தஸ்மிந்கிரௌ ப்ரஸ்ரவணோபபந்ந- ஹிமோத்தரீயாருணபாண்டுஸாநௌ। விஶாகயூபம் ஸமுபேத்ய சக்ரு- ஸ்ததா நிவாஸம் புருஷப்ரவீராஃ
அந்த மலையில், நீரூற்றுகள் உள்ள, பனிபோல் வெண்மை, சிவப்பும் பசுமையும் கலந்த சாயலுடன், அவர்கள் விஷாகயூபம் என்ற இடத்தை அடைந்து, அங்கு அந்த முன்னிலை மனிதர்கள் தங்கினர்.
வராஹநாநாம்ரு'கபக்ஷிஜுஷ்டம் மஹாவநம் சைத்ரரதப்ரகாஶம்। ஶிவேந யாத்வா ம்ரு'கயாப்ரதாநாஃ ஸம்வத்ஸரம் தத்ரவநே விஜஹ்ருஃ
பன்றிகள், மான்கள், பறவைகள் நிறைந்த, சைத்ரரத வனத்தைப் போல் பிரகாசமாக இருந்த அந்த பெரிய காட்டில், சிவபெருமானின் அருளுடன், வேட்டையில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் ஒரு வருடம் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தார்கள்.
தத்ராஸஸாதாதிபலம் புஜங்கம் க்ஷுதார்திதம் ம்ரு'த்யுமிவோக்ரரூபம்। வ்ரு'கோதரஃ பர்வதகந்தராயாம் விஷாதமோஹவ்யதிதாந்தராத்மா
அங்கு, ஒரு மலைக்குகையில், வ்ருகோதரன் மிகவும் சக்திவாய்ந்த, பசிக்காக வேதனைப்பட்ட, மரணத்தைப் போல் பயங்கரமான ஒரு பாம்பை எதிர்கொண்டு, உள்ளத்தில் கவலை, குழப்பம், வலியால் துயருற்றான்.
த்வீபோऽபவத்யத்ர வ்ரு'கோதரஸ்ய யுதிஷ்டிரோ தர்மப்ரு'தாம் வரிஷ்டஃ। அமோக்ஷயத்யஸ்தமநந்ததேஜா க்ராஹேண ஸம்வேஷ்டிதஸர்வகாத்ரம்
அங்கு, எல்லா தர்மவான்களிலும் சிறந்த யுதிஷ்டிரன், வ்ருகோதரனுக்கு ஒரு தீவாக ஆனான்; எல்லா உடலையும் பிடித்து வைத்த அந்த அளவில்லா சக்தியுள்ள பாம்பு அவனை விடாமல் பிடித்திருந்தது.
தே த்வாதஶம் வர்ஷமதோபயாந்தம் வநே விஹுர்தும் குரவஃ ப்ரதீதாஃ। தஸ்மாத்வநாச்சைத்ரரதப்ரகாஶா- ச்ச்ரியா ஜ்வலந்தஸ்தபஸா ச யுக்தாஃ
அவ்வாறு, பன்னிரண்டாவது வருடம் நெருங்கும் போது, அந்த கௌரவர்கள் சைத்ரரத வனத்தைப் போல ஒளிவிட்டு, தவத்தில் ஈடுபட்டு, அந்த காட்டை விட்டு புறப்பட்டார்கள்.
ததஶ்ச யாத்வா மருதந்வபார்ஶ்வம் ஸதா தநுர்வேதரதிப்ரதாநாஃ। ஸரஸ்வதீமேத்ய நிவாஸகாமாஃ ஸரஸ்ததோ த்வைதவநம் ப்ரதீயுஃ
பின்னர், அவர்கள் எப்போதும் வில் கற்றலில் ஆர்வமுடன், பாலைவனத்தின் ஓரமாக பயணம் செய்து, சரஸ்வதி நதியை அடைந்து, அங்கு தங்க விரும்பி, அங்கிருந்து த்வைத வனத்தை நோக்கி சென்றார்கள்.
ஸமீக்ஷ் தாந்த்வைதவநே நிவிஷ்டா- ந்நிவாஸிநஸ்தத்ரததோऽபிஜக்முஃ। தபோதமாசாரஸமாதியுக்தா- ஸ்த்ரு'ணோதபாத்ராவரணாஶ்மகுட்டாஃ
த்வைத வனத்தில் தங்கியிருந்த தவசிகளைக் கவனித்துப் பார்த்து, அங்கே வாழ்ந்த மற்ற முனிவர்களும், தவம், ஒழுங்கு, தியானத்தில் ஈடுபட்டவர்களாக, புல், தண்ணீர் குடம், இலை, கல் போன்ற எளிய பொருட்களைப் பயன்படுத்தி, அருகில் வந்தார்கள்.
ப்லக்ஷாக்ஷரௌஹீதகவேதஸாஶ்ச ததா பதர்யஃ கதிராஃ ஶிரீஷாஃ। பில்வேங்குதாஃ பீலுஶமீகரீராஃ ஸரஸ்வதீதீரருஹா பபூவுஃ
அங்கே அத்திப்பழம், அக்ஷ மரம், ரௌஹீதக மரம், வேதச மரம், அதேபோல் இளந்தை, கடிலம், சிரீஷம், வில்வம், இங்குட மரம், பீலு, சமி, கரீரம் ஆகிய மரங்கள், சரஸ்வதி நதிக்கரையில் வளர்ந்திருந்தன.
தாம் யக்ஷகந்தர்வமஹர்ஷிகாந்தா- மாவாஸபூதாமிவ தேவதாநாம்। ஸரஸ்வதீம் ப்ரீதியுதாஶ்சரந்தஃ ஸுகம் விஜஹ்ருர்நரதேவபுத்ராஃ
யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், பெரிய முனிவர்கள் விரும்பும் இடமாகவும், தேவதைகள் வாழும் இடம் போல் அமைந்த சரஸ்வதி நதிக்கரையில், அரசரின் மகன்கள் அன்போடு மகிழ்ச்சியாகச் சுற்றித் திரிந்து மகிழ்ந்தார்கள்.
கதம் நாகாயுதப்ராணோ பீமோ பீமபராக்ரமஃ। பயமாஹாரயத்தீவ்ரம் தஸ்மாதஜகராந்முநே
பத்து ஆயிரம் நாகங்களுக்குச் சமமான உயிரும், பேராற்றலும் கொண்ட பீமன், அந்தப் பெரும் பாம்பினால் எப்படி கடும் பயத்தை அனுபவித்தான், முனிவரே?
பௌலஸ்த்யம் தநதம் யுத்தே ய ஆஹ்வயதி தர்பிதஃ। நலிந்யாம் கதநம் க்ரு'த்வா நிஹந்தா யக்ஷரக்ஷஸாம்
பௌலஸ்தியரையும், தனதனையும் பெருமிதத்துடன் யுத்தத்திற்கு அழைக்கும் அவன், தாமரை ஏரிக்கரையில் யுத்தம் செய்து, யக்ஷர்களையும், ராட்சதர்களையும் வென்றவன்.
தம் ஸம்ஸஸி பயாவிஷ்டமாபந்நமரிஸூதநம்। ஏததிச்சாம்யஹம் ஶ்ரோதும் பரம் கௌதூஹலம் ஹி மே
அப்படிப்பட்ட பகைவரை அழிப்பவனே, பயத்தில் ஆழ்ந்தவன் என்று சொல்கிறீர்கள்; இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன், எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது.
பஹ்வாஶ்சர்யே வநே தேஷாம் வஸதாமுக்ரதந்விநாம்। ப்ராப்தாநாமாஶ்ரமம் ராஜந்ராஜர்ஷேர்வ்ரு'ஷபர்வணஃ
அந்த வனத்தில் வாழ்ந்த அந்த வலிமையான வில்லாளிகள், அரச முனிவர் வ்ருஷபர்வனின் ஆசிரமத்தை அடைந்தபோது, அங்கே பல அதிசயங்கள் நடந்தன, அரசே.
யத்ரு'ச்சயா தநுஷ்பாணிர்பத்தகங்கோ வ்ரு'கோதரஃ। ததர்ஶ தத்வநம் ரம்யம் தேவகந்தர்வஸேவிதம்
அப்போது வ்ருகோதரன், வில் கையில், வாள் கட்டியபடி, தானாகவே தேவதைகளும் கந்தர்வர்களும் வந்து செல்லும் அந்த அழகான வனத்தைப் பார்த்தான்.
ஸ ததர்ஶ ஶுபாந்தேஶாந்கிரேர்ஹிமவதஸ்ததா। தேவர்ஷிஸித்தசரிதாநப்ஸரோகணஸேவிதாந்
அப்போது அவன், ஹிமவத்கிரியின் அழகான பகுதிகளை, தேவ முனிவர்களும், சித்தர்களும் வாழ்ந்த இடங்களையும், அப்சரக்கள் திரிந்த இடங்களையும் கண்டான்.
சகோரைருபசக்ரைஶச் பக்ஷிபிர்ஜீவஜீவகைஃ। கோகிலைர்ப்ரு'ங்கராஜைஶ்ச தத்ர தத்ர நிநாதிதாந்
அங்கே, பல இடங்களில் சகோரங்கள், உபசக்ரங்கள், ஜீவஜீவ பறவைகள், குயில்கள், ப்ரிங்கராஜ் பறவைகள் ஆகியவை கூவி ஒலித்தன.
நித்யபுஷ்பபலைர்வ்ரு'க்ஷைர்ஹிமஸம்ஸ்பர்ஶகோமலைஃ। உபேதாந்பஹுலச்சாயைர்மநோநயநநந்தநைஃ
எப்போதும் மலரும் பழும் தரும் மரங்கள், பனிக்காற்றால் மென்மையானவை, நிறைய நிழல் தரும் மரங்கள், மனமும் கண்களும் மகிழும் வகையில் இருந்தன.
ஸ ஸம்பஶ்யந்கிரிநதீர்வைடூர்யமணிஸம்நிபைஃ। ஸலிலைர்ஹிமஸம்காஶைர்ஹம்ஸகாரண்டவாயுதைஃ
அவன், பைடூரியக் கற்கள்போல் நீலமாக, பனிபோல் ஒளிரும் நீருடன், அன்னங்களும் காரண்டவக் காடுகளும் நிறைந்த மலை நதிகளைப் பார்த்தான்.
வநாநி தேவதாரூணாம் மேகாநாமிவ வாகுராஃ। ஹரிசந்தநமிஶ்ராணி துங்ககாலீயகாந்யபி
அங்கே, மேகங்கள் போல் திரண்ட தேவதாரு மர வனங்கள், சந்தன மரங்களும், உயர்ந்த காலியக மரங்களும் கலந்து வளர்ந்திருந்தன.
ம்ரு'கயாம் பரிதாவந்ஸ ஸமேஷு மருதந்வஸு। வித்யந்ம்ரு'காஞ்ஶரைஃ ஶுத்தைஶ்சசார ஸ மஹாபலஃ
அந்த பெரும் வலிமையுடையவன், சமமான மணற்பளங்கள் மற்றும் புல்வெளிகளில் வேட்டையாடி, தூய அம்புகளால் மிருகங்களை வேட்டையாடினான்.
பீமஸேநஸ்து விக்யாதோ மஹாந்தம் தம்ஷ்ட்ரிணம் பலாத்। நிக்நந்நாகஶதப்ராணோ வநே தஸ்மிந்மஹாபலஃ
பீமசேனன், புகழ்பெற்ற வீரன், அந்த வனத்தில், நூறு யானைகளுக்குச் சமமான பலத்துடன், பெரிய பற்கள் கொண்ட விலங்குகளை வலிமையால் வீழ்த்தினான்.
ம்ரு'காணாம் ஸவராஹாணாம் மஹிஷாணாம் மஹாபுஜஃ। விநிக்நம்ஸ்தத்ரதத்ரைவ பீமோ பீமபராக்ரமஃ
பீமன், பேராற்றல் கொண்டவன், அங்கே அங்கங்கே காட்டுமிருகங்கள், காடுபன்றி, காட்டெருமைகள் ஆகியவற்றை தொடர்ந்து வீழ்த்தினான்.
ஸ மாதங்கஶதப்ராணோ மநுஷ்யஶதவாரணஃ। ஸிம்ஹஶார்தூலவிக்ராந்தோ வநே தஸ்மிந்மஹாபலஃ
அந்த பெரும் வீரன், நூறு யானைகளுக்குச் சமமான பலம் கொண்டவன், நூறு மனிதர்களை எதிர்க்கும் வலிமையுடையவன், சிங்கம், புலி போன்ற தைரியத்துடன் அந்த வனத்தில் சுற்றினான்.
வ்ரு'க்ஷாநுத்பாடயாமாஸ தரஸா வை பபஞ்ஜ ச। ப்ரு'திவ்யாஶ்ச ப்ரதேஶாந்வை நாதயம்ஸ்து வநாநி ச
அவன், மரங்களை வலிமையால் பிடித்து பிய்த்தான், உடைத்தான்; பூமியும் வனங்களும் அவன் சக்தியால் முழங்கின.
பர்வதாக்ராணி வை ம்ரு'த்கந்நாதயாநஶ்ச விஜ்வரஃ। ப்ரக்ஷிபந்பாதபாம்ஶ்சாபி நாதேநாபூரயந்மஹீம்
அவனுக்கு எந்த வியாதியும் இல்லாமல், மலைச்சிகரங்களை நசித்து, மரங்களை வீசி, பெரும் சத்தத்தால் பூமியை முழுவதும் அதிர வைத்தான்.
வேகேந ந்யபதத்பீமோ நிர்பயஶ்ச புநஃ புநஃ। ஆஸ்போடயந்க்ஷ்வேடயம்ஶ்ச தலதாலாம்ஶ்ச வாதயந்। சிரஸம்பத்ததர்பஸ்து பீமஸேநோ வநே ததா
பீமன் மிகுந்த வேகத்துடன், அஞ்சாமல் மீண்டும் மீண்டும் பாய்ந்து, காலால் இடித்து, ஊதிச் சத்தம் எழுப்பி, கைகளால் தட்டிச் சத்தம் எழுப்பினான்; அவனுடைய பெருமை நீண்ட நாட்களாகக் குறையாமல், காட்டில் சுற்றினான்.
கஜேநத்ராஶ்ச மஹாஸத்வா ம்ரு'கேந்த்ராஶ்ச மஹாபலாஃ। பீமஸேநஸ்ய நாதேந வ்யமுஞ்சந்த குஹா பயாத்
பீமசேனனின் பெரும் குரலைக் கேட்டு, பெரிய யானைகளும், சக்திவாய்ந்த சிங்கங்களும் பயந்து, தங்கள் குகைகளிலிருந்து ஓடிவிட்டன.
க்வசித்ப்ரதாவம்ஸ்திஷ்டம்ஶ்ச க்வசிச்சோபவிஶம்ஸ்ததா। ம்ரு'கப்ரேப்ஸுர்மஹாரௌத்ரே வநே சரதி நிர்பயஃ
அவன் சில நேரம் ஓடி, சில நேரம் நின்று, சில நேரம் அமர்ந்தும், காட்டில் பயங்கரமான விலங்குகளைத் தேடி, அஞ்சாமல் சுற்றினான்.
ஸ தத்ரமநுஜவ்யாக்ரோ வநே வநசரோபமஃ। பத்ப்யாமபிஸமாபேதே பீமஸேநோ மஹாபலஃ
அங்கே, மனிதர்களில் புலி போல், காட்டில் வாழ்பவரைப் போல், பெரும் பலம் கொண்ட பீமசேனன், தனது கால்களால் காட்டை கடந்தான்.
ஸ ப்ரவிஷ்டோ மஹாரண்யே நாதாந்நததி சாத்புதாந்। த்ராஸயந்ஸர்வபூதாநி மஹாஸத்வபராக்ரமஃ
அவன் அந்தப் பெரிய காட்டிற்குள் சென்று, அதிசயமான சத்தங்களை எழுப்பி, தனது பெரும் வலிமையால் எல்லா உயிர்களையும் பயமுறுத்தினான்.