க்ரு'தக்ரு'த்யாஃ ஸர்வவர்ணா யதி வ்ரு'த்தம் ந பஶ்யதி। ஸம்கரஸ்த்வத்ர நாகேந்த்ர பலவாந்ப்ரஸமீக்ஷிதஃ
எல்லா வகை மக்கள் தங்கள் கடமைகளை முடித்தும், நல்ல நடத்தை காக்கவில்லை என்றால், பாம்பரசே, இங்கு ஜாதிகள் கலப்பது மிக வலுவாக இருக்கிறது என்பது தெளிவாக தெரிகிறது.
யத்ரேதாநீம் மஹாஸர்ப ஸம்ஸ்க்ரு'தம் வ்ரு'த்தமிஷ்யதே। தம் ப்ராஹ்மணமஹம் பூர்வமுக்தவாந்புஜகோத்தம
பெரிய பாம்பே, இப்போது தூய நடத்தை விரும்பப்படுகிற இடத்தில், நான் முன்பே சொன்னது போல, அவனே பிராமணன், சிறந்த பாம்பே.
ஶ்ருதம் விதிதவேத்யஸ்ய தவ வாக்யம் யுதிஷ்டிர। பக்ஷயேயமஹம் கஸ்மாத்ப்ராதரம் தே வ்ரு'கோதரம்
வேதத்தில் அறிய வேண்டிய அனைத்தையும் அறிந்த யுதிஷ்டிரா, உன்னுடைய வார்த்தைகளை நான் கேட்டேன். உன் சகோதரன் பீமனை நான் ஏன் உண்ண வேண்டும் என்று சொல்லவும்.
பவாநேதாத்ரு'ஶோ லோகே வேதவேதாங்கபாரகஃ। ப்ரூஹி கிம் குர்வதஃ கர்ம பவேத்கதிரநுத்தமா ।। 1
இந்த உலகத்தில் வேதமும் அதன் அங்கங்களும் முழுமையாக அறிந்தவராக நீ புகழ்பெற்றுள்ளாய். எந்த செயல் உயர்ந்த நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது என்று சொல்லவும்.
பாத்ரே தத்த்வா ப்ரியாண்யுக்த்வா ஸத்யமுக்த்வா ச பாரத। அஹிம்ஸாநிரதஃ ஸ்வர்கம் கச்சேதிதி மதிர்மம
யாருக்கு தகுதியோ அவர்களுக்கு தானம் கொடுத்து, இனிய வார்த்தைகள் பேசிக், உண்மை சொல்பவனும், எப்போதும் அஹிம்சையில் நிலைத்திருப்பவனும், பாரதா, என் எண்ணத்தில், சொர்க்கத்தை அடைவான்.
தாநாத்வா ஸர்ப ஸத்யாத்வா கிமதோ குரு த்ரு'ஶ்யதே। அஹிம்ஸாப்ரியயோஶ்சைவ குருலாகவமுச்யதாம்
பாம்பே, தானம் கொடுப்பதும் உண்மை பேசுவதும் இதில் எது சிறந்தது? அஹிம்சையும் இனிய சொற்களும் இதில் எது முக்கியம் என்று கூறு.
தாநம் ச ஸத்யம் தத்த்வம் வா அஹிம்ஸா ப்ரியமேவ ச। ஏஷாம் கார்யகரீயஸ்த்வாத்த்ரு'ஶ்யதே குருலாகவம்
தானம், உண்மை, உண்மை நிலை, அஹிம்சை, இனிய சொற்கள்—இவை எல்லாவற்றிலும் முக்கியத்துவம் சூழ்நிலைக்கேற்ப மாறுபடும்.
க்வசித்தாநப்ரயோகாத்தி ஸத்யமேவ விஶிஷ்யதே। ஸத்யவாக்யாச்ச ராஜேநத்ர க்வசித்தாநம் விஶிஷ்யதே
சில சமயங்களில் தானம் கொடுப்பதால் உண்மை சிறந்ததாக கருதப்படுகிறது; சில சமயங்களில் உண்மை பேசுவதால் தானம் சிறந்ததாக மதிக்கப்படுகிறது, அரசே.
ஏவமேவ மஹேஷ்வாஸ ப்ரியவாக்யாந்மஹீபதே। அஹிம்ஸா த்ரு'ஶ்யதே குர்வீ ததஶ்ச ப்ரியமிஷ்யதே
அதேபோல், வலிமைமிக்க அரசே, இனிய சொற்களில் அஹிம்சை மிக முக்கியமானது என்று தெரிகிறது; அதற்குப் பிறகு இனிமை மதிக்கப்படுகிறது.
ஏவமேதத்பவேத்ராஜந்கார்யாபேக்ஷமநந்தரம்। யதபிப்ரேதமந்யத்தே ப்ரூஹி யாவத்ப்ரவீம்யஹம்
இப்படியே தான், அரசே; செயலில் முக்கியத்துவம் சூழ்நிலையின்படி மாறும். வேறு ஏதேனும் கேட்க விரும்பினால் சொல், நான் பதில் அளிக்கிறேன்.
கதம் ஸ்வர்கே கதிஃ ஸர்ப கர்மணாம் ச பலம் த்ருவம்। அஶரீரஸ்ய த்ரு'ஶ்யேத ப்ரப்ரூஹி விஷயாம்ஶ்ச மே
பாம்பே, சொர்க்கத்தை எப்படிப் பெற முடியும்? செய்கைகளுக்கு உறுதியான பலன் என்ன? உடல் இல்லாதவருக்கு இது எப்படி தெரிகிறது? இவை பற்றி எனக்கு விளக்கவும்.
திஸ்ரோ வை கதயோ ராஜந்பரித்ரு'ஷ்டாஃ ஸ்வகர்மபிஃ। மாநுஷம் ஸ்வர்கவாஸஶ்ச திர்யக்யோநிஶ்ச தத்ரிதா
மூன்று வகையான பாதைகள், அரசே, ஒருவரது செயல்களின் விளைவாக காணப்படுகின்றன: மனித பிறவி, சொர்க்கத்தில் வாழ்வு, மற்றும் பிற உயிரினங்களில் பிறப்பு—இவை மூன்றும்.
தத்ர வை மாநுஷால்லோகாத்தாநாதிபிரநாதிபிஃ। அஹிம்ஸார்தஸமாயுக்தைஃ காரணைஃ ஸ்வர்கமஶ்நுதே
மனித உலகில் இருந்து, தானம் போன்ற காலமற்ற நற்காரியங்களாலும், அஹிம்சை சார்ந்த காரணங்களாலும் சொர்க்கம் பெற முடியும்.
விபரீதைஶ்ச ராஜேந்த்ர காரணைர்மாநுஷோ பவேத்। திர்யக்யோநிஸ்ததா தாத விஶேஷஶ்சாத்ர வக்ஷ்யதே
இதற்கு மாறான காரணங்களால், அரசே, மனித பிறவி கிடைக்கும்; அதுபோல், அன்பே, பிற உயிரினங்களில் பிறப்பும் உண்டு—இதில் வேறுபாடு பற்றி நான் விளக்குகிறேன்.
க்ராமக்ரோதஸமாயுக்தோ ஹிம்ஸாலோபஸமநவிதஃ। மநுஷ்யத்வாத்பரிப்ரஷ்டஸ்திர்யக்யோநௌ ப்ரஸூயதே
கோபமும் கொடூரமும், வன்முறையும் பேராசையும் நிறைந்தவன், மனித பிறவியிலிருந்து வீழ்ந்து, பிற உயிரினங்களில் பிறக்கிறான்.
திர்யக்யோந்யாஃ ப்ரு'தக்பாவோ மநுஷ்யார்தே விதீயதே। கவாதிப்யஸ்ததாऽஶ்வேப்யோ தேவத்வமபி த்ரு'ஶ்யதே
பிற உயிரினங்களில் பிறப்பில் வேறுபாடு மனிதர்களுக்காக ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது; பசு, குதிரை போன்றவற்றிலிருந்து கூட சில சமயம் தெய்வீக நிலை கிடைக்கிறது.
ஸோயமேதா கதீஸ்தாத ஜந்துஶ்சரதி கார்யவாந்। நிம்நே மஹதி சாத்மாநமவஸ்தாப்ய ச வை ந்ரு'ப
அன்பே, ஒரு உயிர் இப்படி இந்த நிலைகளில் தன் கடமையின்படி நடந்து, தன்னை உயர்ந்த நிலையிலும் தாழ்ந்த நிலையிலும் வைத்துக்கொள்கிறது, அரசே.
ஜாதோ ஜாதஶ்ச பலவாந்புங்க்தே நாம்நாऽத தேஹவாந்। பலார்தஸ்தாத நிஷ்ப்ரு'க்தஃ ப்ரஜாலக்ஷணபாவநஃ
மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து, வலிமை பெற்றவன், உடலும் பெயரும் கொண்டு அனுபவிக்கிறான்; பலனை நாடி, அன்பே, உயிர்களின் தன்மைகளால் கட்டுப்படுகிறான்.
ஶப்தே ஸ்பர்ஶே ச ரூபே ச ததைவ ரஸகந்தயோஃ। தஸ்யாதிஷ்டாநமவ்யக்ரோ ப்ரூஹி ஸர்ப யதாததம்
ஒலி, தொடுதல், உருவம், சுவை, மணம்—இவற்றில் கலங்காத ஆதாரம் எது என்பதை, பாம்பே, உண்மையாக எனக்கு கூறு.
கிம் ந க்ரு'ஹ்ணாஸி விஷயாந்யுகபத்த்வம் மஹாமதே। ஏதாவதுச்யதாம் சோக்தம் ஸர்வம் பந்நகஸத்தம
அருமை அறிவாளி, நீ ஏன் எல்லா பொருள்களையும் ஒரே நேரத்தில் பற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை? இவை அனைத்தும் எவ்வாறு என்று, சிறந்த பாம்பே, விளக்கவும்.
ததாத்மத்ரவ்யமாயுஷ்மந்தேஹஸம்ஶ்ரயணாந்விதம்। கரணாதிஷ்டிதம் போகாநுபபுங்க்தே யதாவிதி
அப்போது, தன் இயற்கை, ஆயுள், உடல் ஆதரவு, மற்றும் அறிவியல் உறுப்புகளால் நடத்தப்பட்டு, மனிதன் தக்க முறையில் இன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்.
ஜ்ஞாநம் சைவாத்ர புத்திஶ்ச கமஶ்ச பரதர்ஷப। தஸ்ய போகாதிகரணே கரணாநி நிபோத மே
பாரதர்களில் சிறந்தவரே, இங்கு அறிவும், புத்தியும், ஆசையும் இருக்கின்றன; இன்பங்களை அனுபவிக்க உதவும் அறிவியல் உறுப்புகளை இப்போது என்னிடம் கேள்.
மநஸா தாத பர்யேதி க்ரமஶோ விஷயாநிமாந்। விஷயாயதநத்வேந பூதாத்மா க்ஷேத்ரவிஷ்டிதஃ
பிரியமானவரே, மனம் இந்த பொருட்களில் ஒவ்வொன்றாகச் செல்கிறது; அவை பொருள்களின் இருப்பிடமாக, உடலில் உறைந்துள்ள உயிர் அவற்றில் உலாவுகிறது.
தத்ரசாபி நரவ்யாக்ர மநோ ஜந்தோர்விதீயதே। தஸ்மாத்யுகபதத்ராஸ்ய க்ரஹணம் நோபபத்யதே
மனிதர்களில் சிறந்தவரே, அங்கு உயிரினத்தின் மனம் தனக்கேற்ப அமைக்கப்பட்டுள்ளது; அதனால் ஒரே நேரத்தில் எல்லா பொருட்களையும் மனம் பிடிக்க முடியாது.
ஸ ஆத்மா புருஷவ்யாக்ர ப்ருவோரந்தரமாஶ்ரிதஃ। புத்திம் த்ரவ்யேஷு ஸ்ரு'ஜதி விவிதேஷு பராவராம்
மனிதர்களில் சிறந்தவரே, அந்த ஆத்மா புருவங்களுக்கு நடுவில் தங்கி, புத்தியை உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் பலவகை பொருட்களில் செலுத்துகிறது.
புத்தேருத்தரகாலம் ச வேதநா த்ரு'ஶ்யதே புதைஃ। ஏஷ வை ராஜஶார்தூல விதிஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞபாவநஃ
புத்திக்குப் பிறகு உணர்வு நிகழ்வதை அறிஞர்கள் காண்கிறார்கள்; அரசர்களில் சிறந்தவரே, இதுவே அறிவுடையவன் நிலை பெறும் முறை.
மநஸஶ்சாபி புத்தேஶ்ச ப்ரூஹி மே லக்ஷணம் பரம்। ஏததத்யாத்மவிதுஷாம் பரம் கார்யம் விதீயதே
மனம் மற்றும் புத்தியின் உயர்ந்த தன்மைகளை எனக்குச் சொல்; இதுவே ஆன்மாவை அறிந்தவர்களுக்கு மிக முக்கியமான செயல் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
புத்திராத்மாநுகாऽதீவ உத்பாதேந விதீயதே। ததாஶ்ரிதா ஹி ஸா ஜ்ஞேயா புத்திஸ்தஸ்யைஷிணீ பவேத்
புத்தி ஆத்மாவை நெருக்கமாகப் பின்பற்றி, அதன் உந்துதலால் தோன்றுகிறது; அதில் சார்ந்துள்ள புத்தி அதையே நாடுவதாக அறிய வேண்டும்.
புத்திருத்பத்யதே கார்யாந்மநஸ்தூத்பந்நமேவ ஹி। புத்தேர்குணவிதாநேந மநஸ்தத்குணவத்பவேத்
புத்தி செயலில் இருந்து தோன்றுகிறது; மனம் புத்தியில் இருந்து உருவாகிறது; புத்தியின் குணம் எப்படி இருக்கிறதோ, மனமும் அதே குணத்துடன் அமைகிறது.
ஏதத்விஶேஷணம் தாத மநோபுத்த்யோர்மயேரிதம்। த்வமப்யத்ராபிஸம்புத்தஃ கதம் வா மந்யஸே ஸ்வயம்
பிரியமானவரே, மனமும் புத்தியும் வேறுபடுவது இவ்வாறு விளக்கப்பட்டது; நீயும் இதை உணர்ந்து, நீயே என்ன நினைக்கிறாய் என்று சொல்.