புண்யாந்ந காமயே லோகாந்ரு'தேऽஹம் ப்ரஹ்மவாதிநம்। இச்சாம்யஹமநநைவ ஸஹ வஸ்தும் ஸுராலயே
புண்ணியத்தால் கிடைக்கும் சொர்க்கங்களை நான் விரும்பவில்லை, அந்த பிரம்மஞானியை விட்டு விட்டு; அவருடன் சேர்ந்து தேவர்களின் இல்லத்தில் வாழ விரும்புகிறேன்.
நரகே வா தர்மராஜ கர்மணாऽஸ்ய ஸமோ ஹ்யஹம்। புண்யாபுண்யபலம் தேவ ஸமமஸ்த்வாவயோரிதம்
நீதிதேவனே, நரகத்தில் இருந்தாலும், அவருடைய செயலால் நான் அவருக்கு சமன்; புண்ணியம், பாபம் என இருவருக்கும் சமமான பலன் கிடைக்கட்டும், தேவனே.
யத்யேவமீப்ஸிதம் ராஜந்புங்காஸ்ய ஸஹிதஃ பலம்। துல்யகாலம் ஸஹாநேந பஶ்சாத்ப்ராப்ஸ்யஸி ஸத்கதிம்
இது உனக்கு விருப்பமானது என்றால், அரசே, அவருடன் சேர்ந்து அந்த பலனை அனுபவி; சம காலம் அவருடன் இருந்தபின், நீ உயர்ந்த நிலையை அடைவாய்.
ஸ சகார ததா ஸர்வம் ராஜா ராஜீவலோசநஃ। க்ஷீணபாபஶ்ச தஸ்மாத்ஸ விமுக்தோ குருணா ஸஹ
அந்த தாமரைக்கண் அரசன் அனைத்தையும் அப்படியே செய்தான்; பாவம் தீர்ந்து, ஆசானுடன் சேர்ந்து விடுதலையடைந்தான்.
லேபே காமாஞ்ஶுபாந்ராஜந்கர்மணா நிர்ஜிதாந்ஸ்வயம்। ஸஹ தேநைவ விப்ரேண குருணா ஸ குருப்ரியஃ
தன் செயலால் அரசன் எல்லா நல்ல ஆசைகளையும் பெற்றான்; அந்த பிராமண ஆசானுடன் சேர்ந்து, ஆசானை நேசித்ததால்.
ஏஷ தஸ்யாஶ்ரமஃ புண்யோ ய ஏஷோக்ரே விராஜதே। க்ஷாந்த உஷ்யாத்ர ஷட்ராத்ரம் ப்ராப்நோதி ஸுகதிம் நரஃ
இங்கே பிரகாசமாகத் தோன்றும் அந்தப் புனித ஆசிரமம் அவருடையது; இங்கு ஆறு இரவுகள் தங்கினால், மனிதன் நல்ல நிலையை அடைவான்.
ஏதஸ்மிந்நபி ராஜேந்த்ர வத்ஸ்யாமோ விகதஜ்வராஃ। ஷட்ராத்ரம் நியதாத்மாநஃ ஸ़ஜ்ஜீபவ குரூத்வஹ
அரசர்களின் அரசே, நாமும் இங்கு கவலை இல்லாமல் தங்கலாம்; மனதை கட்டுப்படுத்தி, ஆறு இரவுகள் இங்கு தங்கி இரு, குருகுலத்தில் சிறந்தவனே.
ஸோமகஸ்யாஶ்ரமே புண்யே தர்மராஜோ யுதிஷ்டிரஃ। ஷட்ராத்ரமுஷ்ய நியதோ ப்ராத்ராதிபிரரிம்தமஃ। தஸ்மாந்நிர்கம்ய ஸஹஸா திஶம் ப்ராயாத்ததோத்தராம்
சோமகனின் புனித ஆசிரமத்தில் தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன், தன் சகோதரர்களுடன் ஆறு இரவுகள் தங்கி, அங்கிருந்து விரைவாக வடக்கு நோக்கி சென்றான்.
பஹுதூரம் ததோ கத்வா வநம் தத்ர மநோஹரம்। பஹுபஷ்பபலாகீர்ணம் மஹாநத்யுபஶோபிதம்
அவர்கள் பல தூரம் சென்று, அங்கு மலர்ச்செடிகள், பழங்கள் நிறைந்த, பெரிய நதி அலங்கரிக்கும் அழகான ஒரு காட்டை அடைந்தார்கள்.
த்ரு'ஷ்ட்வா பப்ரச்ச ராஜாऽஸௌ லோமஶம் முநிஸத்தமம்। கிமிதம் த்ரு'ஶ்யதே ரம்யம் வநம் பஹும்ரு'கத்விஜம்
அதைப் பார்த்த அரசன், முனிவர்களில் சிறந்த லோமசரை, 'இந்த அழகான, பல விலங்குகள், பறவைகள் நிறைந்த காட்டு என்ன?' என்று கேட்டான்.
பஹுபுஷ்பபலோபேதம் முநிஸங்கைர்நிஷேவிதம்। ஸ்ரவந்த்யா ச ஸமாயுக்தம் மஹத்யா புண்யதோயயா
பல மலர்களும் பழங்களும் நிறைந்தது, முனிவர்கள் கூட்டமாக வந்து வாழும் இடம், பெரிய புனிதமான நதியும் சேர்ந்து ஓடும் புனிதமான இடம்.
ரு'ஷீணாமாஶ்ரமாஃ புண்யா த்ரு'ஶ்யந்தே விவிதா முநே। கஸ்யாயமாஶ்ரமஃ புண்யஃ கஸ்யேமே முநயோऽமலாஃ। ஏததிச்சாம்யஹம் ஶ்ரோதும் வத த்வம் வததாம்வர
முனிவரே, இங்கு பல்வேறு முனிவர்களின் புனித ஆசிரமங்கள் தெரிகின்றன. இந்த ஆசிரமம் யாருடையது? இங்கு உள்ள தூய்மையான முனிவர்கள் யார்? இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; நீங்கள் சொல்லுங்கள், நல்ல பேச்சாளரே.
ஶ்ரு'ணு ராஜேநத்ர பத்ரம் தே வநஸ்யாஸ்ய புராதநம்। வ்ரு'த்தாந்தம் நிகிலேநாத்ய ப்ரோச்யமாநம் மயாऽநக
அரசே, உமக்கு நல்வாழ்த்து உண்டாகட்டும்; இந்த பழமையான காட்டின் வரலாற்றை முழுமையாக நான் இப்போது கூறுகிறேன், பாவமில்லாதவரே, கேளுங்கள்.
ம்ரு'கண்டுபுத்ரோ மேதாவீ மார்கண்டேயோ மஹாமுநிஃ। பால ஏவ மஹாபுத்திஃ ஸர்வவித்யாவிஶாரதஃ
மிருகண்டு மகனான மார்க்கண்டேயர், சிறுவயதிலேயே பெரிய அறிவும், எல்லா அறிவிலும் தேர்ச்சியும் பெற்ற மகா முனிவர் ஆவார்.
மாதாபித்ரோஃ ப்ரியம் குர்வம்ஸ்தபோர்தம் வநமாவிஶத்। அத்ராஶ்ரமபதம் க்ரு'த்வா தபஸ்தேபே ஸுதாருணம்
தன் தாய் தந்தைக்கு மகிழ்ச்சி தரவும், தவம் செய்யும் நோக்கத்துடன் காட்டிற்குள் சென்று, அங்கு ஆசிரமம் அமைத்து கடுமையான தவம் செய்தான்.
க்ரீஷ்மே பஞ்சதபா பூத்வா வர்ஷாஸ்வாகாஶஸம்ஶ்ரயஃ। ஜலஸ்தஃ ஶிஶிரே யோகீ பஹுகாலமவர்தத
வெயிலில் ஐந்து வகை தவம் செய்து, மழைக்காலத்தில் வெளியில் தங்கி, குளிர்காலத்தில் நீரில் நீண்ட நாட்கள் தவம் செய்தான்.
ஊர்த்வபாஹுர்நிராலம்பஃ பாதாங்குஷ்டாக்ரவிஷ்டிதஃ। ஜிதேந்த்ரியோ ஜிதப்ராணஶ்சிந்தயந்த்ரு'டமவ்யயம்। அநாஹாரோ ஜிதக்ரோதஶ்சிரமேவமவர்தத
கைகளை மேலே தூக்கி, எதிலும் சாயாமல், பாதம் விரல் முனையில் நின்று, உணர்வுகளையும் மூச்சையும் அடக்கி, அழியாததை உறுதியாக சிந்தித்து, உணவு இன்றி, கோபத்தை அடக்கி, நீண்ட நாட்கள் அவ்வாறு இருந்தான்.
ஏதஸ்மிந்நந்தரே ராஜந்நநாவ்ரு'ஷ்டிஃ ஸுதாருணா। ஸம்பூதா ஸர்வஸம்ஹர்த்ரீ தயா தக்தம் சராசரம்
அந்த நேரத்தில், அரசே, மிகக் கடுமையான வறட்சி ஏற்பட்டது; அது உயிருள்ளவை, உயிரில்லாதவை அனைத்தையும் அழித்தது.
அநாவ்ரு'ஷ்ட்யாம் ப்ரவ்ரு'த்தாயாம் ஸர்வே ச நிதநம் கதாஃ। கேசிதந்யே மஹாத்மாநோ முநயோ த்விஜபுங்கவாஃ
வறட்சி தொடர்ந்தபோது, எல்லோரும் உயிரிழந்தார்கள்; ஆனால் சில பெரிய ஆன்மாக்கள், முனிவர்கள், சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களும் உயிருடன் இருந்தார்கள்.
ப்ராஹ்மணாஃ க்ஷத்ரியா வைஶ்யாஃ ஶூத்ரா ஸர்வாஶ்ச யோஷிதஃ। பஶுபக்ஷிம்ரு'காஃ ஸர்வே க்ஷுத்பிபாஸாஸமாகுலாஃ। க்ரு'ஶாஃ ஶுஷ்கோஷ்டகண்டாஶ்ச ஶ்ராந்தா ப்ராந்தா விசேதஸஃ
பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர், எல்லா பெண்களும், மாடுகள், பறவைகள், காட்டுமிருகங்கள் எல்லோரும், பசி தாகத்தால் வாடி, மெலிந்து, வறண்ட தொண்டையுடன், சோர்ந்து, குழம்பி, வழி தெரியாமல் அலைந்தார்கள்.
கேநசித்புண்யஶேஷேண மார்கண்டேயஸ்ய தீமதஃ। ஆஶ்ரமம் ஶநகைஃ ப்ராப்தா மூர்ச்சிதாஃ ஸஹஸாऽபதந்
மார்க்கண்டேயரின் புண்ணியத்தின் மீதமுள்ள பலத்தால், அவர்கள் மெதுவாக அவன் ஆசிரமத்தை அடைந்து, திடீரென மயங்கி விழுந்தார்கள்.
ஸமாதிவிரதோ யோகீ மார்கண்டேயோ மஹாதபாஃ। தத்வநம் நிபிடம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஜநைஃ க்ஷுத்த்ரு'ட்ஸமாகலைஃ
தியானத்தில் இருந்த பெரிய தவசு மார்க்கண்டேயர், அந்த அடர்ந்த காட்டில் பசி தாகத்தால் வாடும் மக்களை பார்த்தான்.
தயார்த்ரஹ்ரு'தயோ யோகீ ஶிவம் த்யாத்வா ஹ்ரு'தம்புஜே। தேஷாம் ஸம்ரக்ஷணார்தாய வேதகந்திஸ்வரேண ஸஃ। ஆஜுஹாவ ததா கங்காம் தபோயோகேந பாரத
கருணையால் மனம் உருகிய தவசு, இதயத்திலுள்ள தாமரையில் சிவனை தியானித்து, அவர்களை காப்பாற்றும் பொருட்டு வேத ஒலி மற்றும் தவத்தின் சக்தியால் கங்கைyai அழைத்தான்.
கங்கா ஸமாகதா ஶீக்ரம் தேநாஹூதாऽதிபாவநா। நாம்நா வேதநதீத்யேவ ப்ரக்யாதா லோகபாவநா
அந்த தவசு அழைத்தவுடன், உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் கங்கை வேகமாக வந்து, வேதநதி என்ற பெயரில் புகழ்பெற்றாள்.
பர்ஜந்யஶ்ச ஸமாஹூதஃ ஸுகம் வர்ஷதி பாரத। ஸஸ்யாநி ச ஸம்ரு'த்தாநி பலமூலாந்யநேகஶஃ। ஸம்பூதாந்யத்ரராஜேநத்ர ஸர்வே தே ரக்ஷிதா ஜநாஃ
மழைதெய்வத்தையும் அழைத்ததால், அது மெதுவாக மழை பொழிந்தது; பயிர்கள் செழித்தன, பலனும் கிழங்குகளும் அதிகமாக கிடைத்தன. அந்த இடத்தில் எல்லோரும் பாதுகாப்பாக இருந்தார்கள், அரசே.
மார்கண்டேயம் ப்ரஶம்ஸந்தோ ஜநாஃ ஸர்வே த்விஜாத்தயஃ। சிரம் ஸுகமவர்தந்த தேந ஸம்ரக்ஷிதா ந்ரு'ப
மூன்று வகை இருமுறை பிறந்தவர்கள் உட்பட எல்லோரும் மார்க்கண்டேயரை புகழ்ந்து, அவன் பாதுகாப்பில் நீண்ட நாட்கள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தார்கள், அரசே.
ஏவம் விதாய ரக்ஷாம் ஸ ஸர்வேஷாம் புண்யகர்மணாம்। புநஶ்சசார ச தபஃ பரமேஶ்வரதுஷ்டயே
இவ்வாறு எல்லா நல்லவர்களையும் காப்பாற்றி, அவர் மீண்டும் பரமesh்வரனை மகிழ்விக்க தவம் மேற்கொண்டார்.
ஏவம் பஹுதிதே காலே ப்ராதுராஸீந்மஹேஶ்வரஃ
இவ்வாறு பல காலம் கடந்தபின், மகேஷ்வரன் தோன்றினார்.
த்ரு'ஷ்ட்வா ச ஸர்வதேவேஶம் சந்த்ரமௌலிமுமாபதிம்। ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வாதிபிர்தேவைஃ ஸித்தவித்யாதரோரகைஃ
அனைத்து தேவர்களின் தலைவனாக, சந்திரன் அலங்கரித்த உமையின் கணவராக விளங்கும் பரமசிவனை, பிரமா, விஷ்ணு மற்றும் பிற தேவர்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள் ஆகியோர் சூழ்ந்திருப்பதைப் பார்த்தார்.
கந்தர்வயக்ஷப்ரவரைஃ ஸகிந்நரபதத்ரிபிஃ। ஸ்தூயமாநம் மஹாதேவமவ்யயம் நிஷ்கலம் ஶிவம்। ப்ரணநாம முநிர்பக்த்யா ஸாஷ்டாங்கம் ச புநஃ புநஃ
கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், கின்னரர்கள், அரசர்கள் ஆகிய தலைசிறந்தோர் அனைவரும் அந்த அழிவற்ற, பகை இல்லாத, நறுமணமிக்க மகாதேவனைப் புகழ்ந்தனர். அந்த முனிவர், முழு பக்தியுடன், எட்டங்கமும் வணங்கி, மீண்டும் மீண்டும் மண்ணில் விழுந்து வணங்கினார்.