ரத்நராஶிர்விஶீர்ணோऽயம் க்ரு'ஹ்ணீத்வம் கிம் ப்ரதாவத। ஸாமாந்யமேதத்த்ரவிணம் ந மித்யா வசநம் மம
இங்கே ரத்தினங்கள் குவியலாக சிதறி கிடக்கின்றன — எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், ஏன் ஓடுகிறீர்கள்? இந்த செல்வம் எல்லோருக்கும் பொதுவானது; என் வார்த்தைகள் பொய்யல்ல.
புநரேவாபிதாஸ்யாமி சிந்தயத்வம் ஸுகாதராஃ। ஏவமேவாபிபாஷந்தோ வித்ரவந்தி பயாத்ததா
நான் மீண்டும் சொல்கிறேன் — சிந்தித்து பாருங்கள், சுகமாக இருக்க விரும்பும் நீங்கள். அவர்கள் இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே அச்சத்தால் அப்போது ஓடினர்.
தஸ்மிம்ஸ்ததா வர்தமாநே தாருணே ஜநஸம்க்ஷயே। தமயந்தீ ச புபுதே பயஸம்த்ரஸ்தமாநஸா। அபஶ்யத்வைஶஸம் தத்ர ஸர்வலோகபயம்கரம்
அந்தக் கொடிய மனித அழிவும் நடக்கும்போது, தமயந்தி அச்சத்தில் மனம் கலங்கிப், அங்கு எல்லோருக்கும் பயங்கரமான அந்த விபத்தை உணர்ந்தாள்.
அத்ரு'ஷ்டபூர்வம் தத்த்ரு'ஷ்ட்வா பாலா பத்மநிபேக்ஷணா। ஸம்ஸக்தவதநாஶ்வாஸா உத்தஸ்தௌ பயவிஹ்வலா
முன்பு கண்டதில்லாத அந்தக் கொடுமையைப் பார்த்து, தாமரைப்போல் கண்கள் கொண்ட அந்த இளம் பெண், மூச்சு நெஞ்சில் சிக்கி, பயத்தில் கலங்கி எழுந்தாள்.
யே து தத்ர விநிர்முக்தாஃ ஸார்தாத்கேசிதவிக்ஷதாஃ। தேऽப்ருவந்ஸஹிதாஃ ஸர்வே கஸ்யேதம் கர்மணஃ பலம்
அங்கே அந்தக் கூட்டத்தில் சிலர் காயமின்றி தப்பியவர்கள், அனைவரும் சேர்ந்து, 'இது யாருடைய செயலைப் பெறும் பலன்?' என்று கேட்டார்கள்.
நூநம் ந பூஜிதோऽஸ்மாபிர்மணிபத்ரோ மஹாயஶாஃ। ததா யக்ஷாதிபஃ ஶ்ரீமாந்ந வை வைஶ்ரவணஃ ப்ரபுஃ
நிச்சயம் நாம் புகழ் பெற்ற மணிபத்திரனை, அதேபோல் யக்ஷர்களின் தலைவரான வைஸ்ரவணனையும் போற்றவில்லை.
ந பூஜா விக்ரகர்த்ரூ'ணாமதவா ப்ரதமம் க்ரு'தா
அல்லது, வணிகக் கூட்டத்தை காப்பவர்களுக்கு முதலில் பூஜை செய்யவும் நாம் மறந்துவிட்டோம்.
ஶகுநாநாம் பலம் வாऽத விபரீதிமிதம் த்ருவம்। க்ரஹா ந விபரீதாஸ்து கிமந்யதிதமாகதம்
அல்லது, பறவைகளால் வந்த சின்னங்களின் பலனோ, அல்லது ஏதோ மாற்றம் நடந்திருக்க வேண்டும்; கிரகங்கள் விரோதமாக இல்லை — வேறு என்ன காரணம் இருக்க முடியும்?
அபரே த்வப்ருவந்தீநா ஜ்ஞாதித்ரவ்யவிநாக்ரு'தா। யாऽஸாவத்ய மஹாஸார்தே நாரீ ஹ்யுந்மத்ததர்ஶநா
மற்றவர்கள், உறவுகளும் செல்வமும் இழந்த துயரத்தில், 'அந்தப் பெரிய வணிகக் கூட்டத்தில் வந்த அந்தப் பெண், பைத்தியக்காரி போல் தோன்றினாள் —' என்று சொன்னார்கள்.
ப்ரவிஷ்டா விக்ரு'தாகாரா க்ரு'த்வா ரூபமமாநுஷம்। தயைவம் விஹிதா பூர்வம் மாயா பரமதாருணா
'அவள் உள்ளே வந்தபோது, மனிதரல்லாத உருவம் எடுத்து, விகாரமான தோற்றத்துடன் இருந்தாள்; அவளால்தான் இந்தக் கொடிய மாயை முன்பே ஏற்படுத்தப்பட்டது.'
ராக்ஷஸீ வா த்ருவம் யக்ஷீ பிஶாசீ வா பயம்கரீ। தஸ்யாஃ ஸர்வமிதம் பாபம் நாத்ர கார்யா விசாரணா
'அவள் நிச்சயம் ராட்சசி, யக்ஷி, அல்லது பயங்கரமான பிசாசி; இந்தப் பாவம் அனைத்தும் அவளுடையது — இதில் வேறு விசாரிக்க தேவையில்லை.'
யதி பஶ்யாம தாம் பாபாம் ஸார்தக்நீம் நைகதுஃகதாம்। லோஷ்டபிஃ பாம்ஸுபிஶ்சைவ த்ரு'ணைஃ காஷ்டைஶ்ச முஷ்டிபிஃ। அவஶ்யமேவ ஹந்யாமஃ ஸார்தஸ்ய கில க்ரு'த்யகாம்
'அந்தப் பாவி, வணிகக் கூட்டத்தை அழித்தவள், பல துயரங்களைத் தந்தவள், அவளை எங்கே பார்த்தாலும், கல்லும் மண்ணும் புல்லும் மரக்குச்சிகளும் கையால் அடித்தும், நிச்சயம் அவளை கொல்ல வேண்டும் — வணிகக் கூட்டத்தின் நலனுக்காக.'
தமயந்தீ து தச்ச்ருத்வா வாக்யம் தேஷாம் ஸுதாருணம்। ஹ்ரீதா பீதா ச ஸம்விக்ரா ப்ராத்ரவத்யத்ர காநநம்
அந்தக் கொடிய வார்த்தைகளைத் தமயந்தி கேட்டதும், அவள் வெட்கத்திலும் பயத்திலும் கலங்கி, மனம் தளர்ந்து, காட்டுக்குள் ஓடினாள்.
ஆஶங்கமாநா தத்பாபமாத்மாநம் பர்யதேவயத்
அந்தப் பாவம் தன்னை வந்தடையும் என்ற பயத்தில், தமயந்தி தன்னைப்பற்றி வருந்தினாள்.
அஹோ மமோபரி விதேஃ ஸம்ரம்போ தாருணோ மஹாந்। நாநுபத்நாதி குஶலம் கஸ்யேதம் கர்மணஃ பலம்
'அருமை! என் மீது விதியின் பெரும் கொடுமை விழுந்துவிட்டது! இது யாருடைய செயலின் பலன், நல்லது எதுவும் தராதது?'
ந ஸ்மராம்யஶுபம் கிம்சித்க்ரு'தம் கஸ்யசிதண்வபி। கர்மணா மநஸா வாசா கஸ்யேதம் கர்மணஃ பலம்
'நான் யாருக்கும், சிறிய தவறும் செய்யவில்லை என்று நினைக்கிறேன் — செயலில், எண்ணத்தில், சொல்லிலும் இல்லை. இது யாருடைய செயலின் பலன்?'
நூநம் ஜந்மாந்தரக்ரு'தம் பாபாம் மாऽऽபதிதம் மஹத்। அபஶ்சிமாமிமாம் கஷ்டாமாபதம் ப்ராப்தவத்யஹம்
'நிச்சயம் முன் பிறப்பில் செய்த பெரிய பாவம் இப்போது என்னை வந்தடைந்தது; இந்த கடைசி, கடுமையான துன்பத்தை நான் அனுபவிக்கிறேன்.'
பர்த்ரு'ராஜ்யாபஹரணம் ஸ்வஜநாச்ச ரபராஜயஃ। பர்த்ரா ஸஹ வியோகஶ்ச தநயாப்யாம் ச விச்யுதிஃ। நிர்நாததா வநே வாஸோ பஹுவ்யாலநிஷேவிதே
'என் கணவரின் ராஜ்யம் பறிபோனது, என் சொந்தவர்கள் தோற்றது, கணவரை இழந்தது, பிள்ளைகளை பிரிந்தது, ஆதரவில்லாமல் காட்டில், பல விலங்குகள் நிறைந்த இடத்தில் வாழும் நிலை —'
அதாபரேத்யுஃ ஸம்ப்ராப்தே ஹதஶிஷ்டா ஜநாஸ்ததா। வநகுல்மாத்விநிஷ்க்ரம்ய ஶோசந்தே வைஶஸம் க்ரு'தம்। ப்ராதரம் பிதரம் புத்ரம் ஸகாயம் ச நராதிப
அடுத்த நாள் வந்ததும், உயிர் பிழைத்தவர்கள் காட்டுக் குழிகளில் இருந்து வெளியே வந்து, நடந்த கொலைக்காக தங்கள் சகோதரர்கள், தந்தைகள், மகன்கள், நண்பர்கள் ஆகியோருக்காக துயரமடைந்து அழுதார்கள், அரசே.
ஹந்யமாநே ததா ஸார்தே தமயந்தீ ஶுசிஸ்மிதா। ப்ராஹ்மணைஃ ஸஹிதா தத்ரவநே து ந விநாஶிதா
அந்தக் குழுவினர் கொல்லப்பட்டபோது, தூய்மையான புன்னகையுடன் தமயந்தி அந்த காட்டில் பண்டிதர்களுடன் இருந்தாள்; அவளுக்கு எந்த ஆபத்தும் நேரவில்லை.
அஶோசத்தத்ர வைதர்பீ கிம்நு மே துஷ்கதம் க்ரு'தம்। யோபி மே நிர்ஜநேऽரண்யே ஸம்ப்ராப்தோऽயம் ஜநார்ணவஃ
அங்கே, விதர்ப நாட்டுப் பெண் தமயந்தி வருந்தினாள்: "நான் என்ன தவறு செய்தேன்? இந்த வெறிச்சோடான காட்டில் இத்தனை மக்கள் என்னைச் சுற்றி வந்தது ஏன்?" என்று.
ஸ ஹதோ ஹஸ்தியூதேந மந்தபாக்யாந்மமைவ தத்। ப்ராப்தவ்யம் ஸுசிரம் துஃகம் நூநமத்யாபி வை மயா
என் துரதிர்ஷ்டத்தால், யானைகளால் என் கணவர் கொல்லப்பட்டார். இப்போதும் நீண்ட நாட்கள் இந்த துயரத்தை நான் அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது.
நாப்ராப்தகாலோ ம்ரியதே ஶ்ருதம் வ்ரு'த்தாநுஶாஸநம்। யா நாஹமத்ய ம்ரு'திதா ஹஸ்தியூதேந துஃகிதா
ஒருவரும் தங்கள் காலம் வருமுன் இறக்க மாட்டார்கள் என்று பெரியவர்கள் சொல்லியதை நான் கேட்டிருக்கிறேன். இன்று யானைகள் என்னை மிதிக்காமல் விட்டதற்கு காரணம், என் உயிர் காலம் இன்னும் வரவில்லை என்பதே.
ந ஹ்யதைவக்ரு'தம்கிம்சிந்நராணாமிஹ வித்யதே। ந ச மே பாலபாவேऽபி கிம்சித்பாபக்ரு'தம் க்ரு'தம்
இந்த உலகில் மனிதர்களுக்கு விதியின் காரணமல்லாமல் எதுவும் நடக்காது. நான் சிறுவயதிலும் எந்தப் பாவமும் செய்யவில்லை.
கர்மணா மநஸா வாசா யதிதம் துஃகமாகதம்। மந்யே ஸ்வயம்வரக்ரு'தேலோகபாலா ஸமாகதாஃ
என் செயல், எண்ணம், சொல் மூலமாக வந்த இந்த துயரம், என் சுயம்பரத்தில் உலகத்தை காத்த இறைவர்கள் கூடியதால்தான் ஏற்பட்டதாக நினைக்கிறேன்.
ப்ரத்யாக்யாதா மயா தத்ர நலஸ்யார்தாய தேவதாஃ। நூநம் தேஷாம் ப்ரபாவேந வியோகம் ப்ராப்தவத்யஹம்
அங்கே, நளனுக்காக நான் தேவர்களை மறுத்தேன். அவர்களது சக்தியால் தான் இந்த பிரிவை நான் அனுபவிக்கிறேன்.
ஏவமாதீநி துஃகார்தா ஸா விலப்ய வராங்கநா। ப்ரலாபாநி ததா தாநி தமயந்தீ பதிவ்ரதா
இவ்வாறு துயரத்தால் வாடிய அந்த நல்ல பெண், கணவனை நேசித்த தமயந்தி, பல்வேறு வேதனைகளை உருக்கமாக கூறினாள்.
ஹதஶேஷைஃ ஸஹ ததா ப்ராஹ்மணைர்வேதபாரகைஃ। அகச்சத்ராஜஶார்தூல துஃகஶோகபராயணா
அப்போது, உயிர் பிழைத்த வேதம் அறிந்த பண்டிதர்களுடன், துயரத்திலும் சோகத்திலும் மூழ்கியவளாக, அரசர்களில் சிறந்தவரே, தமயந்தி அங்கிருந்து புறப்பட்டாள்.
கச்சந்தீ ஸா சிராத்பாலா புரமாஸாதயந்மஹத்। ஸாயாஹ்நி சேதிராஜஸ் ஸுபாஹோஃ ஸத்யவாதிநஃ
நீண்ட நாட்கள் பயணம் செய்த பிறகு, அந்த இளம் பெண் ஒரு பெரிய நகரை மாலை நேரத்தில் அடைந்தாள்; அது செதி நாட்டின் உண்மையுள்ள அரசன் சுபாஹுவின் நகரம்.
ஸா து தச்சாருஸர்வாங்கீ ஸுபாஹோஸ்துங்ககோபுரம்।' வஸ்த்ரார்தேந ச ஸம்வீதா ப்ரவிவேஶ புரோத்தமம்
அழகிய அங்கங்களுடன் கூடிய அந்த பெண், உடையின் பாதியால் மூடியவளாக, உயர்ந்த கோபுரம் வழியாக சுபாஹுவின் பிரமாண்ட நகரத்தில் நுழைந்தாள்.