தே வத்யமாநா பீமேந ஸிம்ஹவ்யாக்ரதரக்ஷவஃ। பயாத்விஸஸ்ரு'ஜுர்பீமம் ஶக்ரு'ந்மூத்ரம் ச ஸுஸ்ருவுஃ
பீமன் தாக்கியபோது, அந்தச் சிங்கங்கள், புலிகள், மற்றும் கரடிகள் பயத்தில் தங்கள் சிறுநீர், மலத்தை விட்டுவிட்டு ஓடின.
ப்ரவிவேஶ ததஃ க்ஷிப்ரம் தாநபாஸ்ய மஹாபலஃ। வநம் பாண்டுஸுதஃ ஶ்ரீமாஞ்ஶப்தேநாபூரயந்திஶஃ
பெரும் பலம் கொண்ட பாண்டுபுத்திரன், அவர்களை விரட்டிவிட்டு, தன் முழக்கத்தால் எல்லா திசைகளையும் முழங்கச் செய்து, அதிவேகமாக அந்த காட்டுக்குள் நுழைந்தான்.
அதாபஶ்யந்மஹாபாஹுர்கநதமாதநஸாநுஷு। ஸுரம்யம் கதலீஷணஅடம் பஹுயோஜநவிஸ்த்ரு'தம்
பெரும் புயலுடைய வீரன், கந்தமாதன மலையின் சரிவுகளில், பல யோஜன நீளமான அழகான வாழை மரங்களால் சூழ்ந்த ஒரு தோப்பை கண்டான்.
தமப்யகச்சத்வேகேந க்ஷோபயிஷ்யந்மஹாபலஃ। மஹாகஜ இவாஸ்ராவீ ப்ரபஞ்ஜந்விவிதாந்த்ருமாந்
அந்த பெரும் வலிமையுடையவன், அதனை அசைக்க விரும்பி, ஒரு மதமுள்ள யானைபோல் வேகமாக அங்கு சென்றான், பல்வேறு மரங்களை உடைத்து நகர்ந்தான்.
உத்பாட்ய கதலீஸ்தம்பாந்பஹுதாலஸமுச்ச்ரயாந்। சிக்ஷேப தரஸா பீமஃ ஸமந்தாத்பலிநாம் வரஃ। விமர்தந்ஸுமஹாதேஜா ந்ரு'ஸிம்ஹ இவ தர்பிதஃ
பீமன், வலிமையுள்ளவர்களில் சிறந்தவன், பல பனை மரங்களை விட உயரமான வாழை மரங்களை பிடித்து பறித்து, சக்தியுடன் சுற்றிலும் எறிந்தான்; அவற்றை தன் பெரும் ஆற்றலால் நசுக்கியான், சிங்கமனிதன் போல் பெருமிதத்துடன் இருந்தான்.
ததஃ ஸம்ந்யபதம்ஸ்தத்ரஸுபஹூநி மஹாந்தி ச। ருருவாரணயூதாநி மஹிஷாஶ்ச ஜலாஶ்ரயாஃ
அங்கு, பல பெரிய யானைகள் கூட்டங்களும், நீரில் வாழும் களிறுகளும், மாடு கூட்டங்களும், உருமெடுத்து விழுந்தன.
ப்ரவிவேஶ ததஃ க்ஷிப்ரம் தாநபாஸ்ய மஹாபலஃ। வநம் பாண்டுஸுதஃ ஶ்ரீமாந்நாதேநாபூரயந்திஶஃ
பெரும் சக்தி கொண்ட பாண்டுபுத்திரன், அவற்றை விரட்டிவிட்டு, தன் முழக்கத்தால் எல்லா திசைகளையும் அதிரச் செய்து, அதிவேகமாக அந்த காட்டுக்குள் நுழைந்தான்.
தேந ஶப்தேந சைவாத பீமஸேநரவேண ச। வநாந்தரகதாஶ்சாபி வித்ரேஸுர்ம்ரு'ஹபக்ஷிஃ
அந்த ஓசையும், பீமசேனனின் முழக்கமும் கேட்டபோது, காட்டுக்குள் மறைந்திருந்த விலங்குகளும் பறவைகளும் பயந்து நடுங்கின.
தஸ்மிநநத ப்ரவ்ரு'த்தே து ஸம்க்ஷோபே ம்ரு'கபக்ஷிணாம்। ஜலார்த்ரபக்ஷா விஹகாஃ ஸமுத்பேதுஃ ஸஹஸ்ரஶஃ
அந்தக் கலக்கத்தால், விலங்குகளும் பறவைகளும் அச்சமடைந்த போது, நீரில் நனைந்த சிறகுகளுடன் ஆயிரக்கணக்கான பறவைகள் வானில் பறந்தன.
தாநௌதகாந்பக்ஷிகணாந்நிரீக்ஷ்ய பரதர்ஷபஃ। தாநேவாநுஸரந்ரம்யம் ததர்ஶ ஸுமஹத்ஸரஃ
அந்த நீர்பறவைகளைக் கவனித்த பாரதர்களில் சிறந்தவன், அவற்றைத் தொடர்ந்து சென்று, ஒரு மிகப் பெரிய அழகான ஏரியை கண்டான்.
காஞ்சநைஃ கதலீஷண்டைர்மந்தமாருதகம்பிதைஃ। வீஜ்யமாநமிவாக்ஷோப்யம் தீராத்தீரவிஸர்பிபிஃ
மெல்லிய காற்றில் அசையும் பொன்னிற வாழைத் தோப்புகளால் சூழப்பட்டு, கரைகள் நீர்வரை விரிந்த மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அந்த ஏரி பசுமை பரப்பாக காட்சியளித்தது.
தத்ஸரோऽதாவதீர்யாஶு ப்ரபூதநலிநோத்பலம்। மஹாகஜ இவோத்தாமஶ்சிக்ரீட பலவத்பலீ
பிறகு, பல தாமரைகள் மற்றும் அல்லிக்களால் நிரம்பிய அந்த ஏரிக்குள் விரைவாக இறங்கி, பெரும் யானைபோல் வலிமையுடன் பீமன் அங்கு விளையாடினான்.
விக்ரீட்யதஸ்மிந்ருசிரமுத்ததாராமிதத்யுதிஃ। `க்ஷோபயந்ஸலிலம் பீமஃ ப்ரபிந்ந இவவாரணஃ
அங்கு விளையாடும் போது, ஒளிவீசும் அழகுடன் பீமன், ஒரு பாயும் யானைபோல் நீரை அசைத்து, அதைச் சுழற்றினான்.
ததோ ஜகாஹே வேகேந தத்வநம் பஹுபாதபம்। தத்மௌ ச ஶங்கம் ஸ்வநவத்ஸர்வப்ராணேந பாண்டவஃ। [ஆஸ்போடயச்ச பலவாந்பீமஃ ஸம்நாதயந்திஶஃ ।।]
பின்னர், பல மரங்களால் அடர்ந்த அந்த காட்டுக்குள் வேகமாக நுழைந்து, பாண்டவன் தன் முழு உயிருடன் சங்கு ஊதினான்; அதன் ஓசை முழங்கியது. வலிமைமிக்க பீமன் தன் கரங்களைத் தட்டினான்; அதன் ஒலி எல்லா திசைகளிலும் எதிரொலித்தது.
தஸ்ய ஶங்கஸ்ய ஶப்தந பீமஸேநரவேண ச। பாஹுஶப்தந சோக்ரேண நதந்தீவ கிரேர்குஹாஃ
அவன் ஊதிய சங்கின் ஓசையும், பீமசேனனின் முழக்கமும், அவன் கரங்களைத் தட்டிய அதிர்ச்சி ஒலியும், மலையின் குகைகள் முழங்கும் போல் இருந்தது.
தம் வஜ்ரநிஷ்பேஷஸமமாஸ்போடிதமஹாரவம்। ஶ்ருத்வா ஶைலகுஹாஸுப்தைஃ ஸிம்ஹைர்முக்தோ மஹாஸ்வநஃ
அந்த இடியோசையைப் போல் பெரும் சப்தத்தை மலையிலுள்ள குகைகளில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த சிங்கங்கள் கேட்டதும், அவை பெரிய கர்ஜனை எழுப்பின.
ஸிம்ஹநாதபயத்ரஸ்தைஃ குஞ்ஜரைரபி பாரத। முக்தோ விராவஃ ஸுமஹாந்பர்வதோ யேந பூரிதஃ
அந்த சிங்கக் கர்ஜனையால் அச்சமடைந்த யானைகளும், பெரும் உருமெடுத்து, அந்த மலையை முழுவதும் அதிரச் செய்தன.
தம் து நாதம் ததஃ ஶ்ருத்வா ஸுப்தோ வாநரபுங்கவஃ
அந்த ஓசையை அப்போது கேட்ட தூங்கிக் கொண்டிருந்த வானரத் தலைவன்...
திவம்கமம் ருரோதாத மார்கம் பீமஸ்ய காரணாத்। அநேந ஹி பதா மா வை கச்சேதிதி விசார்ய ஸஃ
பீமன் அந்த வழியில் செல்லக்கூடாது என்று எண்ணி, அவனுக்காக வானுலகிற்கான பாதையை அவர் அடைத்தார்.
ஆஸ்த ஏகாயநே மார்கே கதலீஷண்டமண்டிதே। ப்ராதுர்பீமஸ்ய ரக்ஷார்தம் தம் மார்கமவருத்ய வை
பீமனுக்கு பாதுகாப்பாக, வாழைப்பழக் காடில் அமைதியான பாதையில், அந்த வழியை அவர் தடுத்து அமர்ந்திருந்தார்.
மாऽத்ர ப்ராப்ஸ்யதி ஶாபம் வா தர்ஷணாம் வேதி பாண்டவஃ। கதலீஷண்டமத்யஸ்தோ ஹ்யேவம் ஸம்சிந்த்ய வாநரஃ
வாழைப்பழக் காடின் நடுவில் நின்ற பாண்டவன், 'இங்கு என்னால் சாபமோ அவமதிப்போ ஏற்படக்கூடாது' என்று எண்ணினார்.
ப்ராஜ்ரு'ம்பத மஹாகாயோ ஹநூமாந்நாம வாநரஃ। கதலீஷண்டமத்யஸ்தோ நித்ராவஶகதஸ்ததா
அப்போது, வாழைப்பழக் காடின் நடுவில், பெரும் உடலையுடைய அனுமன் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்து பெரிதாக வாய் விட்டு அம்மண்டினார்.
தேந ஶப்தேந மஹதா வ்யபுத்யத மஹாகபிஃ'। ஜ்ரு'ம்பமாணஃ ஸுவிபுலம் ஶக்ரத்வஜமிவோச்ச்ரிதம்। ஆஸ்போடயச்சலாங்கூலமிந்த்ராஶநிஸமஸ்வநம்
அந்த பெரும் சப்தத்தால் விழித்த அந்த வனராஜன், தனது பரந்த உடலை இந்திரனின் கொடியைப் போல உயர்த்தி, இடம் மாறும் வாலை இந்திரனின் இடியோசை போல் சத்தமிட்டான்.
தஸ்ய லாங்கூலநிநதம் பர்வதஃ ஸுகுஹாமுகைஃ। உத்காரமிவ கௌர்நர்தந்நுத்ஸஸர்ஜ ஸமந்ததஃ
அவன் வாலின் முழக்கத்தால், அந்த மலையிலும் அதன் மறைவான குகைகளிலும், பசு முழங்கும் போல் ஒலி எல்லா பக்கமும் பரவியது.
லாங்கூலாஸ்போடஶப்தாச்ச சலிதஃ ஸ மஹாகிரிஃ। விகூர்ணமாநஶிகரஃ ஸமந்தாத்பர்யஶீர்யத
வாலின் சத்தத்தால் அந்த பெரிய மலை அதிர்ந்து, அதன் சிகரங்கள் எல்லா பக்கமும் நடுங்கி உடைந்தன.
ஸ லாங்கூலரவஸ்தஸ்ய மத்தவாரணநிஸ்வநம்। அந்தர்தாயவிசித்ரேஷு சசார கிரிஸாநுஷு
அந்த வாலின் முழக்கம், மதம்கொண்ட யானையின் குரலைப் போல், அற்புதமான மலைச்சரிவுகளில் மறைந்து ஓடினது.
ஸ பீமஸேநஸ்தச்ச்ருத்வா ஸம்ப்ரஹ்ரு'ஷ்டதநூருஹஃ। ஶப்தப்ரபவமந்விச்சம்ஶ்சசார கதலீவநம்
அதை கேட்ட பீமசேனனுக்கு ஆனந்தத்தில் ரோமங்கள் எழுந்தன; அந்த சப்தம் எங்கிருந்து வந்தது என்று தேடி வாழைப்பழக் காட்டில் சுற்றினார்.
கதலீவநமத்யஸ்தமத பீநே ஶிலாதலே। ததர்ஶ ஸுமஹாபாஹுர்வாநராதிபதிம் ததா
பின்னர், வாழைப்பழக் காடின் நடுவில், அகன்ற கல்லின் மீது, வலிமைமிக்க பீமன் வானராதிபதியைப் பார்த்தான்.
வித்யுத்ஸம்பாததுஷ்ப்ரேக்ஷம் வித்யுத்ஸம்பாதபிங்கலம்। வித்யுத்ஸம்பாதநிநதம் வித்யுத்ஸம்பாதசஞ்சலம்
அவன் பார்வைக்கு கடினமானவன், மின்னலைப்போல் மஞ்சள் நிறம், இடியோசைபோல் முழக்கம், மின்னலைப்போல் அசைவுடன் இருந்தான்.
பாஹுஸ்வஸ்திகவிந்யஸ்தபீநவ்ரு'த்தஶிரோதரம்। ஸ்கந்தபூயிஷ்டகாயத்வாத்தநுமத்யகடீதடம்
அவன் வலுவான வளையமான கழுத்தில், சுவஸ்திகைபோல் கைமூடியிருந்தது; தோள்களில் பெரிதும் பரந்து, இடுப்பில் மெலிந்த உடல் அமைப்புடன் இருந்தான்.