பந்தாநம் ஹி மமாபீக்ஷ்ணமாக்யாஸி ச நரோத்தம। அதோ நிமித்தம் ஶோகம் மே வர்தயஸ்யமரோபம
நீ எப்போதும் அந்த வழியைச் சொல்கிறாய், மனிதர்களில் சிறந்தவனே; இதனால் என் துயரமே அதிகமாகிறது.
யதி சாயமபிப்ராயஸ்தவ ராஜந்பவிஷ்யதி। ஸஹிதாவேவ கச்சாவோ விதர்பாந்யதி மந்யஸே
அரசே, உனது எண்ணம் இதுதானெனில், நாம் இருவரும் சேர்ந்து விதர்ப நாட்டுக்குச் செல்லலாம், நீ விரும்பினால்.
விதர்பராஜஸ்தத்ர த்வாம் பூஜயிஷ்யதி மாநத। தேந த்வம் பூஜிதோ ராஜந்ஸுகம் வத்ஸ்யஸி நோ க்ரு'ஹே
அங்கே விதர்ப அரசன் உன்னை மரியாதையுடன் வரவேற்பான்; அவன் மரியாதை செய்தால், அரசே, நம் வீட்டில் நீ சந்தோஷமாக வாழலாம்.
இத்யுக்தஃ ஸ ததா தேவ்யா நலோ வசநமப்ரவீத்।' யதா ராஜ்யம்தவ பிதுஸ்ததா மம நஸம்ஶயஃ। ந து தத்ர கமிஷ்யாமி விஷமஸ்தஃ கதம்சந
இவ்வாறு தேவியால் கேட்டபோது, நளன் பதிலளித்தான்: உன் தந்தையின் ராஜ்யம் உனக்கு எப்படி இருக்கிறதோ, அதுபோல என் ராஜ்யமும் எனக்கு இருக்கிறது; இதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆனால் இத்தகைய துயரத்தில் நான் அங்கே போகமாட்டேன்.
கதம் ஸம்ரு'த்தோ கத்வாऽஹம் தவ ஹர்ஷவிவர்தநஃ। பரித்யூநோ கமிஷ்யாமி தவ ஶோகவிவர்தநஃ
நான் செல்வமாக இருந்தபோது உனது மகிழ்ச்சியை அதிகரித்தேன்; இப்போது நான் வறுமையுடன் போகும்போது உனது துயரை அதிகரிக்கப் போகிறேன்.
இதி ப்ருவந்நலோ ராஜா தமயந்தீம் புநஃ புநஃ। ஸாந்கயாமாஸ கல்யாணீம் வாஸஸோர்தேந ஸம்வ்ரு'தாம்
இவ்வாறு பலமுறை பேசிக் கொண்டே, நளன் என்னும் அரசன், அருமைமிகும் தமயந்தியை, பாதி உடை மட்டுமே போர்த்திக்கொண்டு இருந்தவளாக எண்ணிக் கொண்டான்.
தாவேகவஸ்த்ரஸம்வீதாவடமாநாவிதஸ்ததஃ। க்ஷுத்பிபாஸாபரிஶ்ராந்தௌ ஸபாம் காம்சிதுபேயதுஃ
ஒரே ஒரு உடை அணிந்து, நடுங்கிக்கொண்டு, பாதையை கணக்கிட்டு, பசிக்கும் தாகத்தாலும் சோர்ந்து, அவர்கள் இருவரும் ஒரு கூடத்துக்கு சென்றடைந்தார்கள்.
தாம் ஸபாமுபஸம்ப்ராப்ய ததா ஸ நிஷதாதிபஃ। வைதர்ப்யா ஸஹிதோ ராஜா நிஷஸாத மஹீதலே
அந்த கூடத்துக்கு வந்ததும், நிஷத நாட்டின் அரசன் தமயந்தியுடன் சேர்ந்து தரையில் அமர்ந்தார்.
ஸ வை விவஸ்த்ரோ மலிநோ விவர்ணஃ பாம்ஸுகுண்டிதஃ। தமயந்த்யா ஸஹ ஶ்ராந்தஃ ஸுஷ்வாப தரணீதலே
அவர் உடை இழந்தவராக, அழுக்காக, நிறமில்லாமல், மண் பூசப்பட்டவனாக, தமயந்தியுடன் சோர்வாக, தரையில் படுத்து உறங்கினார்.
ததஃ ஸ்வவஸநஸ்யாந்தம் தமயந்தீ விஶாம்பதே। பூமாவாஸ்தீர்ய ஸுஷ்வாப பதிமாலிங்க்ய ஶோபநா
பின்னர், தமயந்தி தன் உடையின் ஓரத்தை தரையில் விரித்து, அழகாக, கணவனை அணைத்தபடி உறங்கினாள்.
தமயநத்யபி கல்யாணீ நித்ரயாऽபஹ்ரு'தா ததஃ। ஸஹஸா துஃகமாஸாத்ய ஸுகுமாரீ தபஸ்விநீ
அப்போது அந்த நல்லவள் தமயந்தி தூக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டாள்; திடீரென அந்த மென்மையான தவம்கொண்டவள் துயரத்தை அனுபவிக்க நேர்ந்தது.
ஸுப்தாயாம் தமயந்த்யாம் து நலோ ராஜா விஶாம்பதே। ஶோகோந்மதிதசித்தஃ ஸந்ந ஸ்ம ஶேதே யதா புரா
தமயந்தி தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில், அரசன் நளன், துயரத்தால் மனம் கலங்கியவனாய், பழையபடி படுத்திருந்தான்.
ஸ தத்ராஜ்யாபஹரணம் ஸுஹ்ரு'த்த்யாகம் ச ஸர்வஶஃ। வநே ச தம் பரித்வம்ஸம் ப்ரேக்ஷ்ய சிந்தாமுபேயிவாந்
தன் அரசை இழந்ததும், நண்பர்களை விட்டுவிட்டதும், காட்டில் ஏற்பட்ட அழிவையும் நினைத்து, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்.
கிம் நு மே ஸ்யாதிதம் க்ரு'த்வா கிம்நு மே ஸ்யாதகுர்வதஃ। கிம்நு மே மரணம் ஶ்ரேயஃ பரித்யாகோ ஜநஸ்ய வா
நான் இதை செய்தால் என்ன ஆகும்? செய்யாமல் இருந்தால் என்ன ஆகும்? எனக்கு மரணம் நல்லதா, அல்லது எல்லோரையும் விட்டு விலகுவது நல்லதா?
மாமியம் ஹ்யநுரக்தைவம் துஃகமாப்நோதி மத்க்ரு'தே। மத்விஹீநா த்வியம் கச்சேத்கதாசித்ஸ்வஜநம் ப்ரதி
இந்த பெண் என்னை மிகவும் நேசிப்பதால் எனக்காகவே இவ்வளவு துயரம் அனுபவிக்கிறாள்; ஆனாலும், என்னை இழந்தவளாக ஒருநாள் அவள் தன் சொந்தவர்களிடம் திரும்பலாம்.
மயா நிஃஸம்ஶயம் துகமியம் ப்ராப்ஸ்யத்யநுவ்ரதா। உத்ஸர்கேஸம்ஶயஃ ஸ்யாத்து விந்தேதாபி ஸுகம் க்வசித்
நிச்சயமாக இந்த உண்மையானவள் எனக்காக துயரமடைவாள்; ஆனால் நான் அவளை விட்டு விட்டால், ஒருகாலையில் எங்கேயாவது சந்தோஷம் கிடைக்கலாம்.
ஸ விநிஶ்சித்ய பஹுதா விசார்ய ச புநஃபுநஃ। உத்ஸர்கேऽமந்யத ஶ்ரேயோ தமயந்த்யா நராதிப
பலவிதமாக யோசித்து, மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, அரசன் தமயந்தியை விட்டு விடுவது நல்லது என்று முடிவு செய்தான்.
ந சைஷா தேஜஸா ஶக்யா கைஶ்சித்தர்ஷயிதும் பதி। யஶஸ்விநீ மஹாபாகா மத்பக்தேயம் பதிவ்ரதா
யாராலும் வழியில் அவளை வலுக்கட்டாயமாகத் தாக்க முடியாது; அவள் புகழ்பெற்றவள், பெரும் அதிர்ஷ்டம் பெற்றவள், எனக்கு உண்மையுள்ளவள், கணவனைப் பற்றியவள்.
ஏவம் தஸ் ததா புத்திர்தமயந்த்யாம் ந்யவர்தத। கலிநா துஷ்டபாவேந தமயந்த்யா விஸர்ஜநே
அந்த நேரத்தில், கலியின் தீய இயல்பால், தமயந்தியை விட்டு விட வேண்டும் என்ற எண்ணம் நளனின் மனதில் வந்தது.
ஸோऽவஸ்த்ரதாமாத்மநஶ்ச தஸ்யாஶ்சாப்யேகவஸ்த்ரதாம்। சிந்தயித்வாऽத்யகாத்ராஜா வஸ்த்ரார்தஸ்யாவகர்தநம்
தன் உடை இல்லாமையும், அவளும் ஒரே ஒரு உடைதான் அணிந்திருக்கிறாளும் நினைத்து, அரசன் உடையின் பாதியை வெட்ட வேண்டும் என்று தீர்மானித்தான்.
கதம் வாஸோ விகர்தேயம் ந ச புத்த்யேத மே ப்ரியா। விசிந்த்யைவம் நலோ ராஜா ஸபாம் பர்யசரத்ததா
எப்படி உடையை வெட்டுவது, என் பிரியமானவள் கவனிக்காமல் இருக்குமாறு? என்று யோசித்த நளன், அங்கு அங்கும் சுற்றினார்.
பரிதாவந்நத நல இதஶ்சேதஶ்ச பாரத। ஆஸஸாத ஸபோத்தேஶே விகோஶம் ஸ்வங்கமுத்தமம்
பின்னர் நளன், ஓடி ஓடி, அந்த கூடத்தில் ஒரு இடத்தில், தன் தேவைக்காக ஒரு கூரிய கருவியை கண்டுபிடித்தான்.
தேநார்தம் வாஸஸஶ்சித்த்வா நிவஸ் ச பரம்தபஃ। ஸுப்தாமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய வைதர்பீம் ப்ராத்ரவத்கதசேதநாம்
அரிகளுக்கு அச்சமூட்டும் நளன், தன் உடையிலிருந்து பாதியை வெட்டிக் கொண்டு, தூங்கிக் கொண்டிருந்த வைதர்பியை, அறிவிழந்தவளாக விட்டுவிட்டு அங்கிருந்து ஓடிச் சென்றான்.
ததோ நிபத்தஹ்ரு'தயஃ புநராகம் தாம் ஸபாம்। தமயந்தீம் ததா த்ரு'ஷ்ட்வா ருரோத நிஷதாதிபஃ
பிறகு, மனம் பாசத்தால் கட்டப்பட்டு, மீண்டும் அந்த மண்டபத்திற்குச் சென்றான்; அங்கு தமயந்தியைப் பார்த்த நிஷத நாட்டரசன் கண்களில் நீர் விட்டான்.
யாம் ந வாயுர்ந சாதித்யஃ புரா பஶ்யதி மே ப்ரியாம்। ஸேயமத்ய ஸபாமத்யே ஶேதே பூமாவநாதவத்
காற்றும் சூரியனும் முன்பு ஒருபோதும் காணாத என் பிரியமானவள், இன்று அந்த மண்டபத்தின் நடுவில், தரையில், பாதுகாவலர் இல்லாதவள்போல் கிடக்கிறாள்.
இயம் வஸ்த்ராவகர்தேந ஸம்வீதா சாருஹாஸிநீ। உந்மத்தேவ மயா ஹீநா கதம் புத்த்வா பவிஷ்யதி
அழகான புன்னகையுடன் இருக்கும் இவள், என் கையால் கிழிக்கப்பட்ட உடையால் மூடப்பட்டிருக்கிறாள்; என்னை இழந்தவள், விழித்தபோது பைத்தியக்காரிபோல் எப்படி இருப்பாள் என்று நினைக்கிறேன்.
கதமேகா ஸதீ பமீ மயா விரஹிதா ஶுபா। சரிஷ்யதி வநே கோரே ம்ரு'கவ்யாலநிஷேவிதே
நல்லொழுக்கமும் அழகும் கொண்ட இவள், என்னால் தனியாக விட்டுவிடப்பட்டு, மிருகங்களும் பாம்புகளும் நிறைந்த இந்த பயங்கரமான காட்டில் எப்படி தனியாகச் சுற்றிப் பார்க்கப்போகிறாள்?
ஆதித்யா வஸவோ ருத்ரா அஶ்விநௌ ஸமருத்கணௌ। ரக்ஷந்து த்வாம் மஹாபாகே தர்மேணாஸி ஸமாவ்ரு'தா
மகத்துவம் பெற்றவளே, நீ தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கிறாய்; ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், அசுவினிகள், மருத்துகள் எல்லோரும் உன்னை பாதுகாக்கட்டும்.
ஏவமுக்த்வா ப்ரியாம் பார்யாம் ரூபேணாப்ரதிமாம் புஷி। கலிநாऽபஹ்ரு'தஜ்ஞாநோ நலஃ ப்ராதிபஷ்டதுத்யதஃ
இவ்வாறு அழகில் ஒப்பில்லாத தன் பிரியமான மனைவியிடம் சொல்லிவிட்டு, கலியின் பிடியில் சிக்கிய நளன் உறுதியுடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.
கத்வாகத்வா நலோ ராஜா புநரேதி ஸபாம் முஹுஃ। ஆக்ரு'ஷ்யமாணஃ கலிநா ஸௌஹ்ரு'தேநாவக்ரு'ஷ்யதே
நளன் மன்னன் மீண்டும் மீண்டும் அந்த மண்டபத்திற்குச் சென்று திரும்பினார்; பாசம் இழுத்துக்கொண்டிருந்தாலும், கலி அவரை விலக்கிக் கொண்டே சென்றது.