அதாபிஜக்முர்முநிமாஶ்ரமஸ்தம் தபஸ்விநம் தர்மப்ரு'தாம் வரிஷ்டம்। அகஸ்த்யமத்யத்புதவீர்யதீப்தம் தம் சார்தமூசுஃ ஸஹிதாஃ ஸுராஸ்தே
பின்னர் அந்த தேவர்கள், தவத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும், தர்மத்தை நிலைநிறுத்தும் முனிவர்களில் சிறந்தவர், அதிசய வலிமை கொண்ட அகத்தியரை அவருடைய ஆசிரமத்தில் சென்று சந்தித்தார்கள். அவர்களது குறிக்கோளைச் சொல்லி வேண்டினார்கள்.
ஸூர்யாசந்தர்மஸோர்மார்கம் நக்ஷத்ராணாம் கதிம் ததா। ஶைலராஜோ வ்ரு'ணோத்யேப விந்த்யஃ க்ரோதவஶாநுகஃ
கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட விந்த்ய மலை அரசன், சூரியனும் சந்திரனும் செல்லும் பாதையையும், நட்சத்திரங்களின் ஓட்டத்தையும் தடுத்து நிற்கின்றான்.
தம் நிவாரயிதும் ஶக்தோ நாந்யஃ கஶ்சித்த்விஜோத்தம। ரு'தே த்வாம் ஹி மஹாபாக தஸ்மாதேநம் நிவாரய
உன்னைத் தவிர வேறு யாராலும் அவனைத் தடுக்க முடியாது, உயர்ந்த பிராமணா! அதனால், நீயே அவனை அடக்க வேண்டும்.
தச்ச்ருத்வா வசநம் விப்ரஃ ஸுராணாம் ஶைலமப்யகாத்। ஸோபிகம்யாப்ரவீத்விந்த்யம் ஸதாரஃ ஸமுபஸ்திதஃ
அந்த தேவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட முனிவர், தன் மனைவியுடன் அந்த மலைக்கு வந்து, அருகில் சென்று விந்த்யனை நோக்கி பேசினார்.
மார்கமிச்சாம்யஹம் தத்தம் பவதா பர்வதோத்தம। தக்ஷிணாமபிகந்தாஸ்மி திஶே கார்யேண கேநசித்
மலைகளில் சிறந்தவரே, எனக்கு ஒரு வழியை நீ தர வேண்டும்; நான் தெற்குத் திசைக்கு ஒரு காரியத்துக்காகப் போக விரும்புகிறேன்.
யாவதாகமநம் மஹ்யம் தாவத்த்வம் ப்ரதிபாலய। நிவ்ரு'த்தே மயி ஶைலேந்த்ர ததோ வர்தஸ்வ காமதஃ
நான் திரும்பி வரும்வரை நீ அப்படியே நிலைத்திரு; நான் திரும்பி வந்த பிறகு, மலை அரசே, உனக்குப் பிடித்தபடி வளர்ந்து கொள்.
ஏவம் ஸ ஸமயம் க்ரு'த்வாவிந்த்யேநாமித்ரகர்ஶந। அத்யாபி தக்ஷிணாத்தேஶாத்வாருணிர்ந நிவர்ததே
இவ்வாறு விந்த்யனுடன் உடன்பாடு செய்து கொண்டார், எதிரிகளை வெல்லும் வீரனே! இன்று வரை அந்த வருண குல முனிவர் தெற்குத் திசையிலிருந்து திரும்பி வரவில்லை.
விந்த்யோऽபிதத்பயாத்ராஜந்குஞ்சிதாங்கோ ந வர்ததே। அகஸ்த்யஸ்ய ப்ரபாவேண யந்மாம் த்வம் பரிப்ரு'ச்சஸி
அகத்தியரின் வலிமையால், பயத்தில் விந்த்யனும் தனது உருவத்தைச் சுருக்கி வளராமல் இருக்கிறான்; இதைத்தான் நீ என்னிடம் கேட்டாய்.
காலேயாஸ்து யதா ராஜந்ஸுரைஃ ஸர்வைர்நிஷூதிதாஃ। அகஸ்த்யாத்வரமாஸாத்ய தந்மே நிகததஃ ஶ்ரு'ணு
அரசே, காளேயர்கள் எல்லா தேவர்களாலும் அழிக்கப்பட்டது போல, அவர்கள் அகத்தியரிடமிருந்து ஒரு வரம் பெற்றதால் நடந்ததை, நான் சொல்வதை நீ கேள்.
த்ரிதஶாநாம் வசஃ ஶ்ருத்வா மைத்ராவருணிரப்ரவீத்। கிமர்தமபியாதா ஸ்த வரம் மத்தஃ கமிச்சத
அந்த தேவர்களின் வார்த்தையை கேட்ட மித்ரா-வருண புத்திரர், 'நீங்கள் எதற்காக வந்தீர்கள்? என்ன வரம் வேண்டும்?' என்று கேட்டார்.
ஏவமுக்தாஸ்ததஸ்தேந தேவதா முநிமப்ருவந்। `ஸர்வே ப்ராஞ்ஜலயோ பூத்வா புரந்தரபுரோகமாஃ
அப்படிச் சொன்னதும், புரந்தரன் தலைமையில் எல்லா தேவர்களும், கைகளைக் கூப்பி முனிவரிடம் வேண்டினார்கள்.
ஏவம் த்வயோச்சாம க்ரு'தம் ஹி கார்யம் மஹார்ணவம் பீயமாநம் மஹாத்மந்। ததோ வதிஷ்யாம ஸஹாநுபந்தா- ந்காலோபஸ்ரு'ஷ்டாந்ஸுரவித்விஷஸ்தாந்
மகா ஆன்மாவே, உங்கள் மூலம் அந்தப் பெரிய கடல் குடிக்கப்பட்டது; அதன் பிறகு, காலத்தின் ஆணையால் வந்த, தேவர்களை வெறுக்கும் அவர்களையும், அவர்களுடன் உள்ளவர்களையும் நாங்கள் அழிப்போம்.
த்ரிதஶாநாம் வசஃ ஶ்ருத்வா ததேதி முநிரப்ரவீத்। கரிஷ்யே பவதாம் காமம் லோகாநாம் ச மஹத்ஸுகம்
அந்த தேவர்களின் வார்த்தையை கேட்ட முனிவர், 'அப்படியே ஆகட்டும்; உங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன், உலகங்களுக்குப் பெரிய மகிழ்ச்சி தருவேன்' என்று பதிலளித்தார்.
ஏவமுக்த்வா ததோऽகச்சத்ஸமுத்ரம் ஸரிதாம்பதிம்। ரு'ஷிபிஶ்ச தபஃஸித்தை ஸார்தம் தேவைஶ்ச ஸுவ்ரத
இவ்வாறு கூறி, அவர் தவசில் சிறந்த முனிவர்களும் தேவர்களும் உடன், நதிகளின் தலைவனான பெருங்கடலை நோக்கிச் சென்றார், நல்லொழுக்கமுள்ளவரே.
மநுஷ்யோரககந்தர்வயக்ஷகிம்புருஷாஸ்ததா। அநுஜக்முர்மஹாத்மாநம் த்ரஷ்டுகாநாஸ்ததத்புதம்
மனிதர்கள், பாம்புகள், கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள், கிம்புருஷர்களும் அந்த மகான் செயலைக் காண விரும்பி அவரைத் தொடர்ந்து சென்றார்கள்.
ததோऽப்யகச்சந்ஸஹிதாஃ ஸமுத்ரம் பீமநிஃகநம்। ந்ரு'த்யந்தமிவ சோர்மீபிர்வல்கந்தமிவ வாயுநா
பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து, ஆழம் பயமுறுத்தும், அலைகள் நடனமாடும், காற்றால் நீர் பாயும் பெருங்கடலை அணுகினார்கள்.
ஹஸந்தமிவ பேநௌகைஃ ஸ்கலந்தம் கந்தரேஷு ச। தாநாக்ராஹஸமாகீர்ணம் நாநாத்விஜகணாந்விதம்
அந்த ஆறு, நுரை போன்ற அலைகளால் சிரிப்பது போல் தோன்றியது; அது பள்ளத்தாக்குகளில் உருண்டோடி, பல்வேறு கொடிய நீர்வாழ் உயிரினங்களால் நிரம்பி, பலவகை பறவைகளால் சூழ்ந்திருந்தது.
அகஸ்த்யஸஹிதா தேவாஃ ஸகந்தர்வமஹாரகாஃ। ரு'ஷயஶ்ச மஹாபாகாஃ ஸமாஸேதுர்மஹோததிம்
அகஸ்தியருடன் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், பெரிய பாம்புகள் மற்றும் பெரும் பாக்கியமுள்ள முனிவர்கள் எல்லோரும் அந்தப் பெருங்கடலருகே கூடியனர்.
ஸமுத்ரம் ஸ ஸமாஸாத்ய வாருணிர்பகவாந்ரு'ஷிஃ। உவாச ஸஹிதாந்தேவாந்ரு'ஷீம்ஶ்சைவ ஸமாகதாந்
அந்த கடலை அடைந்த பிறகு, வருணபுத்திரர் ஆன அந்த தெய்வீக முனிவர், கூடியிருந்த தேவர்களும் முனிவர்களும் நோக்கி பேசினார்.
ஏஷ லோகஹிதார்தம் வை பிபாமி வருணாலயம்। பவத்பிர்யதநுஷ்டேயம் தச்சீக்ரம் ஸம்விதீயதாம்
உலகங்களுக்காக நன்மை செய்வதற்காக நான் இந்த வருணனுடைய கடலை குடிப்பேன்; நீங்கள் செய்ய வேண்டியதை விரைவாக செய்து முடிக்குங்கள்.
ஏதாவதுக்த்வா வசநம் மைத்ராவருணிரச்யுதஃ। ஸமுத்ரமபிபத்க்ருத்தஃ ஸர்வலோகஸ்ய பஶ்யதஃ
இவ்வாறு கூறிய பிறகு, மித்ரவருணரின் அசையாத புத்திரர் கோபத்துடன், எல்லா உலகமும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அந்தக் கடலைக் குடித்தார்.
பீயமாநம் ஸமுத்ரம் தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸேந்த்ராஸ்ததாऽமராஃ। விஸ்மயம் பரமம் ஜக்முஃ ஸ்துதிபிஶ்சாப்யபூஜயந்
அந்தக் கடல் குடிக்கப்படுவதை பார்த்து, இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, அவரை புகழ்ந்து வணங்கினர்.
த்வம் நஸ்த்ராதா விதாதா ச லோகாநாம் லோகபாவந। த்வத்ப்ரஸாதாத்ஸமுச்சேதம் ந கச்சேத்ஸாமரம் ஜகத்
உலகங்களை உருவாக்கி காப்பவரும், எங்கள் பாதுகாவலரும் நீங்களே; உங்கள் அருளால் இந்த உலகமும் அமரர்களும் அழியாமல் இருக்கட்டும்.
ஸ பூஜ்யமாநஸ்த்ரிதஶைர்மஹாத்மா கந்தர்வதூர்யேஷு நதத்ஸு ஸர்வஶஃ। திவ்யைஶ்ச புஷ்பைரவகீர்யமாணோ மஹார்ணவம் நிஃஸலிலம் சகார
அந்த மகானுபாவர், தேவர்களால் வணங்கப்பட்டு, எல்லாதிசைகளிலும் கந்தர்வர்கள் இசைக்க, தெய்வீக மலர்கள் பொழியப்பட்டபோது, அந்தப் பெருங்கடலை நீரில்லாமல் செய்தார்.
த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'தம்நிஃஸலிலம் மஹார்ணவம் ஸுராஃ ஸமஸ்தாஃ பரமப்ரஹ்ரு'ஷ்டாஃ। ்ரக்ரு'ஹ்ய திவ்யாநிவராயுதாநி தாந்தாநவாஞ்ஜக்ருரதீநஸத்வாஃ
பெருங்கடல் வறண்டதைப் பார்த்து, எல்லா தேவர்களும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து, தங்களது தெய்வீக ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு, அஞ்சாத மனதுடன் தானவர்கள் மீது பாய்ந்தனர்.
தே வத்யமாநாஸ்த்ரிதஶைர்மஹாத்மபி- ர்மஹாபலைர்வேகிபிருந்நதத்பிஃ। ந ஸேஹிரேவேகவதாம் மஹாத்மநாம் வேகம் ததா தாரயிதும் திவௌகஸாம்
அந்த பெரிய ஆற்றலும் வீரமும் கொண்ட தேவர்கள் முழங்க, தானவர்கள் அவர்களின் வேகத்தையும் பலத்தையும் தாங்க முடியாமல் வீழ்ந்தனர்.
தே வத்யமாநாஸ்த்ரிதஶைர்தாநவா பீமநிஃஸ்வநாஃ। ரசக்ரு ஸுதுமுலம் யுத்தம் முஹூர்தமிவ பாரத
அந்த தேவர்கள் தாக்க, தானவர்கள் பயங்கரமான சத்தத்துடன், ஒரு கணம் மிகவும் கொடூரமான போரை நடத்தினர், பாரதா.
தே பூர்வம் தபஸா தக்தா முநிபிர்பாவிதாத்மபிஃ। யதமாநாஃ பரம் ஶக்த்யா த்ரிதஶைர்விநிஷூதிதாஃ
முன்பே தம்மை அடக்கிக்கொண்ட முனிவர்களின் தவத்தால் சுடப்பட்ட தானவர்கள், மிகுந்த முயற்சி செய்தும், தேவர்களால் அழிக்கப்பட்டனர்.
தேஹேமநிஷ்காபரணாஃ குண்டலாங்கததாரிணஃ। நிஹதா பஹ்வஶோபந்த புஷ்பிதா இவ கிம்ஶுகாஃ
பொன்னாலான ஆபரணங்கள், குண்டலங்கள், வளையல்கள் அணிந்த அந்த தானவர்கள், கொல்லப்பட்டபின் மலர்ந்த கிஞ்சுக மரங்களைப் போல ஒளிவிட்டனர்.
ஹதஶேஷாஸ்ததஃ கேசித்காலேயா மநுஜோத்தம। விதார்ய வஸுதாம் தேவீம் பாதாலதலமாஸ்திதாஃ
மிகச் சிறந்த மனிதரே, அந்த தானவர்களில் சிலர் உயிர் பிழைத்து, பூமியைப் பிளந்து, பாதாள உலகுக்குள் புகுந்தனர்.