ஷஷ்டே காலே மயாऽऽஹாரஃ ப்ராப்தோऽயமநுஜஸ்தவ। நாஹமேநம் விமோக்ஷ்யாமி ந சாந்யதபி காமயே
நீண்ட நாட்கள் கழித்து இன்று உன் இளைய சகோதரனை உணவாகப் பெற்றுள்ளேன்; அவனை விடுவேன் எனக்கு விருப்பமில்லை, வேறு யாரையும் வேண்டவில்லை.
ப்ரஶ்நாநுச்சாரிதாநத்ய வாயஹரிஷ்யஸி சேந்மம। ததாபஶ்சாத்விமோக்ஷ்யாமி ப்ராதரம் தே வ்ரு'கோதரம்
நான் இன்று கேட்கும் கேள்விகளுக்கு நீ பதில் சொன்னால், பிறகு உன் சகோதரன் வ்ருகோதரனை விடுவேன்.
ப்ரூஹி ஸர்ப யதாகாமம் ப்ரதிவக்ஷ்யாமி தே வசஃ। அபி சச்சக்நுயாம் ப்ரீதிமாஹர்தும் தே புஜங்கம்
பாம்பே, நீ விரும்பியபடி பேசு; உன் சொற்களுக்கு நான் பதில் அளிப்பேன். உன் மனம் மகிழச் செய்ய முடியுமோ என்று பார்க்கிறேன்.
வேத்யம்ச ப்ராஹ்மணேநேஹ தத்பவாந்வேத்தி கேவலம்। ஸர்பராஜ ததஃ ஶ்ருத்வா ப்ரதிவக்ஷ்யாமி தே வசஃ
இங்கு ஒரு பிராமணன் அறிய வேண்டியது எதுவோ, அதை நீயே அறிகிறாய் பாம்பரசா; அதனால், நீ சொல்வதைக் கேட்டு பதில் அளிப்பேன்.
ப்ராஹ்மணஃ கோ பவேத்ராஜந்வேத்யம் கிம்ச யுதிஷ்டிர। ப்ரவீஹ்யதிமதிம் த்வாம் ஹி வாக்யைரநிமிநோமி தே
அரசே, யார் தான் பிராமணன்? யாது உணர வேண்டியது, யுதிஷ்டிரா? உன்னுடைய பெரிய அறிவைச் சோதிக்க நான் கேள்விகள் கேட்கிறேன், நீ சொல்லு.
ஸத்யம் தாநம் க்ஷமா ஶீலமாந்ரு'ஶம்ஸ்யம் தபோ க்ரு'ணா। த்ரு'ஶ்யந்தே யத்ரநாகேந்த்ரஸ ப்ராஹ்மண இதி ஸ்ம்ரு'தஃ
உண்மை, தானம், பொறுமை, நல்ல நடத்தை, இரக்கம், தவம், மனமுருகல் — இவை எங்கு காணப்படுகிறதோ, அங்கேயே பிராமணன் என்று நினைக்கப்படுகிறான், பாம்பரசா.
வேத்யம் ஸர்ப பரம் ப்ர்ஹம நிர்துஃகமஸுகம் ச யத்। யத்ரகத்வா ந ஶோசந்தி பவதஃ கிம் விவக்ஷிதம்
பாம்பே, அறிய வேண்டியது அந்த உயர்ந்த பரம்பொருள் தான்; அது துயரமோ மகிழ்ச்சியோ இல்லாதது. அதை அடைந்தவுடன் யாரும் anymore துக்கப்படமாட்டார்கள். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?
சாதுர்வர்ண்யம் ப்ரமாணம் ச ஸத்யம் ச ப்ரஹ்ம சைவ ஹி। ஆந்ரு'ஶம்ஸ்யமஹிம்ஸா ச க்ரு'ணா சைவ யுதிஷ்டிர
நான்கு வகை மக்கள், சான்று, உண்மை, பரம்பொருள், இரக்கம், அஹிம்சை, மனமுருகல் — இவை யுதிஷ்டிரா,
வேத்யம் யச்சாத்ர நிர்துஃகமஸுகம் ச நராதிப। தாப்யாம் ஹீநம் பதம் சாந்யந்ந ததஸ்தீதி லக்ஷயே
அரசே, இங்கு அறிய வேண்டியது, துயரமோ மகிழ்ச்சியோ இல்லாதது. அந்த இரண்டும் இல்லாத நிலையை நான் உண்மையானதாக ஏற்கமாட்டேன்.
ஶூத்ரே து யத்பவேல்லக்ஷ்ம த்விஜே தச்ச ந வித்யதே। ந வை ஶூத்ரோ பவேச்சூத்ரோ ப்ராஹ்மணோ ந ச ப்ராஹ்மணஃ
சூத்திரனில் உள்ள அடையாளம், இருமுறை பிறந்தவரில் இல்லை; சூத்திரன் உண்மையில் சூத்திரனும் அல்ல, பிராமணனும் உண்மையில் பிராமணனும் அல்ல.
யத்ரைதல்லக்ஷ்யதே ஸர்ப வ்ரு'த்தம் ஸ ப்ராஹ்மணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। தத்ரைதந்ந வேத்ஸர்ப தம் ஶூத்ரமிதி நிர்திஶேத்
பாம்பே, இந்த நல்ல நடத்தை யாரிடம் காணப்படுகிறதோ, அவனே பிராமணன் என்று கருதப்படுகிறான்; அது இல்லாத இடத்தில், அவனை சூத்திரன் என்று சொல்ல வேண்டும்.
யத்புநர்பவதா ப்ரோக்தம் ந வேத்யம் வித்யதேதி ச। தாப்யாம் ஹீநமதோऽந்யத்ர பதம் நாஸ்தீதி சேதபி
நீ சொன்னது போல, அறிய வேண்டியது எதுவும் இல்லை என்றால், அந்த இரண்டும் இல்லாத நிலை வேறு எங்கேயும் இல்லை.
ஏவமேதந்மதம் ஸர்ப தாப்யாம் ஹீநம் து வித்யதே। யதா ஶீதோஷ்ணயோர்மத்யே பவேந்நோஷ்ணம் ந ஶீததா
உன் கருத்து சரிதான், பாம்பே; ஆனாலும், இரண்டும் இல்லாத நிலை இருக்கிறது — குளிரும் வெப்பமும் இல்லாத இடைநிலையைப் போல.
ஏவம் வை ஸுகதுஃகாப்யாம் ஹீநமஸ்தி பதம் க்வசித்। ஏஷா மம மதிஃ ஸர்ப யதா வா மந்யதே பவாந்
அதேபோல், சில சமயம் மகிழ்ச்சியும் துயரமும் இல்லாத நிலையும் இருக்கிறது; இதுவே என் கருத்து, பாம்பே, நீ வேறு விதமாக நினைக்கலாம்.
யதி தே வ்ரு'த்ததோ ராஜந்ப்ராஹ்மணஃ ப்ரஸமீக்ஷிதஃ। வ்ரு'தா ஜாதிஸ்ததாயுஷ்மந்க்ரு'திர்யாவந்ந வித்யதே
அரசே, ஒருவரை நடத்தைப் பார்த்து பிராமணன் என்று மதிப்பீர்கள் என்றால், பிறப்பு வீணாகிறது, நல்ல செயல் இல்லாதவரை.
ஜாதிரத்ரமஹாஸர்ப மநுஷ்யத்வே மஹாமதே। ஸம்கராத்ஸர்வவர்ணாநாம் துஷ்பரீக்ஷ்யேதி மே மதிஃ
பெரிய அறிவுள்ள பாம்பே, இங்கு மனிதராகப் பிறப்பதே அடையாளம்; எல்லா வகை மக்கள் கலந்துவிட்டதால், உண்மையில் யார் என்று கண்டறிவது கடினம் என்பதே என் கருத்து.
ஸர்வே ஸர்வாஸ்வபத்யாநி ஜநயந்தி யதா நராஃ। வாங்மைதுநமதோ ஜந்ம மரணம் ச ஸமம் ந்ரு'ணாம்
எல்லா மனிதர்களும் எல்லா வகை மக்களிடமும் பிள்ளைகளைப் பெறும்போது, பேசுவது, கலவி, பிறப்பு, மரணம் — இவை எல்லோருக்கும் ஒன்றே.
இதமார்ஷம் ப்ரமாணம் ச யே யஜாமஹ இத்யபி। தஸ்மாச்சீலம் ப்ரதாநேஷ்டம் விதுர்யே தத்த்வதர்ஶிநஃ
'நாம் யாகம் செய்கிறோம்' என்பதே முனிவர்களின் சான்று; அதனால், உண்மையை அறிந்தவர்கள் நடப்பையே முதன்மை என்று அறிவார்கள்.
ப்ராங்காபிவர்தநாத்பும்ஸோ ஜாதகர்ம விதீயதே। `ததோபநயநம் ப்ரோக்தம் த்விஜாதீநாம் யதாக்ரமம்'। தத்ராஸ்ய மாதா ஸாவித்ரீ பிதா த்வாசார்ய உச்யதே
உடல் வளர்ச்சி வந்தபின் பிறப்பு சடங்கு செய்யப்படுகிறது; அதுபோல இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு உபநயனமும் முறையாக நடக்கிறது. அங்கே தாயார் சாவித்ரி என்று, தந்தை ஆசான் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.
வ்ரு'த்த்யா ஶூத்ரஸமோ ஹ்யேஷ யாவத்வேதேந ஜாயதே। தஸ்மிந்நேவம் மதித்வைதே மநுஃ ஸ்வாயம்புவோऽப்ரவீத்
நடத்தைப் பார்த்தால் ஒருவர் சூத்திரனுக்கு ஒப்பானவராக இருப்பார், வேதம் மூலம் மறுபடியும் பிறக்கும் வரை; இந்த இருமனப்பான்மையில் மனு ஸ்வாயம்புவன் சொன்னார்.
க்ரு'தக்ரு'த்யாஃ ஸர்வவர்ணா யதி வ்ரு'த்தம் ந பஶ்யதி। ஸம்கரஸ்த்வத்ர நாகேந்த்ர பலவாந்ப்ரஸமீக்ஷிதஃ
எல்லா வகை மக்கள் தங்கள் கடமைகளை முடித்தும், நல்ல நடத்தை காக்கவில்லை என்றால், பாம்பரசே, இங்கு ஜாதிகள் கலப்பது மிக வலுவாக இருக்கிறது என்பது தெளிவாக தெரிகிறது.
யத்ரேதாநீம் மஹாஸர்ப ஸம்ஸ்க்ரு'தம் வ்ரு'த்தமிஷ்யதே। தம் ப்ராஹ்மணமஹம் பூர்வமுக்தவாந்புஜகோத்தம
பெரிய பாம்பே, இப்போது தூய நடத்தை விரும்பப்படுகிற இடத்தில், நான் முன்பே சொன்னது போல, அவனே பிராமணன், சிறந்த பாம்பே.
ஶ்ருதம் விதிதவேத்யஸ்ய தவ வாக்யம் யுதிஷ்டிர। பக்ஷயேயமஹம் கஸ்மாத்ப்ராதரம் தே வ்ரு'கோதரம்
வேதத்தில் அறிய வேண்டிய அனைத்தையும் அறிந்த யுதிஷ்டிரா, உன்னுடைய வார்த்தைகளை நான் கேட்டேன். உன் சகோதரன் பீமனை நான் ஏன் உண்ண வேண்டும் என்று சொல்லவும்.
பவாநேதாத்ரு'ஶோ லோகே வேதவேதாங்கபாரகஃ। ப்ரூஹி கிம் குர்வதஃ கர்ம பவேத்கதிரநுத்தமா ।। 1
இந்த உலகத்தில் வேதமும் அதன் அங்கங்களும் முழுமையாக அறிந்தவராக நீ புகழ்பெற்றுள்ளாய். எந்த செயல் உயர்ந்த நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது என்று சொல்லவும்.
பாத்ரே தத்த்வா ப்ரியாண்யுக்த்வா ஸத்யமுக்த்வா ச பாரத। அஹிம்ஸாநிரதஃ ஸ்வர்கம் கச்சேதிதி மதிர்மம
யாருக்கு தகுதியோ அவர்களுக்கு தானம் கொடுத்து, இனிய வார்த்தைகள் பேசிக், உண்மை சொல்பவனும், எப்போதும் அஹிம்சையில் நிலைத்திருப்பவனும், பாரதா, என் எண்ணத்தில், சொர்க்கத்தை அடைவான்.
தாநாத்வா ஸர்ப ஸத்யாத்வா கிமதோ குரு த்ரு'ஶ்யதே। அஹிம்ஸாப்ரியயோஶ்சைவ குருலாகவமுச்யதாம்
பாம்பே, தானம் கொடுப்பதும் உண்மை பேசுவதும் இதில் எது சிறந்தது? அஹிம்சையும் இனிய சொற்களும் இதில் எது முக்கியம் என்று கூறு.
தாநம் ச ஸத்யம் தத்த்வம் வா அஹிம்ஸா ப்ரியமேவ ச। ஏஷாம் கார்யகரீயஸ்த்வாத்த்ரு'ஶ்யதே குருலாகவம்
தானம், உண்மை, உண்மை நிலை, அஹிம்சை, இனிய சொற்கள்—இவை எல்லாவற்றிலும் முக்கியத்துவம் சூழ்நிலைக்கேற்ப மாறுபடும்.
க்வசித்தாநப்ரயோகாத்தி ஸத்யமேவ விஶிஷ்யதே। ஸத்யவாக்யாச்ச ராஜேநத்ர க்வசித்தாநம் விஶிஷ்யதே
சில சமயங்களில் தானம் கொடுப்பதால் உண்மை சிறந்ததாக கருதப்படுகிறது; சில சமயங்களில் உண்மை பேசுவதால் தானம் சிறந்ததாக மதிக்கப்படுகிறது, அரசே.
ஏவமேவ மஹேஷ்வாஸ ப்ரியவாக்யாந்மஹீபதே। அஹிம்ஸா த்ரு'ஶ்யதே குர்வீ ததஶ்ச ப்ரியமிஷ்யதே
அதேபோல், வலிமைமிக்க அரசே, இனிய சொற்களில் அஹிம்சை மிக முக்கியமானது என்று தெரிகிறது; அதற்குப் பிறகு இனிமை மதிக்கப்படுகிறது.
ஏவமேதத்பவேத்ராஜந்கார்யாபேக்ஷமநந்தரம்। யதபிப்ரேதமந்யத்தே ப்ரூஹி யாவத்ப்ரவீம்யஹம்
இப்படியே தான், அரசே; செயலில் முக்கியத்துவம் சூழ்நிலையின்படி மாறும். வேறு ஏதேனும் கேட்க விரும்பினால் சொல், நான் பதில் அளிக்கிறேன்.