ப்ரு'ஹதஶ்வ கதே பார்தமஶ்ரௌஷீத்ஸவ்யஸாசிநம்। வர்தமநம் தபஸ்யுக்ரே வாயுபக்ஷம் மநீஷிணம்
ப்ருஹதஶ்வன் சென்றபின், அர்ஜுனன் என்ற சவ்யசாசி காட்டில் கடும் தவம் செய்து, காற்றையே உணவாக கொண்டு வாழ்கிறான் என்று கேட்டான்.
ப்ராஹ்மணஏப்யஸ்தபஸ்விப்யஃ ஸம்பதத்ப்யஸ்ததஸ்ததஃ। தீர்தஶைலவநேப்யஶ்ச ஸமேதேப்யோ த்ரு'டவ்ரதஃ
பிராமணர்களிடம், தவசிகளிடம், தீர்த்தங்கள், மலைகள், காடுகளில் கூடிய உறுதியான விரதம் கொண்டவர்களிடம் அவனது செய்தி பரவியது.
இதிபார்தோ மஹாபாஹுர்துராபம் தப ஆஸ்திதஃ। ந ததா த்ரு'ஷ்டபூர்வோऽந்யஃ கஶ்சிதுக்ரதபா இதி
அவ்வாறு பார்த்தன், வலிமைமிக்கவன், எவரும் முன்பு செய்யாத கடும் தவத்தை மேற்கொண்டான்.
யதா தநம்ஜயஃ பார்தஸ்தபஸ்வீ நியதவ்ரதஃ। முநிரேகசரஃ ஶ்ரீமாந்தர்மோ விக்ரஹவாநிவ
பிரிதையின் மகன் தனஞ்சயன், உறுதியான விரதத்துடன், தனியாக வாழும் முனிவனைப் போல, ஒளிவுமிக்கவன், தர்மம் உருவாக வந்தது போல் தவம் செய்தான்.
தம் ஶ்ருத்வா பாண்டவோ ராஜம்ஸ்தப்யமாநம் மஹாவநே। அந்வஶோசத கௌந்தேயஃ ப்ரியம் வை ப்ராதரம் ஜயம்
அந்த காட்டில் தன் அன்பான சகோதரர் ஜயன் கடும் தவம் செய்கிறான் என்று கேட்ட பாண்டவன், குந்தியின் மகன், அவனை நினைத்து வருந்தினான்.
தஹ்யமாநேந து ஹ்ரு'தா ஶரணார்தீ மஹாவநே। ப்ராஹ்மணாந்விவிதஜ்ஞாநாந்பர்யப்ரு'ச்சத்யுதிஷ்டிரஃ
உள்ளம் துயரத்தில் எரிகிறபோது, தஞ்சம் தேடி காட்டில், யுதிஷ்டிரன் பல்வேறு அறிவு கொண்ட பிராமணர்களிடம் கேட்டறிந்தான்.
ப்ரதிக்ரு'ஹ்யாக்ஷஹ்ரு'தயம் குந்தீபுத்ரோ யுதிஷ்டிரஃ। ஆஸீத்த்ரு'ஷ்டமநா ராஜந்பீமஸேநாதிபிர்யுதஃ
தன் துயரமான மனதிற்கு ஆறுதல் பெற்ற குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரன், பீமசேனன் மற்றும் மற்றவர்களுடன் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்தான்.
ஸ்வப்ராத்ரூ'ந்ஸஹிதாந்பஶ்யந்குந்தீபுத்ரோ யுதிஷ்டிரஃ। அபஶ்யந்நர்ஜுநம் தத்ரபபூவாஶ்ருபரிப்லுதஃ
தன் சகோதரர்கள் அனைவரும் அருகில் இருப்பதை பார்த்த யுதிஷ்டிரன், அர்ஜுனனை அங்கு காணாததால் கண்களில் கண்ணீர் மல்கினான்.
ஸம்தப்யமாநஃ கௌந்தேயோ பீமஸேநமுவாச ஹ। கதா த்ரக்ஷ்யாமி வை பீம பார்தமத்ர தவாநுஜம்
துயரத்தில் சுழன்ற குந்தியின் மகன் பீமசேனனை நோக்கி, 'பீமா, உன் தம்பி பார்த்தனை இங்கே நான் எப்போது மீண்டும் பார்க்கப்போகிறேன்?' என்று கேட்டான்.
மத்க்ரு'தே ஹி குருஶ்ரேஷ்ட தஷ்யதே பரமம் தபஃ। தஸ்யாக்ஷஹ்ரு'தயஜ்ஞாநமாக்யாஸ்யாமி கதா ந்பஹம்
'எனக்காகவே, குருகுலத்தில் சிறந்தவன், அவன் மிகுந்த தவம் செய்கிறான்; நான் கற்றுக்கொண்ட சூதாட்ட ரகசியத்தை அவனிடம் எப்போது சொல்லப்போகிறேன்?' என்று கூறினான்.
ஸ ஹி ஶ்ருத்வாऽக்ஷஹ்ரு'தயம் ஸமுபாத்தம் மயா விபோ। ப்ரஹ்ரு'ஷ்டஃ புருஷவ்யாக்ரோ பவிஷ்யதி ந ஸம்ஶயஃ
'நான் கற்றுக்கொண்ட சூதாட்டத்தின் ரகசியத்தை அவன் கேட்டவுடன், அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவன் சந்தோஷப்படுவான்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.'
பகவாந்காம்யகாத்பார்தே கதே மே ப்ரபிதாமஹே। பாண்டவாஃ கிமகுர்வம்ஸ்தே தம்ரு'தே ஸவ்யஸாசிநம்
பெரியவரே, காம்யக வனத்திலிருந்து பார்த்தன் சென்றபோது, என் தாத்தாக்கள், அந்த சவ்யசாசி இல்லாமல், என்ன செய்தார்கள்?
ஸ ஹி தேஷாம் மஹேஷ்வாஸோ கதிராஸீதநீகஜித்। ஆதித்யாநாம் யதா விஷ்ணுஸ்ததைவ ப்ரதிபாதி மே
ஏனெனில், அந்த வலிமைமிக்க வில் வல்லவன், போர்களில் அவர்களுக்கு ஆதரவாக இருந்தான்; ஆதித்யர்களில் விஷ்ணு இருப்பது போல், அவன் எனக்கு தோன்றுகிறான்.
தேநேந்த்ரஸமவீர்யேண ஸம்க்ராமேஷ்வநிவர்திநா। விநாபூதா வநே வீராஃ கதமாஸந்பிதாமஹாஃ
இந்திரனுக்கு சமமான வலிமை கொண்ட, போரில் பின்னடைவு இல்லாத அவனை இழந்து, என் தாத்தாக்கள் அந்த காட்டில் எப்படிப் பிழைத்தார்கள்?
கதே து பாண்டவேதாத காம்யகாத்ஸவ்யஸாசிநி। பபூவுஃ கௌரவேயாஸ்தே துஃகஶோகபராயணாஃ
சவ்யசாசி காம்யக வனத்திலிருந்து சென்றபோது, கௌரவர்கள் துக்கமும் சோகமும் நிறைந்தவர்களாக ஆனார்கள்.
ஆக்ஷிப்தஸூத்ரா மணயஶ்சிந்நபக்ஷா இவாண்டஜாஃ। அப்ரீதமநஸஃ ஸர்வே பபூவுரத பாண்டவாஃ
தண்டு அறுந்த மணிகள் போலவும், இறக்கைகள் துண்டிக்கப்பட்ட பறவைகள் போலவும், பாண்டவர்கள் அனைவரும் மனதில் மகிழ்ச்சி இன்றி தளர்ந்துவிட்டார்கள்.
வநம் து ததபூத்தேந ஹீநமக்லிஷ்டகர்மணா। குபேரேண யதாஹீநம் வநம் சைத்ரரதம் ததா
அப்பகுதியில் குற்றமற்ற செயல்கள் கொண்டவரை இழந்தபின் அந்த காடு, குபேரன் விட்டு சென்ற பிறகு சைத்ரரத வனம்போல் வெறுமையாகிப் போனது.
தம்ரு'தே தே நரவ்யாக்ராஃ பாண்டவா ஜநமேஜய। முதமப்ராப்நுவந்தோ வை காம்யகே ந்யவஸம்ஸ்ததா
அவரில்லாமல், ஜனமேஜயா, புலிபோல் வீரமான பாண்டவர்கள் காம்யக வனத்தில் இருந்தபோது மகிழ்ச்சி எதுவும் பெறவில்லை.
ப்ராஹ்மணார்தே பராக்ராந்தாஃ ஶுத்தைர்வாணைர்மஹாரதாஃ। நிக்நந்தோ பரதஶ்ரேஷ்ட மேத்யாந்பஹுவிதாந்ம்ரு'காந்
பிராமணர்களுக்காக முயன்று, தூய விரதம் கொண்ட அந்த மகா வீரர்கள், பாரத குலத்து சிறந்தவரே, பலவகைத் தூய விலங்குகளை வேட்டையாடினர்.
நித்யம்ஹி புருஷவ்யாக்ரா வந்யாஹாரமரிம்தமாஃ। ப்ரவிஸ்ரு'த்ய ஸமாஹ்ரு'த்ய ப்ராஹ்மணேப்யோ ந்யவேதயந்
எப்போதும் அந்த பகைவரை வென்ற புலிபோல் வீரர்கள் காட்டில் சென்று, காட்டு உணவுகளை சேகரித்து, பிராமணர்களிடம் கொடுத்தார்கள்.
ஏவம் தே ந்யவஸம்ஸ்தத்ரஸோத்கணஅடாஃ புருஷர்ஷபாஃ। அஹ்ரு'ஷ்டமநஸஃ ஸர்வேகதே ராஜந்தநம்ஜயே
அவ்வாறு, தனஞ்சயன் பிரிந்தபின், அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவர்கள் அங்கே தங்கியிருந்தபோது, அவர்கள் அனைவரும் ஏங்கிய மனதுடன் மகிழ்ச்சி இன்றி இருந்தார்கள், மன்னா.
அத விப்ரோஷிதம் ராஜந்பாஞ்சாலீ மத்யமம் பதிம்। ஸ்மரந்தீ பாண்டவஶ்ரேஷ்டமிதம் வசநமப்ரவீத்
அப்போது, மன்னா, தன் நடுவண் கணவரை நினைத்து, பாஞ்சாலி, பாண்டவர்களில் சிறந்தவரை நினைவுகூர்ந்து இவ்வாறு சொன்னாள்.
யோऽர்ஜுநேநார்ஜுநஸ்துல்யோ த்விபாஹுர்பஹுபாஹுநா। தம்ரு'தே பாண்டவஶ்ரேஷ்டம் வநம் ந ப்ரதிபாதி மே
அர்ஜுனனுக்கு சமமான வீரன், பலகை கொண்டவர்களில் இரு கரங்களுடன் விளங்குபவர், அந்த பாண்டவரில் சிறந்தவர் இங்கு இல்லாமல், இந்த வனம் எனக்கு இனிமை தரவில்லை.
ஶூந்யாமிவ ப்ரபஶ்யாமி தத்ரதத்ர மஹீமிமாம்। பஹ்வாஶ்சர்யமிதம் சாபி வநம் குஸுமிதத்ருமம்
இங்கும் அங்கும் இந்த பூமி வெறுமையாக இருப்பதைப் போல் எனக்குத் தோன்றுகிறது; பல அதிசயங்களும் மலர்ந்த மரங்களும் நிறைந்த இந்த வனமும் எனக்கு வெறுமையாகத் தெரிகிறது.
ந ததா ரமணீயம் வை தம்ரு'தே ஸவ்யஸாசிநம்। நீலாம்புதஸமப்ரக்யம் மத்தமாதங்ககாமிநம்
மழைமேகம் போல் கரும்புள்ளும், மதமான யானையைப் போல் நடக்கும் சவ்யசாசி இங்கு இல்லாமல், இந்த இடம் எனக்கு உண்மையில் ரசிக்கத் தகுந்ததாக இல்லை.
தம்ரு'தே புண்டரீகாக்ஷம் காம்யகம் நாதிபாதி மே। யஸ்ய வா தநுஷோ கோஷஃ ஶ்ரூயதே சாஶநிஸ்வநஃ। ந லபே ஶர்ம வை ராஜந்ஸ்மரந்தீ ஸவ்யஸாசிநம்
தாமரைக் கண்கள் கொண்ட அர்ஜுனன் இங்கு இல்லாமல், காம்யக வனம் எனக்கு ஒளிவீசுவதில்லை; அவனது வில்லின் இடியோசை கேட்கவில்லை. சவ்யசாசியை நினைத்தபோது, மன்னா, எனக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை.
ததா லாலப்யமாநாம் தாம் நிஶாம்ய பரவீரஹா। பீமஸேநோ மஹாராஜ த்ரௌபதீமிதமப்ரவீத்
அவள் இவ்வாறு ஏங்கிக் கூறுவதை கேட்ட பீமசேனன், பகைவரை வெல்லும் வீரனே, மன்னா, திரௌபதியிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
மநஃப்ரீதிகரம் பத்ரே யத்ப்ரவீஷி ஸுமத்யமே। தந்ம ப்ரீணாதி ஹ்ரு'தயமம்ரு'தப்ராஶநோபமம்
நல்ல இடுப்பையுடையவளே, நீ சொல்வது என் மனதை மகிழ்விக்கிறது; அது அமிர்தம் அருந்தும் போல் என் உள்ளத்துக்கு இன்பம் தருகிறது.
யஸ்ய தீர்கௌ ஸமௌ பீநௌ புஜௌ பரிகஸந்நிபௌ। மௌர்வீக்ரு'தகிணௌ வ்ரு'த்தௌ கங்காயுததநுர்தரௌ
அருமை உடைய இரு நீண்ட, பலமான கரங்கள், வில்லின் கயிறு சுவடு பதிந்தவை, வட்டமானவை, வாள் மற்றும் வில் கையாளும் திறமை கொண்டவை— அவனுடையவை.
நிஷ்காங்கதக்ரு'தாபீடௌ பஞ்சஶீர்ஷாவிவோரகௌ। தம்ரு'தே புருஷவ்யாக்ரம் நஷ்டஸூர்யமிவாம்பரம்
அவன் கரங்களில் வளையலும் கிரீடமும் இல்லாமல், ஐந்து தலை கொண்ட பாம்புகளைப் போல் தெரிகின்றன; அந்த மனிதப் புலி இல்லாமல், ஆகாயம் சூரியன் இல்லாமல் போனது போல் தெரிகிறது.