ஸ மே ஸமாஶ்லிஷ்ய புநஃ ஶரீரம் ஜடாஸு க்ரு'ஹ்யாப்யவநாம்ய வக்ரம்। வக்ரேண வக்ரம் ப்ரணிதாய ஶப்தம் சகார தந்மேऽஜநயத்ப்ரஹர்ஷம்
அவன் மீண்டும் என்னை அணைத்தான்; என் சடைகளைப் பிடித்து, வளைந்த உடலை வணங்கி, என் உடலுடன் இணைத்து, ஓர் இனிய ஓசை எழுப்பினான்; அது எனக்கு பேரானந்தம் தந்தது.
ந சாபி பாத்யம் பஹுமந்யதேऽஸௌ பலாநி சேமாநி மயா ஹ்ரு'தாநி। ஏவம்வ்ரதோஸ்மீதி ச மாமவோச- த்பலாநி சாந்யாநி நவாந்யதாந்மே
அவன் கால்தோயும் நீரையும், நான் கொண்டுவந்த பழங்களையும் மதிப்பதாக இல்லை; 'இது தான் என் விரதம்' என்று சொன்னான்; பிறகு எனக்கு புதிய பழங்களை வழங்கினான்.
மயோபயுக்தாநி பலாநி யாநி நேமாநி துல்யாநி ரஸேந தேஷாம்। ந சாபி தேஷாம் த்வகியம் யதைஷாம் ஸாராணி நைஷாமிவ ஸந்தி தேஷாம்
நான் உண்ட பழங்கள் இவை போல சுவையாக இல்லை; அவற்றின் தோல் இவை போல் இல்லை; இவை கொண்ட சாறு, அவற்றில் இல்லை.
தோயாநி சைவாதிரஸாநி மஹ்யம் ப்ராதாத்ம வை பாதுமுதாரரூபஃ। பீத்வைவ யாந்யப்யதிகஃ ப்ரஹர்ஷோ மமாபவத்பூஶ்சலிதேவ சாஸீத்
அவன் எனக்கு மிக இனிய நீரை குடிக்க கொடுத்தான்; அதை குடித்தபோது எனக்கு அதிகமான மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது, என் உடலும் அசைந்தது போல இருந்தது.
இமாநி சித்ராணி ச கந்தவந்தி மால்யாநி தஸ்யோத்க்ரதிதாநி பட்டைஃ। யாநி ப்ரகீர்யேஹ கதஃ ஸ்வமேவ ஸ ஆஶ்ரமம் தபஸா த்யோதமாநஃ
இந்த மணம் வீசும், வண்ணமயமான மாலைகள், துணியால் பின்னப்பட்டவை, அவன் இங்கு பறித்து விட்டுச் சென்றான்; தவத்தின் ஒளியுடன் அவன் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.
கதேந தேநாஸ்மிக்ரு'தோ விசேதா காத்ரம் ச மே ஸம்பரிதஹ்யதீவ। இச்சாமி தஸ்யாந்திகமாஶு கந்தும் தம் சேஹ நித்யம் பரிவர்தமாநம்
அவன் சென்றதும், நான் குழம்பிப் போனேன்; என் உடல் எரிகிறது போல உணர்ந்தேன். அவன் எப்போதும் இங்கு திரியும் அவனை விரைவாகச் சென்று பார்க்க விரும்புகிறேன்.
கச்சாமி தஸ்யாந்திகமேவ தாத கா நாம ஸா ப்ரஹ்மசர்யா ச தஸ்ய। இச்சாம்யஹம் சரிதும் தேந ஸார்தம் யதா தபஃ ஸ சரத்யார்யதர்மா
நான் அவனிடம் செல்லப் போகிறேன், என் பிள்ளையே; அவன் மேற்கொள்கின்ற அந்த பிரம்மச்சரிய விரதம் என்ன? அவன் மேற்கொள்ளும் நல்ல தவம் போல, நானும் அவனுடன் அதை மேற்கொள்ள விரும்புகிறேன்.
சர்தும் ததேச்சா ஹ்ரு'தயே மமாஸ்தி துநோதி சித்தம் யதி தம் ந பஶ்யே
அதைப் போலவே மேற்கொள்ள என் மனதில் ஆசை உள்ளது; அவனைப் பார்க்க முடியாவிட்டால் என் மனம் துயரமடைகிறது.
ரக்ஷாம்ஸி சைதாநி சரந்தி புத்ர ரூபேண தேநாத்புததர்ஶநேந। அதுல்யவீர்யாண்யபிரூபவந்தி விக்ரம் ஸதா தபஸஶ்சிந்தயந்தி
இந்த உயிரினங்கள், மகனே, இங்கு அற்புதமான உருவத்தில் சுற்றிக்கொண்டு இருக்கின்றன; ஒப்பற்ற வலிமையும் அழகும் கொண்டவை, எப்போதும் தவத்தை நினைத்து நிற்கின்றன.
ஸுரூபரூபாணி ச தாநி தாத ப்ரலோபயந்தே விவிதைருபாயைஃ। ஸுகாச்ச லோகாச்ச நிபாதயந்தி தாந்யுக்ரரூபாணி முநீந்வநேஷு
அந்த அழகான உருவங்கள், என் பிள்ளையே, பலவிதமான முறைகளால் கவர்கின்றன; அவை காட்டில் தவம் செய்பவர்களை மகிழ்ச்சியிலிருந்தும், உலகங்களிலிருந்தும் வீழச் செய்கின்றன, அவை கொடூரமான உருவங்கள்.
ந தாநி ஸேவேத முநிர்யதாத்மா ஸதாம் லோகாந்ப்ரார்தயாநஃ கதம்சித்। க்ரு'த்வா விக்ரநம் தாபஸாநாம் ரமந்தே பாபாசாராஸ்தாபஸஸ்தாந்ந பஶ்யேத்
தன்னைக் கட்டுப்படுத்திய முனிவர், நல்லவர்களின் உலகங்களை விரும்பினாலும், தவசிகளை கெடுத்து, பாவ வழிகளில் நடக்கும் அவர்களுடன் பழகக் கூடாது. உண்மையான தவசி, இப்படிப் பாவம் செய்யும் மக்களைப் பார்க்கவே கூடாது.
அஸஜ்ஜநேநாசரிதாநி புத்ர பாநாந்யபேயாநி மதூநி தாநி। மால்யாநி சைதாநி ந வை முநீநாம் ஸ்ம்ரு'தாநி சித்ரோஜ்ஜ்வலகந்தவந்தி
மகனே, தீயவர்களால் செய்யப்படும் செயல்கள் — மதுபானம் குடிப்பதும், மணம் மிகுந்த மலர்களை அணிவதும் — இவை எல்லாம் முனிவர்களுக்குப் பொருத்தமானவை அல்ல என்று கருதப்படுகின்றன.
ரக்ஷாம்ஸி தாநீதி நிவார்ய புத்ரம் விபாண்டகஸ்தாம் ம்ரு'கயாம்பபூவ। நாஸாதயாமாஸ யதா த்ர்யஹேண ததா ஸ பர்யாவவ்ரு'தே ஶ்ரமாய
விபாண்டகன், "இவை ஆபத்துகள்" என்று மகனைத் தடுத்துவிட்டு வேட்டைக்காக சென்றார். மூன்று நாட்கள் வெற்றியின்றி திரும்பி வந்தபோது, அவர் மிகுந்த சோர்வுடன் இருந்தார்.
யதா புந காஶ்யபோ வை ஜகாம பலாந்யாஹர்தும் விதிநாஶ்ரமேऽஸௌ। ததா புநர்லோபயிதும் ஜகாம ஸா வேஶாயோஷா முநிம்ரு'ஶ்யஶ்ரு'ஹ்கம்
பின்னர் காஷ்யபன் வழக்கம்போல் ஆசிரமத்தில் பழங்கள் தேடச் சென்றபோது, அந்த வேசிப் பெண் மீண்டும் முனிவர் ரிஷ்யஶ்ரிங்கனை மயக்கச் சென்றாள்.
த்ரு'ஷ்ட்வைவ தாம்ரு'ஶ்யஶ்ரு'ங்கஃ ப்ரஹ்ரு'ஷ்டஃ ஸம்ப்ராந்தரூபோऽப்யபதத்ததாநீம்। ப்ரோவாச சைநாம் பவதஃ ஶ்ரமாய கச்சாவ யாவந்ந பிதா மமைதி
அவளைப் பார்த்தவுடன் ரிஷ்யஶ்ரிங்கன் மகிழ்ச்சி கொண்டு, குழப்பத்துடன் அவளிடம் சென்று, "என் தந்தை வருவதற்கு முன், உனக்கு ஓய்வாக எங்காவது போகலாம்" என்று சொன்னான்.
ததோ ராஜந்காஶ்யபஸ்யைகபுத்ரம் ப்ரவேஶ்ய வேகேந விமுச்ய நாவம்। ப்ரலோபயந்த்யோ விவிதைருபாயை- ராஜக்முரங்காதிபதேஃ ஸமீபம்
அப்போது, அரசே, காஷ்யபனின் ஒரே மகனைப் படகில் ஏற்றி, அதனை விரைவாக விடுவித்து, பல விதமான முறைகளால் மயக்கி, அவனை அங்க நாட்டின் அரசரிடம் கொண்டு சென்றார்கள்.
ஸம்ஸ்தாப்யதாமாஶ்ரமதர்ஶநே து ஸம்தாரிதாம் நாவமதாதிஶுப்ராம்। தீராதுபாதாய ததைவ சக்ரே ராஜாஶ்ரமம் நாம வநம் விசித்ரம்
முனிவருக்கு ஆசிரமத்தை காண்பித்த பிறகு, அந்த ஜொலிக்கும் படகை கரையில் நிறுத்தி, அவனை அங்கிருந்து அழைத்து வந்து, அரசன் 'ஆசிரம வனம்' என்ற அழகிய காட்டை அமைத்தான்.
அந்தஃபுரே தம் து நிவேஶ்ய ராஜா விபாண்டகஸ்யாத்மஜமேகபுத்ரம்। ததர்ஶ மேகைஃ ஸஹஸா ப்ரவ்ரு'ஷ்ட- மாபூர்யணாணம் ச ஜகஜ்ஜலேந
அப்போது, அரசன் விபாண்டகனின் ஒரே மகனை உள்ளரங்கத்தில் வைத்து, வானத்தில் மேகங்கள் திடீரென மழை பொழிந்து, பூமி நீரால் நிரம்பியதைப் பார்த்தான்.
ஸ ரோமபாத பரிபூர்ணகாமஃ ஸுதாம் ததாவ்ரு'ஶ்யஶ்ரு'ங்காய ஶாந்தாம்। க்ரோதப்ரதீகாரகரம் ச சக்ரே கோபிஶ்ச மார்கேஷ்வபிகர்ஷணம் ச
அங்க நாட்டின் அரசன் ரோமபாதன், தன் ஆசைகள் நிறைவேறியதால், தனது மகள் ஷாந்தாவை ரிஷ்யஶ்ரிங்கனுக்கு திருமணம் செய்து கொடுத்தான்; கோபம் தணிக்க, வழிகளில் பசுக்களை இழுத்துச் செல்லச் செய்தான்.
விபாண்டகஸ்யாவ்ரஜதஃ ஸ ராஜா பஶூந்ப்ரபூதாந்பஶுபாம்ஶ்ச வீராந்। ஸமாதிஶத்புத்ரக்ரு'த்தீ மஹர்ஷி- ர்விபாண்டகஃ பரிப்ரு'ச்சேத்யதா வஃ
விபாண்டகன் வரும்போது, அரசன், மேய்ச்சல் காப்பாளர்களும் அவர்களுடைய வலிமையான மாடுகளும், "மகானுபாவனே, உங்கள் மகனை விரும்பி, விபாண்டகன் எதையாவது கேட்பாரெனில்..." என்று சொல்லும்படி உத்தரவிட்டான்.
ஸ க்தவ்யஃ ப்ராஞ்ஜலிபிர்பவத்பிஃ புத்ரஸ்ய தே பஶவஃ கர்ஷணம் ச। கிம் தே ப்ரியம் வை க்ரியதாம் மஹர்ஷே தாஸாஃ ஸ்ம ஸர்வே தவ வாசி பத்தாஃ
நீங்கள் அனைவரும் கைகூப்பி, "இந்த பசுக்கள், இழுத்துச் செல்லப்படுவது உங்கள் மகனுக்காகத்தான்; உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும், மகானுபாவனே, அதைச் செய்யட்டும்; நாங்கள் அனைவரும் உங்களுக்குப் பணிவாளர்களாக இருக்கிறோம்" என்று சொல்ல வேண்டும்.
அதோபாயாத்ஸ முநிஶ்சண்டகோபஃ ஸ்வமாஶ்ரமம் மூலபலம் க்ரு'ஹீத்வா। அந்வேஷமாணஶ்ச ந தத்ர புத்ரம் ததர்ஶ சுக்ரோத ததோ ப்ரு'ஶம் ஸஃ
பின்னர் அந்த முனிவர், கடும் கோபத்துடன், வேர் பழங்களை எடுத்துக்கொண்டு ஆசிரமத்துக்கு திரும்பினார். மகனை அங்கே காணவில்லை என்பதால், அவர் மிகவும் கோபமடைந்தார்.
ததஃ ஸ கோபேந விதீர்யமாண ஆஶங்கமாநோ ந்ரு'பதேர்விதாநம்। ஜகாம சம்பாம் ப்ரதிதக்ஷ்யமாண- ஸ்தமங்கராஜம் ஸபுரம் ஸராஷ்ட்ரம்
அப்போது, கோபத்தில் எரிகின்ற விபாண்டகன், அரசன் காரணம் என சந்தேகித்து, சாம்பா நகரத்தையும், அங்க நாட்டையும், அரசனையும் எரிக்க எண்ணி புறப்பட்டார்.
ஸ வை ஶ்ராந்தஃ க்ஷுதிதஃ காஶ்யபஸ்தா- ந்கோஷாந்ஸமாஸாதிதவாந்ஸம்ரு'த்தாந்। கோபைஶ்ச தைர்விதிவத்பூஜ்யமாநோ ராஜேவ தாம் ராத்ரிமுவாஸ தத்ர
சோர்வும் பசிக்குமாக காஷ்யபன் சென்று, வளமான மேய்ச்சல் முகாம்களை அடைந்தார்; அங்கு மேய்ச்சல் காப்பாளர்கள் அவரை அரசனைப் போல் மரியாதை செய்து, அந்த இரவு அங்கே தங்கினார்.
அவாப்ய ஸத்காரமதீவ ஹ்ரு'ஷ்டஃ ப்ரோவாச கஸ்ய ப்ரதிதாஃ ஸ்த கோபாஃ। ஊசுஸ்ததஸ்தேऽப்யுபகம்ய ஸர்வே தநம் தவேதம் விஹிதம் ஸுதஸ்ய
அருமையான வரவேற்பைப் பெற்று மகிழ்ச்சியடைந்த விபாண்டகன், "நீங்கள் யார், புகழ்பெற்ற மேய்ச்சல் காப்பாளர்களா?" என்று கேட்டார். அவர்கள் அனைவரும் வந்து, "இந்த செல்வம் உங்கள் மகனுக்காகவே அமைக்கப்பட்டுள்ளது" என்று பதிலளித்தார்கள்.
தேஶேஷு தேஶேஷு ஸ பூஜ்யமாந- ஸ்தாம்ஶ்சைவ ஶ்ரு'ண்வந்மதுராந்ப்ரலாபாந்। ப்ரஶாந்தபூயிஷ்டரஜாஃ ப்ரஹ்ரு'ஷ்டஃ ஸமாஸஸாதாங்கபதிம் புரஸ்தம்
ஒவ்வொரு இடத்திலும் மரியாதை பெற்றுத், இனிமையான வார்த்தைகள் கேட்டு, அவரது கோபம் தணிந்து, மகிழ்ச்சியுடன் அங்க நாட்டின் அரசனை எதிர்கொள்ளச் சென்றார்.
ஸ பூஜிதஸ்தேந நரர்ஷபேண ததர்ஶ புத்ரம் திவி தேவம் யதேந்த்ரம்। ஶாந்தாம் ஸ்நுஷாம் சைவ ததர்ஶ தத்ர ஸௌதாமநீமுச்சரந்தீம் யதைவ
அந்த மகானான அரசனால் மரியாதை செய்யப்பட்ட விபாண்டகன், தன் மகனை வானில் உள்ள தேவரைப் போல் பிரகாசமாகப் பார்த்தார்; அங்கே தன் மருமகள் ஷாந்தாவையும், மின்னலைப் போல் ஒளிரும்姿யில் பார்த்தார்.
க்ராமாம் ஶ்ச கோஷாம்ஶ்ச ஸுதஸ்ய த்ரு'ஷ்ட்வா ஶாந்தாம் ச ஶாந்தோऽஸ்ய பரஃ ஸ கோபஃ। சகார தஸ்யைவ பரம் ப்ரஸாதம் விபாண்டகோ பூமிபதேர்நரேத்ர
தன் மகனின் கிராமங்களையும், மேய்ச்சல் முகாம்களையும், ஷாந்தா என்ற மருமகளையும் பார்த்த விபாண்டகன், கோபம் தணிந்து, அரசனுக்கு முழு அருளும் வழங்கினார்.
ஸ தத்ரநிக்ஷிப்ய ஸுதம் மஹர்ஷி- ருவாச ஸூர்யாக்நிஸமப்ரபாவஃ। ஜாதே ச புத்ரே வநமேவாவ்ரஜேதா ராஜ்ஞஃ ப்ரியாண்யஸ்ய ஸர்வாணி க்ரு'த்வா
அங்கே தன் மகனை வைத்து, சூரியனும் அக்னியுமாக ஒளி மிளிரும் அந்த மகரிஷி சொன்னார்: 'மகன் பிறந்தவுடன், அரசனுக்கு விரும்பிய அனைத்தையும் செய்து முடித்த பிறகு, நீ மீண்டும் காட்டுக்குச் செல்.'
ஸ தத்வசஃ க்ரு'தவாந்ரு'ஶ்யஶ்ரு'ங்கோ யயௌ ச யத்ராஸ்ய பிதா பபூவ। ஶாந்தா சைநம் பர்யசரந்நரேந்த்ர ஸ்வே ரோஹிணீ ஸோமமிவாநுகூலா
அவர் சொன்னதை அப்படியே செய்தார். ரிஷ்யஶ்ரிங்கன் தன் தந்தை இருக்கும் இடத்துக்குச் சென்றார். அந்த நேரத்தில் ஷாந்தா, ரோகிணி சந்திரனை எப்படி அன்புடன் சேவை செய்கிறாளோ, அப்படியே அவரை அன்புடன் பராமரித்தாள்.