேற்றிவிட்டாய்; நல்லவரான உன்னுடன் உரையாடியதால் என் கடுமையான சாபம் முடிவடைந்தது.
அஹம் ஹி திவி திவ்யேந விமாநந சரந்புரா। அபிமாநேந மத்தஃ ஸந்கம்சிந்நாந்யமசிந்தயம்
நான் ஒருகாலத்தில் விண்ணுலகில் தெய்வீக விமானத்தில் பயணம் செய்தேன்; பெருமையால் மயங்கி, வேறு எதையும் நினைக்கவில்லை.
ப்ரஹ்மர்ஷிதேககந்தர்வயக்ஷராக்ஷஸபந்நகாஃ। வரம் மம ப்ரயச்சந்தி ஸர்வே த்ரைலோக்யவாஸிநஃ
பிரம்மரிஷிகள், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராட்சதர்கள், பாம்புகள்—மூவுலகிலும் வாழும் அனைவரும் எனக்கு வரம் வழங்கினார்கள்.
சக்ஷுஷா யம் ப்ரபஶ்யாமி ப்ராணிநம் ப்ரு'திவீபதே। தஸ்ய தேஜோ ஹராம்யாஶு தத்தி த்ரு'ஷ்டேர்பலம் மம
பூமியின் அரசே, நான் உயிருள்ள யாரை என் கண்களால் பார்த்தாலும், உடனே அவர்களின் சக்தியை எடுத்துக்கொண்டேன்; என் பார்வைக்கு அந்த அளவு வலிமை இருந்தது.
ப்ரஹ்மர்ஷீணாம் ஸரஸ்ரம் ஹி உவாஹ ஶிபிகாம் மம। கஸ மாமபநயோ ராஜந்ப்ரம்ஶயாமாஸ வை ஶ்ரியஃ
பிரம்மரிஷிகளின் பல்லக்கை நான் தூக்கிச் சென்றேன்; ஆனால், அரசே, அந்தப் பல்லக்குக் கட்டு என்னை நெருக்கி, எனது ஒளியைக் குறைத்துவிட்டது.
தத்ர ஹ்யகஸ்த்யஃ பாதேந வஹந்ஸ்ப்ரு'ஷ்டோ மஹாமுநிஃ। அகஸ்த்யேந ததோஸ்ம்யுக்தோ த்வம்ஸ ஸர்பேதி வைருஷா
அங்கே, நான் தூக்கிச் செல்லும் போது, மகா முனிவர் அகத்தியர் தங்கள் காலால் என்னைத் தொட்டார்; பின்னர் கோபத்தால், 'நஷ்டமாய்போ, பாம்பாகி விடு' என்று அகத்தியர் சொன்னார்.
ததஸ்தஸ்மாத்விமாநாக்ர்யாத்ப்ரச்யுதஶ்ச்யுதலக்ஷணஃ। ப்ரபதந்புபுதேऽऽத்மாநம் வ்யாலீபூதமதோமுகம்
அதன்பின், அந்த உயர்ந்த வானரதத்திலிருந்து விழுந்தேன்; என் நல்ல குறிகள் எல்லாம் போய்விட்டன; விழும் போது, நான் பாம்பாகி, தலை கீழாக மாறியதை உணர்ந்தேன்.
அயாசம் தமஹம் விப்ரம் ஶாபஸ்யாந்தோ பவேதிதி। ப்ரமாதாத்ஸம்ப்ரமூடஸ்ய பகவந்க்ஷந்துமர்ஹஸி
அப்போது அந்த பிராமணரிடம், 'இந்த சாபம் முடிவடையட்டும்; என் மனம் குழப்பமடைந்த தவறை மன்னிக்க வேண்டும்' என்று வேண்டினேன்.
ததஃ ஸ மாமுவாசேதம் ப்ரபதந்தம் க்ரு'பாநவிதஃ। யுதிஷ்டிரோ தர்மராஜஃ ஶாபாத்த்வாம் மோக்ஷயிஷ்யதி
அப்போது அவர் எனக்கு இரக்கத்துடன், விழும் நேரத்தில், 'நீதிமான் யுதிஷ்டிரன் இந்த சாபத்திலிருந்து உன்னை விடுவிப்பான்' என்று சொன்னார்.
அபிமாநஸ்ய வை தஸ்ய பலஸ்ய ச நராதிப। பலே க்ஷீணே மஹாராஜ பலம் புண்யமவாப்ஸ்யஸி
மகாராஜா, அவனுடைய பெருமையும், வலிமையினதும் பலன் குறைந்த பிறகு, நீ நல்ல பலனை அடைவாய்.
ததோ மே விஸ்மயோ ஜாதஸ்தத்த்ரு'ஷ்ட்வா தபஸோ பலம்। ப்ரஹ்ம ச ப்ராஹ்மணத்வம் ச யேந த்வாऽஹமசூசுதம்
அப்போது தவத்தின் வலிமையை, பிரம்மத்தின் பெருமையையும், பிராமண நிலையைத் தொட்டதைப் பார்த்து நான் ஆச்சரியமடைந்தேன்.
ஸத்யம் தமஸ்தபோ யோகமஹிம்ஸா ஜ்ஞாநநித்யதா। ஸாதகாநி ஸதாம் பும்ஸாம் ந ஜாதிர்நகுலம் ந்ரு'ப
உண்மை, பொறுமை, தவம், யோகம், அஹிம்சை, அறிவில் நிலைத்திருத்தல்—இவை நல்லவர்களுக்கு வழிகாட்டிகள், அரசே; பிறவியோ, குடும்பமோ அல்ல.
அரிஷ்ட கஏஷ தே ப்ராதா முக்தோ பீமோ மஹாபுஜ। ஸ்வஸ்தி தேऽஸ்து மஹாராஜ கமிஷ்யாமி திவம் புநஃ
உன் சகோதரன், வலிமைமிக்க பீமன், எந்த ஆபத்தும் இல்லாமல் விடுவிக்கப்பட்டான்; மகாராஜா, உனக்கு நல்வாழ்த்து, நான் மீண்டும் வானுலகுக்குச் செல்கிறேன்.
ஸ சாயம் புருஷவ்யாக்ர காலஃ புண்ய உபாகதஃ। ததஸ்மாத்காரணாத்பார்த கார்யம் தந்மே மஹத்க்ரு'தம்
மனிதர்களில் சிறந்தவரே, இப்போது நல்ல நேரம் வந்துள்ளது; ஆதலால், பார்த்தா, இதற்காக என் பெரிய பணி நிறைவேறியது.
ததஸ்தஸ்மிந்முஹூர்தே து விமாநம் காமகாமி வை। அவபாதேந மஹதா தத்ராவாப ததுத்தமம்
அந்தக் கணத்தில், விருப்பப்படி செல்லும் வானரதம் பெரிய சப்தத்துடன் அங்கே இறங்கி, அந்தச் சிறந்த இடத்தை அடைந்தது.
இத்யுக்த்வாऽऽஜகரம் தேஹம் முக்த்வா ஸ நஹுஷோ ந்ரு'பஃ। திவ்யம் வபுஃ ஸமாஸ்தாய கதஸ்த்ரிதிவமேவ ஹ
இவ்வாறு கூறி, நஹுஷன் அந்த அஜகர உருவத்தை விட்டுவிட்டு, தெய்வீக வடிவத்தை எடுத்துக் கொண்டு வானுலகிற்குச் சென்றார்.